Κυριακή, 26 Απριλίου 2015

Ιερά Μονή Παναγίας Φανερωμένης Γουρνιών, Ιεράπετρα Κρήτης.

πηγή φωτογραφίας: orthodoxcrete.com

Είναι γνωστή και ως «Παναγία Γουρνιών», κτισμένη στην πλαγιά βουνού παραφυάδας της Δίκτης, νοτιοδυτικά της Παχείας Άμμου του Δήμου Ιεράπετρας πάνω από την Μινωϊκή πόλη Γουρνιά και σε υψόμετρο 540 μέτρων. Από τη Μονή εκτείνεται σε πανοραμική άποψη η πόλη του Αγίου Νικολάου και ο όμορφος κόλπος του Μεραμβέλλου με τις γραφικές ακτές και τα νησάκιά του.


Η είσοδος του Καθολικού της Μονής
πηγή φωτογραφίας: orthodoxcrete.com
Για το ακριβές έτος οικοδόμησης της Μονής δεν υπάρχει καμιά κτητορική η άλλη επιγραφή αλλά διατηρούνται μόνο νεώτερες επιγραφές που αναφέρονται σε οικοδομικές εργασίες που έγιναν τον 19ο αιώνα, αν και το σημερινό κτιριακό συγκρότημα, σύμφωνα με την αρχιτεκτονική του, αποτελεί μάλλον κτίσμα του 16ου αιώνα.

Σύμφωνα, με όλες τις ιστορικές πηγές και τις χρονολογικές ενδείξεις το Μοναστήρι πιθανόν να ιδρύθηκε κατά τη Νεοβυζαντινή περίοδο (961 - 1204), νωρίτερα από την κατάληψη της Κρήτης από τους Ενετούς το έτος 1211. 

Το Καθολικό της Μονής έχει κτιστεί μέσα σε κοίλωμα υπερκείμενου μεγάλου βράχου, σε μια σπηλιά, είναι κατάγραφο και είναι αφιερωμένο στην Κοίμηση της Θεοτόκου και την Ζωοδόχο Πηγή. 

Το ιερό επικοινωνεί με άλλο σπήλαιο που εκεί συγκεντρώνεται, από τριχοειδείς επιφάνειες, νερό, το οποίο λαμβάνουν οι πιστοί ως αγιασμό. 


Η Θαυματουργή εικόνα της Παναγίας Φανερωμένης Γουρνιών
πηγή φωτογραφίας: fdathanasiou.wordpress.com
Σύμφωνα με την παράδοση μέσα στο σπηλαιώδη ναό του Καθολικού της Μονής φανερώθηκε η εικόνα της Θεοτόκου σε κάποιο βοσκό γι΄ αυτό και το Μοναστήρι ονομάστηκε Παναγία Φανερωμένη. 

Συγκεκριμένα, αυτός ο βοσκός έχανε καθημερινά τον οδηγό (το μπροστάρη) του κοπαδιού του τις ώρες του μεσημεριού και μια μέρα αποφάσισε να αφήσει το κοπάδι και να παρατηρήσει το κριάρι, που πήγε σε ένα απόρρωγο βράχο από τον οποίο έρεε λίγο νερό και έπινε. 

Πλησίασε και βρήκε εκεί την εικόνα της Θεοτόκου, οταν, όμως, την πήρε μαζί του και την έβαλε στο σακίδιο του με σκοπό να τη φέρει στη στάνη, η εικόνα εξαφανίστηκε. 

Την επόμενη μέρα ο βοσκός ήλθε πάλι στο ίδιο μέρος και βρήκε την εικόνα αλλά αυτό επαναλήφθηκε αρκετές φορές, μέχρι που ο βοσκός βεβαιώθηκε ότι η εικόνα επέστρεφε πάντα στο σημείο που βρέθηκε, για αυτό και την άφησε στη θέση της, όπου σιγά - σιγά κτίστηκε η Μονή. 

Λεπτομέρεια από την Θαυματουργή εικόνα της Παναγίας 
Φανερωμένης των Γουρνιών
πηγή φωτογραφίας: fdathanasiou.wordpress.com
Η ίδια αυτή η εικόνα κατά περιόδους, ιδιαίτερα τον δεκαπενταύγουστο αλλά και τις άλλες θεομητορικές εορτές, επανεμφανίζεται στους πιστούς και κατά μυστηριώδη τρόπο και πάλι χάνεται. 

Όμως πέρα από ένα ιερό προσκύνημα και θρησκευτικό καύχημα ολόκληρης της Ανατολικής Κρήτης αποτελεί και ένα ιστορικό μοναστήρι, όπου κατέφευγαν για προστασία και ενδυνάμωση οι Κρητικοί επαναστάτες στα δύσκολα εκείνα χρόνια της ενετικής αλλά και της τουρκικής υποδούλωσης του νησιού. 

Τον αμυντικό χαρακτήρα του Μοναστηριού των Γουρνιών αποδεικνύουν άλλωστε περίτρανα και η οχυρωματική του θέση αλλά και η συνολική φρουριακή μορφή του. 

Μάλιστα, διασώζονται ακόμη κάποιες επάλξεις αλλά και ορισμένες πολεμίστρες στους χώρους του φρουριακού συγκροτήματος της Ιερής Μονής Παναγίας Φανερωμένης των Γουρνιών, όπως και στα περισσότερα άλλωστε μοναστήρια που κτίστηκαν την ίδια εκείνη χρονική περίπου περίοδο.

Η ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΤΟΥ 1293.

Από τις αρχές, τουλάχιστον, του 13ου αιώνα η Μονή αποτέλεσε το ευλαβικό προσκύνημα, το θαυματουργό καταφύγιο και την προστασία των κυνηγημένων Χριστιανών της περιφέρειας και ολόκληρης της Κρήτης. Ήταν ο απόμερος μυστικός τόπος των επαναστατικών συνελεύσεων, στις οποίες προεδρεύει και παρακάθεται η αόρατος παρουσία της Κυρίας Θεοτόκου Φανερωμένης. 

Σύμφωνα με το ιστορικό που περιγράφει ο Β. Ψιλλάκης στην ιστορία του, μετά που ο νικητής Γενουάτης Πισκατόρε το 1204 κατέκτησε την Κρήτη και την πούλησε στους Ενετούς το 1211, οι Κρητικοί συσπειρώθηκαν γύρω από τον Αλέξιο Καλλέργη και το έτος 1282 επαναστάτησαν εναντίον των Ενετών. Και ενώ όλα έδειχναν ότι οι επαναστάτες θα επικρατούσαν των κατακτητών, οι Γενουάτες πρότειναν στον Καλλέργη σημαντική βοήθεια μέσω του Ναυάρχου Δόρια, χωρίς να απαιτούν κανένα αντάλλαγμα. 


Ο Αλέξιος όμως αρνήθηκε, και έτσι δημιουργήθηκε σάλος στους επαναστάτες αρχηγούς και χαλαρώθηκε σοβαρά η ενότητα, που επιβαλόταν λόγω των περιστάσεων. 

Δημιουργήθηκαν φατρίες και οι μισοί υποστήριζαν την υποταγή στούς Γενουάτες και οι άλλοι μισοί συμφωνούσαν με τον Καλλέργη, ενώ μερικοί υπαρχηγοί του άρχιζαν να αποχωρούν από το σώμα του. Μέσα σ' αυτήν την ατμόσφαιρα ο Ηγούμενος της Μονής Φανερωμένης Ιεραπέτρας κάλεσε όλους τους διϊστάμενους οπλαρχηγούς την Κυριακή των Βαΐων του 1293 στον Ναό της Μονής. 


Αφού μετάλαβαν τα Άχραντα Μυστήρια τους έκλεισε στην Εκκλησία και την μετέτρεψε σε κοινοβούλιο υπό την προεδρία του. Υπήρξαν έντονες διενέξεις και διαπληκτισμοί και ο εξεγειρόμενος όχλος εισήλθε στην εκκλησία κρατώντας τη σημαία του αυτοκράτορα του Βυζαντίου Ανδρόνικου Παλαιολόγου. Οι αρχηγοί έφυγαν και έμειναν μόνο επτά από τα αγροτικά διαμερίσματα. 

Σε λίγο βγήκαν από τον ναό άδοντες μετά βαΐων και κλάδων τα νικητήρια και ορκίστηκαν πίστη και υποταγή στον Ανδρόνικο και τον επευφημούσαν. Ο Ηγούμενος ευλόγησε τη σημαία και την τοποθέτησαν δίπλα στον Εσταυρωμένο. Το χρονικό αυτό, άσχετα από το αποτέλεσμα της Συνάξεως (οι επαναστάστες, δυστυχώς, διασπάσθηκαν σε πέντε διαφορετικά κόμματα) μαρτυρεί πως η Μονή είναι η αρχαιότερη της Ανατολικής Κρήτης και διαδράματιζε συντονιστικό ρόλο σε κρίσιμες περιστάσεις για το έθνος.

ΠΕΡΙΟΔΟΣ ΤΟΥΡΚΟΚΡΑΤΙΑΣ.

Η Μονή, λόγω της στρατηγικής θέσεώς της σε δυσπρόσιτη πλαγιά και σε σημείο που δεσπόζει, αποτέλεσε το φρούριο και την αφετηρία των αγωνιστών Χριστιανών Επαναστατών της επαρχίας κατά του μακρόχρονου Τουρκικού ζυγού. Συνδέθηκε άμεσα με τους σκληρούς και δύσκολους απελευθερωτικούς αγώνες και υπήρξε το κρυσφύγετο και το ορμητήριο των αρχηγών αγωνιστών και ο χώρος συνεδριάσεών τους, στον οποίο ελήφθησαν ιστορικής σημασίας αποφάσεις. 

Ενδεικτικό του αμυντικού χαρακτήρα είναι η οπή πάνω από το ανώθυρο της κεντρικής εισόδου, γνωστή ως «ζεματίστρα», από την οποία εκτοξευόταν καυτό λάδι στους εχθρούς που προσπαθούσαν να παραβιάσουν το χώρο της Μονής. Όταν η Μονή ήταν περικυκλωμένη από τους κατακτητές, το μικρό σπήλαιο νοτιοδυτικά του σπηλαιώδους ναού της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος, που ήταν το νεκροταφείο της Μονής και συνέδεε το Μοναστήρι με το κοιμητήριο, χρησιμοποιούνταν για τον ανεφοδιασμό και τις εξόδους των αγωνιστών. 


Η εθνική προσφορά της Μονής Φανερωμένης η Γουρνιώτισσας υπήρξε τεράστια τα δύσκολα χρόνια της τουρκοκρατίας που λειτούργησε ως προμαχώνας για τους αγωνιστές των κρητικών επαναστάσεων. Μάλιστα, ενίσχυε και οικονομικά τις διάφορες επαναστάσεις κατά των Τούρκων, όπως άλλωστε όλες οι Μονές της Κρήτης. 

Πολλοί χριστιανοί που πίστευαν στην ελληνική επανάσταση και είχαν δει ολοφάνερη τη βοήθεια και προστασία της Παναγίας - όπως και ο γνωστός οπλαρχηγός του Κάτω Χωριού Ιεράπετρας Φραγκιός Τσαντηράκης ή Παπαδάκης που πολλές φορές είχε ζητήσει άσυλο στο Μοναστήρι της Φανερωμένης - αφιέρωναν κυρίως κτήματα στη Μονή σε μια προσπάθεια να ενδυναμώσουν οικονομικά τον αγώνα για την ελευθερία. 


Η αφανής αλλά αγαστή συνεργασία Μοναστηριού και επαναστατών καταμαρτυρείται και από την επιστολή του Ηγουμένου Νεόφυτου το 1878 προς τον οπλαρχηγό Εμμανουήλ Λακέρδα από την Ανατολή, με την οποία ζητούσε την προστασία της Μονής Φανερωμένης από τις διαρπαγές και τις λεηλασίες των Τούρκων. 

Εξάλλου, το ταμείο της Μονής συνεισέφερε πάντοτε με αξιοσέβαστα ποσά υπέρ κοινωφελών σκοπών, όπως για την παιδεία και την συντήρηση διαφόρων καταστημάτων. Από το έτος 1839 που ανέλαβε Ηγούμενος ο Χατζή Γεράσιμος η Μονή ανακαινίζεται και αρχίζει να οργανώνεται και να γίνεται περισσότερο γνωστή. 

Ο δραστήριος Γεράσιμος διαμορφώνει τη σπηλαιώδη Εκκλησία στη μορφή που είναι σήμερα και την εξοπλίζει με τέμπλα και εικόνες.  Προσελκύει επισκέπτες στη Μονή οι οποίοι αφιερώνουν διάφορα τιμαλφή αντικείμενα και κτήματα. Αγοράζει κτήματα και θέτει τις βάσεις για την οικονομική της ανάπτυξη.

ΤΟ ΚΡΥΦΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ ΚΑΙ Η ΗΡΩΪΚΗ ΡΟΔΑΝΘΗ Η ΚΡΙΤΣΩΤΟΠΟΥΛΑ.

Η είσοδος στο κρυφό Σχολειό της Μονής
Οι μοναχοί της Ιερής Μονής Φανερωμένης δίδασκαν ανάγνωση και γραφή όχι μόνο στους νέους που είχαν βρει καταφύγιο στο Μοναστήρι αλλά και στα παιδιά των γύρω χωριών.

Παρότι ο Τούρκος κατακτητής είχε απαγορεύσει τη λειτουργία σχολείων, ελπίζοντας ότι μ’ αυτό τον τρόπο θα έσβηνε η φλόγα της επαναστάσεως, στην Ιερά Μονή Φανερωμένης λειτούργησε το πρώτο κρυφό σχολειό της Κρήτης. Σ’ αυτό ο παπάς δάσκαλος, κατά τους ζοφερούς χρόνους της τουρκοκρατίας, υποδαύλισε στις ψυχές των ελληνοπαίδων την φλόγα της πίστεως προς τη θρησκεία και την πατρίδα, γιγάντωσε τον πόθο της ελευθερίας και χαλύβδωσε την απόφαση του αγώνα για την εθνική αντίσταση.

Στο Μοναστήρι της Φανερωμένης, κάτω από το μελιχρό φως του λυχναριού η του καντηλιού, τα χριστιανόπουλα μάθαιναν μαζί με τα εκκλησιαστικά γράμματα και για τον Μέγα Αλέξανδρο, τον μαρμαρωμένο βασιλιά και για την αρχαία δόξα του ελληνισμού. Σ’ αυτό το εργαστήρι της πίστεως και του πατριωτισμού μάθαιναν εκτός από τα κολυβογράμματα, τον τρόπο εκείνο που θα τους βοηθούσε να αγιάσουν τις σκέψεις και τα αισθήματα, τον εσωτερικό τους χαρακτήρα και το μέσο που θα τους οδηγούσε αποτελεσματικά στην αποτίναξη του τουρκικού ζυγού και στην αναγέννηση του έθνους μας. Εκεί τονώνονταν η εθνική συνείδηση και η πίστη προς το Θεό, ενισχύονταν και αναπτερώνονταν η αγωνιστική διάθεση των σκλαβωμένων κρητικών και αύξανε ο πόθος τους για την ελευθερία του έθνους.



Η αίθουσα, στην οποία λειτουργούσε το Κρυφό Σχολειό, βρίσκεται νοτιοδυτικά της Μονής και δεξιά της κεντρικής εισόδου και του περιβόλου της. Πρόκειται για μια αίθουσα με μεγάλο οντά ενσωματωμένη στο συνολικό κτηριακό συγκρότημα της Μονής, με μικρά πολεμιστοειδή παράθυρα, όπως απαιτούσαν οι συνθήκες της εποχής που κτίστηκε. 

Στο σχολειό αυτό φοίτησε και η θρυλική Ροδάνθη, η κόρη του πρωτόπαππα της Κριτσάς, που έγινε αργότερα το «πρωτοπαλήκαρο» του οπλαρχηγού Καζανομανώλη. Σε ηλικία μόλις πέντε ετών οδηγήθηκε κρυφά από τον πατέρα της στην Ι. Μονή Φανερωμένης, όπου, κάτω από το λιγοστό φως που ανάδιδε η φλόγα του ταπεινού καντηλιού, ολοκληρώθηκε η «εν παιδεία και νουθεσία Κυρίου» ανατροφή που της έδωσαν οι ευσεβείς γονείς της και αφιερώθηκε ολοκληρωτικά στα αιώνια ιδανικά της ορθόδοξης πίστης και της πατρίδας. Η Ροδάνθη, η θαυμάσια αυτή και εμπνευσμένη Κρητικοπούλα, είχε σχολείο ευσέβειας και πατριωτισμού τη Μονή της Παναγίας Φανερωμένης, με τη βοήθεια και προστασία της οποίας, πραγματοποιούσε αμίμητες πράξεις υπέροχου ηρωισμού και αυτοθυσίας, κατορθώματα, που αναπτέρωναν το ηθικό των σκλάβων και προκαλούσαν το φόβο δέος στους Τούρκους κατακτητές. Η ηρωΐδα αυτή, αφού φόνευσε τον Χουρσίτ Αγά στο χωριό Χουμεριάκο, γιατί επιβουλεύτηκε την τιμή της, μεταμφιεσμένη σε άνδρα και με το ψευδώνυμο «Σπανομανώλης» κατατάχτηκε στο σώμα του Καπετάν Καζάνη και υπήρξε σκληρός τιμωρός των Τούρκων της περιοχής. Τελικά έπεσε μαχόμενη στη μάχη της Κοντάρατος το 1823.

ΟΙ ΑΦΙΕΡΩΣΕΙΣ ΣΤΗ ΜΟΝΗ ΚΑΙ Η ΝΕΩΤΕΡΗ ΠΕΡΙΟΔΟΣ.

Στα έγγραφα που σχετίζονται με την περιουσιακή κατάσταση της Μονής (αφιερωτήρια, πωλητήρια και φεργάτια) καταμαρτυρείται η ζωντανή ευσέβεια των προγόνων μας, όχι μόνο των γύρω χωριών αλλά και των κατοίκων εκτός της επαρχίας  Ιεράπετρας, που εκδηλωνόταν σε έργα ευσεβούς διάθεσης. Παράλληλα, η Μονή διαδραμάτισε και ρόλο προστατευτικό για τις ιδιοκτησίες πολλών χριστιανών, που αφιέρωναν όλη την περιουσία τους η μέρος αυτής στο μοναστήρι προκειμένου να τις γλιτώσουν από την τουρκική καταδυνάστευση. Και υπήρξε συγκινητική η αφιέρωση κτημάτων προς τη Μονή για μνημόσυνο και συγχώρηση των τεθνηκότων γονέων. 

Γιατί οι Τούρκοι έβρισκαν διάφορες αιτίες για να στερήσουν το ραγιά από τα κτήματά του, εκτός εάν αφιερώνονταν σε κάποιο ευαγές ίδρυμα, γίνονταν δηλαδή «Βακούφικα»,  οπότε διασώζονταν. Από αυτές τις δωρεές των χριστιανών η Μονή είχε αποκτήσει μεγάλη αγροτική περιουσία την περίοδο της τουρκοκρατίας και είχε μετόχια τις Ιερές Μονές Αρμού, Εξακουστής, και Καρυδιανής Ιεράπετρας. Μαλιστα, η μεγάλη περιουσία της υπήρξε η αιτία σφοδρής αντιδικίας με τούς Τούρκους αγάδες της Ιεράπετρας Τσαγκαλήδες, που είχαν γειτονικές περιουσίες και προσπαθούσαν να αρπάξουν τις συνορεύουσες εκτάσεις της Μονής, που αναγκάστηκε να αποδυθεί σε δικαστικούς αγώνες για να περισώσει τις ιδιοκτησίες της.

Κατά την απογραφή του 1893 η Μονή είχε στην κατοχή της την περιοχή που εκτεινόταν μέχρι τη θάλασσα (περίπου δέκα χιλιάδες στρέμματα), τέσσερα μετόχια (Πυροβόλους, Άσσαρη, Αχλάδα, Βρυγιωμένου) και διάσπαρτα κτήματα που βρίσκονταν σε 239 διαφορετικές τοποθεσίες των επαρχιών Ιεράπετρας, Μεραμβέλλου και Σητείας. Όμως, το Ταμείο Εφέδρων Πολεμιστών Κρήτης, με βάση το Νομο 3345 της 22ας Ιουνίου 1925, έλαβε τα 3/5 της περιουσίας της Μονής για την ενίσχυση και αποκατάσταση των ταλαιπωρημένων οικογενειών των εφέδρων πολεμιστών της Μικρασιατικής εκστρατείας, ενώ αρκετά κτήματα εκποίησε και ο  Οργανισμός Διαχειρίσεως Μοναστηριακής Περιουσίας (Ο.Δ.Ε.Π.) Νομού Λασιθίου. 


Μοναχική κουρά στην Ιερά Μονή 
Παναγίας Φανερωμένης Ιεράπετρας  
Το 1881 η Μονή είχε 7 Μοναχούς, ενώ το 1901, αφού κρίθηκαν διαλυτές οι υπόλοιπες Μονές της Ιεράπετρας (Εξακουστή και Καρυδιανή), αριθμούσε 19 Μοναχούς. Ο καταστατικός νόμος 276 του 1900 της Ορθοδόξου  Εκκλησίας κήρυξε την Μονή Φανερωμένης διαλυτή. Με το νόμο 553 του 1903 ανασυστάθηκε η Μονή ενώ με νέο διάταγμα της 8ης Ιουλίου 1930, η Μονή εκρίθη διαλυτέα. Με νόμο της 24ης Οκτωβρίου 1935 διατηρούνταν και τέλος με το νόμο 4149/1961 «Περί Καταστατικού Χάρτου της εν Κρήτη Ορθοδόξου Εκκλησίας» η Μονή εκρίθη διατηρητέα και εν ενεργεία, συνεχίζοντας έτσι μέχρι σήμερα να γράφει την ιστορία της πιστή στη βαρειά και μακραίωνη παράδοσή της.

Κατά την Γερμανοϊταλική κατοχή  έβρισκαν καταφύγιο και είχαν ως ορμητήριο τους τη Μονή πολλοί διωκόμενοι και αντιστασιακοί πατριώτες. Οι πατέρες και οι βοσκοί της Φανερωμένης έκρυβαν στα σπήλαια της γύρω περιοχής τους άντρες των συμμαχικών στρατευμάτων, τους παρείχαν άσυλο και τους βοηθούσαν να διαφύγουν στην Αίγυπτο. 

Η ιστορική Μονή Φανερωμένης πανηγυρίζει την εορτή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου στις 15 Αυγούστου. Πλήθος πιστών κατακλύζει κατ’ έτος την Μονή κυρίως την κυριώνυμο ημέρα της εορτής. Η Παναγία η Φανερωμένη είναι θαυματουργός γι’ αυτό και είναι πασίγνωστη σ’ ολόκληρη την Κρήτη και ιδιαίτερα στο Νομό Λασιθίου και στις επαρχίες Πεδιάδος και Βιάννου του Ν. Ηρακλείου. 


Έτσι, τον Αύγουστο, που είναι ο μήνας της Παναγίας και αφιερωμένος σ’ Αυτήν, το Μοναστήρι αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα προσκηνύματα της  Ανατολικής Κρήτης. Καθημερινά συρρέει πλήθος ταλαιπωρημένων και καταπονημένων ανθρώπων από τις δοκιμασίες και τις περιστάσεις της ζωής για να καταθέσουν μπροστά στη θαυματουργό εικόνα Της τα εσωτερικά τους προβλήματα. Πολλοί ασθενείς ζητούν να ιαθούν. Άλλοι ανεβαίνουν με τα πόδια για να εκπληρώσουν κάποιο τάμα τους· μανάδες μαυροντυμένες και ξυπόλητες σηκώνουν τα μωρά τους και τα προσφέρουν στην Μητέρα όλου του κόσμου. Άλλοι για να παρακαλέσουν με δάκρυα στα μάτια να μεσιτεύσει η Δέσποινα του κόσμου και να εκπληρωθεί κάποια επιθυμία τους πολλοί για να ευχαριστήσουν και να δοξολογήσουν την Βασίλισσα και Κυρία του παντός για τις ευεργεσίες Της ψάλλοντας: «ουδείς προστρέχων επί σοι, κατησχυμένος από σου εκπορεύεται αγνή παρθένε Θεοτόκε...».

Όραμα ζωής είναι η εξ ολοκλήρου ανακαίνιση και αναπαλαίωση της ιστορικής αυτής Μονής, χωρίς να αλλοιωθεί ο αρχιτεκτονικός χαρακτήρας και η μορφή της. Πέρα από τους πολυάριθμους προσκυνητές που συρρέουν από πολλά σημεία του νησιού για να προσκυνήσουν τη θαυματουργή εικόνα στο απόκοσμο, ερημικό, κατανυκτικό και χαριτόβρυτο σπηλαιώδη ναό, τις μέρες του Δεκαπενταύγουστου φιλοξενούνται στους χώρους της Μονής, πιστοί κάθε ηλικίας. Αυτοί συνεχίζουν μια αρχαία παράδοση και έρχονται στη Μονή και περνούν το πρώτο δεκαπενθήμερο του Αυγούστου στον ανακαινισμένο ξενώνα με νηστεία και προσευχή, συμμετέχουν στις καθημερινές Θ. Λειτουργίες, στους Εσπερινούς στις Παρακλήσεις και τα Απόδειπνα και εκπληρώνουν έτσι κάποιο τάξιμό τους. 


Είναι άπειρα τα θαύματα που συντελούνται στη Μονή, όπως το επιβεβαιώνουν κατά καιρούς οι πιστοί, οι οποίοι οφθαλμοφανώς είδαν να επενεργεί θεραπευτικά σε κάποια σωματική η ψυχική ασθένειά τους η χάρη του Θεού. Η εορτή της Παναγίας στη Μονή έχει κάτι το μοναδικό. Οι πιστοί, συνεχίζοντας την παράδοση πολλών γενεών, ανεβαίνουν με ευλάβεια και ταπείνωση, με πνευματικότητα και πίστη για να προσευχηθούν στην Κυρία Φανερωμένη και να επικοινωνήσουν με τον Θεό αληθινά. Και η Παναγία η Φανερωμένη τους ανταμείβει με όσα ιερά τελεσιουργούνται στον οίκο της και τους προσφέρει ψυχική ανακούφιση και πνευματική γαλήνη για να συνεχίσουν τον δρόμο της ζωής. Γιατί μόνο στην Παναγία Μητέρα ο πιστός με βεβαιότητα και πίστη μπορεί να εναποθέτει τις ελπίδες και προσδοκίες του και να επιζητεί την κραταιά σκέπη και προστασία Της ψάλλοντας «Την πάσαν ελπίδα μου εις Σε ανατίθημι, Μήτερ του Θεού, φύλαξόν με υπό την σκέπην Σου».




Σήμερα υπάρχει στη Μονή ανδρική μοναχική αδελφότητα δύο μοναχών και με ηγούμενο τον Αρχιμανδρίτη Παϊσιο Δερμιτζάκη, οι οποίοι με τις σοφές υποδείξεις και την αμέριστη φροντίδα και πατρική στοργή του Σεβασμιοτάτου Μητροπολίτου Ιεραπύτνης και Σητείας κ.κ. Ευγενίου διατηρούν την πλούσια και βαριά παράδοση που κληρονόμησαν, επιτελώντας καθημερινά τη θεία λατρεία με το βυζαντινό τυπικό.

Η Μονή τιμάται στην Κοίμηση της Θεοτόκου, αποτελεί ενα απο τα σημαντικότερα προσκυνήματα της Κρήτης και χιλιάδες πιστών συρρέουν τον 15 Αυγουστο που εορτάζει η Μονή Γουρνιών.

Τηλέφωνο: (+30) 28410 24444 





Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου