Πέμπτη, 19 Μαρτίου 2015

Ιερά Μονή Γενέσιον της Θεοτόκου, Δρυόβουνο Κοζάνης.

πηγή φωτογραφίας: www.tovoion.com

Βρίσκεται στα όρια του χωριού Δρυόβουνο της επαρχίας Βοίου στο Νομό Κοζάνης και σε υψόμετρο 800 μέτρων στους πρόποδες του όρους Αη - Γιώργη.


φωτογραφία της Μονής στην δεκαετία 1970
Το καθολικό της Παναγιάς, όπως την αποκαλούν οι ντόπιοι κάτοικοι του Δρυοβούνου, είναι σήμερα ένας Ναός μονόχωρος με δίρριχτη και επικλινή στέγη.

Σαφής και τεκμηριωμένες πληροφορίες για την ίδρυση αυτής της μονής, όπως και για πολλές άλλες, δυστυχώς σήμερα, δεν υπάρχουν. 

Πιθανολογείτε όμως, σύμφωνα με την τοπική παράδοση που έχει διασωθεί, ότι ιδρύθηκε κατά τον 13ο αιώνα,  αρχικά ήτανε μία ανδρώα Μονή και με μεγάλο μάλιστα αριθμό μοναχών οι οποίοι αποτελούσαν Πνευματική Αδελφότητα, δηλαδή ήτανε μοναχοί με ένα ιδιαίτερο πνευματικό επίπεδο γνώσεων αλλά και χαρίσματα. 


Ο μακαριστός π. Ανδρέας Λαζαρόπουλος
Η Μονή όμως παύει να λειτουργεί περίπου το 1835 όταν μέσα από τις βίαιες ταραχές και τις πολεμικές συρράξεις στην ευρύτερη περιοχή της Μακεδονίας καταστρέφεται ολοκληρωτικά και σώζεται μόνο το Καθολικό στο οποίο υπήρχαν ιδιαίτερης αξίας και σημαντικότητας βυζαντινές τοιχογραφίες στο ιερό βήμα του. 

Τελικά και το ίδιο το Καθολικό πέφτει αφού είχε αφεθεί δίχως φροντίδα για πολλά χρόνια, περίπου το 1960. 

Το 1969 όμως άρχισαν εργασίες ανοικοδόμησης του νέου Καθολικού από τον τότε ιερέα του χωριού Δρυόβουνο, τον αείμνηστο π. Ανδρέα Λαζαρόπουλο. 

Κατά την ανέγερση του νέου Ναού αυτού βρέθηκαν στην θέση του παλαιού Ναού 4 λαξευτοί τάφοι μεταγενέστερης εποχής καθώς και νομίσματα του 18ου αιώνα, κάτι που πιθανολογείται ότι ήτανε τάφοι σημαντικών εν γένει ανθρώπων αφού μέσα σε Ναό, ειδικά μιας Μονής ενταφιάζονταν μόνο σημαντικοί κληρικοί, πνευματικοί άνθρωποι αλλά και άγιοι στην συνείδηση των ανθρώπων ή και νεομάρτυρες. Δυστυχώς οι τάφοι αυτοί σκεπάστηκαν με τα οικοδομικά υλικά. 






Η καταπακτή του Κρυφού Σχολειού, σήμερα
Η παράδοση μάλιστα αναφέρει ότι ένας εκ των ενταφιασμένων εντός του Καθολικού ήτανε Δεσπότης, είτε της οικείας Μητρόπολης είτε όμως και από το φημισμένο Δεσποτάτο της Ηπείρου κάτι που αν αληθεύει αναδεικνύει και την γενικότερη μεγάλη φήμη αλλά και σημαντικότητα αυτού του μοναστηριού. 

Στα χρόνια της τουρκοκρατίας στην Μονή της Παναγιάς λειτουργούσε Κρυφό Σχολειό για τα ελληνόπουλα της ευρύτερης περιοχής. 

Μάλιστα στη τράπεζα της μονής υπάρχει ακόμη και σήμερα η καταπακτή της εισόδου μιας υπόγειας στοάς μέσα από την οποία τα ελληνόπουλα της περιοχής έμπαιναν κρυφά στην Μονή για να μάθουν γράμματα, από μία διπλανή ρεματιά, που υπάρχει ακόμη και σήμερα. 


Άποψη της Μονής
Η Μονή της Παναγιάς με την σημερινή της μορφή ξεκίνησε να οικοδομείτε το 1990. 

Ο θεμέλιος λίθος τέθηκε από τον μακαριστό μητροπολίτη Σισανίου και Σιατίστης κ. Αντώνιο Κόμπο, με δωρεές των κατοίκων του χωριού αλλά και των απανταχού πιστών και με πρωτεργάτη της προσπάθειας αυτής, τον σημερινό ιερέα του Δρυοβούνου και πρωτοπρεσβύτερο Στέφανο Τσαντίρη.   

Το 1993 η Μονή της Παναγιάς ανακηρύσσεται γυναικεία και τοποθετούνται σε αυτήν 2 μοναχές, η μακαριστή σήμερα Ευγενία και η Φεβρωνία. 

Σήμερα στη Μονή, μετά το θάνατο της Ευγενίας που είναι ενταφιασμένη πίσω από το Ιερό του Ναού, εγκαταβιεί μοναστική αδελφότητα με δύο μοναχές, την αδελφή Σωφρονία και την Καθηγουμένη, την μοναχή Φεβρωνία.






Απο τον βορειοανατολικό τοίχο του Καθολικού
Ιδιαίτερη σημαντικότητα έχει να αναφέρουμε 2 γεγονότα, όπως τα εξιστόρησε ο ίδιος ο ιερέας σήμερα του χωριού, ο πρωτοπρεσβύτερος Στέφανος Τσαντίρης, κατά την έναρξη των εργασιών ανασύστασης της Μονής της Παναγιάς το 1990 και όπως επαληθεύονται και καταμαρτυρούνται και από τούς ίδιους τους κατοίκους του χωριού:

α) To 1989 και ενώ ο Παπαστέφανος βρισκότανε στη μονή προσπαθώντας να βρει τα σημεία που θα έπρεπε να χτιστούν τα κελιά και οι υπόλοιποι χώροι πλην του Ναού που υπήρχε ήδη, η κα Ανδρομάχη Νιτσιοπούλου κάτοικος του χωριού λίγα μέτρα μακρύτερα όπου είχε τον γάιδαρο της να βόσκει δεμένος, παρατηρούσε έντονα τον ιερέα κάτι που προξένησε την εύλογη απορία του. 

Μετά από ημέρες ο Παπαστέφανος την ρώτησε: 
τι με κοιτούσες.. ήθελες κάτι να μου πείς? η Ανδρομάχη του απάντησε: όχι, απλά εκείνος ο καλόγερος τι σου έλεγε; Ο Παπαστέφανος την ρωτά: τον είδες καλά εσύ τον καλόγερο? πως ήτανε? Η Ανδρομάχη του λέει: Ναί τον είδα, ένας ψηλός μελαχροινός καλόγερος, άγριος μου φάνηκε.. Προφανώς επρόκειτο για τον ιερομόναχο Διονύσιο τον τελευταίο ηγούμενο της Μονής που θα αναφέρουμε πιο κάτω, αυτή ήτανε και η πρώτη σκέψη του Παπαστέφανου...

β) Την πρώτη ημέρα επίσης των εργασιών, το 1990, και μόλις εκείνο το πρωί οι μάστορες κατέφτασαν στη Μονή και λίγο αργότερα η μπετονιέρα, παρατήρησαν 3 κατάλευκα περιστέρια να πετάνε κυκλικά και με ιδιαίτερη χάρη γύρω και πάνω από τον Ναό ώσπου και τα 3 κάθισαν στον τρούλο του. Με το που έπεσε η πρώτη φτυαριά τσιμέντου στα θεμέλια και ο μακαριστός Αντώνιος Κόμπος χτύπησε με το μυστρί τον θεμέλιο λίθο και τα 3 περιστέρια χάθηκαν πετώντας...





ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟΣ ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΕΚ ΣΙΑΤΙΣΤΗΣ. 

Η μορφή του Ιερομονάχου Διονυσίου όπως
τον είδε η κα Ανδρομάχη Νιτσιοπούλου
να δείχνει με το μπαστούνι την μονή 

στον ιερέα Στέφανο Τσαντίρη
Ως τελευταίος ηγούμενος της Μονής της Παναγιάς στο Δρυόβουνο αναφέρεται ο Ιερομόναχος Διονύσιος από την Σιάτιστα για τον οποίο γνωρίζουμε ελάχιστα πράγματα.

Το βαπτιστικό του όνομα ήτανε Δημήτριος και όταν εκάρη μοναχός έλαβε το όνομα Διονύσιος και πιθανολογείτε ότι γεννήθηκε πριν το 1700 ή λίγο μετά. 

Έλαβε τα πρώτα του και μόνο τα βασικά γράμματα, στην Σιάτιστα, τόπο καταγωγής του και κατόπιν μετέβη στο Άγιο όρος όπου διάλεξε ως τόπο ασκήσεώς του, την σκήτη του Αγίου Δημητρίου της Μεγίστης Μονής Βατοπεδίου. 

Εκείνη την εποχή το Άγιον Όρος ήτανε ένα σημαντικό κέντρο Λογίων του ελληνικού γένους και με τα λίγα γράμματα που ήξερε επιδόθηκε στη μελέτη των συγγραμμάτων του Ιερού Χρυσοστόμου, των Γεροντικών και Ασκητικών του Εφραίμ του Σύρου και των Νηπτικών συγγραφέων. 

Τέτοια ήταν η πνευματική του καλλιέργεια και εξέλιξη που ανακηρύχτηκε Πνευματικός και κατά τον Μανουήλ Γεδεών (εν «Εκκλ. Αλήθεια Κων/πόλεως», έτος δ΄, 1883 - 4, σ.618): «Πάσαι αι πληροφορίαι δεικνύουσιν ότι ο Διονύσιος εγίνωσκε τα συνήθη και κοινά γράμματα˙ αλλά τοσαύτα γράμματα, εγίνωσκον πάντες σχεδόν οι λόγιοι του Αγίου Όρους, όσοι μη προελθόντες εκ του δουρείου, του υπό Βουλγάρεως και Παλαμάδων και Καυσοκαλυβίτων μορφώσαντας κύρηκας του λόγου και διδασκάλους της ορθής πίστεως, ήλθον εις τον γεραρόν Άθωνα μόνον εφόδιον, ως οι τον καιρόν εκείνον «γραμματισμένοι», φέροντες ακραιφνή και άδολον και ανυπόκριτον πίστιν και ολίγα γράμματα, όσα ενόμιζον αρκούντα προς ανάγνωσιν και εξήγησιν των Μαργαριτών του Χρυσορρήμονος, των Γεροντικών και Ασκητικών των Ισαάκ και Εφραίμ και των Νηπτικών βιβλίων, των ομοίων τη πολυτιμοτάτη και υπό πάσαν έποψιν αληθεί Φιλοκαλία... 

Το  έργο του Διονυσίου, εντυπωσίασε ακόμη
και τον Αγιο Νικόδημο τον Αγιορείτη.
.....Ο ημέτερος Διονύσιος, ίνα εννοήση τα των Αγίων Πατέρων συγγράματα, κατήρτησεν εξ αυτών το βιβλίον, όπερ εκάλεσεν Ίχνος Χριστού, θελήσας διά τούτου και ούτος, κατά μίμησιν ορθοδόξων ομογενών λογίων Μοναχών, να καταστή χρήσιμος και εις πάντα Χριστιανόν Ορθόδοξον…Ο Πνευματικός Διονύσιος απήλαυε του σεβασμού των εν αρχαίς ιδίως του παρόντος και εν τέλει του παρελθόντος αιώνος εν Αγίω Όρει ασκουμένων Πατριαρχών. Ο προς αυτόν γράφων (πρώην) Κωνσταντινουπόλεως Προκόπιος ο από Σμύρνης Μαρωνείας Νεόφυτος, ο από Σμύρνης Γρηγόριος Ε΄ όστις, ως γνωστόν, εξαετίαν έμεινεν εν Αγίω Όρει… μετέβαινεν εκ των Ιβήρων… εις την Σκήτην του Αγίου Δημητρίου προς επίσκεψιν του Διονυσίου, ον ετίμα και εις ον εξομολογείτο…Ο Πνευματικός Διονύσιος εστιν ο τύπος του αγιορείτου ιερομονάχου, όστις καίπερ τοπικώς από του κόσμου και της κοσμικής τύρβης χωριζόμενος, καίπερ αποτασσόμενος αυτή τε και πάση τη πομπεία αυτής, υπέρ των εν τω κόσμω ειργάζετο και εργάζεται, ου μόνον εν ευχαίς και δι’ αυτών επιθυμών να ίδη πραγματουμένην την ηθικήν βελτίωσιν των κατά κόσμον αδελφών αυτού, αλλά και δι’ εγγράφου λόγου και προφορικού. Και οι ευρυτέρας τινός και μετριωτάτης παιδεύσεως τυχόντες Μοναχοί ουδαμώς έπαυον διδάσκοντες και γράφοντες εις την πατρώαν πίστιν, στηρίζοντες τους ορθοδόξους, την εις τα πατρώαν σωτήριον, εμμονήν συνιστώντες, την δάδα δε της Ελληνικής παιδεύσεως άσβεστον τηρούντες. Εσμός αναρίθμητος τοιούτων φιλοπόνων Μοναχών απεδείκνυεν επί εννέα αιώνες τον Άθω ακρόπολιν των του Γένους και των της Εκκλησίας συμφερόντων απροσμάχητον» (ανεδημοσιεύθη και εις το Περιοδικό «Πρωτάτον». Αριθμ. 31, σ.124). 

Η επιγραφή στα Βημόθυρα του ναού, μαρτυρά ότι
είναι αφιέρωμα του Ιερομόναχου Διονυσίου.
Ο Διονύσιος λοιπόν «μηδέποτε εγεύθη ανθρωπίνης μαθήσεως» και όπως λέει άλλωστε και ο ίδιος «δι εμού του εκτρώματος του αγροίκου και αγραμμάτου», κατέστη δια της σκληρής και επίμονης μελέτης, ένας αυτοδίδακτος Σοφός αλλά και Λόγιος. 

Απέσπασε τον σεβασμό και την υπόληψη όλων τον Λογίων της εποχής εκείνης, τον εκτιμούσαν και τον σέβονταν μητροπολίτες, κληρικάρχες, ακόμα και Οικουμενικοί Πατριάρχες. 

Διεσώθησαν διάφορες επιστολές του πατριάρχη Προκοπίου προς τον Διονύσιο καθώς επίσης και επιστολές του Πατριάρχη Νεόφυτου Ζ ενώ ο Πατριάρχης Γρηγόριος ο Ε  που έμενε 6 χρόνια μεταξύ της 1ης και της 2ης πατριαρχίας του στη μονή Ιβήρων του Αγίου όρους, διένυε με τα πόδια του μία πολύ δύσκολη διαδρομή σε απόσταση 3 ωρών, για να επισκεφτεί τον Διονύσιο στην σκήτη του ώστε να συζητήσει μαζί του και να εξομολογηθεί.


Επιστολή του Οικουμενικού Πατριάρχη Προκοπίου 
στον Διονύσιο που τον συμβουλεύει 
να εκδώσει το έργο του
Ο Διονύσιος έγραψε διάφορα συγγραφικά έργα που αποτελούνται από ομιλίες, λόγους, Εγκώμια σε διάφορους Αγίους αλλά και διάφορες επιστολές. 

Το έργο του παρ όλες τις προτροπές που είχε να το εκδώσει αυτό δεν κατέστη δυνατόν καθώς δεν διέθετε τα οικονομικά μέσα και έτσι το βιβλίο του με τίτλο: ΙΧΝΟΣ ΧΡΙΣΤΟΥ έμεινε ανέκδοτο έως και το 1928 που εκδόθηκε για πρώτη φορά από το «βιβλιοπωλείον (της) Συνοδίας Σάββα ιερομονάχου, εν Καρυές Αγίου Όρους»

Το βιβλίο αυτό του Διονυσίου αποτελείτε από 42 ομιλίες, 3 λόγους και διάφορα εγκώμια σε Αγίους καθώς και διάφορες επιστολές. 

Στην έκδοση αυτή προτάσσεται και επιστολή του Αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτου, η οποία είναι εκφραστική των κολλυβαδικών αντιλήψεων και μάλιστα ενός των κυριοτέρων εκπροσώπων τους, για αυτό και παρατίθεται αυτούσια:
Ο Πανιερώτατος επίσκοπος Μόρφου Νεόφυτος κατά την
επίσκεψή του στην Ιερά Μονή Γενέσιον της Θεοτόκου
Δρυοβούνου, την Κυριακή 14 Ιουλίου του 2019
«Τω πανοσιωτάτω και σεβασμίω αγίω πνευματικώ παπά κυρ Διονυσίω,
Την δουλικήν προσκύνησιν.
Ανέγνων τας ιεράς και ηθικάς ομιλίας σου Σεβασμιώτατε Πάτερ, και είδον εν αυτές ουχί προοίμια περιοδικά και ρητορικά, ουχί τεχνικούς επιλόγους και προτάσεων έκθεσιν˙ ου τα έντεχνα επιχειρήματα, η τα καλούμενα σχήματα της διανοίας, και σχήματα της λέξεως˙ και απλώς ου την οφρύν, και δεινότητα της έξω και πατουμένης σοφίας. 
Αλλ’ είδον εις αυτάς. Εκείνον τον αλιευτικόν κάλαμον των ασόφων Αποστόλων, όστις, με την μωρίαν και απλότητα του κυρήγματος, και με μίαν γλυκυτάτην πειθώ, ηξεύρει να αγγιστρεύη τα καρδίας των αναγινωσκόντων, και να τους εκβάλλη έξω από την αλμυράν θάλασσαν των παθών, και της κοσμικής ματαιότητος.
Προμετωπίδα του "Μέγα Συναξαριστή"
του αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτου
(Βενετία, 1819)
Είδον εν αυταίς μίαν καρδίαν, αμαθή μεν και άπειρον ελληνικής παιδείας, και άλλο τι μη γινώσκουσαν, ειμή Ιησούν Χριστόν, και τούτον εσταυρωμένον˙ γεμάτη όμως από ένα φως γνώσεως, από μίαν αγάπην ειλικρινή και από ένα ένθεον ζήλον, πνέοντα την ωφέλειαν του πλησίον. 
Και είδον μίαν γλώσσαν όπου ηξεύρει να λαλή περισσότερον από την πράξιν και εμπειρίαν, απρά από την μάθησιν και ανάγνωσιν. 
Εύρον θεία νοήματα, σύμφωνα ταις Ιεραίς Γραφαίς, και τους θεοφόρεις Πατράσι˙ και εύρον λόγια όσον απλοϊκά άλλο τόσον πολυδύναμα και δραστικά˙ δια των οποίων στηλιτεύονται τα πάθη, ελέγχονται αι κακίαι, επαινούνται αι αρεταί, στολίζονται τα ήθη, και η προς τον ουρανόν άνοδος κατορθούται. Και δια να ειπώ με συντομίαν το πάν, λέγω εκείνα τα του Προφήτου Δαβίδ:
«Ευθύς ο λόγος του Κυρίου, απλοί και γεμάτοι ωφελείας πνευματικής, είναι οι παρόντες λόγοι˙ όψονται ευθείς και ευφρανθήσονται». 
Και όσοι είναι απλοί και ποθούσι την σωτηρίαν, και ωφέλειαν της ψυχής των, θέλει τους είδουν, και θέλει χαρούν, τρυγώντες εκ της αναγνώσεως αυτών το ποθούμενον. 
Ο της αυτής πανοσιότης δούλος και τέκνον εν Χριστώ, Νικόδημος».





Το επιβλητικό βουνό Αη Γιώργης στην κορυφή
του οποίου υπήρχε φυλάκιο των Τούρκων
Στο Άγιο όρος ο Διονύσιος έμεινε για 40 ολόκληρα χρόνια και σε ηλικία περίπου 65 - 70 ετών εγκαθίσταται στην Ιερά Μονή Γενέσιον της Θεοτόκου στο Δρυόβουνο Κοζάνης ως Ηγούμενος της Μονής.

Εκεί αναπτύσσει ιδιαίτερο πνευματικό έργο και λειτουργεί Κρυφό Σχολειό κάτω από την μύτη των Τούρκων.

Η Μονή είναι χτισμένη στους πρόποδες του όρους Αη Γιώργη όπου εκείνη την εποχή στην κορυφή του υπήρχε ένα στρατιωτικό φυλάκιο των Τούρκων που έλεγχε τον δρόμο της εποχής που οδηγούσε προς τα Ιωάννινα, την Καστοριά κ.α περιοχές.

Οι Τούρκοι δεν είδαν με καλό μάτι το πνευματικό έργο του Διονυσίου αλλά ο Τούρκος φρούραρχος του έτρεφε μια ιδιαίτερη εκτίμηση και σεβασμό, ίσως να ήτανε κρυπτοχριστιανός ή και να είχε ελληνικές ρίζες όπως πολλοί Τούρκοι εκείνη την εποχή.


Η βελανιδιά που μαρτύρησε ο Διονύσιος
Αυτό όμως δεν το αποδέχονταν ή και να ζήλευαν ακόμη για την συμπάθεια αυτή του Φρούραρχού τους προς τον Διονύσιο, οι Τούρκοι στρατιώτες του φυλακίου και συχνά κατέβαιναν στην Μονή το βράδυ, και τον προπηλάκιζαν αλλά και τον εξευτέλιζαν.

Κάποια στιγμή λοιπόν που έλειπε ο Φρούραρχός τους, βρήκανε την ευκαιρία και κατέβηκαν στην Μονή της Παναγιάς για άλλη μία φορά να προπηλακίσουν τον Διονύσιο.

Τον βασάνισαν με ιδιαίτερα βάναυσο και άγριο τρόπο εκείνη τη φορά φτάνοντας σε σημείο να του βγάλουν τα νύχια και να του σπάσουν και τα άκρα.

Οι Τούρκοι στρατιώτες μετά από πολλές ώρες βασανιστηρίων που έκαναν στον ιερομόναχο Διονύσιο, τον κρέμασαν ημιθανή από το κεφάλι του σε μία διχάλα μιας βελανιδιάς που υπάρχει ακόμη και σήμερα μέσα στην Μονή και έτσι μαρτύρησε σε ηλικία περίπου 80 - 85 ετών.

Ήτανε άνθρωπος ιδιαίτερα πνευματικός αλλά και ένας φημισμένος Λόγιος της εποχής του και αναμφισβήτητα φωτισμένος και ευλογημένος από τον Κύριο που τόσο πιστά υπηρέτησε. 

Ταπεινός, αναγεννημένος εν Χριστό και πνευματοφόρος, ένας αφανής ήρωας του Ελληνικού γένους και μία Άγια μορφή της πίστης μας.


Το σημείο που μαρτύρησε ο Διονύσιος στην Μονή
και το μικρό, λιτό παρεκκλήσι στην μνήμη του.
Τόσο η ιστορία του έθνους μας όσο και η ιερά Ορθόδοξη εκκλησία μας του οφείλει αναμφισβήτητα την αναγνώριση των έργων του και της προσφοράς του.

Αναγνώριση και ιδιαίτερη τιμή στο έργο του και την πίστη του για την οποία και μαρτύρησε κατατάσσοντας τον ανάμεσα στίς άλλες Άγιες μορφές της πίστης μας. 

Η μόνη αναγνώριση όμως που του έχει αποδοθεί έως και σήμερα είναι - μετά από προτροπή του Λαογράφου και τέως διευθυντή της Μανούσειου Δημόσιας βιβλιοθήκης Σιάτιστας, Γεώργιου Μπόντα – ο Δήμος Σιάτιστας να δώσει με επισημότητα το όνομά του σε μία κεντρική οδό της πόλης κοντά στην πλατεία της χώρας «τρία πηγάδια».






Η ΚΑΘΗΓΟΥΜΕΝΗ ΤΗΣ ΜΟΝΗΣ, ΦΕΒΡΩΝΙΑ.

Η Καθηγουμένη της Μονής, 
μοναχή Φεβρωνία
Σήμερα στη Μονή, μετά την κοίμηση της μοναχής Ευγενίας που είναι ενταφιασμένη πίσω από το Ιερό του Καθολικού, εγκαταβιεί μοναχική γυναικεία αδελφότητα δύο μοναχών με Καθηγουμένη της Μονής την μοναχή Φεβρωνία.

Η Φεβρωνία, κατά κόσμο Φεβρωνία Κερεμίδου γεννήθηκε στις 1 Ιανουαρίου του 1933 στην Δράμα με περιπετειώδη αλλά και θαυματουργό τρόπο αφού γεννήθηκε "πεθαμένη". 

Οι γιατροί αφού διέγνωσαν τον θάνατό της, αντί να την δώσουν στους γονείς της για ταφή την πέταξαν στο κάδο σκουπιδιών του νοσοκομείου όπου κάποια στιγμή όμως το κλάμα της άκουσε ένας γιατρός που περνούσε και με έκπληξη αναφώνησε: "αυτό ζωντάνεψε.."

Την πήρε στα χέρια τους οι νοσοκόμες, την τύλιξαν με βαμβάκια και την έβαλαν κάτω από σε μία ξυλόσομπα που υπήρχε τότε να ζεσταθεί και έτσι θαυματουργικά επανήλθε στην ζωή. 

Η Τράπεζα της Μονής
Το 1940 μετακομίζει με την οικογένειά της από την Δράμα στην Θεσσαλονίκη ενώ σχεδόν αμέσως φεύγουν από εκεί και πηγαίνουν στο χωριό Προφήτη Ηλία της Σκύδρας, στην Πέλλα. 

Το 1944 επανέρχεται η οικογένειά της στη Θεσσαλονίκη όπου και αρχίζει η ίδια τις σπουδές της. 

Στην 5η δημοτικού, τόσο νωρίς, παρακολουθεί το κατηχητικό του Ιερού Ναού Αγίου Αθανασίου επί της Εγνατίας οδού όπου και εκεί γνωρίζει μέσα από την Κατήχηση τον Θεό και τάσσει από μικρή τον εαυτό της να μείνει κοντά του, να τον υπηρετήσει και να τον νυμφευθεί. 




Η μικρή Εκθεση της Μονής
Το 1961 πηγαίνει στην Αίγινα στην αγιοκατάταξη του Αγίου Νεκταρίου. 

Επηρεασμένη, στον γυρισμό της, ανακοινώνει στον πατέρα της την επιθυμία της να γίνει μοναχή και αυτός της εκμυστηρεύεται ότι την είχε τάξει στην υπηρεσία του Θεού λόγω των δύσκολων αλλά και θαυματουργών συνθηκών γέννησής της.


Μοναχή έγινε στις 17 Ιανουαρίου του 1991 με την λειτουργία της κουράς να πραγματοποιείται από τον μακαριστό μητροπολίτη Σισανίου και Σιατίστης κ. Αντώνιο και τοποθετείται στην Ιερά μονή. Το 1993 γίνεται μεγαλόσχημη μοναχή παίρνοντας το Αγγελικό Σχήμα και το 1994 ανακηρύσσεται Καθηγουμένη της Μονής.

Η πρόσβαση στην Μονή γίνεται με καλό ασφαλτοστρωμένο δρόμο ακόμη και για πούλμαν ενώ πανηγυρίζει στο Γενέσιον της Υπεραγίας Θεοτόκου στις 8 Σεπτεμβρίου. 


πηγή: μαρτυρίες των κατοίκων του Δρυοβούνου, της Ηγουμένης Φεβρωνίας και του ιερέα, πρωτοπρεσβύτερου, του χωριού Στέφανου Τσαντίρη.




Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου