Σάββατο, 21 Μαρτίου 2015

Η ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΗ ΕΙΚΟΝΑ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΠΟΡΤΑΙΤΙΣΣΑΣ ΤΩΝ ΙΒΗΡΩΝ.


Φυλάσσεται στην Ιερά Μονή των Ιβήρων.



πηγή φωτογραφίας: agiosgeorgiosthivas.blogspot.gr
Έχει διαστάσεις 137 εκατοστά ύψος και 94 πλάτος, το δε βάρος 96 κιλά, μαζί με τα αναθήματα και τα λοιπά. 

Η αυστηρή έκφραση του ιερού προσώπου Της που τονίζεται από την επιβλητική και καθηλωτική ματιά Της, προξενεί το δέος. Της δόθηκε το προσωνύμιο Πορταίτισα επειδή είναι τοποθετημένη στο παρεκκλήσιο της μονής Ιβήρων που βρίσκεται αριστερά της κεντρικής Πύλης και σύμφωνα με την παράδοση αλλά και άλλες μαρτυρίες, η εικόνα ανήκε σε μια οικογένεια που ζούσε στη Νίκαια της Μικράς Ασίας κατά τον 8ο αιώνα και το 829 μεσούσης της «εικονομαχίας» η γυναίκα που την είχε αναγκάστηκε να την ρίξει στην θάλασσα για να μην καταστραφεί από τους εικονομάχους.
   
Η Μονή Ιβήρων
πηγή φωτογραφίας:
 ikivotos.gr
Επί 170 χρόνια η εικόνα ήταν χαμένη, μέχρι το 1004 που οι καλόγεροι της Μονής Ιβήρων είδαν στην θάλασσα ένα φως που ήτανε ορατό κι από άλλες Μονές. 

Περίεργοι να δουν τι συμβαίνει στη θάλασσα πολλοί μοναχοί μπήκαν στις βάρκες και πήγαν προς το φως, όπου διέκριναν μια εικόνα, ό
σο πλησίαζαν όμως η εικόνα αυτή απομακρυνόταν και αδυνατώντας να την πλησιάσουν, επέστρεψαν στη Μονή Ιβήρων όπου προσευχήθηκαν. 

Η απάντηση του Θεού δόθηκε μέσω ενός ασκητή, του Γαβριήλ ο οποίος λένε πως άκουσε τη φωνή της Παναγίας να του δίνει συγκεκριμένες εντολές,  «Πήγαινε στο Μοναστήρι σου και πες στον ηγούμενο ότι ήρθα για να τους δώσω την εικόνα μου. Μετά, βάδισε στη θάλασσα, για να γνωρίσουν όλοι την αγάπη και πρόνοια που έχω στο Μοναστήρι σας.»  

πηγή φωτογραφίας: agiosgeorgiosthivas.blogspot.gr
Έτσι κι έγινε, ο Γαβριήλ πήγε στη θάλασσα και η εικόνα τον πλησίασε. Επί τρία μερόνυχτα οι Μοναχοί έψαλλαν δοξολογίες προς την Παναγία για το Θαύμα, το οποίο όμως δεν είχε ολοκληρωθεί. 

Η εικόνα μεταφέρθηκε στο καθολικό της Μονής Ιβήρων, παραδόξως όμως χανόταν και εμφανιζόταν στην πόρτα της Μονής, οι μοναχοί την επέστρεφαν στο καθολικό και η ιστορία επαναλαμβανόταν. 

Μέχρι που ο Γαβριήλ άκουσε ξανά τη φωνή της Παναγίας «Πες στον ηγούμενο να παύσετε να με πειράζετε, διότι δεν ήρθα στο Μοναστήρι για να με φυλάτε σεις, αλλά ήρθα για να γίνω εγώ φύλακας και φρουρός σας και σ' αυτήν και στην μέλλουσα ζωή. Και όσοι θα ζήσουν με ευλάβεια και φόβο Θεού και δεν αμελούν στην απόκτηση των αρετών, και τελειώσουν την πρόσκαιρη ζωή τους σ' αυτόν τον τόπο, ας έχουν θάρρος και να μη φοβούνται την κόλαση διότι αυτή τη χάρη ζήτησα από τον Θεό και Υιό μου και την πήρα. Ως επιβεβαίωση των λόγων μου σας δίνω αυτό το σημείο: Όσο βλέπετε την εικόνα μου στο Μοναστήρι σας, δεν θα λείψη απ' το Όρος τούτο η χάρις και το έλεος του Υιού μου και Θεού» (ε' 143). 

Το σημάδι στο εικόνισμα όπως και το αίμα που έχει ξεραθεί με τα
χρόνια, φαίνονται ακόμη και σήμερα
Ετσι λοιπόν, με εντολή του τότε Ηγουμένου της Μονής Ιβήρων, κτίστηκε ένα ειδικό ναίδριο - παρεκκλήσιο έξω από την πόρτα της Μονής Ιβήρων και εκεί απόθεσαν με ευλάβεια και ταπείνωση την ιερή εκείνη εικόνα της Παναγίας. 

Όπως λένε οι Μοναχοί, την εποχή που στη Μεσόγειο δρούσανε ανελέητα διάφοροι πειρατικοί στόλοι, η Μονή των Ιβήρων έγινε στόχος του Άραβα πειρατή Ραχάι. 

Η παράδοση λέει πως όταν οι πειρατές του Ραχάι πλησίασαν τη Μονή για να την λεηλατήσουν δεν τα κατάφεραν και επιστρέφοντας στο πλοίο είπαν στον Ραχάι πως κάποια μυστηριώδη γυναίκα εμφανίστηκε μπροστά τους ξαφνικά και τους είχε εμποδίσει. 

Ο ίδιος θορυβημένος από την εξιστόρηση των ανδρών του θέλησε να δείξει στους άνδρες του πως όλα αυτά ήτανε της φαντασίας τους. 

Έτσι ξεκίνησε ο ίδιος να πάει στη Μονή και όταν έφθασε εκεί, είδε μπροστά του την εικόνα της Παναγίας, της μυστηριώδης γυναίκας που περιέγραψαν οι άνδρες του.

Στο ναϊδριον της Πορταϊτισσας υπάρχει μία τοιχογραφία 
αγίου με στολή πειρατή και την προσωνυμία 
Ο ΆΓΙΟΣ ΒΑΡΒΑΡΟΣ.

Με μίσος ο Ραχάι έβγαλε το ξίφος του και τη χτύπησε με ορμή την εικόνα στο πρόσωπο, παραδόξως τότε, το εικόνισμα άρχισε να αιμορραγεί στο σημείο που χτυπήθηκε και από την "πληγή" αυτή άρχισε να ρέει άφθονο αίμα, που τον περιέλουσε.

Στη θέα του αίματος που έρεε από την εικόνα της Παναγίας ο Ραχάι, άρχισε να τρέμει και μετανιώνοντας για την τεράστια αυτή ασέβειά του ζήτησε γονατιστός συγχώρηση ενώ κατόπιν βαπτίστηκε χριστιανός και αργότερα έγινε μάλιστα και μοναχός στην Μονή Ιβήρων.

Τον υπόλοιπο χρόνο της ζωής του ο Ραχάι, έμεινε εμπρός στην αγία εικόνα της Παναγίας και πρόσφερε τις υπηρεσίες του στο ναό της Πορταΐτισσας ενώ παρακαλούσε δε τους αδελφούς του της μονής Ιβήρων, να μη τον αποκαλούν πια με το ασκητικό του όνομα Δαμασκηνό, αλλά «Βάρβαρο».

Ο Βάρβαρος τόσο πολύ πρόκοψε στην αρετή, ώστε ύστερα από το θάνατό του έδειξε μεγάλα σημεία αγιότητας και μέχρι σήμερα ονομάζεται «άγιος Βάρβαρος» ενώ εορτάζει στις 15 Μαΐου. 

Το λείψανό του, κατά την ανακομιδή του, βρέθηκε ακέραιο και απέπνεε γλυκύτατον άρωμα και δυστυχώς όμως το έκλεψαν οι Λατίνοι, μαζί με χίλια άλλα λείψανα και κειμήλια της Μονής Ιβήρων. 

Το σημάδι στο εικόνισμα της Παναγίας όπως και το αίμα που έχει ξεραθεί με τα χρόνια, φαίνονται ακόμη και σήμερα.


 Μεγαλυνάριο και το Απολυτίκιο της 
Παναγίας Πορταίτισσας.