Ιερά Μονή Μεταμορφώσεως του Σωτήρος, Κύμη Ευβοίας.

πηγή

Βρίσκεται περίπου 4 χιλιόμετρα βόρεια της κομώπολης της Κύμης, σε ένα απόκρημνο και ερημικό περιβάλλον, 250 μέτρα πάνω από τη θάλασσα με εντυπωσιακή πανοραμική θέα στο Αιγαίο Πέλαγος.

 

Άποψη του εσωτερικού του Καθολικού
πηγή

Σύμφωνα με την παράδοση ιδρύθηκε από κάποιους μοναχούς του Αγίου Όρους τον 15ο αιώνα που εκδιωκόμενοι απο Τούρκους έφθασαν στην περιοχή όπου βρήκανε καταφύγιο. Υπάρχει και μία σφραγίδα του 1643 η οποία είναι χωρισμένη στα τέσσερα, όπως παρατηρείται στο Άγιο Όρος, ενισχύοντας την άποψη αυτή.

Η μονή είναι ένα πολύ μεγάλο κτηριακό συγκρότημα, έχει όψη φρουρίου και περιβάλλεται από τέσσερις πτέρυγες κτηρίων ενώ στους τοίχους των κτηρίων της είναι εντοιχισμένα διάφορα αρχιτεκτονικά μέλη από προχριστιανικά οικοδομήματα.

Στο κέντρο βρίσκεται ο ναός της Μεταμόρφωσης του Σωτήρος, που πιστεύεται ότι είναι βυζαντινός και εσωτερικά είναι ασβεστωμένος. Το τέμπλο είναι ξυλόγλυπτο και τον ναό στολίζουν διάφορες φορητές εικόνες που έχουν μεταφερθεί από διαλυμένες μονές. 

Άποψη της Μονής
πηγή

Σημαντικό κειμήλιο αποτελεί ο χρυσοκέντητος επιτάφιος της Αποκαθήλωσης που έχει μεταφερθεί από διαλυμένο μοναστήρι, μάλλον της μονής Κλιβάνου, μετά τη διάλυση και εκποίηση της περιουσίας της το 1926.

Βόρεια της μονής, υπήρχε μεγάλος οχυροματικός πύργος που τον είχαν κτίσει οι μοναχοί για την άμυνά τους, όμως πριν πολλά χρόνια κατεδαφίστηκε από τους ίδιους, γιατί είχε πλέον ερειπωθεί και ήταν επικίνδυνος.

Η μονή είχε μεγάλο αριθμό μοναχών κατά τον 17ο αιώνα, είχε προοδεύσει πολύ και διέθετε μεγάλη πνευματική ακτινοβολία, αποτελούσε το κέντρο των μονών του Αιγαίου, όπου διέμενε και ο επίτροπος των Ιερών Μονών.

Άποψη της Μονής
πηγή

Η Μονή καταστράφηκε από τον πασά της Καρύστου Ομέρ Μπέη μεταξύ 1821 - 1823, επισκευάστηκε όμως το 1847 από τους οπλαρχηγούς Δ. Γιαννάκη, Γ. Ιωάννου, Δ. Δήμου και δωρεές των κατοίκων της περιοχής.

Σημαντική ήταν η δράση των μοναχών στη εθνική αντίσταση το 1941 - 1944, όπου το μοναστήρι ήταν τόπος καταφυγίου και διαφυγής των πατριωτών προς τη Μέση Ανατολή, Ελλήνων και ξένων, υπό την καθοδήγηση του Μητροπολίτη Παντελεήμονα Φωστίνη.

Το 1968 η Μονή έκλεισε αλλά απο το 1976 μετατράπηκε σε γυναικεία και από εκεί πέρασαν φωτεινές μορφές της Ορθοδοξίας, όπως ο Άγιος Νεκτάριος και ο Άγιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης.

Η Μονή διαθέτει αξιόλογα εκκλησιαστικά συγγράμματα του 18ου και του 19ου αιώνα, καθώς και εκκλησιαστικά κειμήλια, μεταξύ των οποίων ένας χρυσοκέντητος επιτάφιος του 1635 καθώς και λειψανοθήκες με λείψανα Αγίων όπως του Αγίου Τρύφωνα, του Αγίου Νικολάου, του Αγίου Χαραλάμπους, της Αγίας Παρασκευής κ.α.

Στις 6 Αυγούστου το μοναστήρι γιορτάζει πανηγυρικά προς τιμήν της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος Χριστού, επίσης γιορτάζει στις 20 Δεκεμβρίου στη μνήμη του Αγίου Ιγνατίου, προς τιμήν του οποίου έχει κτιστεί παρεκκλήσι στη βορειοανατολική γωνία της μονής.

Η ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΗ ΕΙΚΟΝΑ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΜΑΚΡΥΜΑΛΛΗΣ.

Φυλάσσεται στην ομώνυμη Ιερά Μονή Κοιμήσεως της Θεοτόκου Μακρυμάλλης στα Ψαχνά της Εύβοιας.

Το προσκυνητάρι της θαυματουργής εικόνας
της Παναγίας Μακρυμάλλης

Η Ιερή Μονή Μακρυμάλλης Παναγίας Θεοτόκου, βρίσκεται 7 χιλιόμετρα βόρεια από τα Ψαχνά Ευβοίας, κοντά στον οικισμό της Μακρυμάλλης σε υψόμετρο 290 μέτρων και απέχει περίπου 20 χιλιόμετρα απο την Χαλκίδα. 

Λόγω των πολλών καταστροφών που υπέστη από διαφόρους κατακτητές, δεν έχουν σωθεί γραπτές μαρτυρίες για τα πρώτα χρόνια λειτουργίας της για αυτό και όσα γνωρίζουμε για εκείνη την περίοδο είναι μόνο μέσω των προφορικών παραδόσεων.

Σχετικά με το όνομα την μονής υπάρχουν αρκετές εκδοχές, σύμφωνα με μία από αυτές, Μακρυμάλλης λεγόταν ο πρώτος της Ηγούμενος, ενώ σύμφωνα με μια άλλη, η ονομασία προερχόταν από μια εικόνα της Παναγίας όπου εικονιζόταν με μακριά μαλλιά, άλλωστε στα αρχεία της μονής αναφέρεται ότι τα ιερά σκεύη ανήκουν στην «Παναγία τη Μακρυμάλλισσα». 

Η επικρατέστερη όμως εκδοχή για την ονομασία της Μονής, μιλάει για δύο αδέλφια τσοπάνηδες της περιοχής που κάθε βράδυ έβλεπαν ένα υπέρλαμπρο φως πίσω από ένα βράχο, και απέναντι από τις στάνες τους. 

Όταν πήγαν εκεί απορημένοι να δούνε τι συμβαίνει, βρήκανε την μικροσκοπική εικόνα της Παναγίας και στην αρχή έχτισαν ένα πρόχειρο προσκυνητάρι στις καλύβες τους, ενώ αργότερα απαρνήθηκαν τα εγκόσμια, έγιναν μοναχοί και έχτισαν την μονή γύρω στον 12ο αιώνα και η μονή πήρε το όνομά της επειδή τα αδέρφια αυτά είχαν μακριά μαλλιά. 

Η ΤΙΜΙΑ ΚΑΡΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΔΑΥΙΔ ΤΟΥ ΕΝ ΕΥΒΟΙΑΣ.

Φυλάσσεται στην ομώνυμη Ιερά Μονή του Οσίου Γέροντος Δαυίδ, στις Ροβιές της Εύβοιας.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Στην Ορθόδοξη Εκκλησία αποδίδουμε στα Αγία λείψανα τιμή και ευλαβική προσκύνηση, η όποια όμως δεν αποτελεί λατρευτική προσκύνηση η λατρεία. Τούτο γιατί κανείς ποτέ ορθόδοξος χριστιανός δεν ταύτισε στη σκέψη του τα τίμια λείψανα με «θεούς». Μακαριστός π. ΑΝΤΩΝΙΟΣ ΑΛΕΒΙΖΟΠΟΥΛΟΣ (ΕΓΧΕΙΡΙΔΙΟΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΠΑΡΑΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΩΝ ΟΜΑΔΩΝ).

Η Εικόνα του Οσίου Δαυίδ στην ομώνυμη Μονή στην Εύβοια

Ο Όσιος Δαυίδ γεννήθηκε στη Γαρδενίτσα του Νομού Φθιώτιδας, πιθανότατα το τελευταίο τέταρτο του 15ου αιώνα.

Περί το 1490 συμπεραίνει ο Χ. Γ. Πετρινέλης, άλλοι συγγραφείς περί το 1485, ενώ ο Μητροπολίτης Γόρτυνας και Μεγαλουπόλεως, κ. Θεόφιλος Καναβός, περί το 1519, και έζησε περίπου ως το πρώτο μισό του 16ου αιώνα. 

Τον πατέρα του έλεγαν Χριστόδουλο και ήταν ιερέας, τη δε μητέρα του Θεοδώρα ενώ είχε άλλον έναν αδελφό και δύο αδελφές. 

Διετέλεσε ηγούμενος της Ιεράς Μονής Παναγίας Βαρνάκοβας, το χρονικό διάστημα από το 1520 έως το 1532, και κατόπιν μετέβη στη Βόρεια Εύβοια, στις Ροβιές του σημερινού Δήμου Ελυμνίων και εκεί ίδρυσε μοναστήρι, το οποίο απέκτησε φήμη και φέρει το όνομά του. 

Υπήρξε ένας από τους φωτισμένους διδάσκαλους του Γένους, προσφέροντας πολλά στην παιδεία των υποδουλωμένων Ελλήνων, αλλά και Άγιος της Ορθόδοξης Εκκλησίας, στον οποίο αποδίδεται πλήθος θαυμάτων ενώ αναφέρεται δέ ότι στην ηλικία μόλις των τριών ετών είδε σε όραμα τον Άγιο Ιωάννη τον Πρόδρομο, ο οποίος τον παρότρυνε να τον ακολουθήσει. 

Η Μονή του Οσίου Γέροντος Δαυίδ
πηγή: wikimapia.org

Σε ηλικία δεκαπέντε ετών έφυγε από την πατρίδα του για να υπηρετήσει σε μοναστήρι στη Μαγνησία, μαζί με τον ιερομόναχο Ακάκιο, όπου παρέμεινε για πέντε χρόνια. 

Στη συνέχεια, οι Δαυίδ και Ακάκιος εγκατέλειψαν το συγκεκριμένο μοναστήρι για να μεταβούν στο μοναστήρι του Κομνηνείου, στην περιοχή της Όσσας, όπου ο Όσιος δέχτηκε το αξίωμα της διακονίας.

Όχι πολύ καιρό μετά, ο Ακάκιος και ο Όσιος επισκέφτηκαν το Άγιο Όρος, τη Λαύρα του Οσίου Αθανασίου του Αθωνίτου, προκειμένου να προσκυνήσουν τα ιερά κοινόβια. Κατόπιν, ο Όσιος Δαβίδ ακολούθησε τον Ακάκιο, ο οποίος είχε χειροτονηθεί Αρχιερέας της «Αγιοτάτης Μητροπόλεως Ναυπάκτου και Άρτης», στην επισκοπή του, όπου σύντομα τον χειροτόνησε Ιερέα και Λειτουργό των Αγίων του Θεού Μυστηρίων.

Οι άγιοι Δαβίδ και Παχώμιος
Εικόνα του 16ου - 17ου αιώνα
Mονή Διονυσίου, Άγιον Όρος
πηγή: wikimapia.org

Μετά τη θητεία του ως ηγούμενου στη Μονή Παναγίας Βαρνάκοβας, μετέβη στο όρος Στείρι, ανάμεσα στον Ελικώνα και τον Παρνασσό, όπου ίδρυσε ένα νέο, μικρό μοναστήρι. 

Κάποια στιγμή, κατηγορήθηκε ότι αποτέλεσε την αιτία φυγής μερικών σκλάβων κάποιου Αγαρηνού άρχοντα της Λιβαδειάς, και για τον λόγο αυτό συνελήφθη, βασανίστηκε και φυλακίστηκε. 

Όταν ελευθερώθηκε δεν επέστρεψε στο Στείρι αλλά, στην αναζήτησή του για έναν τόπο άσκησης, βρέθηκε στην Εύβοια και εγκαταστάθηκε εκεί που σήμερα βρίσκεται το προς τιμήν του αφιερωμένο μοναστήρι, όπου, τότε, υπήρχε ένα ερειπωμένο εκκλησάκι της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος Χριστού, πάνω από τις Ροβιές Ευβοίας.

Καθώς η φήμη του Οσίου εξαπλώνονταν, όλο και περισσότεροι Χριστιανοί προσέτρεχαν κοντά του για να τον επισκεφτούν και να τον γνωρίσουν, με συνέπεια να προκύψει έντονη η ανάγκη να κτισθεί στον τόπο εκείνο ένα μοναστήρι. 

Ως εκ τούτου, ο Όσιος έφυγε προσωρινά από το μέρος, προκειμένου να διενεργήσει εράνους μεταξύ των διαφόρων χριστιανικών κοινοτήτων (έφτασε μέχρι τη Ρωσία) ώστε να καταφέρει να συγκεντρώσει τα απαραίτητα χρήματα για την ανέγερση του μοναστηριού. Κάτι που τελικά κατάφερε λίγα χρόνια αργότερα, με το νεοαναγερθέν μοναστήρι να αφιερώνεται στη δόξα της Μεταμορφώσεως του Δέσποτα Χριστού. 

Ο Όσιος παρέμεινε εκεί μέχρι την κοίμησή του, σε προχωρημένη ηλικία, το 1589 ή το 1601, την βιογραφία του συνέγραψε ο μαθητής του, Χριστόφορος μοναχός και την Ακολουθία του ο επίσκοπος Ταλαντίου Νεόφυτος από την Αθήνα.

Η μνήμη του Οσίου Δαυίδ τιμάται κάθε χρόνο την 1η Νοεμβρίου.

ΛΕΙΨΑΝΑ ΑΙΜΑΤΟΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΟΡΦΥΡΙΟΥ ΤΟΥ ΚΑΥΣΟΚΑΛΥΒΙΤΗ.

Πηγή

Λείψανα αίματος του Οσίου Πορφυρίου του Καυσοκαλυβίτη υπάρχουν σε διάφορες μητροπόλεις της Ελλάδας και αυτά προέρχονται από τους θεράποντες ιατρούς του.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Στην Ορθόδοξη Εκκλησία αποδίδουμε στα Αγία λείψανα τιμή και ευλαβική προσκύνηση, η όποια όμως δεν αποτελεί λατρευτική προσκύνηση η λατρεία. Τούτο γιατί κανείς ποτέ ορθόδοξος χριστιανός δεν ταύτισε στη σκέψη του τα τίμια λείψανα με «θεούς». Μακαριστός π. ΑΝΤΩΝΙΟΣ ΑΛΕΒΙΖΟΠΟΥΛΟΣ (ΕΓΧΕΙΡΙΔΙΟΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΠΑΡΑΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΩΝ ΟΜΑΔΩΝ).

Ακολουθούν φωτογραφικά στιγμιότυπα:

1. Αγνώστου κατόχου.

Τεμάχιο φανέλας και αίμα του Οσίου Πορφυρίου του Καυσοκαλυβίτη.
Αγνώστου κτήτορος.

2.  Ιεράς Μητροπόλεως Άρτης.

Λείψανο αίματος του Οσίου Πορφυρίου του Καυσοκαλυβίτη.
Ιερά Μητρόπολη Άρτης.

Λείψανο αίματος του Οσίου Πορφυρίου του Καυσοκαλυβίτη.
Ιερά Μητρόπολη Άρτης.

Λείψανο αίματος του Οσίου Πορφυρίου του Καυσοκαλυβίτη.
Ιερά Μητρόπολη Άρτης.

Λείψανο αίματος του Οσίου Πορφυρίου του Καυσοκαλυβίτη.
Ιερά Μητρόπολη Άρτης.

Λείψανο αίματος του Οσίου Πορφυρίου του Καυσοκαλυβίτη.
Ιερά Μητρόπολη Άρτης.

Βεβαίωση χορηγίας και γνησιότητας δείγματος αίματος του Οσίου
Πορφυρίου του Καυσοκαλυβίτη.

3.  Ιεράς Μητροπόλεως Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας.

Λείψανο αίματος του Οσίου Πορφυρίου του Καυσοκαλυβίτη.
Ιερά Μητρόπολη Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας.

Λείψανο αίματος του Οσίου Πορφυρίου του Καυσοκαλυβίτη.
Ιερά Μητρόπολη Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας.

Λείψανο αίματος του Οσίου Πορφυρίου του Καυσοκαλυβίτη.
Ιερά Μητρόπολη Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας.

Λείψανο αίματος του Οσίου Πορφυρίου του Καυσοκαλυβίτη.
Ιερά Μητρόπολη Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας.

Λείψανο αίματος του Οσίου Πορφυρίου του Καυσοκαλυβίτη.
Ιερά Μητρόπολη Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας.

Λείψανο αίματος του Οσίου Πορφυρίου του Καυσοκαλυβίτη.
Ιερά Μητρόπολη Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας.

Λείψανο αίματος του Οσίου Πορφυρίου του Καυσοκαλυβίτη.
Ιερά Μητρόπολη Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας.

4. Ιεράς Μητροπόλεως Καρυστίας και Σκύρου.

Λείψανο αίματος του Οσίου Πορφυρίου του Καυσοκαλυβίτη.
Ιερά Μητρόπολη Καρυστίας και Σκύρου.

Λείψανο αίματος του Οσίου Πορφυρίου του Καυσοκαλυβίτη.
Ιερά Μητρόπολη Καρυστίας και Σκύρου.

Λείψανο αίματος του Οσίου Πορφυρίου του Καυσοκαλυβίτη.
Ιερά Μητρόπολη Καρυστίας και Σκύρου.

5. Ιεράς Μητροπόλεως Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου.

Λείψανο αίματος του Οσίου Πορφυρίου του Καυσοκαλυβίτη.
Ιερά Μητρόπολη Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου.

Λείψανο αίματος του Οσίου Πορφυρίου του Καυσοκαλυβίτη.
Ιερά Μητρόπολη Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου.

Λείψανο αίματος του Οσίου Πορφυρίου του Καυσοκαλυβίτη.
Ιερά Μητρόπολη Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου.

6. Ιερού Ναού Αγίου Δημητρίου Δήμου Αγίου Δημητρίου (Μπαχράμι).

Λείψανο αίματος του Οσίου Πορφυρίου του Καυσοκαλυβίτη.
Ιερός Ναός Αγίου Δημητρίου (Μπαχράμι).

Λείψανο αίματος του Οσίου Πορφυρίου του Καυσοκαλυβίτη.
Ιερός Ναός Αγίου Δημητρίου (Μπαχράμι).

 Αναδημοσίευση από το leipsanothiki.blogspot.com

Η ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΗ ΕΙΚΟΝΑ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΛΙΜΝΙΑΣ, ΕΥΒΟΙΑ.

Φυλάσσεται στον Ιερό Ναό Γενέσιον της Θεοτόκου στην Λίμνη, της βόρειας Εύβοιας. 

Η γραφική, πανέμορφη παραθαλάσσια κωμόπολη
της Λίμνης, στην Βόρεια Εύβοια.

Σύμφωνα με την παράδοση το 1560, όταν ήταν σουλτάνος ο Σουλεϊμάν ο Μεγαλοπρεπής, ένα τούρκικο πλοίο έπλεε στα μέρη της Κασσάνδρας με κατεύθυνση τη Χαλκίδα και στο πλήρωμα του καραβιού ήταν κι ένας χριστιανός ναύτης, ο λοστρόμος Δημητρός, άνθρωπος ευλαβής και ηλικιωμένος.

Το καράβι πλησίαζε στη Σκιάθο με φουσκωμένα τα πανιά από τον σορόκο αλλά ξαφνικά ο άνεμος κόπασε και τότε ο Δημητρός έδωσε εντολή να ρίξουν τις βάρκες στη θάλασσα, για να ρυμουλκήσουν το καράβι.

Εκείνη τη στιγμή βλέπει ο λοστρόμος στο πλάι του καραβιού, πάνω στα κύματα, ένα μεγάλο εικόνισμα και χωρίς να χάσει καιρό, κατεβαίνει σε μία φελούκα (μικρή βάρκα), σηκώνει την ιερή εικόνα απ᾿ το νερό, και προσκυνάει την Παναγία που ήταν ζωγραφισμένη πάνω σ᾿ αυτή.

Η Παναγία η Λιμνιά.

Ύστερα ανεβάζει την εικόνα στο κατάστρωμα και την παραδίδει στον πλοίαρχο, στον Τούρκο Μεχμέτ και αμέσως σηκώνεται ένας δυνατός και απότομος βοριάς, που κολπώνει τα πανιά. 

Τα άλμπουρα τριζοβολούν, ενώ η πλώρη του πλοίου, σχίζει με ορμή το αφρισμένο κύμα.

Παρέκαμψαν τις Σποράδες, μπήκαν στον Ευβοϊκό κι έβαλαν πλώρη για την πόλη της Χαλκίδας, μόλις όμως έφθασαν στην περιοχή της Λίμνης, ο άνεμος κόπηκε απότομα και έξαφνα και έτσι το καράβι ακινητοποιήθηκε. 

Ρίχτηκαν και πάλι οι βάρκες στη θάλασσα και άρχισαν να το ρυμουλκούν και ύστερα από αρκετές ώρες έφθασαν στη βάση του όρους Καντήλι και εκεί απροσδόκητα ξεσπά και πάλι μία τρομερή καταιγίδα, τα κύματα σηκώνονται απειλητικά και σπρώχνουν το σκάφος πάλι στη Λίμνη. 

Μόλις πλησιάζουν εκεί, η τρικυμία σταματά και η θάλασσα γαληνεύει και πάλι με το πλήρωμα του καραβιού να κάνει ακόμη μία καινούργια προσπάθεια να κατευθύνει το καράβι στον προορισμό του αλλά ξεσπάει εκ νέου νέα καταιγίδα, πιο απειλητική, και τους σπρώχνει πάλι στη Λίμνη. 

Λεπτομέρεια της Εικόνας

Ο καπετάνιος και οι ναύτες έχουν πιά απελπιστεί και δεν μπορούν να διακρίνουν πίσω από αυτή τη θαλασσινή περιπέτεια το χέρι της Παναγίας. 

Τότε, εκείνη την στιγμή, φωτίστηκε επιτέλους ο ευλαβής λοστρόμος, πλησιάζει τον καπετάνιο και του λέει ότι δεν πρόκειται να απαλλαγούν από αυτή την ταλαιπωρία, αν δεν βγάλουν στη στεριά την εικόνα της Παναγίας.

Ο πλοίαρχος συμφώνησε και ειδοποίησε το χωριό Καστριά, χτισμένο λίγα χιλιόμετρα μακριά από την παραλία, να έρθουν να την παραλάβουν. 

Δεν άργησε να καταφθάσει ο πιστός λαός, έχοντας επικεφαλής τους ιερείς, με εξαπτέρυγα, σταυρούς και λαμπάδες. 

Στην παραλία τους περίμενε ο Δημητρός, που τους παρέδωσε την ιερή εικόνα σαν ατίμητο θησαυρό και αμέσως φύσηξε φρέσκο αεράκι κι έσπρωξε κατάπρυμα το ιστιοφόρο με τους ναύτες, κατευθείαν για τον προορισμό τους και εν το μεταξύ η πομπή ξεκίνησε μεγαλόπρεπα από την παραλία για το χωριό. 

Από την λιτανεία της θαυματουργής εικόνας, στην 
μέση ο μακαριστός Μητροπολίτης Σισανίου & Σιατίστης
κ. Παύλος, είχε καταγωγή από την Εύβοια.

Εκεί στο χωριό Καστριά, στον ναό της Αγίας Άννης, απόθεσαν τη εικόνα, έψαλλαν Παράκληση, δοξολογία, και ευχαρίστησαν τη Θεοτόκο.

Την άλλη μέρα η εικόνα έλειπε από την εκκλησία, την αναζήτησαν και τη βρήκαν στην τοποθεσία της σημερινής Λίμνης, την επανέφεραν στον ναό της Αγίας Άννας, αλλά Εκείνη επέστρεψε στον ίδιο τόπο και αυτό επαναλήφθηκε μερικές φορές, έτσι κατάλαβαν οι κάτοικοι πως ήταν θέλημά της να παραμείνει οριστικά εκεί, στην Λίμνη. 

Έχτισαν λοιπόν μία μικρή εκκλησία και την τοποθέτησαν μέσα σε αυτή ενώ την Ιερή εικόνα ακολούθησαν και οι ίδιοι, εγκατέλειψαν τα Καστριά και μετοίκησαν στη Λίμνη και αργότερα, στη θέση του πρώτου ναΐσκου έχτισαν μεγαλόπρεπο ναό, και τον αφιέρωσαν στο Γενέσιον της Θεοτόκου.

Οι διαστάσεις της εικόνας είναι 0.95 x 0.65 εκατοστά και σε αυτήν εικονίζεται η Παναγία η Γλυκοφιλούσα, ζωγραφισμένη σε σκληρό και βαρύ ξύλο, καλυμμένη με ασημένια επένδυση.

Η Σύναξη της Παναγίας Λιμνιάς τιμάται στις 8 Σεπτεμβρίου.

Η ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΗ ΕΙΚΟΝΑ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΝΤΙΝΙΟΥΣ, ΒΟΡΕΙΑ ΕΥΒΟΙΑ.

Ακολουθώντας την διαδρομή από την Ιστιαία, για την Βορειανατολική πλευρά του νησιού, προς το Πευκί, Γούβες, και Βασιλικά, μετά το χωριό Νέα Σινασό στην δεξιά πλευρά του δρόμου, συναντάμε μια διασταύρωση.

To εκκλησάκι της Παναγίας Ντινιούς
πηγή

Αφού στρίψουμε και διανύσουμε μια απόσταση περίπου 1800 μέτρα, περνώντας ανάμεσα σε περιβόλια με ελιές, και μικρούς λόφους, φτάνουμε σε μια μικρή κοιλάδα και εκεί περιτριγυρισμένο από ψηλά πλατάνια, κυπαρίσσια, κτισμένο σε επιβλητικό σημείο βρίσκετε το Εκκλησάκι της Παναγίας Ντίνιους που βρίσκεται μέσα σε ιδιωτική έκταση που ανάγεται στα χρόνια της ύστερης τουρκοκρατίας, ενώ βρίσκεται κοντά στην περιοχή Κεφάλες που έχει πλούσιο αρχαιολογικό ενδιαφέρον.

Σύμφωνα με τους ντόπιους κατοίκους ένας βοσκός είδε μια λάμψη μέσα σε θάμνο, όταν πήγε κοντά είδε την εικόνα και στο σημείο αυτό έχει χτιστεί το Εκκλησάκι, αρχικά αφιερωμένο στην Αγία Αικατερίνη όμως άγνωστο πότε ακριβώς, αλλά το 1951 γκρεμίστηκε και στη θέση του χτίστηκε το σημερινό Εκκλησάκι αφιερωμένο στην Κοίμηση της Θεοτόκου.

To εκκλησάκι της Παναγίας Ντινιούς
πηγή

To εκκλησάκι της Παναγίας Ντινιούς
πηγή

Το σημάδι στο μέτωπο της Παναγίας 
από την σφαίρα του Τούρκου

Σύμφωνα με την παράδοση της περιοχής ένας Τούρκος Οθωμανός στρατιώτης κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας, πυροβόλησε την εικόνα, στην προσπάθειά του να σκοτώσει κάποιον Έλληνα που κυνηγούσε και που αυτός κρύφτηκε πίσω από την εικόνα να προστατευθεί, όμως η θαυματουργή εικόνα της Παναγίας «επέστρεψε» τη σφαίρα πίσω στον στρατιώτη, τον βρήκε στο κεφάλι και τον σκότωσε.

Η εκδοχή αυτή ενισχύεται από την ύπαρξη του σημείου της βολής του πυροβόλου όπλου του Τούρκου στο πρόσωπο της Παναγίας και ειδικότερα στο Μέτωπο όπου υπάρχει ακόμη το σημάδι. 

Η «επιστροφή» της σφαίρας, έδωσε το όνομα στην Παναγία που ονομάστηκε Παναγία Ντινιούς ή Ντονιούς από την τουρκική λέξη ”Donus” που σημαίνει «επιστροφή», δηλαδή Παναγία της επιστροφής. 

Υπάρχουν και άλλες εκδοχές του θρύλου αυτού που καταλήγουν όμως σε γενικές γραμμές στο ίδιο αποτέλεσμα, ωστόσο αξίζει να σημειωθεί ότι στην εικόνα κάτω από το επάργυρο κάλυμμα υπάρχει η επιγραφή «Παναγία η Ελεούσα». 

To προσκυνητάρι της Παναγίας Ντινιούς
πηγή

Σύμφωνα με εκτιμήσεις η θαυματουργή εικόνα μπορεί να έχει αγιογραφηθεί ακόμα και τον 11ο αιώνα, ή να είναι λίγο μεταγενέστερη (μεταξύ του 14ου ή 16ου αιώνα), αλλά φιλοτεχνημένη ξανά επάνω σε μία προηγούμενη εικόνα που ανάγεται στον 10ο ή 11ο αιώνα.

Η εικόνα συντηρήθηκε το 1972 από τον αγιογράφο κ. Νίκο Κάϊλα στην Αθήνα όπου σύμφωνα με αυτόν: Υπάρχει ένα επίστρωμα γύψινο και έχουν χρησιμοποιηθεί για την αγιογράφησή της χρώματα αναμεμειγμένα σε κροκάδι αυγού, όπως σε όλες τις παλιές φορητές εικόνες.

Θυμίζει έντονα Μακεδονικές Εικόνες με ευρεία φόρμα, σκληρή πτυχολογία και λαϊκή έκφραση ενώ έχει μνήμες παμπάλαιες και ελαφρά διακοσμητική διάθεση.

Το πρόσωπο της Παναγίας δεν είναι το αρχικό αλλά το δεύτερο και μάλλον υπήρχε και τρίτο πρόσωπο από κάλυμμα με τσίγκο το οποίο έχει αφαιρεθεί. 

Το αρχικό καταστράφηκε είτε από άγνοια των χριστιανών που προσπαθούσαν να αποκτήσουν ένα κομματάκι της Εικόνας για φυλαχτό, είτε από το γυάλισμα του καλύμματος κατά το οποίο χρησιμοποιούσαν σόδα ή στάχτη κτλ.

Άποψη του εσωτερικού της Παναγίας Ντινιούς
πηγή

Το επάργυρο κάλυμμα της Εικόνας προξένησε μεγάλη ζημιά στην εικόνα και έχει γίνει και παλαιότερα κάποια επιζωγράφιση, ιδίως στα σημεία από τα δεξιά της Παναγίας. 

Μετά το σχετικό καθάρισμα της εικόνας ήλθε σε φως και η ονομασία της που είναι: «Η ΟΔΗΓΗΤΡΙΑ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ» και υπάρχει πλούσια παράδοση για τα θαύματα ή ακόμα και για εμφανίσεις της Παναγίας. 

Η εκκλησία είναι αφιερωμένη στην Κοίμηση της Θεοτόκου και εορτάζει στις 23 Αυγούστου, ημέρα απόδοσης της εορτής της Κοιμήσεως της Θεοτόκου όπου στην πανήγυρη συρρέουν πολλοί επισκέπτες και τα αφιερώματα επάνω στην εικόνα μαρτυρούν τη θαυματουργική δράση της. 

Κατά την καλοκαιρινή περίοδο μπορείτε να την επισκεφτείτε καθημερινά, ενώ από τον Οκτώβριο έως το Πάσχα, κάθε Τετάρτη, Σάββατο και Κυριακή.