Η ΤΙΜΙΑ ΚΑΡΑ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗΣ, ΑΔΕΛΦΗΣ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΦΩΤΕΙΝΗΣ ΤΗΣ ΣΑΜΑΡΕΙΤΙΔΟΣ.

Φυλάσσεται στο Σκευοφυλάκειο του Ναού της Αναστάσεως, στα Ιεροσόλυμα.

Η χρυσεπάργυρη λειψανοθήκη που φέρει την κάρα είναι μάλλον του 19ου αιώνα και φέρει την ακόλουθη επιγραφή: + ΛΕΙΨΑΝΟΝ ΙΕΡΟΝ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΜΑΡΤΥΡΟΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗΣ ΤΗΣ ΣΑΜΑΡΕΙΤΙΔΟΣ ΤΕΤΑΡΤΗΣ ΑΔΕΛΦΗΣ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΦΩΤΕΙΝΗΣ Η ΩΜΙΛΗΣΕΝ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΕΝ ΤΩ ΦΡΕΑΤΙ. ΑΘΛΗΣΑΣΗΣ ΕΝ ΡΩΜΗ ΕΠΙ ΝΕΡΩΝΟΣ ΚΑΙ ΕΟΡΤΑΖΟΜΕΝΗΣ ΤΗ ΚΣΤ (=26) ΦΕΥΡΟΥΑΡΙΟΥ.

Ελάσματα διακοσμημένα με πολύτιμους λίθους περικλείουν σταυροειδώς το πάνω μέρος του σεπτού λειψάνου ενώ στο κέντρο υπάρχει μενταγιόν με παράσταση της μάρτυρος και επιγραφή Π(α)Ρ(ασκευής).

Η Αγία Παρασκευή ήτανε η 4η αδερφή της Αγίας Φωτεινής της Σαμαρείτιδος και τελειώθηκε διά ξίφου την ίδια ημέρα με την αδερφή της αλλά και 3 ακόμη αδερφές καθώς και οι γιοί της Αγίας Φωτεινής της Σαμαρίτιδος.

Η μνήμη της τιμάται μαζί με τις αδερφές της και τα ανίψια της, στις 26 Φεβρουαρίου.

ΤΟ ΑΦΘΑΡΤΟ ΑΡΙΣΤΕΡΟ ΧΕΡΙ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ.

Φυλάσσεται  στο Σκευοφυλάκειο του Ναού της Αναστάσεως, στα Ιεροσόλυμα.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Στην Ορθόδοξη Εκκλησία αποδίδουμε στα Αγία λείψανα τιμή και ευλαβική προσκύνηση, η όποια όμως δεν αποτελεί λατρευτική προσκύνηση η λατρεία. Τούτο γιατί κανείς ποτέ ορθόδοξος χριστιανός δεν ταύτισε στη σκέψη του τα τίμια λείψανα με «θεούς». Μακαριστός π. ΑΝΤΩΝΙΟΣ ΑΛΕΒΙΖΟΠΟΥΛΟΣ (ΕΓΧΕΙΡΙΔΙΟΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΠΑΡΑΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΩΝ ΟΜΑΔΩΝ).

Στο Σκευοφυλάκειο του Ιερού Ναού της Αναστάσεως στα Ιεροσόλυμα αποθησαυρίζεται και το αδιάφθορο (αριστερό;) χέρι του Μεγάλου Βασιλείου, Πατέρα της Εκκλησίας, κορυφαίου θεολόγου του 4ου αιώνα και ενός από τους Τρεις Ιεράρχες, που θεωρούνται προστάτες της παιδείας.

Το αδιάφθορο χέρι του Μεγάλου Βασιλείου βρίσκεται μέσα σε ένα ασημένιο μεταβυζαντινό κιβωτίδιο, εντός επίχρυσης ειδικής λειψανοθήκης που επιτρέπει τη θέα στο σεπτό λείψανο. Η λειψανοθήκη φέρει στην πάνω πλευρά της παράσταση του Μεγάλου Βασιλείου με την επιγραφή Ο ΑΓΙΟΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ και περιμετρικά αφιερωτική επιγραφή, η οποία όσο επιτρέπουν οι φωτογραφίες διαβάζεται στη μία πλευρά της λειψανοθήκης ως εξής: + ΧΕΙΡ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΑΦΙΕΡΩΘΕΙΣΑ ΠΑΡΑ ΤΟΥ ΝΙΚΗΦΟΡΟΥ ΒΑΣΙΛΕΩΣ ΕΝ ΕΤΕΙ ...

+ ΧΕΙΡ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΑΦΙΕΡΩΘΕΙΣΑ
Μέρος της αφιερωτικής επιγραφής της λειψανοθήκης με το αδιάφθορο χέρι του Μεγάλου Βασιλείου.
 Σκευοφυλάκειο του Ιερού Ναού της Αναστάσεως, Ιεροσόλυμα.

ΠΑΡΑ ΤΟΥ ΝΙΚΗΦΟΡΟΥ ΒΑΣΙΛΕΩΣ ΕΝ ΕΤΕΙ ... 
Μέρος της αφιερωτικής επιγραφής της λειψανοθήκης με το αδιάφθορο χέρι του Μεγάλου Βασιλείου.
 Σκευοφυλάκειο του Ιερού Ναού της Αναστάσεως, Ιεροσόλυμα.

Το ασημένιο μεταβυζαντινό κιβωτίδιο που περιέχει το λείψανο του Μεγάλου Βασιλείου.
Σκευοφυλάκειο του Ιερού Ναού της Αναστάσεως, Ιεροσόλυμα.

Οι υψηλής ανάλυσης παραπάνω φωτογραφίες παραχωρήθηκαν στη λειψανοθήκη (από όπου και αναδημοσιεύουμε) από την Daria Segal, φωτογράφο και μεταπτυχιακή φοιτήτρια της ιστορίας της τέχνης στην Ακαδημία Τέχνης και Σχεδίου Bezalel στα Ιεροσόλυμα, η οποία ετοιμάζει εργασία σχετικά με το σεπτό λείψανο (κάρα) της Αγίας Παρασκευής, τετάρτης αδελφής της Αγίας Φωτεινής της Σαμαρείτιδος, το οποίο επίσης αποθησαυρίζεται στο Σκευοφυλάκειο του Ιερού Ναού της Αναστάσεως στα Ιεροσόλυμα.

ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

Η ΤΙΜΙΑ ΚΑΡΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ
(ΚΛΙΚ ΕΔΩ)

Η ΤΙΜΙΑ ΚΑΡΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΘΕΟΔΟΣΙΟΥ ΤΟΥ ΚΟΙΝΟΒΙΑΡΧΗ.

πηγή

Φυλάσσεται στο Ιερό Σκευοφυλάκιο του Πανίερου Ναού της Αναστάσεως στα Ιεροσόλυμα.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Στην Ορθόδοξη Εκκλησία αποδίδουμε στα Αγία λείψανα τιμή και ευλαβική προσκύνηση, η όποια όμως δεν αποτελεί λατρευτική προσκύνηση η λατρεία. Τούτο γιατί κανείς ποτέ ορθόδοξος χριστιανός δεν ταύτισε στη σκέψη του τα τίμια λείψανα με «θεούς». Μακαριστός π. ΑΝΤΩΝΙΟΣ ΑΛΕΒΙΖΟΠΟΥΛΟΣ (ΕΓΧΕΙΡΙΔΙΟΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΠΑΡΑΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΩΝ ΟΜΑΔΩΝ).

Όσιος Θεοδόσιος ο κοινοβιάρχης - φορητή εικόνα

17ος αιώνας, Ιερά Mονή Διονυσίου, Άγιον Όρος

πηγή

Ο Όσιος Θεοδόσιος γεννήθηκε το 423 στο χωριό Μωγαρισσού της Καππαδοκίας πού ήτανε κοντά στα Κόμανα, τόπος εξορίας του Ιωάννου Χρυσοστόμου. 

Ήταν γιός γονέων ευσεβών και πιστών, τον πατέρα του τον έλεγαν Προαιρέσιο και τη μητέρα του Ευλογία και έζησε στα χρόνια του αυτοκράτορα Λέοντα του Θρακός (457 - 474) και έφτασε έως και τους χρόνους του αυτοκράτορα Αναστασίου Α΄ του Δικόρου (491 - 518).

Αρνήθηκε την έγγαμη ζωή και σε νεαρή ηλικία όταν πήγε να προσκυνήσει στους αγίους Τόπους έμεινε εκεί και έγινε μοναχός το 451.

Αφού ασκήτεψε κοντά σε μεγάλους ασκητές όπως ο Συμεών ο Στυλίτης και ο ησυχαστής Λογγίνος αποσύρθηκε σε απομακρυσμένο ησυχαστήριο στον νότο όπως και ο άγιος Σάββας, 

Έφθασε σε κάποιο σπήλαιο μεταξύ Βηθλεέμ και της μονή αγίου Σάββα, στο οποίο σύμφωνα με την παράδοση διανυκτέρευσαν οι μάγοι, όταν επέστρεψαν από την προσκύνηση του Κυρίου και εκεί έμεινε για ένα μεγάλο διάστημα ασκούμενος ενώ έπειτα αποφάσισε να ιδρύσει κοινόβιο του τύπου του αγίου Θεοκτίστου και αγίου Γερασίμου.

Όσιος Θεοδόσιος ο κοινοβιάρχης 

Μωσαϊκό τού 11ου αιώνα

  Καθολικό της Νέας Μονής Χίου

πηγή

Η φήμη του Θεοδοσίου έγινε γρήγορα γνωστή και έφερε στο ησυχαστήριό του δεκάδες αδελφούς αναγκάζοντάς τον να ιδρύσει πιο ευρύχωρο μοναστήρι στο οποίο εφάρμοσε τα πρότυπα του ασκητικού βίου. 

Έκανε πολλά θαύματα και, αφού δίδαξε τις αρετές της ασκητικής ζωής στους εκατοντάδες μαθητές του, κοιμήθηκε σε πολύ βαθιά γεράματα το 529 σε ηλικία 105 ετών. 

Η είδηση της κοίμησής του διαδόθηκε σαν αστραπή και έτρεξαν πολλοί, λαϊκοί, κληρικοί, μοναχοί, ακόμη και Επίσκοποι, για να ασπαστούν το ιερό λείψανο του ενώ και ο ίδιος ο Πατριάρχης των Ιεροσολύμων πήγε να ασπασθεί και να παραστεί στην εξόδιο Ακολουθία.

Ο Άγιος Θεοδόσιος, τάφηκε στην κρύπτη του σπηλαίου των Μάγων που εκεί σήμερα υπάρχουν και οι τάφοι της μητέρας του Αγίας Ευλογίας, της Αγίας Σοφίας, μητέρας του Αγίου Σάββα του Ηγιασμένου, της μητέρας των αγίων Αναργύρων Κοσμά και Δαμιανού Αγίας Θεοδότης, του Αγίου Ιωάννου του Μόσχου, της Αγίας Μαρίας μητρός των Αγίων Αρκαδίου και Ιωάννου, συζύγου δε του Αγίου Ξενοφώντος, του Αγίου Κόπρη κ.α συνολικά 35 θαμμένοι άγιοι. 

Η εκκλησία μας τιμά την μνήμη του στις 11 Ιανουαρίου.

Η ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΗ ΕΙΚΟΝΑ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΒΗΘΛΕΕΜΙΤΙΣΣΑΣ, ΒΗΘΛΕΕΜ.

Φυλάσσεται εντός της μεγαλοπρεπούς Βασιλικής της του Χριστού Γεννήσεως στη Βηθλεέμ. 

Το Άγιο Σπήλαιο της Γέννησης του Χριστού
στην Βηθλεέμ.

Η ιερή εικόνα της Παναγίας Βηθλεεμίτισσας είναι η εφέστιος εικόνα της Βασιλικής της Γεννήσεως του Χριστού στη Βηθλεέμ και βρίσκεται τοποθετημένη σε περίοπτο προσκυνητάριο, στη δεξιά πλευρά της νοτίου εισόδου του αγίου Σπηλαίου της Γεννήσεως.

Η άπειρη στοργή, που ξεχειλίζει από τα μάτια της εικόνας της Παναγίας, και το γαλήνιο βλέμμα της, γλυκαίνουν και ευφραίνουν τις καρδιές των πιστών ενώ αντίστοιχα ο ρουχισμός της εικόνας της Θεοτόκου, που είναι καλυμμένος με πολυτελή υφάσματα και πολύτιμα πετράδια, προκαλούν ιδιαίτερη εντύπωση.

Σαφή ιστορικά στοιχεία για την προέλευση της εικόνας δεν υπάρχουν. 

Εικάζεται ότι προέρχεται από τη Ρωσία και ειδικότερα η ευσεβής παράδοση τη συνδέει με την Αυτοκράτειρα των Ρώσων Μεγάλη Αικατερίνη, η οποία επισκεπτόμενη την Αγία Γη και τη Βηθλεέμ, μετά από θαύμα που της επιτέλεσε η Παναγία, χάρισε τα τσαρικά ενδύματα της για να ντυθεί με αυτά η «Δέσποινα του Κόσμου». 

Σύμφωνα με την παράδοση επίσης παραχώρησε τα κοσμήματά της για να τοποθετηθούν στην ιερή εικόνα, επιτάσσοντας από τότε οι τσαρίνες να μη φορούν πλέον ρουμπίνια (διαμάντια κατ' άλλους), αλλά αυτό να είναι αποκλειστικό προνόμιο της «Βασίλισσας των αγγέλων».

ΤΑ ΙΕΡΑ ΛΕΙΨΑΝΑ ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΙΩΑΝΝΗ ΤΟΥ ΧΟΖΕΒΙΤΟΥ.

Φυλάσσονται στην Ιερά Μονή του Αγίου Γεωργίου Χοζεβά, στούς Αγίους Τόπους.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Στην Ορθόδοξη Εκκλησία αποδίδουμε στα Αγία λείψανα τιμή και ευλαβική προσκύνηση, η όποια όμως δεν αποτελεί λατρευτική προσκύνηση η λατρεία. Τούτο γιατί κανείς ποτέ ορθόδοξος χριστιανός δεν ταύτισε στη σκέψη του τα τίμια λείψανα με «θεούς». Μακαριστός π. ΑΝΤΩΝΙΟΣ ΑΛΕΒΙΖΟΠΟΥΛΟΣ (ΕΓΧΕΙΡΙΔΙΟΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΠΑΡΑΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΩΝ ΟΜΑΔΩΝ).

Η Ιερά Μονή Αγίου Γεωργίου Χοζεβά.
Ιδρύθηκε τον 5ο αιώνα από τον Όσιο Ιωάννη.

Ο όσιος Ιωάννης ήταν γόνος αρχοντικής και πλούσιας οικογένειας και καταγόταν από τις Θήβες της Αιγύπτου. Έλαβε το μοναχικό Σχήμα από τον παππού του ο οποίος είχε στο μεταξύ γίναι μοναχός, και ξεκίνησε για τα Ιεροσόλυμα. Καθώς είχε ανατραφεί σε περιβάλλον μονοφυσιτών και δεν αναγνώριζε την Δ’ Οικουμενική Σύνοδο της Χαλκηδόνος του 451, θεία δύναμη τον εμπόδισε να εισέλθει στον ναό της Αναστάσεως και να προσκυνήσει τον Τίμιο Σταυρό του Κυρίου.

Τήν επόμενη νύκτα, άκουσε μέσα στον ύπνο του μια φωνή να του λέει: «Αυτά παθαίνουν οι αιρετικοί πού χωρίστηκαν από την κοινωνία της άγιας Ορθοδόξου Εκκλησίας, και δεν είναι άξιοι να προσκυνήσουν τον ζωοποιό Σταυρό του Σωτήρος». 

Μόλις ξύπνησε, ο Ιωάννης, πλήρης κατανύξεως, έτρεξε στον ναό, όπου με ταπεινή μετάνοια ομολόγησε την Ορθόδοξη πίστη. Αφού προσκύνησε τα ιερά Σκηνώματα, επέστρεψε στην Αίγυπτο και έμεινε εκεί για κάποιο διάστημα ώστε να πάρει την ευλογία του πνευματικού του για να εγκατασταθεί στην Παλαιστίνη. Επιστρέφοντας στους Αγίους Τόπους, βρήκε ένα μικρό σπήλαιο σε έναν ορεινό και δυσπρόσιτο τόπο, πού λεγόταν Χοζεβά, όπου εγκαταστάθηκε για να ζήσει μόνος.

Η Ιερά Μονή Αγίου Γεωργίου Χοζεβά.
Ιδρύθηκε τον 5ο αιώνα από τον Όσιο Ιωάννη.

Έτρωγε μόνο ότι του πρόσφερε ή τριγύρω ισχνή βλάστηση, και θα είχε παραμείνει άγνωστος μεταξύ των ανθρώπων αν ο Ανανίας, ένας γνωστός ασκητής της περιοχής στον οποίο είχαν φέρει ένα δαιμονισμένο παιδί για να το θεραπεύσει με τις προσευχές του, δεν το έστελνε από ταπείνωση στον Ιωάννη τον Αιγύπτιο. 

Αφού έψαξαν πολύ, οι γονείς του παιδιού βρήκαν το σπήλαιο του Ιωάννη και τον ικέτευσαν να τους βοηθήσει. Εκείνος δεν μπορούσε ν’ αρνηθεί να υπακούσει στο θείο αυτό σημείο επειδή, όμως, θεωρούσε ότι ήταν ανάξιος να ζητήσει τέτοια χάρη από τον Θεό, έδιωξε το πονηρό δαιμόνιο στο όνομα του Ανανία. Από τότε, ο όσιος απέκτησε μεγάλη φήμη στην περιοχή, και πολλοί ήταν εκείνοι πού προσέτρεχαν από παντού για να ζητήσουν τη βοήθεια και την πρεσβεία του.

Μετά από καιρό, χειροτονήθηκε χωρίς να το θέλει επίσκοπος Καισαρείας, του Ισραήλ. Οι φροντίδες και οι περισπασμοί πού συνδέονται με το αξίωμα, δεν ταίριαζαν στον εραστή αυτόν της ησυχίας και σύντομα παραιτήθηκε για να επιστρέψει στην έρημο. Και εκεί όμως δεν βρήκε την ησυχία των πρώτων ετών, αφού όπου πήγαινε οι πιστοί τον ακολουθούσαν και ζητούσαν σημεία και θαύματα τα οποία ο Θεός επιτελούσε απαντώντας στις προσευχές του δούλου του. 

Ο όσιος Ιωάννης έφθασε σε μεγάλη ηλικία και κοιμήθηκε ειρηνικά εν Κυρίω.

Η μνήμη του τιμάται στις 3 Οκτωβρίου.

ΤΟ ΧΕΡΙ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΜΙΧΑΗΛ, ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΣΥΝΑΔΩΝ, ΤΟΥ ΟΜΟΛΟΓΗΤΗ.

Φυλάσσεται στο Σκευοφυλάκειο του Ναού της Αναστάσεως, στα Ιεροσόλυμα.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Στην Ορθόδοξη Εκκλησία αποδίδουμε στα Αγία λείψανα τιμή και ευλαβική προσκύνηση, η όποια όμως δεν αποτελεί λατρευτική προσκύνηση η λατρεία. Τούτο γιατί κανείς ποτέ ορθόδοξος χριστιανός δεν ταύτισε στη σκέψη του τα τίμια λείψανα με «θεούς». Μακαριστός π. ΑΝΤΩΝΙΟΣ ΑΛΕΒΙΖΟΠΟΥΛΟΣ (ΕΓΧΕΙΡΙΔΙΟΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΠΑΡΑΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΩΝ ΟΜΑΔΩΝ).

Ο Άγιος Μιχαήλ Επίσκοπος Συνάδων

Ο Όσιος Μιχαήλ, έζησε στα χρόνια του αυτοκράτορα Λέοντα του Αρμένιου και καταγόταν από πλούσια και αρχοντική οικογένεια, από τα Σύναδα της Φρυγίας. 

Σπούδασε με ζήλο τα ιερά γράμματα και στη συνέχεια έφθασε στην Κωνσταντινούπολη για να συνεχίσει τις σπουδές του.

Εκεί συνδέθηκε με ένα φημισμένο πνευματικό άνθρωπο το Θεοφύλακτο, και αποφάσισαν να αφοσιωθούν στην άσκηση της σάρκας και τη μελέτη των Θείων Γραφών. 

Αποσύρθηκαν σε κάποιο μοναστήρι στον Εύξεινο Πόντο το οποίο είχε ιδρύσει ο Πατριάρχης Ταράσιος, ο οποίος φωτισθείς από το Άγιο Πνεύμα, τους υποδέχθηκε εγκάρδια και πολύ γρήγορα τους χειροτόνησε πρεσβυτέρους.

Στη συνέχεια, ο μεν Θεοφύλακτος εξελέγη επίσκοπος Νικομήδειας, ο δε Μιχαήλ επίσκοπος Συνάδων.

Από τη θέση του Επισκόπου ο Μιχαήλ έλαμψε πνευματικά, δυναμικός μαχητής της πίστης, δίδασκε καθημερινά το λόγο του Θεού, κήρυττε, νουθετούσε και βοηθούσε δυναμικά τους πτωχούς, τους πάσχοντες και τους αδυνάτους. 

Άγιος Μιχαήλ Ἐπίσκοπος Συνάδων. 

Βυζαντινό Μηνολόγιο,  14ος αιώνας.

Διακρίθηκε επίσης για την προσήλωσή του στα ορθόδοξα δόγματα και την σφοδρή καταπολέμηση των αιρετικών διδασκαλιών.

Όταν ο αυτοκράτορας Λέων ο Αρμένιος, κήρυξε διωγμό εναντίον όσων υπερασπιζόταν τις ιερές εικόνες, ο Μιχαήλ με γενναιότητα αντιτάχθηκε στη προκλητική αυτή ενέργεια του αυτοκράτορα.

Εξοργισμένος ο Λέων έδωσε εντολή να φυλακισθεί σε ένα φρούριο, το οποίο ονομαζόταν Ευδοκιάς.

Ο Όσιος όμως συνέχιζε να διακηρύσσει την αλήθεια με αντίτιμο συνεχείς εξορίες κακουχίες και στερήσεις για να καταλήξει σε κάποια ανθυγιεινή περιοχή όπου από τις ταλαιπωρίες παρέδωσε την αγία ψυχή του ως καλός στρατιώτης Ιησού Χριστού.

Η κάρα του Αγίου Μιχαήλ Επισκόπου Συνάδων του Ομολογητή, φυλάσσεται στην Ιερά Μονή της Μεγίστης Λαύρας του Άγιου Όρος και την παραχώρησαν σε αυτήν, με χρυσόβουλο οι βασιλείς Βασίλειος και Κωνσταντίνος.

H Μνήμη του τιμάται στις 23 Μαΐου.

ΤΟ ΔΕΞΙ ΧΕΡΙ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΜΑΚΡΙΝΑΣ.

πηγή

Φυλάσσεται στο Σκευοφυλάκειο του Ναού της Αναστάσεως, στα Ιεροσόλυμα.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Στην Ορθόδοξη Εκκλησία αποδίδουμε στα Αγία λείψανα τιμή και ευλαβική προσκύνηση, η όποια όμως δεν αποτελεί λατρευτική προσκύνηση η λατρεία. Τούτο γιατί κανείς ποτέ ορθόδοξος χριστιανός δεν ταύτισε στη σκέψη του τα τίμια λείψανα με «θεούς». Μακαριστός π. ΑΝΤΩΝΙΟΣ ΑΛΕΒΙΖΟΠΟΥΛΟΣ (ΕΓΧΕΙΡΙΔΙΟΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΠΑΡΑΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΩΝ ΟΜΑΔΩΝ).

Η οσία Μακρίνα ήτανε η μεγαλύτερη αδελφή του Μεγάλου Βασιλείου και του Αγίου Γρηγορίου Νύσσης, σε μια οικογένεια με εννέα παιδιά, που έδωσε στην Εκκλησία τρεις επισκόπους.

Πατρίδα της είναι η Καππαδοκία, πατρίδα πολλών αγίων και μεγάλων ιεραρχών και η οικογένεια της οσίας Μακρίνας ήτανε από τις πιο ξεχωριστές οικογένειες της Καππαδοκίας, με προγόνους αγίους, μάρτυρες στα χρόνια των διωγμών και με διδάσκαλο τον άγιο Γρηγόριο το θαυματουργό.

Ανατράφηκε σύμφωνα με τις επιταγές του Ευαγγελίου, από την ευσεβέστατη μητέρα της Εμμέλεια ενώ όταν μεγάλωσε, αφοσιώθηκε στην αγαθοεργία και στην ανατροφή των αδελφών της και έπαιξε καθοριστικό ρόλο στη μετέπειτα πνευματική τους πορεία. 

Η Μακρινά ήταν μνηστευμένη, αλλά ο μνηστήρας της πέθανε και τότε, μαζί με τη μητέρα της, αποσύρθηκε σε μία γυναικεία μονή στον Πόντο, κοντά στον ποταμό Ίρη που εκεί κοντά μόναζε και ο αδελφός της Μέγας Βασίλειος. 

Στη μονή πέρασε τη ζωή της με τη μελέτη των Γραφών, την προσευχή, και προπάντων με αγαθοεργίες ενώ είχε στο μυαλό της το λόγο του Θεού, που προτρέπει στους ανθρώπους, «ἀγαθοεργείν, πλουτεὶν ἐν ἔργοις καλοίς, εὐμεταδότους εἶναι, κοινωνικούς, ἀποθησαυρίζοντας ἑαυτοὺς θεμέλιον καλὸν εἰς τὸ μέλλον, ἶνα ἐπιλάβωνται τῆς αἰωνίου ζωῆς». ( Α' προς Τιμόθεον, στ' 18,19).

Αγία Μακρίνα.

Βυζαντινό Μηνολόγιο  τού 14ου αιώνα. 

Βρίσκεται στην  Bodleian Βιβλιοθήκη

στην Οξφόρδη της Αγγλίας.

Ο άγιος Γρηγόριος ο επίσκοπος Νύσσης, αδελφός της οσίας Μακρίνας, που έγραψε το βίο της, και ο επίσης αδελφός της, ο Μέγας Βασίλειος, μας δίνουν σημαντικές πληροφορίες, ώστε να γνωρίζουμε πολλά και με ακρίβεια για την Αγία.

Αρχίζοντας τη βιογραφία της αδελφής του, ο άγιος Γρηγόριος αναφέρει: «Αυτά που γράφω είναι αξιόπιστα, γιατί δεν τα διάβασα, αλλά μου τα δίδαξε η πείρα, και σε όσα με ακρίβεια έχω να σας πω δεν θα επικαλεσθώ ξένη μαρτυρία».

Ο πατέρας της σε μικρή ακόμα ηλικία την αρραβώνιασε με έναν καλό νέο, αλλά ο νέος αυτός πέθανε πριν το γάμο τους. 

Αυτό όμως ήτανε αρκετό για την Μακρίνα, για αυτήν ήταν σαν να είχε γίνει ο γάμος, έμεινε πιστή κι αφοσιώθηκε να βοηθήσει τη μητέρα της στην ανατροφή των υπόλοιπων αδελφών της. 

Όλα τα αδέλφια της στο σπίτι την σέβονταν σαν δεύτερη μητέρα τους, και είναι αυτή που κατόρθωσε να πείσει το Μέγα Βασίλειο να αφήσει τη δικηγορική και να γίνει μοναχός.  

Ο τάφος της αγίας Μακρίνας, βρίσκεται σε μικρό
παρεκκλήσι στον Ναό της, στον Αξό της Καππαδοκίας.

Όταν μάλιστα πέθανε ο πατέρας της, η Μακρίνα ανέλαβε να αναθρέψει και να διδάξει τον ένατο αδελφό της Πέτρο, τον μετέπειτα επίσκοπο της Σεβάστειας «επί πάσαν την υψηλοτέραν ήγαγε παίδευσιν».

Οταν μεγάλωσαν οι αδελφοί της και πήραν ο καθένας το δικό του δρόμο του, η Μακρίνα αποτραβήχθηκε στα οικογενειακά τους κτήματα στον Πόντο κι εκεί ίδρυσε μεγάλο και υποδειγματικό γυναικείο κοινόβιο μοναστήρι. 

Να τι γράφει ο άγιος Γρηγόριος ο επίσκοπος Νύσσης για το φροντιστήριο αυτό της αρετής, όπως το χαρακτηρίζει «Χορός ην περί αυτήν παρθένων πολύς, ας αυτή διά των πνευματικών ωδίνων γεννήσασα, και εις τελείωσιν διά πάσης επιμελείας προάγουσα, την των αγγέλων εμιμείτο ζωήν εν ανθρωπίνω σώματι». 

 Ο Ναός της Αγίας Μακρίνας, 

στον Αξό της Καππαδοκίας

Η οσία Μακρίνα πέθανε ένα χρόνο μετά το θάνατο του αδελφού της Μεγάλου Βασιλείου, δηλαδή το 380. 

Ο άγιος Γρηγόριος, που βρέθηκε παρών στο θάνατο της και της έκλεισε τα μάτια, μας περιγράφει συγκινητικά τις τελευταίες στιγμές της. 

Μας απομνημονεύει επίσης και την προσευχή που έκανε η οσία Μακρίνα πριν να παραδώσει το πνεύμα της. 

Μια προσευχή γεμάτη πίστη και ελπίδα, που αρχίζει με αυτά τα λόγια: «Συ έλυσας ημίν, Κύριε, του θανάτου τον φόβον συ ζωής αληθινής αρχήν ημίν εποίησας το τέλος της ενταύθα ζωής..», η οσία Μακρίνα προσευχόταν με πολύ σιγανή φωνή κι έκανε το σταυρό της: «επετίθει την σφραγίδα τοις οφθαλμοίς και τω στόματι και τη καρδία».

Η μνήμη της τιμάται στις 19 Ιουλίου.

ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

ΤΟ ΑΡΙΣΤΕΡΟ AΦΘΑΡΤΟ ΧΕΡΙ ΤΗΣ 
ΑΓΙΑΣ ΜΑΚΡΙΝΑΣ (ΚΛΙΚ ΕΔΩ)

ΤΟ ΑΡΙΣΤΕΡΟ ΑΦΘΑΡΤΟ ΠΟΔΙ 
ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΜΑΚΡΙΝΑΣ (ΚΛΙΚ ΕΔΩ)