Πέμπτη, 19 Μαρτίου 2015

Ιερά Μονή Γενέσιον της Θεοτόκου, Δρυόβουνο Κοζάνης.

πηγή φωτογραφίας: www.tovoion.com

Βρίσκεται στα όρια του χωριού Δρυόβουνο της επαρχίας Βοίου στο Νομό Κοζάνης και σε υψόμετρο 800 μέτρων στους πρόποδες του όρους Αη - Γιώργη.


φωτογραφία της Μονής στην δεκαετία 1970
Το καθολικό της Μονής της Παναγιάς, όπως την αποκαλούν οι ντόπιοι κάτοικοι του Δρυοβούνου, είναι ένας Ναός μονόχωρος με δίρριχτη επικλινή στέγη.

Σαφής και τεκμηριωμένες πληροφορίες για την ίδρυση αυτής της μονής, όπως και για πολλές άλλες, δυστυχώς σήμερα, δεν υπάρχουν. 

Πιθανολογείτε όμως ότι ιδρύθηκε κατά τον 13ο αιώνα, ότι αρχικά ήτανε μία ανδρώα Μονή και με μεγάλο μάλιστα αριθμό μοναχών οι οποίοι αποτελούσαν Πνευματική Αδελφότητα, δηλαδή ήτανε μοναχοί με ένα ιδιαίτερο πνευματικό επίπεδο γνώσεων αλλά και χαρίσματα. 


Ο μακαριστός π. Ανδρέας Λαζαρόπουλος
Η Μονή όμως παύει να λειτουργεί περίπου το 1835 όταν μέσα από τις βίαιες ταραχές και τις πολεμικές συρράξεις στην ευρύτερη περιοχή της Μακεδονίας καταστρέφεται ολοκληρωτικά και σώζεται μόνο το Καθολικό στο οποίο υπήρχαν ιδιαίτερης αξίας και σημαντικότητας βυζαντινές τοιχογραφίες στο ιερό βήμα του. 

Τελικά και το ίδιο το Καθολικό πέφτει αφού είχε αφεθεί δίχως φροντίδα για πολλά χρόνια, περίπου το 1960. 

Το 1969 όμως άρχισαν εργασίες ανοικοδόμησης του νέου Καθολικού από τον τότε ιερέα του χωριού Δρυόβουνο, τον αείμνηστο π. Ανδρέα Λαζαρόπουλο. 

Κατά την ανέγερση δε του νέου Ναού αυτού βρέθηκαν στην θέση του παλαιού Ναού 4 λαξευτοί τάφοι καθώς και νομίσματα του 18ου αιώνα, κάτι που πιθανολογείται ότι ήταν τάφοι σημαντικών εν γένει ανθρώπων αφού μέσα σε Ναό, ειδικά μιάς Μονής ενταφιάζονταν μόνο σημαντικοί κληρικοί, πνευματικοί άνθρωποι αλλά και άγιοι. 






Η καταπακτή του Κρυφού Σχολειού, σήμερα
Η παράδοση μάλιστα αναφέρει ότι ένας εκ των ενταφιασμένων εντός του Καθολικού ήτανε Δεσπότης, είτε της οικείας Μητρόπολης είτε όμως και από το φημισμένο Δεσποτάτο της Ηπείρου κάτι που αν αληθεύει αναδεικνύει και την γενικότερη μεγάλη φήμη αλλά και σημαντικότητα αυτού του μοναστηριού. 

Στα χρόνια της τουρκοκρατίας στην Μονή της Παναγιάς λειτουργούσε Κρυφό Σχολειό για τα ελληνόπουλα της ευρύτερης περιοχής. Μάλιστα στη τράπεζα της μονής υπάρχει ακόμη και σήμερα η καταπακτή της εισόδου μιας υπόγειας στοάς μέσα από την οποία τα ελληνόπουλα έμπαιναν στην Μονή για να μάθουν γράμματα, από μία διπλανή ρεματιά, που υπάρχει ακόμη και σήμερα. 


Η Μονή της Παναγιάς με την σημερινή της μορφή ξεκίνησε να οικοδομείτε το 1990. 

Ο θεμέλιος λίθος τέθηκε από τον μακαριστό μητροπολίτη Σισανίου και Σιατίστης κ. Αντώνιο Κόμπο, με δωρεές των κατοίκων του χωριού αλλά και των απανταχού πιστών και με πρωτεργάτη της προσπάθειας αυτής, τον σημερινό ιερέα του Δρυοβούνου και πρωτοπρεσβύτερο Στέφανο  Τσαντίρη.   

Το 1993 η Μονή της Παναγιάς ανακηρύσσεται γυναικεία και τοποθετούνται σε αυτήν 2 μοναχές, η μακαριστή σήμερα Ευγενία και η Φεβρωνία. Σήμερα στη Μονή, μετά το θάνατο της Ευγενίας που είναι ενταφιασμένη πίσω από το Ιερό του Ναού, εγκαταβιεί μοναστική αδελφότητα με δύο μοναχές, την αδελφή Σωφρονία και την Καθηγουμένη, την μοναχή Φεβρωνία.






Απο τον βορειοανατολικό τοίχο του Καθολικού
Ιδιαίτερη αξία έχει να αναφέρουμε 2 γεγονότα, όπως τα εξιστόρησε ο ίδιος ο ιερέας σήμερα του χωριού, ο πρωτοπρεσβύτερος Στέφανος Τσαντίρης, κατά την έναρξη των εργασιών ανασύστασης της Μονής της Παναγιάς το 1990 και όπως επαληθεύονται και καταμαρτυρούνται και από τούς ίδιους τους κατοίκους του χωριού:

  
α) To 1989 και ενώ ο Παπαστέφανος βρισκότανε στη μονή προσπαθώντας να βρεί τα σημεία που θα έπρεπε να χτιστούν τα κελιά και οι υπόλοιποι χώροι πλην του Ναού που υπήρχε ήδη, η κα Ανδρομάχη Νιτσιοπούλου κάτοικος του χωριού λίγα μέτρα μακρύτερα όπου είχε τον γάιδαρο της να βόσκει δεμένος, παρατηρούσε έντονα τον ιερέα κάτι που προξένησε την εύλογη απορία του. 

Μετά από ημέρες ο Παπαστέφανος την ρώτησε: τι με κοιτούσες.. ήθελες κάτι να μου πείς; η Ανδρομάχη του απάντησε: όχι, απλά εκείνος ο καλόγερος τι σου έλεγε; προφανώς επρόκειτο για τον ιερομόναχο Διονύσιο τον τελευταίο ηγούμενο της Μονής που θα αναφέρουμε πιο κάτω...

β) Την πρώτη ημέρα επίσης των εργασιών, το 1990, και μόλις εκείνο το πρωί οι μάστορες κατάφτασαν στη Μονή παρατήρησαν 3 κατάλευκα περιστέρια να πετάνε κυκλικά και με ιδιαίτερη χάρη γύρω και πάνω από τον Ναό ώσπου και τα 3 κάθισαν στον τρούλο του. Με το που έπεσε η πρώτη φτυαριά τσιμέντου στα θεμέλια και τα 3 περιστέρια χάθηκαν πετώντας...




ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟΣ ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΕΚ ΣΙΑΤΙΣΤΗΣ

Η μορφή του Ιερομονάχου Διονυσίου όπως
τον είδε η κα Ανδρομάχη Νιτσιοπούλου
να συνομιλεί με τον ιερέα Στέφανο
Τσαντίρη
Ως τελευταίος ηγούμενος της Μονής της Παναγιάς αναφέρεται ο Ιερομόναχος Διονύσιος από την Σιάτιστα για τον οποίο γνωρίζουμε ελάχιστα πράγματα και αρκετά συγκεχυμένα μεταξύ τους. 

Το βαπτιστικό του όνομα ήτανε Δημήτριος και όταν εκάρη μοναχός έλαβε το όνομα Διονύσιος. 

Πιθανολογείτε ότι γεννήθηκε μεταξύ του 1750 - 1760. 

Ελαβε τα πρώτα του γράμματα στην Σιάτιστα, τόπο καταγωγής του και κατόπιν μετέβη στο Άγιο όρος όπου διάλεξε ως τόπο ασκήσεώς του, την σκήτη του Αγίου Δημητρίου της Μεγίστης Μονής Βατοπεδίου. 

Εκείνη την εποχή το Αγιον Όρος ήτανε ένα σημαντικό κέντρο Λογίων του ελληνικού γένους αλλά και φωτοβόλος πνευματική εστία της Ορθοδοξίας. Υπήρχε δε και η περίφημος Αθωνιάδα Σχολή σε κτίριο πλησίον της Μονής Βατοπεδίου.   

Σε εκείνο το περιβάλλον πήγε λοιπόν ο Διονύσιος αλλά δεν φοίτησε στη Σχολή. 

Με τα λίγα γράμματα που ήξερε επιδόθηκε στη μελέτη των συγγραμμάτων του Ιερού Χρυσοστόμου, των Γεροντικών και Ασκητικών του Εφραίμ του Σύρου και των Νηπτικών συγγραφέων. 

Τέτοια ήταν η πνευματική του καλλιέργεια και εξέλιξη που ανακηρύχτηκε Πνευματικός, δηλαδή εξομολόγος, εκείνη την εποχή για να ανακηρυχτεί κάποιος Πνευματικός στο Άγιο όρος έπρεπε να είναι εγνωσμένης και αναγνωρισμένης αξίας και Αρετής. 


Το  έργο του Διονυσίου, εντυπωσίασε ακόμη
και τον Αγιο Νικόδημο τον Αγιορείτη.
Ο Διονύσιος λοιπόν ο οποίος «μηδέποτε εγεύθη ανθρωπίνης μαθήσεως» και όπως λέει και ο ίδιος «δι εμού του εκτρώματος του αγροίκου και αγραμμάτου», κατέστη δια της σκληρής και επίμονης μελέτης, ένας αυτοδίδακτος Σοφός αλλά και Λόγιος. 

Απέσπασε τον σεβασμό και την υπόληψη όλων τον Λογίων και των Διδασκάλων της εποχής εκείνης.

Τον εκτιμούσαν και τον σέβονταν μητροπολίτες, κληρικάρχες και ακόμα και Οικουμενικοί Πατριάρχες που συνέπεσε να βρεθούν στο Άγιο όρος εκείνη την εποχή.

Διεσώθησαν επιστολές του πατριάρχη Προκοπίου προς τον Διονύσιο όπως και του Πατριάρχη Νεόφυτου Ζ.

Ο Πατριάρχης Γρηγόριος ο Ε  που έμενε 6 χρόνια μεταξύ της 1ης και της 2ης πατριαρχίας του στη μονή Ιβήρων, διένυε μάλιστα με τα πόδια του μία δύσκολη διαδρομή σε απόσταση 3 ωρών για να επισκεφτεί τον Διονύσιο στην σκήτη του έτσι ώστε να συζητήσει μαζί του και να εξομολογηθεί.


Επιστολή του Οικουμενικού Πατριάρχη Προκοπίου στον
Διονύσιο που τον συμβουλεύει να εκδώσει το έργο του
Ο Διονύσιος έγραψε διάφορα συγγραφικά έργα που αποτελούνται από ομιλίες, λόγους, Εγκώμια σε διάφορους Αγίους αλλά και διάφορες επιστολές. 

Το έργο του παρ όλες τις προτροπές που είχε να το εκδώσει αυτό δεν κατέστη δυνατόν καθώς δεν διέθετε τα οικονομικά μέσα και έτσι το βιβλίο του με τίτλο: ΙΧΝΟΣ ΧΡΙΣΤΟΥ έμεινε ανέκδοτο έως και το 1928 που εκδόθηκε για πρώτη φορά από κάποιον ιερομόναχο Σάββα από την εκδοτική, «Νέα Ελληνική Ηχώ». 

Το βιβλίο αυτό του Διονυσίου αποτελείτε από 42 ομιλίες, 3 λόγους και διάφορα εγκώμια σε Αγίους καθώς και διάφορες επιστολές. 

Λέγεται ότι ο Αγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης αφού μελέτησε το βιβλίο του Διονυσίου, είπε: " εύρον θεία νοήματα σύμφωνα με τας Ιεραίς γραφάς και τοίς θεοφόροις Πατράσι και εύρον λόγια όσον απλοικά άλλο τόσον πολυδύναμα και δραστικά.."






Το επιβλητικό βουνό Αη Γιώργης στην κορυφή
του οποίου υπήρχε φυλάκιο των Τούρκων
Στο Άγιο όρος ο Διονύσιος έμεινε για 40 ολόκληρα χρόνια και σε ηλικία περίπου 65 - 70 ετών εγκαθίσταται περί το 1810 - 1820 στην Ιερά Μονή Γενέσιον της Θεοτόκου στο Δρυόβουνο Κοζάνης ως Ηγούμενος της Μονής.

Εκεί αναπτύσσει ιδιαίτερο πνευματικό έργο και λειτουργεί Κρυφό Σχολειό κάτω από την μύτη των Τούρκων.

Η Μονή είναι χτισμένη στους πρόποδες του όρους Αη Γιώργη όπου εκείνη την εποχή στην κορυφή του υπήρχε ένα στρατιωτικό φυλάκιο των Τούρκων που έλεγχε τον δρόμο της εποχής που οδηγούσε προς τα Ιωάννινα, την Καστοριά κ.α περιοχές.

Οι Τούρκοι δεν είδαν με καλό μάτι το πνευματικό έργο του Διονυσίου αλλά ο Τούρκος φρούραρχος του έτρεφε μια ιδιαίτερη εκτίμηση και σεβασμό, ίσως να ήτανε κρυπτοχριστιανός ή και να είχε ελληνικές ρίζες όπως πολλοί Τούρκοι εκείνη την εποχή.


Η βελανιδιά που μαρτύρησε ο Διονύσιος
Αυτό όμως δεν το αποδέχονταν ή και να ζήλευαν ακόμη για την συμπάθεια αυτή του Φρούραρχού τους προς τον Διονύσιο, οι Τούρκοι στρατιώτες του φυλακίου και συχνά κατέβαιναν στην Μονή το βράδυ, και τον προπηλάκιζαν αλλά και τον εξευτέλιζαν.

Κάποια στιγμή λοιπόν που έλειπε ο Φρούραρχός τους, βρήκανε την ευκαιρία και κατέβηκαν στην Μονή της Παναγιάς για άλλη μία φορά να προπηλακίσουν τον Διονύσιο.

Τον βασάνισαν με ιδιαίτερα βάναυσο και άγριο τρόπο εκείνη τη φορά φτάνοντας σε σημείο να του βγάλουν τα νύχια και να του σπάσουν και τα άκρα.

Οι Τούρκοι στρατιώτες μετά από πολλές ώρες βασανιστηρίων που έκαναν στον ιερομόναχο Διονύσιο, τον κρέμασαν ημιθανή από το κεφάλι του σε μία διχάλα μιας βελανιδιάς που υπάρχει ακόμη και σήμερα μέσα στην Μονή και έτσι μαρτύρησε σε ηλικία περίπου 80 - 85 ετών.

Ήτανε άνθρωπος ιδιαίτερα πνευματικός αλλά και ένας φημισμένος Λόγιος της εποχής του και αναμφισβήτητα φωτισμένος και ευλογημένος από τον Κύριο που τόσο πιστά υπηρέτησε. 

Ταπεινός, αναγεννημένος εν Χριστό και πνευματοφόρος, ένας αφανής ήρωας του Ελληνικού γένους και μία Άγια μορφή της πίστης μας.

Η επιγραφή στα Βημόθυρα του ναού, μαρτυρά ότι είναι αφιέρωμα του Ιερομόναχου Διονυσίου.

Το σημείο που μαρτύρησε ο Διονύσιος στην Μονή
και το μικρό, λιτό παρεκκλήσι στην μνήμη του.
Τόσο η ιστορία του έθνους μας όσο και η ιερά Ορθόδοξη εκκλησία μας του οφείλει αναμφισβήτητα την αναγνώριση των έργων του και της προσφοράς του.

Αναγνώριση και ιδιαίτερη τιμή στο έργο του και την πίστη του για την οποία και μαρτύρησε κατατάσσοντας τον ανάμεσα στίς άλλες Άγιες μορφές της πίστης μας. 

Η μόνη αναγνώριση όμως που του έχει αποδοθεί έως και σήμερα είναι - μετά από προτροπή του Λαογράφου και τέως διευθυντή της Μανούσειου Δημόσιας βιβλιοθήκης Σιάτιστας, Γεώργιου Μπόντα – ο Δήμος Σιάτιστας να δώσει με επισημότητα το όνομά του σε μία κεντρική οδό της πόλης κοντά στην πλατεία της χώρας «τρία πηγάδια».






Η ΚΑΘΗΓΟΥΜΕΝΗ ΤΗΣ ΜΟΝΗΣ, ΦΕΒΡΩΝΙΑ.

Η Καθηγουμένη της Μονής, μοναχή Φεβρωνία
Σήμερα στη Μονή, μετά την κοίμηση της μοναχής Ευγενίας που είναι ενταφιασμένη πίσω από το Ιερό του Καθολικού, εγκαταβιεί μοναχική γυναικεία αδελφότητα δύο μοναχών με Καθηγουμένη της Μονής την μοναχή Φεβρωνία.

Η Φεβρωνία, κατά κόσμο Φεβρωνία Κερεμίδου γεννήθηκε στις 1 Ιανουαρίου του 1933 στην Δράμα με περιπετειώδη αλλά και θαυματουργό τρόπο αφού γεννήθηκε "πεθαμένη". 

Οι γιατροί αφού διέγνωσαν τον θάνατό της, αντί να την δώσουν στους γονείς της για ταφή την πέταξαν στο κάδο σκουπιδιών του νοσοκομείου όπου κάποια στιγμή όμως το κλάμα της άκουσε ένας γιατρός που περνούσε και με έκπληξη αναφώνησε: "αυτό ζωντάνεψε.."

Την πήρε στα χέρια τους οι νοσοκόμες, την τύλιξαν με βαμβάκια και την έβαλαν κάτω από σε μία ξυλόσομπα που υπήρχε τότε να ζεσταθεί και έτσι θαυματουργικά επανήλθε στην ζωή. 

Η Τράπεζα της Μονής
Το 1940 μετακομίζει με την οικογένειά της απο την Δράμα στην Θεσσαλονίκη ενώ σχεδόν αμέσως φεύγουν από εκεί και πηγαίνουν στο χωριό Προφήτη Ηλία της Σκύδρας, στην Πέλλα. 

Το 1944 επανέρχεται η οικογένειά της στη Θεσσαλονίκη όπου και αρχίζει η ίδια τις σπουδές της. 

Στην 5η δημοτικού, τόσο νωρίς, πατακολουθεί το κατηχητικό του Ιερού Ναού Αγίου Αθανασίου επί της Εγνατίας οδού όπου και εκεί γνωρίζει μέσα απο την Κατήχηση τον Θεό και τάσσει από μικρή τον εαυτό της να μείνει κοντά του, να τον υπηρετήσει και να τον νυμφευθεί. 



Η μικρή Εκθεση της Μονής
Το 1961 πηγαίνει στην Αίγινα στην αγιοποίηση του Αγίου Νεκταρίου και στον γυρισμό της ανακοινώνει στον πατέρα της την επιθυμία της να γίνει μοναχή και αυτός της εκμυστηρεύεται ότι την είχε τάξει στην υπηρεσία του Θεού λόγω των δύσκολων αλλά και θαυματουργών συνθηκών γέννησής της.


Μοναχή έγινε στις 17 Ιανουαρίου του 1991 με την λειτουργία της κουράς να πραγματοποιείται από τον μακαριστό μητροπολίτη Σισανίου και Σιατίστης κ. Αντώνιο και τοποθετείται στην Ιερά μονή. Το 1993 γίνεται μεγαλόσχημη μοναχή παίρνοντας το Αγγελικό Σχήμα και το 1994 ανακηρύσσεται Καθηγουμένη της Μονής όπου και εγκαταβιεί μέχρι και σήμερα προσφέροντας απλόχερα την Αγάπη, την καλοσύνη και υπηρετώντας τον Θεό.

Η πρόσβαση στην Μονή γίνεται με καλό ασφαλτοστρωμένο δρόμο ακόμη και για πούλμαν ενώ πανηγυρίζει στο Γενέσιον της Υπεραγίας Θεοτόκου στις 8 Σεπτεμβρίου. 


Δείτε το υπέροχο βίντεο εναέριας λήψης 
από το www.tovoion.com



πηγή: μαρτυρίες των κατοίκων του Δρυοβούνου, της Ηγουμένης Φεβρωνίας και του ιερέα, πρωτοπρεσβύτερου, του χωριού Στέφανου Τσαντίρη.




Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου