ΛΕΙΨΑΝΑ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΝΕΟΜΑΡΤΥΡΟΣ ΑΡΓΥΡΗΣ, ΤΗΣ ΕΝ ΧΑΣΚΙΟΙ ΕΝ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗ.

Φυλάσσονται στον Ιερό Ναό της Αγίας Οσιοπαρθενοµάρτυρος Παρασκευής της Κοινότητος Πικριδίου (Χάσκιοϊ), στην Κωνσταντινούπολη.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Στην Ορθόδοξη Εκκλησία αποδίδουμε στα Αγία λείψανα τιμή και ευλαβική προσκύνηση, η όποια όμως δεν αποτελεί λατρευτική προσκύνηση η λατρεία. Τούτο γιατί κανείς ποτέ ορθόδοξος χριστιανός δεν ταύτισε στη σκέψη του τα τίμια λείψανα με «θεούς». Μακαριστός π. ΑΝΤΩΝΙΟΣ ΑΛΕΒΙΖΟΠΟΥΛΟΣ (ΕΓΧΕΙΡΙΔΙΟΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΠΑΡΑΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΩΝ ΟΜΑΔΩΝ).

Τοιχογραφία της Αγίας νεομάρτυρος Αργυρής στον
ομώνυμο Ιερό Ναό στο χωριό Παναγιούδα της Λέσβου.
Ιστορήθηκε καθ’ υπόδειξη της ίδιας της Αγίας.

Γεννήθηκε το 1688 στην Προύσα της Βιθυνίας, oι γονείς της, Γεώργιος και Σωσάννα, ήταν ευσεβείς και τη διαπαιδαγώγησαν χριστιανικά. 

Ήταν πολύ όμορφη και προκάλεσε την σαρκική επιθυμία ενός νεαρού Τούρκου, του Χασάν,  γιού του δικαστού της Προύσας μάλιστα τα σπίτια τους βρισκόταν κοντά.

Ο Χασάν την συνάντησε μία ημέρα στον δρόμο και της αποκάλυψε το ερωτικό του πάθος, εκείνη απομακρύνθηκε, αλλά αυτός συνέχισε να την ενοχλεί θέλοντας να την αλλαξοπιστήσει για να συνάψει μαζί της ερωτική σχέση, έφτασε μάλιστα στο σημείο να απειλήσει τους γονείς της. 

Οι γονείς της έσπευσαν να την παντρέψουν, 17 ετών, με έναν χριστιανό νέο, αλλά ενώ η νεόνυμφος οδηγούνταν από τον σύζυγό της στην εκκλησία, εμφανίσθηκε ο Χασάν με είκοσι άλλους Τούρκους και αφού την άρπαξαν μπροστά στα μάτια των γονέων και των συγγενών της, την οδήγησαν στο δικαστήριο με την κατηγορία ότι είχε υποσχεθεί να αλλαξοπιστήσει και να παντρευτεί τον νεαρό Τούρκο, μάλιστα έξι Τούρκοι το διαβεβαίωσαν αυτό γραπτώς.

Ο ιστορικός Ιερός Ναός της Αγίας Παρασκευής στο
Πικρίδιο (Χάσκιοϊ) της Κωνσταντινουπόλεως.
Στον περίβολο του ναού ενταφιάσθηκε η
Αγία νεομάρτυς Αργυρή.

Η Αργυρή διαμαρτυρήθηκε στον δικαστή, ο οποίος ήταν ο πατέρας του Χασάν ότι πρόκειται για συκοφαντία, όμως μάταια και ο δικαστής αποφάσισε τη φυλάκισή της. 

Οι γονείς της προσπάθησαν να την απελευθερώσουν, ζητώντας την παρέμβαση του Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως, μάλιστα πήγαν οι ίδιοι στην Κωνσταντινούπολη να διαμαρτυρηθούν στην τουρκική κυβέρνηση, αλλά το μόνο που κατόρθωσαν ήταν να μεταφερθεί η Αργυρή από τη φυλακή σε δωμάτιο του σπιτιού του δικαστή μέχρι να ορισθεί η δίκη.

Όταν έγινε η δίκη, μετά από δύο ολόκληρα χρόνια, ο δικαστής επικύρωσε την απόφαση του κριτού της Προύσας, σύμφωνα με την οποία ή θα αλλαξοπιστούσε η χριστιανή Αργυρή και θα παντρευόταν τον ερωτομανή Χασάν ή θα περνούσε το υπόλοιπο της ζωής της μέσα στη φυλακή, όμως και πάλι η Αργυρή έμεινε σταθερή και αλύγιστη στην πίστη της και προτίμησε να κλεισθεί σε ισόβια δεσμά.

Άποψη από το εσωτερικό του Ιερού Ναού της Αγίας
Παρασκευής Πικριδίου (Χάσκιοϊ).

Οδηγήθηκε αλυσοδεμένη στη φυλακή του Χάσκιοϊ και αναγκάσθηκε να ζει ανάμεσα σε αισχρές και ανήθικες γυναίκες, στις οποίες δόθηκε η εντολή να τη βασανίζουν ανελέητα ώστε να μην αντέξει τα βασανιστήρια, όμως η Αργυρή τα υπέμεινε με ξεχωριστή γενναιότητα, δεν υπέκυψε, αλλά έμεινε σταθερή και ακλόνητη στην πίστη της. 

Αρνήθηκε ακόμη και την πρόταση του χριστιανού Μανώλη Κιουρτζίμπαση να την απελευθερώσει από τα ισόβια δεσμά της φυλακής, όμως οι κακουχίες σε συνδυασμό και με την πνευματική της άσκηση είχαν οδηγήσει στην εξασθένηση των σωματικών της δυνάμεων και όταν κατάλαβε ότι πλησίαζε το τέλος της θέλησε να κοινωνήσει των Αχράντων Μυστηρίων και η επιθυμία της αυτή πραγματοποιήθηκε με τη βοήθεια ενός ηλικιωμένου φυλακισμένου, ο οποίος είχε τη δυνατότητα να κινείται με περισσότερη ελευθερία και ενημέρωσε τον προϊστάμενο της εκκλησίας της φυλακής. 

Ο τάφος της Αγίας Αργυρής στον περίβολο του Ιερού Ναού
Αγίας Παρασκευής Πικριδίου (Χάσκιοϊ)

Ο ιερέας έβαλε μέσα σε μία σταφίδα Σώμα και Αίμα του Κυρίου και την έδωσε στον γέροντα και  αυτός στη μετέφερε τη σταφίδα στην Αργυρή που αφού προσευχήθηκε, κοινώνησε και παρέδωσε την ψυχή της, μετά από φρικτά βασανιστήρια που υπέστη επί δεκαέξι ολόκληρα χρόνια,  το 1721.

Το σώμα της ενταφιάσθηκε στο Νεκροταφείο, που βρίσκεται στον περίβολο του Ναού Αγίας Παρασκευής στο Χάσκιοϊ (Πικρίδιο) της Κωνσταντινουπόλεως.

Μετά από τρία χρόνια έγινε η ανακομιδή του σκηνώματός της, που βρέθηκε ακέραιο και ευωδιάζον, μάλιστα ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Παΐσιος Β', έμεινε εκστατικός από την αφθαρσία και την ευωδία του που αποφάσισε την εναπόθεσή του σε ιδιαίτερη λάρνακα και ορίσθηκε η μνήμη της να εορτάζεται στις 30 Απριλίου με τέλεση Αρχιερατικής Θείας Λειτουργίας και τη λιτάνευση του ιερού της λειψάνου. 

Η επιγραφή επάνω στον Τάφο της Νεομάρτυρας Αργυρής

Μέχρι τον Σεπτέμβριο του 1955 το ακέφαλο σκήνωμα της Αγίας Αργυρής φυλασσόταν μέσα σε ξύλινη λάρνακα στο αριστερό κλίτος του Ιερού Ναού της Αγίας Παρασκευής Χάσκιοϊ (Πικριδίου), αφού η τιμία κάρα της είχε αφαιρεθεί από Ρώσο μοναχό την ημέρα της ανακομιδής και μεταφέρθηκε στη Ρωσία, όπου και εορτάζεται η μνήμη της. 

Τον Σεπτέμβριο του 1955, που ο τουρκικός όχλος εισέβαλε στον Ναό της Αγίας Παρασκευής και σε άλλους ναούς της Κωνστ/πολης λεηλατώντας, αποτεφρώθηκε μαζί με τη λάρνακα και το ιερό σκήνωμα της Αγίας Αργυρής και σώθηκε μόνο ένα τμήμα της αριστερής χείρα της, που φυλάσσεται στον αναστηλωμένο πλέον Ιερό Ναό της Αγίας Παρασκευής.

Ο λόγιος Σκοπελίτης μοναχός Καισάριος Δαπόντες (1713 - 1784), που συνέταξε το Μαρτύριο της Αγίας που εμπεριέχεται στο Νέο Μαρτυρολόγιο του Αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτου, αλλά και ο Οικουμενικός Πατριάρχης Κωνστάντιος Α΄ ο από Σιναίου αναφέρουν ως ημερομηνία τελευτής της Αγίας την 30η Απριλίου του 1725. 

Την ίδια ημερομηνία αναφέρουν ο εκ Πικριδίου δικηγόρος Φίλιππος Φιλιππίδης στη θρησκευτική, ιστορική και εποικοδομητική πραγματεία του «Η Νεομάρτυς Αργυρή 1688 - 1721», καθώς και ο Ιωάννης Περαντώνης στο «Λεξικό των Νεομαρτύρων», αλλά όχι ως ημερομηνία τελευτής, αλλά ως ημερομηνία ανακομιδής των λειψάνων της Αγίας. 

Ως ημερομηνία της προς Κύριον εκδημίας της αναφέρουν οι Φίλιππος Φιλιππίδης και Ιωάννης Περαντώνης την 5η Απριλίου του 1721 ενώ ιστορικά τεκμηριωμένη και ορθή θεωρείται η χρονολογία της 30ης Απριλίου 1725 ως ημέρας τελευτής της Αγίας, αφού η ανακομιδή των ιερών της λειψάνων έγινε επί των ημερών του Πατριάρχου Παϊσίου Β΄, ο οποίος εξελέγη Πατριάρχης το 1726. 

Το γεγονός αυτό έρχεται σε αντίθεση με τον ισχυρισμό του Φιλίππου Φιλιππίδου στην πραγματεία του περί της Αγίας ότι η ανακομιδή των λειψάνων της πραγματοποιήθηκε στις 30 Απριλίου 1725 με την παρουσία του Πατριάρχου Παϊσίου Β΄, επιπλέον ο συγγράψας το μαρτύριο της Αγίας, λόγιος μοναχός Καισάριος Δαπόντες, ήταν εν ζωή το 1725, γεγονός που επιβεβαιώνει την ορθότητα της χρονολογίας της 30ης Απριλίου 1725, ως ημερομηνίας της προς Κύριον εκδημίας της ενδόξου και πολυάθλου νεομάρτυρος Αγίας Αργυρής.

ΤΟ ΑΦΘΑΡΤΟ ΣΚΗΝΩΜΑ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΣΟΛΟΜΟΝΗΣ.

Φυλάσσεται στο Πατριαρχικό Ναό του Αγίου Γεωργίου στο Φανάρι.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Στην Ορθόδοξη Εκκλησία αποδίδουμε στα Αγία λείψανα τιμή και ευλαβική προσκύνηση, η όποια όμως δεν αποτελεί λατρευτική προσκύνηση η λατρεία. Τούτο γιατί κανείς ποτέ ορθόδοξος χριστιανός δεν ταύτισε στη σκέψη του τα τίμια λείψανα με «θεούς». Μακαριστός π. ΑΝΤΩΝΙΟΣ ΑΛΕΒΙΖΟΠΟΥΛΟΣ (ΕΓΧΕΙΡΙΔΙΟΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΠΑΡΑΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΩΝ ΟΜΑΔΩΝ).

 

Άγιοι Επτά Μακκαβαίοι, η μητέρα τους Σολομονή και ο 

διδάσκαλός τους Ελεάζαρος.

Τοιχογραφία των ετών 1316 - 1318 στην Εκκλησία του 

Αγίου Γεωργίου στο Staro Ναγκορίτσανε 

(Staro Ναγκορίτσανε, Staro Nagoričino) των Σκοπίων,

από  τους Αγιογράφους Μιχαήλ Αστραπά και τον Ευτύχιο.

πηγή 

Η Αγία Σολομονή έζησε το 168 π.Χ. την εποχή που η Ιουδαία βρισκόταν κάτω από την εξουσία του Βασιλιά της Συρίας Αντίοχου του Επιφανούς και είχε εφτά παιδιά (Ἀβείμ, Ἀντωνίος, Γουρίας, Ἐλεάζαρος, Εὐσεβωνᾶς, Ἀχείμ καί Μάρκελλος. 

Ο Αντίοχος για να εξευτελίσει τους Ιουδαίους, τους μάζεψε μπροστά του και τους ανάγκασε να φάνε κρέατα χοιρινά και ειδωλόθυτα (που θυσιάστηκαν στα είδωλα), τα οποία ήταν απαγορευμένα από τον Ιουδαϊκό νόμο, ως ακάθαρτα. 

Μεταξύ των συγκεντρωμένων Ιουδαίων ήταν και ένας γέροντας 90 χρονών, ο Ελεάζαρος τον οποίο με πολλούς τρόπους προσπαθούσε να πείσει ο Αντίοχος να φάει τα απαγορευμένα κρέατα. 

Αυτός αρνήθηκε και έτσι διέταξε να τον γυμνώσουν και να τον μαστιγώσουν ενώ στο τέλος τον έριξαν στη φωτιά και τον έκαψαν ενώ ο Αντίοχος θυμωμένος που δεν κατάφερε να λυγίσει τον γέροντα Ελεάζαρο, διέταξε να του φέρουν τους εφτά Μακκαβαίους αδελφούς μαζί με τη μητέρα τους Σολομονή. 

Άγιοι Επτά Μακκαβαίοι, η μητέρα τους Σολομονή και ο 
Ελεάζαρος ενώπιον τού βασιλιά της Συρίας Αντίοχου.
Βυζαντινή Μικρογραφία (Μινιατούρα) τού 10ου αιώνα.
πηγή 

Εμπνεόμενα από τη θυσία του γέροντα διδασκάλου τους, τα επτά αδέλφια κράτησαν την ίδια γενναία στάση απέναντι στο βασιλιά.

Στην αρχή ο Αντίοχος προσπάθησε να τους κολακεύσει με διάφορα εγκώμια για τη νιότη τους. 

Τους είπε μάλιστα ότι αν έτρωγαν από τα ειδωλόθυτα που τους πρόσφερε, θα απολάμβαναν πολύ μεγάλες τιμές, και φυσικά θα τους έσωζε από το θάνατο. 

Οι επτά αδελφοί όμως απάντησαν στον Αντίοχο: «χαλεπώτερον γὰρ αὐτοῦ τοῦ θανάτου νομίζομεν εἶναι σοῦ τὸν ἐπὶ τὴ παρανομῶ σωτηρία ἠμῶν ἔλεον», δηλαδή, είναι περισσότερο επιβλαβής και απ' αυτόν το θάνατο, νομίζουμε, η συμπάθειά σου για την παράνομη σωτηρία μας.

Εξοργισμένος τότε ο Αντίοχος, με τροχούς, φωτιά και ακόντια, έναν - έναν τους σκότωσε όλους ενώ όταν είδε αυτό η μητέρα τους Σολομονή, ρίχτηκε μόνη της στη φωτιά και έτσι όλοι μαζί πήραν το στεφάνι του μαρτυρίου.

Η Αγία Σολομονή ρίχθηκε μόνη της στήν πυρά, μετά τόν θάνατο των παιδιών της και έτσι ανήκει στους λεγόμενους "Αυτόκλητους Μάρτυρες" και η μνήμη της, μαζί με των Αγίων επτά Μακκαβαίων και του Ελεάζαρου, τιμάται στις 1 Αυγούστου.

Η ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΗ ΕΙΚΟΝΑ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΦΑΝΕΡΩΜΕΝΗΣ, ΣΤΟ ΦΑΝΑΡΙ.

πηγή

Φυλάσσεται στο αριστερό κλίτος στον Πατριαρχικό ναό του Αγίου Γεωργίου, στο Φανάρι της Κωνσταντινούπολης

Λεπτομέρεια της Εικόνας.
Τα πρόσωπα της Παναγίας και του Χριστού είναι
σχεδόν κατεστραμμένα

Σύμφωνα με την παράδοση, ή αχειροποίητη εικόνα προερχόταν από την περιώνυμη μονή του Μεγάλου Αγρού ή Σιγριανή, πού καταστράφηκε κατά την πρώτη δεκαετία του 14ου αιώνα.

Η Μονή του Μεγάλου Αγρού βρισκόταν, κοντά στο παράλιο χωριό Κουρσουμλί της επαρχίας Κυζίκου

Αφού χάθηκε η Εικόνα, φανερώθηκε μετά από υπόδειξη της ίδιας της Θεοτόκου, και τοποθετήθηκε στη μονή της Θεοτόκου Αχειροποιήτου και Φανερωμένης της Κυζίκου, που βρισκόταν μεταξύ Αρτάκης και Περάμου στην Μικρασιατική χερσόνησο της Κυζίκου και λειτουργούσε μέχρι το 1922. 

Η τιμή πού απέδιδαν οι Παλαιολόγοι στην εικόνα της Παναγίας της Κυζίκου καταγράφηκε από τον Ιωάννη Καντακουζηνό, όταν το 1328 ο Ανδρόνικος Γ προσκύνησε την αχειροποίητη εικόνα του ναού, πράξη πού δεν είναι δυνατόν να μη συσχετισθεί με την παραίτηση του Ανδρόνικου Β' και τον τερματισμό του εμφυλίου πολέμου: "Ύπο δε τον αυτόν χρόνον ό βασιλεύς εις Κύζικον επεραιώθη, άμα μεν την της θεομήτορος αχειροποίητον εικόνα, ή προς τον εν Ύρτακίω ναον ην, προσκυνήσων, άμα δε κατοψόμενος και τήν χώραν, ούπω πρότερον ίδών".

Τα ερείπια της ιστορικής Μονής της Παναγίας
Φανερωμένης στην Κύζικο

Στην εικόνα η Θεοτόκος παριστάνεται στον τύπο της Οδηγήτριας πού υποβαστάζει με το αριστερό της χέρι τον Χριστό ενώ αν και φέρει αργυρόχρυση επένδυση και τα πρόσωπα είναι φθαρμένα, χρονολογήθηκε στο 12ο αιώνα λόγο της μετωπικής στάσης των μορφών.

Ο ίδιος εικονογραφικός τύπος αποτέλεσε το πρότυπο για όλες τις παλαιολόγιες εικόνες, αφιερωμένες στην Παναγία Φανερωμένη ενώ δεν είναι τυχαίο που ο Μιχαήλ Η' Παλαιολόγος επέλεξε αυτή την εικόνα της για προπομπό της θριαμβευτικής εισόδου του στη Βασιλεύουσα το 1261, για να αναλάβει τον Θρόνο.

Όταν το 1922 οι Έλληνες εκδιώχθηκαν από τις πατρογονικές τους εστίες στην Μικρά Ασία, κατάφεραν και διέσωσαν την εικόνα, την οποία μετέφεραν στο Οικουμενικό Πατριαρχείο στην Κωνσταντινούπολη. 

Στην εικόνα, ένα φαρδύ χρυσοκέντητο στέφανο περιβάλλει την κεφαλή της Παναγίας, όπως και αυτή του Χριστού, τα στέφανα είναι διακοσμημένα με γαλάζιες και τιρκουάζ πέτρες από σμάλτο και τρία βαθυκόκκινα ρουμπίνια στο μέγεθος φουντουκιού, ένα στη κορυφή του στεφάνου, τα δύο στις άκρες δεξιά και αριστερά του προσώπου, στο ύψος των αυτιών, στολίζουν την κεφαλή της Παναγίας ενώ στα μέσα αυτών των αποστάσεων, δύο καταπράσινα σμαράγδια του ιδίου μεγέθους και όλα περιβάλλονται, κεντημένα κυκλικά, με διαμαντόπετρες.

Εδώ και μερικά χρόνια στις 23 Αυγούστου, στην απόδοση της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, τελείτε στα ερείπια της Μονής της Φανερωμένης Θεία Λειτουργία, προεξάρχοντος του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου. 

ΤΟ ΑΦΘΑΡΤΟ ΣΚΗΝΩΜΑ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΕΥΦΗΜΙΑΣ.

πηγή

Φυλάσσεται στον Πατριαρχικό Ναό του Αγίου Γεωργίου Φαναρίου Κωνσταντινουπόλεως.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Στην Ορθόδοξη Εκκλησία αποδίδουμε στα Αγία λείψανα τιμή και ευλαβική προσκύνηση, η όποια όμως δεν αποτελεί λατρευτική προσκύνηση η λατρεία. Τούτο γιατί κανείς ποτέ ορθόδοξος χριστιανός δεν ταύτισε στη σκέψη του τα τίμια λείψανα με «θεούς».Μακαριστός π. ΑΝΤΩΝΙΟΣ ΑΛΕΒΙΖΟΠΟΥΛΟΣ (ΕΓΧΕΙΡΙΔΙΟΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΠΑΡΑΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΩΝ ΟΜΑΔΩΝ).

Αγία Ευφημία, τοιχογραφία τού 17ου αιώνα

Εκκλησία της Αγίας Τριάδος στο Nikitniki της Μόσχας

Φυλάσσεται σε μία αργυρή λάρνακα στο παρεκκλήσιο της Παμμακαρίστου του Πατριαρχικού Ναού, επάνω σε μια μαρμάρινη βάση δίπλα στα σκηνώματα των αγίων Σολομονής και Θεοφανούς, της πρώτης συζύγου του Αυτοκράτορα  Λέοντος ΣΤ´ του Σοφού.

Η Αγία Ευφημία γεννήθηκε στη Χαλκηδόνα από τον πατέρα της Συγκλητικό Ψιλόφρων και την Θεοδωριανή ενώ έζησε και μαρτύρησε στα χρόνια του αυτοκράτορα  Διοκλητιανού που όταν κίνησε μεγάλο διωγμό εναντίον των χριστιανών στην Ανατολή ήταν ηγεμόνας ο Πρίσκος με συνάρχοντα τον φιλόσοφο Απελλιανό, που ήτανε και ιερέας του θεού Άρη. 

Όταν έφθασε η γιορτή του θεού τους, έστειλαν γράμματα και κήρυκες σε όλη την επαρχία της Χαλκηδόνας, προσκαλώντας όλους να γιορτάσουν ενώ όσοι δεν θα πήγαιναν στη Χαλκηδόνα, όπου ήταν ο ναός του Θεού τους, θα τιμωρούνταν με θάνατο.

Το άφθαρτο το Σκήνωμα της Αγίας Ευφημίας

Η Ευφημία αποφάσισε μαζί και με άλλους χριστιανούς να απέχει από τη γιορτή αυτή των ειδωλολατρών και έτσι συνελήφθη και φυλακίσθηκε.

Κατά τη διάρκεια της αιχμαλωσίας της προσπαθούσαν με κάθε τρόπο να πείσουν την Αγία να αρνηθεί την πίστη της και να ασπασθεί τα είδωλα και όταν συνειδητοποίησαν πως η ευφημία δεν επρόκειτο να αλλάξει την πίστη της, την βασάνισαν φριχτά. 

Η Αγία δεν έπαθε τίποτε από τα βασανιστήρια και οι δήμιοι, την έριξαν σε άγρια θηρία, πέντε λιοντάρια και τρεις αρκούδες τα οποία αντί να της επιτεθούν, της φιλούσαν ευλαβικά τα πόδια όμως μία αρκούδα της δάγκωσε το σώμα, δεν σχηματίστηκε πληγή ούτε έτρεξε αίμα αλλά έτσι  η αγία παρέδωσε το πνεύμα της στον Κύριο, και την ίδια στιγμή έγινε σεισμός που προκάλεσε αναστάτωση και οι γονείς της βρήκαν την ευκαιρία να πάρουν το σώμα της και να το θάψουν με τα χέρια τους κοντά στη Χαλκηδόνα.

Η αγία Ευφημία παρέδωσε το πνεύμα της στις 16 Σεπτεμβρίου του 303 και την στιγμή εκείνη,  φωνή  ακούστηκε από τον ουρανό πού έλεγε: «Ἀνελθε πρός τόν στεφανοδότην ἡ τόν καλόν ἀγώνα ἀγωνισαμένη καί τόν δρόμον ἤδη τελέσασα, διά νά λάβης τούς μισθούς καί τάς ἀμοιβάς τῶν κόπων σου...» Ταυτόχρονα έγινε μεγάλος σεισμός και οι κάτοικοι φοβήθηκαν, έφευγαν έξω και βρήκαν την ευκαιρία οι γονείς της Αγίας, πήραν το μαρτυρικό σώμα της και το έθαψαν με τα χέρια τους σ’ ένα τόπο κοντά στην Χαλκηδόνα. 

Το Θαύμα τής Αγ. Ευφημίας. Τοιχογραφία 16ου αιώνα

Ιερά Μονή Voronet, νότια Μπουκοβίνα, Ρουμανία.

Η ΑΝΑΜΝΗΣΗ ΤΟΥ ΘΑΥΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΕΥΦΗΜΙΑΣ.

Αυτήν την ήμερα, στις 11 Ιουλίου, τιμάμε την ανάμνηση του θαύματος που έγινε από την αγία Ευφημία: κατά την εποχή των βασιλέων Μαρκιανού και της Πουλχερίας, συντάχθηκαν δύο τόμοι που περιείχαν τον όρο της Δ' Οικουμενικής Συνόδου, που έγινε στη Χαλκηδόνα το 451 παρουσία 630 Θεοφόρων Πατέρων και ήταν ένας των ορθοδόξων και ένας των Μονοφυσιτών.

Για να πάψει λοιπόν η έριδα μεταξύ των δύο πλευρών, αποφασίστηκε να τεθούν και οι δύο τόμοι μέσα στη λάρνακα του Σκηνώματος της αγίας Ευφημίας, για να φανεί ποιον από τους δύο θα δεχτεί η Αγία πράγμα που έκαναν και μετά την αποσφράγιση της λάρνακας, βρέθηκε ο μεν των αιρετικών τόμος στα πόδια της Αγίας πεταμένος, ο δε των ορθοδόξων στο στήθος της.

Το Μαρτύριο της Αγίας Ευφημίας. 

Τοιχογραφία του Τζώρτζη στα 1547 στην Ιερά Μονή 

Διονυσίου, Αγίου όρους. 
πηγή

Η αγία Ευφημία άθλησε στις 16 Σεπτεμβρίου του 303 και το άφθαρτο Σκήνωμα της μεταφέρθηκε από τον τόπο της ταφής της αρχικά στο Ναό των Αγίων Αποστόλων. 

Μετά την Άλωση της Πόλης στον Ναό της Παμμακαρίστου και αργότερα στο Φανάρι όπου στο δεξιό μέρος του ναού του Αγίου Γεωργίου έγινε παρεκκλήσι της Αγίας Ευφημίας, την εποχή του Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως, Γρηγορίου.

Για την μεγάλη μάρτυρα Ευφημία ο Πατριάρχης Γαβριὴλ ο Γ´, σύμφωνα με «Απόδειξιν» που έστειλε στους χριστιανούς της Κωνσταντινούπολης στις 8 Ιουλίου του 1704 (κῶδιξ Δ', ἔγγραφο 25 - 26) ορίζει:  «ἵνα ἡ ἑορτὴ τῆς Ἁγίας Εὐφημίας τελεῖται ἐτησίως μετὰ πομπῆς ἐν τῷ Πατριαρχικῷ Ναῷ ἐν μέσῳ τιθεμένου τοῦ Ἱεροῦ λειψάνου της».

Η μνήμη της Τιμάται από τη εκκλησία μας στις 16 Σεπτεμβρίου τη δε μνήμη του θαύματος που συνέβη τότε στη Χαλκηδόνα, στις 11 Ιουλίου.