ΛΕΙΨΑΝΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΡΑ ΙΑΚΩΒΟΥ ΤΟΥ ΠΕΡΣΗ.

πηγή

Φυλάσσονται στην Ιερά Μονή Dragomnira στην Σουτσεάβα της Ρουμανίας.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Στην Ορθόδοξη Εκκλησία αποδίδουμε στα Αγία λείψανα τιμή και ευλαβική προσκύνηση, η όποια όμως δεν αποτελεί λατρευτική προσκύνηση η λατρεία. Τούτο γιατί κανείς ποτέ ορθόδοξος χριστιανός δεν ταύτισε στη σκέψη του τα τίμια λείψανα με «θεούς».Μακαριστός π. ΑΝΤΩΝΙΟΣ ΑΛΕΒΙΖΟΠΟΥΛΟΣ (ΕΓΧΕΙΡΙΔΙΟΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΠΑΡΑΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΩΝ ΟΜΑΔΩΝ).

'Αγιος Μεγαλομάρτυς Ιάκωβος. 

Τοιχογραφία τού 1527  στην Ι. Μ. Αγίου Νικολάου Αναπαυσά, 

στα Μετέωρα, έργο τού  Θεοφάνη τού Κρητός. 

πηγή

Ο Άγιος Ιάκωβος ο Πέρσης έζησε περί τα τέλη του 4ου αιώνα με αρχές του 5ου αιώνα στη πόλη Βηθλαβά της Περσίας, γεννημένος από Χριστιανούς γονείς όμως υπήρξε στενός φίλος του Πέρση Βασιλέα Ισδιγέρδη προς χάριν του οποίου και απαρνήθηκε τον Χριστιανισμό.

Όμως ύστερα από τις παραινέσεις της μητέρας και της συζύγου του οι οποίες διέκοψαν την επαφή μαζί του για το λόγο αυτό, ο Ιάκωβος ασπάστηκε πάλι τον Χριστιανισμό και μάλιστα ομολόγησε την Πίστη του μπροστά στον Βασιλιά, τον Βαράμη Ε΄, υιό του βασιλιά Ισδεγέρδη Α΄. 

Ο Βαράμης Ε΄(420 - 438) προσπάθησε να τον μεταπείσει όμως ο Ιάκωβος παρέμενε ακλόνητος και έτσι ο Βασιλιάς απογοητευμένος αλλά και εξοργισμένος διέταξε φριχτότατους βασανισμούς για τον Ιάκωβο και έτσι μαρτύρησε κατά τα έτη 420 - 421.

Το μαρτύριό του ήτανε πρωτόγνωρο και φριχτό, σύμφωνα με τον υμνογράφο του, τον Άγιο Θεοφάνη τον Γραπτό: «των δακτύλων και των χειρών, και βραχιόνων εκκοπέντων σου, ομοίως και ποδών και κνημίδων σου, μέχρι μηρών εκαρτέρησας», δηλαδή του κόψανε σιγά - σιγά όλα τα μέλη του, τον τεμάχισαν ζωντανό στην ουσία.

Άθληση Αγίου Μεγαλομάρτυρος Ιάκωβου.  
Μικρογραφία (Μινιατούρα) τού 985 στό Μηνολόγιο του Βασίλειου Β'. 
Σήμερα βρίσκεται στην Βιβλιοθήκη του Βατικανού, Ρώμη. 
πηγή

Άθληση Αγίου Μεγαλομάρτυρος Ιάκωβου.   

Τοιχογραφία περίπου στα 1350.
 Εκκλησία τού Χριστού Παντοκράτορα τής Ιεράς

  Μονής Βισόκι Ντέτσανι, Κοσσυφοπέδιο, Σερβία 

πηγή

Στο μαρτύριο του αγίου αναφέρονται πολλοί βυζαντινοί συγγραφείς, όπως οι Θεοδώρητος Κύρου, Χριστόφορος Μυτιληναίος, Ιωάννης Ευγενικός κ.α ενώ νεότεροι ερευνητές βάζουν χρονικά το μαρτύριο του στο 2ο έτος της βασιλείας του Βαράμη Ε', στα 421 με το μαρτύριο του να γίνεται στην πόλη Βαλαπάτη ή Βηλαπάτη. 

Μετά το θάνατό του ο Βαράμης Ε' διαπίστωσε την αύξηση της επιρροής των χριστιανών και διέταξε την καύση και τον διασκορπισμό των λειψάνων του, όμως ορισμένοι πιστοί Χριστιανοί μετέφεραν κάποια λείψανα σε μονή της Ιβηρίας, πλησίον του Πύργου του Δαβίδ, που είχε ιδρύσει ο Πέτρος Ιβηρικός και αυτός μετά την Σύνοδο της Χαλκηδόνας και αφού εκδιώχθηκε το 451, επειδή ακολούθησε τον μονοφυσίτη επίσκοπο Τιμόθεο Αίλουρο, πήγε τα λείψανα του Αγίου στην Αίγυπτο. 

Η κάρα του αγίου Ιακώβου μεταφέρθηκε στη Νικομήδεια, μετά στο Κόρμερι της Γαλλίας, μέχρι το 1440 για να καταλήξει τελικά στο Βατικανό ενώ μερικά λείψανά του πήγανε στην Πορτογαλία και το 1697 κάποια από αυτά μεταφέρθηκαν στην Μονή Dragomnira στην Ρουμανία.

Η μνήμη του τιμάται από την Εκκλησία μας στις 27 Νοεμβρίου. 

ΤΟ ΑΡΙΣΤΕΡΟ ΑΦΘΑΡΤΟ ΧΕΡΙ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΦΕΒΡΩΝΙΑΣ.

πηγή

Φυλάσσεται στο μοναστήρι Hurezi – Horezu στην Ρουμανία.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Στην Ορθόδοξη Εκκλησία αποδίδουμε στα Αγία λείψανα τιμή και ευλαβική προσκύνηση, η όποια όμως δεν αποτελεί λατρευτική προσκύνηση η λατρεία. Τούτο γιατί κανείς ποτέ ορθόδοξος χριστιανός δεν ταύτισε στη σκέψη του τα τίμια λείψανα με «θεούς». Μακαριστός π. ΑΝΤΩΝΙΟΣ ΑΛΕΒΙΖΟΠΟΥΛΟΣ (ΕΓΧΕΙΡΙΔΙΟΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΠΑΡΑΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΩΝ ΟΜΑΔΩΝ).

Το μαρτύριο της Αγίας Φεβρωνίας.

Βυζαντινό Μηνολόγιο του 14ου αιώνα, βρίσκεται στην Οξφόρδη

της Αγγλίας, Bodleian Βιβλιοθήκη (Bodleian Library)

πηγή

Η Αγία Φεβρωνία, ήταν περιζήτητη νύμφη για την σωματική της ομορφιά, το ίδιο όμως έλαμπε και η αγνή ψυχή της. 

Για το λόγο αυτό και σε ηλικία μόλις 17 ετών, επέλεξε το δρόμο της άσκησης και της εγκράτειας στο μοναστήρι όπου ηγουμένη ήταν η θεία της, Βρυένη και βρισκόταν στην Μεσοποταμία (στην πόλη της Νισίβεως, που λέγεται Αντιόχεια της Μυγδονίας και βρισκόταν στα σύνορα του Βυζαντινού και Περσικού κράτους).

Γρήγορα, παρά το νεαρό της ηλικίας της, προσαρμόσθηκε στους δύσκολους κανόνες της μοναχικής ζωής βρίσκοντας παράλληλα και χρόνο για να μελετά και να εμβαθύνει έτσι στις Θείες Γραφές.

Έγινε δε υπόδειγμα ανάμεσα στις άλλες μοναχές για τη σύνεσή της, το ζήλο της, την προθυμία της καθώς και το ταπεινό της φρόνημα.

Κάποια ημέρα όμως, ένα στρατιωτικό σώμα το οποίο καταδίωκε κάποιους χριστιανούς, με επικεφαλής μάλιστα τον ηγεμόνα Σελήνο, το 288, έφθασε και στο μοναστήρι της Φεβρωνίας.

Εικόνα του 4ου αιώνα του μαρτυρίου της Αγίας Φεβρωνίας 

από τη Μονή της Γκρατσάνιτσα του Κοσσυφοπεδίου.

πηγή

Οι άλλες μοναχές της Μονής κατόρθωσαν να διαφύγουν, η Αγία όμως η οποία ήτανε και  άρρωστη δεν κατόρθωσε να μετακινηθεί και κοντά της παρέμειναν η ηγουμένη Βρυένη αλλά και η αδελφή Θωμαΐδα.

Οι στρατιώτες, μόλις αντίκρυσαν τη Φεβρωνία, έμειναν έκπληκτοι από την ομορφιά της. 

Άφησαν, λοιπόν, τρεις άνδρες να την φρουρούν και οι υπόλοιποι γύρισαν και το ανέφεραν στον αρχηγό τους Σελήνο. 

Αυτός αμέσως διέταξε και την έφεραν μπροστά του, και με κάθε τρόπο την πίεσε να αλλαξοπιστήσει.

Πρότεινε στη Φεβρωνία να τη δώσει σύζυγο στον ανεψιό του Λυσίμαχο, που κοντά του θα γνώριζε μεγάλη δόξα. 

Η Φεβρωνία, όμως, προτίμησε να γίνει «της μελλούσης αποκαλύπτεσθαι δόξης κοινωνός» (Α' Έπιστολή Πέτρου, ε' 1). 

Προτίμησε, δηλαδή, να είναι συμμέτοχος της δόξας που θα αποκαλυφθεί κατά τη δευτέρα παρουσία, και με περίσσιο θάρρος περιφρόνησε τις προτάσεις του Σελήνου, ο όποιος, αφού τη βασάνισε φριχτά, τελικά τη σκότωσε με αποκεφαλισμό δια ξίφους.

Η μνήμη της τιμάται από την Εκκλησία μας στις 25 Ιουνίου.

ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

ΤΗΝ ΤΙΜΙΑ ΚΑΡΑ ΤΗΣ
ΑΓΙΑΣ ΦΕΒΡΩΝΙΑΣ (ΚΛΙΚ ΕΔΩ)

ΤΟ ΑΦΘΑΡΤΟ ΣΚΗΝΩΜΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΤΟΥ ΔΕΚΑΠΟΛΙΤΗ.

πηγή

Φυλάσσεται στην Μονή Μπίστριτσα, στην Ολτενία της Ρουμανίας.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Στην Ορθόδοξη Εκκλησία αποδίδουμε στα Αγία λείψανα τιμή και ευλαβική προσκύνηση, η όποια όμως δεν αποτελεί λατρευτική προσκύνηση η λατρεία. Τούτο γιατί κανείς ποτέ ορθόδοξος χριστιανός δεν ταύτισε στη σκέψη του τα τίμια λείψανα με «θεούς». Μακαριστός π. ΑΝΤΩΝΙΟΣ ΑΛΕΒΙΖΟΠΟΥΛΟΣ (ΕΓΧΕΙΡΙΔΙΟΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΠΑΡΑΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΩΝ ΟΜΑΔΩΝ).

Η Μονή Μπίστριτσα στην Ρουμανία

Στην Ρουμανία όταν λες Μπίστριτσα η σκέψη σου πηγαίνει σε δύο διάσημα μοναστήρια της Ρουμανίας, στην παλιά ησυχαστική λαύρα της Μολδαβίας και στη Βίλτσεα στα όρη Καπατσάνι κοντά στον ποταμό Μπίστριτσα. 

Στα 1497 ο Μπάρμπου Κραιοβεσκου έχτισε μια εκκλησιά και πηγαίνοντας στην Κωνσταντινούπολη συνεννοήθηκε με έναν Τούρκο να αγοράσει τα λείψανα του Αγίου Γρηγορίου. 

Δεχόμενος τις απαιτήσεις του Τούρκου έβαλαν σε μια ζυγαριά το λείψανο από την μια μεριά και από την άλλη χρυσά νομίσματα. Ενώ όμως είχε βάλει ελάχιστα νομίσματα, το λείψανο σηκώθηκε και στάθηκε στο ίδιο ύψος και όταν είδε ο Τούρκος το θαύμα φώναξε: ’’Κοίτα ο χριστιανός στον χριστιανό πάει’’...έτσι έφερε τα λείψανα στη Μονή Μπίστριτσα της Ολτενίας.

Όσιος Γρηγόριος ο Δεκαπολίτης. 
Μικρογραφία σε Βυζαντινὀ Μηνολόγιο τού 12ου αιώνα. 
Ιερά Μονή Δοχειαρίου Αγίου Όρους
πηγή

Το μοναστήρι το έκλεισαν οι κομμουνιστές το 1959 και το μετέτρεψαν σε επαγγελματική σχολή του υπουργείου υγείας. 

Το άφθαρτο άγιο λείψανο να περίμενε 25 ολόκληρα χρόνια να ξανανοίξει ο Ναός και αυτό έγινε το 1984 με τιτάνιες προσπάθειες του επισκόπου Γερασίμου Κρίστεα.

Ο Άγιος Γρηγόριος ο Δεκαπολίτης γεννήθηκε στην Ειρηνούπολη της Δεκάπολης της Ισαυρίας στα νοτιοανατολικά της Μικράς Ασίας, γύρω στα 780 - 790. 

Ο πατέρας του λεγόταν Σέργιος και η μητέρα του Μαρία ενώ είχε και ένα αδελφό, για τον οποίο γνωρίζουμε μόνο, ότι ακολούθησε και αυτός τον μοναχικό βίο. 

Πνευματικό οδηγό στα πρώτα χρόνια είχε τη μητέρα του, ιδιαιτέρως ευσεβή, σε αντίθεση με τον πατέρα του και όταν έγινε οκτώ ετών φρόντισε να τον στείλει στους γραμματιστές για τη στοιχειώδη εκπαίδευση.

Όσιος Γρηγόριος ο Δεκαπολίτης. 

Τμήμα Εικόνας τού 16ου αιώνα

Κρατικό Ιστορικό Μουσείο της Ρωσίας

στην Μόσχα.

πηγή

Ο Γρηγόριος δεν ακολούθησε ανώτερες σπουδές, αλλά επιδόθηκε στη λατρευτική ζωή και στην καθημερινή εγκράτεια ενώ καλλιέργησε και ποικίλες χειροτεχνικές δεξιότητες, αν και δεν γνωρίζουμε ποιές ακριβώς, οι οποίες του έδωσαν τη δυνατότητα να φροντίζει για τις ανάγκες τις δικές του και των γονέων του.

Εφηβο ακόμη οι γονείς του έσπευσαν να τον δώσουν σε γάμο και τον έστειλαν να συγκεντρώσει τα απαραίτητα αλλά ο Γρηγόριος ματαίωσε τα σχέδιά τους καταφεύγοντας σε ένα ηγούμενο στη Δεκάπολη, ο οποίος είχε μόλις απομακρυνθεί από την επισκοπή του και ζούσε στα γειτονικά όρη διωκόμενος από τους εικονομάχους.

Εκείνος τον παρότρυνε να γίνει μοναχός και τον έστειλε σε μία λαύρα εκεί κοντά ενώ ο πατέρας του πέθανε και η μητέρα του τον αναζήτησε για να τον παρακαλέσει να συνεχίσει την άσκησή του κοντά στον αδελφό του. 

Εν τω μεταξύ όμως ο ηγούμενος και κάποιοι μοναχοί πέρασαν από τη μεριά των εικονομάχων και ο Γρηγόριος τότε είχε το θάρρος να ομολογήσει την πίστη του και επέπληξε τον ηγούμενο μπροστά σε όλους τους μοναχούς. 

Ο ηγούμενος διέταξε να τον χτυπήσουν και ο Αγιος χτυπημένος και γεμάτος πληγές πήγε σε ένα άλλο μοναστήρι της Δεκαπόλεως όπου ηγούμενος ήταν ένας θείος του ο Συμεών και εκεί έμεινε 14 χρόνια.

Ανεβαίνοντας τα σκαλιά της πνευματικής ζωής μια φωνή τον προέτρεψε να φύγει από την Δεκάπολη και να πάει σε άλλα μέρη. Έτσι έζησε έναν χειμώνα στην Έφεσο σε μοναστήρι και από εκεί κατά σειρά πέρασε από την Προικόνησο, την Μακεδονία, την Θεσσαλονίκη και την Κόρινθο. 

Όσιος Γρηγόριος ο Δεκαπολίτης. 

Μικρογραφία στό Μηνολόγιο του Βασίλειου Β ', 985. 

Σήμερα βρίσκεται στην Βιβλιοθήκη του Βατικανού.

πηγή

Από εκεί πέρασε στη Ρώμη όπου έζησε τρεις μήνες και και κατόπιν πήγε στις Συρακούσες όπου έμεινε ένα χρόνο ενώ αργότερα επέστρεψε στη Θεσσαλονίκη μένοντας στη Μονή του Αγίου Μηνά.

Έγινε γνωστός για το διορατικό του χάρισμα ,τη δύναμη της προσευχής του τα πολλά του θαύματα, όπως λέγει ο Ιγνάτιος ο διάκονος που κατέγραψε τον βίο του και τους πύρινους λόγους του ενάντια στους εικονομάχους.

Το 841 όμως ο Γρηγόριος ασθένησε βαριά αλλά παρά την ασθένειά του ζήτησε να τον μεταφέρουν στην Κωνσταντινούπολη. 

Ο Συμεών είχε μάθει για την ασθένεια του οσίου και με γράμμα του τον είχε παρακαλέσει να τον δει για τελευταία φορά, έτσι ο Γρηγόριος ήθελε να συναντήσει τον πνευματικό του πατέρα Συμεών, αιχμάλωτο τότε του Θεόφιλου.

Στην Κωνσταντινούπολη ο Γρηγόριος έφθασε τον Ιανουάριο του 842, μετά τον θάνατο του αυτοκράτορα Θεόφιλου, και ο Συμεών είχε μόλις απελευθερωθεί, όταν τον συνάντησε ενώ παρέμεινε στη βασιλεύουσα τους επόμενους μήνες δοκιμαζόμενος από την ασθένεια και λίγο πριν πεθάνει ζήτησε να τον μεταφέρουν στο άγιο όρος του Ολύμπου της Βιθυνίας, όπου και κοιμήθηκε, τον Νοέμβριο του 842.

Η μνήμη του εορτάζεται στις 20 Νοεμβρίου και την ακολουθία του έγραψε ο μητροπολίτης Μυρών Ματθαίος. 

ΤΟ ΔΕΞΙ ΧΕΡΙ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΡΟΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ.

πηγή

Φυλάσσεται στον επισκοπικό ναό των Αγίων Αποστόλων Πέτρου και Παύλου, στην πόλη Χούσι της Ρουμανίας.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Στην Ορθόδοξη Εκκλησία αποδίδουμε στα Αγία λείψανα τιμή και ευλαβική προσκύνηση, η όποια όμως δεν αποτελεί λατρευτική προσκύνηση η λατρεία. Τούτο γιατί κανείς ποτέ ορθόδοξος χριστιανός δεν ταύτισε στη σκέψη του τα τίμια λείψανα με «θεούς». Μακαριστός π. ΑΝΤΩΝΙΟΣ ΑΛΕΒΙΖΟΠΟΥΛΟΣ (ΕΓΧΕΙΡΙΔΙΟΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΠΑΡΑΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΩΝ ΟΜΑΔΩΝ).

Αγία Κυριακή, Τοιχογραφία τού 1318.
 Ιερά Μονή Γκρατσάνιτσα, Κοσσυφοπέδιο, Σερβία.

Το δεξί χέρι της Αγίας μάρτυρος Κυριακής το έλαβε ως δώρο το 1787 από την Μεγίστη Λαύρα του Αγίου Όρους ο επίσκοπος Ιάκωβος Σταμάτε (1782 - 1792),ο οποίος πλήρωσε ένα μεγάλο μέρος των χρεών της μονής προς την Υψηλή Πύλη.

H Αγία Μεγαλομάρτυς Κυριακή γεννήθηκε στη Νικομήδεια, μοναδικό παιδί του Δωρόθεου και της Ευσεβίας, Έλληνες στην καταγωγή, ευσεβείς χριστιανοί και πλούσιοι, αλλά χωρίς απογόνους.

Προσευχόμενοι αδιαλείπτως, απέκτησαν ένα παιδί εκ Θεού και εφόσον γεννήθηκε την ημέρα Κυριακή (την ημέρα του Κυρίου), της δόθηκε το όνομα Κυριακή και από την παιδική της ηλικία ήτανε αφιερωμένη στο Θεό αλλά και πολύ όμορφη τόσο στο σώμα όσο όμως και στην ψυχή της, ενώ απέρριπτε όλες τις προτάσεις γάμου, λέγοντας ότι είναι αρραβωνιασμένη με τον Χριστό τον Κύριο και ότι δεν επιθυμούσε τίποτε περισσότερο από το να πεθάνει εν παρθενία. 

Αγία Κυριακή 13ος αιώνας.
Τοιχογραφία στον Ναό του Αγίου Γεωργίου της 
Αγκώνας στην Ορμήδεια της Κύπρου.
πηγή

Ένας δικαστής όμως στη Νικομήδεια ήθελε να αρραβωνιάσει την Κυριακή με το γιο του, δεδομένου μάλιστα ότι εκείνη προερχόταν από πλούσια οικογένεια. 

Καθώς όμως και η δική του πρόταση απορρίφθηκε, κατήγγειλε την Κυριακή και τους γονείς της ως Χριστιανούς στον αυτοκράτορα Διοκλητιανό.

Ο αυτοκράτορας διέταξε οι γονείς της να υποβληθούν σε βασανιστήρια και ο Δωρόθεος ξυλοκοπήθηκε άγρια, μέχρι του σημείου οι στρατιώτες από την κούραση να σταματήσουν να τον χτυπούν. 

Επειδή ούτε η κολακεία, ούτε τα μαρτύρια είχαν αποτέλεσμα, ο Δωρόθεος και η Ευσεβία εξορίστηκαν στη Μελιτηνή (μεταξύ Καππαδοκίας και Αρμενίας), όπου πέθαναν υπομένοντας πολλά δεινά για τον Χριστό. 

Την Κυριακή, ο αυτοκράτορας την έστειλε να ανακριθεί από τον Μαξιμιανό, όμως η Κυριακή αρνήθηκε να αποκηρύξει την πίστη της και ο Μαξιμιανός διέταξε να τη μαστιγώσουν άγρια και βασανίστηκε με κάθε δυνατό τρόπο, αλλά η πίστη της ήταν ακλόνητη και ένα βράδυ, καθώς κείτονταν στο πάτωμα του κελιού της, άκουσε τη φωνή του Θεού να της λέει: «Μη φοβάσαι τα βασανιστήρια Κυριακή, το πνεύμα μου είναι μαζί σου». 

Έπειτα από πολλά βασανιστήρια, ο Μαξιμιανός απέτυχε να την πείσει να αλλάξει την πίστη της και την έστειλε στον έπαρχο της Βιθυνίας Ιλαρίωνα, από τον οποίο ζήτησε να κάνει την Κυριακή ειδωλολάτρη ή να του την ξαναστείλει, ο Ιλαρίων έβαλε τα δυνατά του για να το πετύχει και ένα από τα βασανιστήρια που δοκίμασε ήταν να την βάζει να κρέμεται από τα μαλλιά της αρκετές ώρες ενώ οι στρατιώτες της έκαιγαν το σώμα με αναμμένες δάδες. 

πηγή

Τέλος, την έριξαν σε ένα κελί της φυλακής και εκείνη τη νύχτα ο Χριστός εμφανίστηκε και της θεράπευσε τις πληγές. Βλέποντας τη θαυματουργή σωτηρία της Κυριακής πολλοί ειδωλολάτρες πίστεψαν στο Χριστό ως συνέπεια αποκεφαλίστηκαν.

Ύστερα από εξαντλητική ανάκριση, οδήγησαν την Κυριακή στο ναό να θυσιάσει στα είδωλα και εκείνη, εισερχόμενη, παρακαλούσε μέσα της το Χριστό να τη βοηθήσει και ένας δυνατός σεισμός κατατρόμαξε τους δημίους και τα αγάλματα του ναού έπεσαν από τα βάθρα τους κι έγιναν θρύψαλα. 

Η Κυριακή βασανίστηκε ξανά από τον Απολλώνιο, ο οποίος διαδέχθηκε τον Ιλαρίωνα, όταν όμως την έριχναν στη φωτιά, οι φλόγες δεν την έκαιγαν και όταν την έριχναν στα άγρια θηρία αυτά ημέρευαν. 

Εν τέλει, ο Απολλώνιος την καταδίκασε σε αποκεφαλισμό, της δόθηκαν λίγα λεπτά για να προσευχηθεί, και ζήτησε από το Θεό να παραλάβει την ψυχή της, μνημόνευε δε αυτούς που εξ αιτίας τους είχε την τιμή να μαρτυρήσει για το Χριστό ενώ ύστερα έγειρε στη γη. Όταν ο δήμιος πλησίασε για να εκτελέσει τη διαταγή, είδε ότι η Κυριακή ήταν ήδη νεκρή, ήταν μόλις 21 χρονών.

Η μνήμη της Αγίας Κυριακής εορτάζεται στις 7 Ιουλίου.

ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

ΤΜΗΜΑ ΤΗΣ ΤΙΜΙΑΣ ΚΑΡΑΣ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ 
ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΡΟΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ (ΚΛΙΚ ΕΔΩ)

ΤΟ ΑΦΘΑΡΤΟ ΣΚΗΝΩΜΑ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ, ΤΗΣ ΕΠΙΒΑΤΙΝΗΣ.

Φυλάσσεται στον περικαλλή καθεδρικό Ναό του Ιασίου, στην Ρουμανία που τιμάται στην μνήμη της Οσίας Παρασκευής της Επιβατινής και του αγίου Γεωργίου.

Η Προστάτιδα Αγία των Βαλκανίων..

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Στην Ορθόδοξη Εκκλησία αποδίδουμε στα Αγία λείψανα τιμή και ευλαβική προσκύνηση, η όποια όμως δεν αποτελεί λατρευτική προσκύνηση η λατρεία. Τούτο γιατί κανείς ποτέ ορθόδοξος χριστιανός δεν ταύτισε στη σκέψη του τα τίμια λείψανα με «θεούς».Μακαριστός π. ΑΝΤΩΝΙΟΣ ΑΛΕΒΙΖΟΠΟΥΛΟΣ (ΕΓΧΕΙΡΙΔΙΟΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΠΑΡΑΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΩΝ ΟΜΑΔΩΝ).

Ο ναός της Αγίας Παρασκευής της Νέας Επιβατινής
στο Ιάσιο της Ρουμανίας
πηγή

Η οσία Παρασκευή γεννήθηκε στους Επιβάτες, παραθαλάσσια κωμόπολη της Προποντίδας της Θράκης, στις αρχές του 10ου αιώνα, ανάμεσα στα χρόνια 910 και 930, ήταν κατά σάρκα αδελφή του Αγίου Ευθυμίου του Μυροβλύτη Επισκόπου της Μαδύτου, και καταγόταν από την βυζαντινή οικογένεια Ρετσέλη με τον πατέρα της να ονομαζόταν Νικήτας ενώ για την μητέρα της δεν γνωρίζουμε το ονομά της.

Από μικρή ηλικία, ακολουθώντας το κάλεσμα του Ευαγγελίου, έκανε φιλανθρωπίες ανταλλάσσοντας τα ενδύματά της με τα σκισμένα ενδύματα ζητιάνων, ενώ κάποια άλλη στιγμή, μη μπορώντας να βοηθήσει διαφορετικά κάποια ζητιάνα που βρέθηκε στο δρόμο της, της έδωσε τον χρυσό σταυρό της. Η ομορφιά και η καλοσύνη της προσκάλεσαν το ενδιαφέρον πολλών επιφανών και πλουσίων νέων, οι οποίοι τη ζητούσαν σε γάμο, αλλά εκείνη απέρριπτε όλα τα προξενιά.

Προκειμένου να αποφύγει τον γάμο, εγκατέλειψε το σπίτι της, φεύγοντας για την Κωνσταντινούπολη, και μετά από προσκύνημα στα μοναστήρια και τις εκκλησίες, έφτασε με τα πόδια μέχρι την Ηράκλεια του Πόντου, ούτως ώστε να την χάσουν οι γονείς της. Στην Ηράκλεια έμεινε για μικρό χρονικό διάστημα, και κατόπιν επιβιβάστηκε σε πλοίο με προορισμό την Ιερουσαλήμ. Αφού προσκύνησε τα σημεία από όπου πέρασε ο Ιησούς Χριστός, μπήκε σε ένα γυναικείο μοναστήρι, όπου έλαβε την μοναστική κουρά και μετά από κάποια χρόνια εγκατέλειψε το μοναστήρι για να ζήσει ασκητικό βίο αναχωρητή.

Η Αγία Παρασκευή η Νέα Επιβατινή με τους τρείς Ιεράρχες.
Φορητή εικόνα του 15ου αιώνα στην Tretjakov Gallery, Μόσχα
πηγή

Τα τελευταία χρόνια της ζωής της.

Στην έρημο παρέμεινε επί πέντε χρόνια με νηστεία και προσευχή, παρακαλώντας τον Θεό να συγχωρέσει τις αμαρτίες της. Κάποια ημέρα της παρουσιάστηκε άγγελος Κυρίου, ο οποίος την πρόσταξε να εγκαταλείψει την έρημο και να επιστρέψει στην γενέτειρά της. 

Έφτασε στο λιμάνι της Ιόππης (σημερινή ονομασία Γιάφα), από όπου ξεκίνησε για τους Επιβάτες και όταν έφτασε, η όψη της είχε αλλοιωθεί τόσο πολύ από τις ταλαιπωρίες της ερήμου, ώστε δεν την αναγνώρισε κανένας. 

Αφού προσκύνησε τους τάφους των γονέων της, ξεκίνησε με τα πόδια για την Κωνσταντινούπολη, όπου αφού προσκύνησε σε διάφορα μοναστήρια και εκκλησίες, ξεκίνησε να επιστρέψει στους Επιβάτες αλλά σταμάτησε στην Καλλικράτεια, όπου και έμεινε σε ένα παράπηγμα δίπλα στο ναό των Αγίων Αποστόλων, διακονώντας την εκκλησία.

Τοιχογραφία της κοίμησης και ταφής της Οσίας
Παρασκευής της Επιβατινής ή Νέας.
πηγή

Έτσι παρέμεινε επί δύο χρόνια και ξαφνικά κάποια ημέρα αισθάνθηκε ένα μικρό πόνο στο κεφάλι και παρέδωσε έτσι το πνεύμα της ειρηνικά σε ηλικία 27 ετών.

Η φανέρωση του σκηνώματός της στην Καλλικράτεια.

Η άγνωστη υπομονετική καλόγρια τάφηκε στο Κοιμητήριο των Ξένων της Καλλικράτειας, ώσπου μετά από χρόνια αποκαλύφθηκε θαυματουργικά το σκήνωμά της, μεταξύ των ετών 1028 - 1038.

Μετά από χρόνια η θάλασσα ξέβρασε στην παραλία της Καλλικράτειας το νεκρό σώμα έναν ναύτη που ανέδιδε μία ανυπόφορη δυσοσμία. Όταν άνοιξαν έναν τάφο στο Κοιμητήριο των Ξένων να τον θάψουν βρήκαν ένα άφθαρτο σώμα στη γη που απόρησαν και καθώς ήταν άπειροι, δεν έδωσαν σημασία στο γεγονός και πέταξαν το δύσοσμο σώμα του ναύτη στον ίδιο τάφο, σκέπασαν τα δύο σώματα και ξεχάστηκε το συμβάν.

Τοιχογραφία που παριστάνει τον πνιγμένο δυσώδη
ναύτη και την ανεύρεση του αδιάφθορου σώματος
της Οσίας Παρασκευής της Επιβατινής ή Νέας.
πηγή

Ένας κάτοικος της Καλλικράτειας, ονόματι Γεώργιος, είδε σε ενύπνιο μία λευκοφορεμένη γυναίκα σαν βασίλισσα, καθισμένη σε ένα λαμπρό θρόνο, περικυκλωμένη από πλήθος λαμπρών στρατιωτών με έναν από αυτούς να του λέει: "Γεώργιε, γιατί περιφρονήσατε το σώμα της οσίας Παρασκευής; Πάρτε το γρήγορα και βάλτε το σε κιβώτιο λαμπρό, γιατί ο Βασιλιάς του Ουρανού την τίμησε στον ουρανό και θέλει να την δοξάσει στη γη" με το ίδιο όνειρο να βλέπει και μια γυναίκα ονόματι Μαρία.

Η λευκοφορεμένη βασίλισσα του είπε με την σειρά της: "Άρον τας σάρκας μου μακράν από εδώ! Σκότος και δυσωδίαν ουκ ηνείχομαι!" και του αποκαλύπτει τον τόπο που ήταν θαμμένη, το όνομά της και τον τόπο καταγωγής της.

Πολύ σπάνια απεικόνιση σε φορητή εικόνα του 1846
από τον Αγιορείτη ιερομόναχο Αγάπιο, μαζί των δύο αγίων
Παρασκευή της Νέας Επιβατινής και Αγίας Οσιομάρτυρος
Παρασκευής που βρίσκεται στον Ναό Αγίας Παρασκευής
Θεολόγου στην Θάσο
πηγή

Τότε ο λαός της Καλλικράτειας πήγε με εκκλησιαστική πομπή και μεγάλη συγκίνηση στα Κοιμητήρια των Ξένων, σαν να επρόκειτο να βρει εκέι ένα Μέγιστο θησαυρό και καθώς πλησίασαν στον τάφο της Οσίας Παρασκευής αισθάνθηκαν μια μεγάλη, απίστευτη ευωδία και σκάβοντας στο σημείο βρήκανε το σκήνωμα της αγίας τόσο άφθαρτο, σαν να κοιμότανε.

Οι κάτοικοι με μεγάλη κατάνυξη μετέφεραν το άφθαρτο σκήνωμα της Αγίας μέσα στην εκκλησία των Αγίων Αποστόλων της Καλλικράτειας και το τοποθέτησαν σε μία σκαλιστή λάρνακα που την είχε φτιάξει κάποιος κάτοικος από το Οικονομείο. 

Εκεί το σκήνωμα της Αγίας Παρασκευής της Νέας Επιβατινής θαυματουργούσε συνεχώς, με αποτέλεσμα να προκαλέσει το αμέριστο ενδιαφέρον του αυτοκράτορα, ο οποίος ως ένδειξη ευγνωμοσύνης ανακαίνισε την εκκλησία των Αγίων Αποστόλων στην Καλλικράτεια.

Το άφθαρτο Σκήνωμα της Οσίας Παρασκευής της
Επιβατινής ή Νέας.
πηγή

Περιπέτειες του σκηνώματός Της.

Στην Καλλικράτεια το σκήνωμα της Οσίας Παρασκευής θαυματουργούσε τόσο, ώστε η φήμη της ξεπέρασε γρήγορα τα Βαλκάνια και έφτασε μέχρι και τη Ρωσία. Κατά το 1238, ο Τσάρος των Βουλγάρων Ασάν Β΄, έπεισε τους Λατίνους που κατείχαν τότε την Κωνσταντινούπολη να του δώσουν το σκήνωμα, το οποίο πήρε έτσι το δρόμο για το Τύρνοβο της Βουλγαρίας.

Το 1396 ή το 1398, κατά τον Λεόντιο Πάβλοβιτς, χάρη στις προσπάθειες της ηγεμονίδας Μίλιτσας, συζύγου του Σέρβου μάρτυρα ηγεμόνα Λάζαρου, ο οποίος μαρτύρησε στο Κόσσοβο το 1389, και της πρώην αρχόντισσας Ευφημίας του Ουγκλίεσα Μρνιάβτσεβιτς - μετέπειτα μοναχών της Λιουμποστίνιας, Ευγενίας και Ευφημίας - τα λείψανα μεταφέρθηκαν στη Σερβία, όπως σημείωσε το 1402 - 1405 ο Βούλγαρος Γρηγόριος Τσάμπλακ στο λόγο του περί αυτής της μεταφοράς, «όλη η δόξα της οσίας Παρασκευής πάρθηκε από τη Βουλγαρία και δόθηκε στη χώρα της Σερβίας».

Το άφθαρτο Σκήνωμα της Οσίας Παρασκευής της
Επιβατινής ή Νέας.
πηγή

Είναι πολύ συγκινητική και αποκαλυπτική η μαρτυρία του Τσάμπλακ που αναφέρει ότι αυτές οι δύο Σέρβες χήρες με τη βοήθεια της κόρης της Μίλιτσας Ολιβέρας - η οποία για τη σωτηρία του λαού και της πατρίδας της θυσιάστηκε, παίρνοντας για άντρα της τον Σουλτάνο Βαγιαζήτ Α' - κατάφεραν τελικά με τις ικεσίες τους αλλά και το τεχνασμά τους να πάρουν από τον σουλτάνο το ιερό λείψανο της Αγίας Παρασκευής της Νέας Επιβατινής. 

Όπως μαρτυρεί λοιπόν ο Γρηγόριος Τσάμπλακ, όταν πήγανε οι γυναίκες σε αυτόν, ο Βαγιαζήτ ρώτησε τη Μίλιτσα ποια χάρη, ως μητέρα πλέον της συζύγου του Ολιβέρα, θα ήθελε να της κάνει και  εκείνη  αποφασιστικά του απάντησε να της χαρίσει τα λείψανα της αγίας Παρασκευής. Ο Σουλτάνος παραξενεύτηκε τόσο πολύ που της απαντησε: «Τι τα θέλεις αυτά τα ξερά κόκαλα;… Εγώ νόμιζα ότι θα μου ζητούσες χρυσό…». 

Η παλαιότερη απεικόνιση της Αγίας Παρασκευής
της Νέας Επιβατινής σε τοιχογραφία του Καθολικού
της Μονής Παναγίας Ασινού της Κύπρου, του 1332-33.
πηγή

Έτσι λοιπόν πήρανε τα άγια λείψανα και τα έφεραν πρώτα στο Σμεντέρεβο ή ίσως, στο Κρούσεβατς, πριν ο άρχοντας Στέφανος Λαζάρεβιτς με τον Μητροπολίτη του Βελιγραδιού διατάξουν να μεταφερθούν από εκεί και να τοποθετηθούν αρχικά στο ναό της Κοιμήσεως της Θεοτόκου της Μητρόπολης του Βελιγραδιού και κατόπιν στον νέο ναό της Αγίας Παρασκευής, χτισμένο πλάι στη θαυματουργή πηγή, κάτω από το κάστρο του Βελιγραδιού, πριν από το 1417. 

Μετά την Πτώση της Σερβικής πρωτεύουσας στα χέρια των Τούρκων το 1521, ο Σουλτάνος Σουλεϊμάν ο Μεγαλοπρεπής μετέφερε το σκήνωμα της Αγίας στην Κωνσταντινούπολη, αναγκάζοντας το Οικουμενικό Πατριαρχείο να το αγοράσει έναντι 12.000 χρυσών δουκάτων, μαζί με έναν βραχίονα της Αγίας Αικατερίνης και μιας εικόνας της Θεοτόκου. 

Έτσι το σκήνωμα της Αγίας βρέθηκε στον Πατριαρχικό ναό, μέχρι το 1641, όταν παρουσιάστηκε ο Ηγεμόνας της Μολδοβλαχίας Βασίλειος Λούπου και το ζήτησε ως αντάλλαγμα, της πληρωμής όλων των χρεών του Οικουμενικού Πατριαρχείου κάτι που ο Πατριάρχης Παρθένιος ο γέρων με την σύμφωνη απόφαση της Ιεράς Συνόδου το παραχώρησε.

Ο Λούπου πλήρωσε ένα μεγάλο χρηματικό ποσό και απάλλαξε το Οικουμενικό Πατριαρχείο από το χρέος που είχε, δύο εκατομμύρια άσπρα και σαράντα οκτώ χιλιάδες άσπρα για το δεύτερο χρέος.

Η Οσία Παρασκευή η Επιβατινή, σε χαρακτικό του 1817
από την Ακολουθία της Οσίας Παρασκευής, εκδοθείσας
στο Ιάσιο της Ρουμανίας
πηγή

Το Λείψανο κατέβασαν κρυφά από τις τουρκικές αρχές από τα τείχη της πόλεως και το μετέφεραν με ασφάλεια στο Ιάσιο της Ρουμανίας, στην έδρα του ηγεμόνα Βασιλείου Λούπου στίς 13 Ιουνίου του 1641 ενώ για την μεταφορά και τις εορταστικές εκδηλώσεις ο ηγεμόνας ξώδευσε το ποσό των τετρακοσίων εξήντα οκτώ χιλιάδων άσπρων.

Αρχικά τοποθετήθηκε το άγιο λείψανο στον Ιερό Ναό των Τριών Ιεραρχών, ένα μεγαλοπρεπή Ναό που κτίσθηκε τότε με πολλά έξοδα. Ας σημειωθεί ότι η Ελληνική Επανάσταση του 1821 ξεκίνησε με τον Αλέξανδρο Υψηλάντη από το Ιάσιο της Μολδαβίας, στην αυλή της Ιεράς Μονής Τριών Ιεραρχών στις 23 Φεβρουαρίου 1821 και έγινε μετά την προσκύνηση στα Λείψανα της Οσίας Παρασκευής πού φιλοξενούνταν εκεί.

Στις 27 Δεκεμβρίου 1888 μεταφέρθηκε στον περικαλλή καθεδρικό Ναό του Ιασίου που τιμάται στην μνήμη της Οσίας Παρασκευής και του αγίου Γεωργίου με την μεταφορά στον νέο Ναό να γίνεται όταν ήταν Μητροπολίτης ο άγιος Επίσκοπος Ιωσήφ Νανιέσκου ο ελεήμων, ύστερα από ένα μεγάλο θαύμα. 

Το λείψανο της Οσίας φυλάσσονταν στον Ναό των Τριών Ιεραρχών στο Ιάσιο της Ρουμανίας και το χειμώνα όμως διατηρούνταν στο Γοτθικού ρυθμού μέγαρο του ηγεμόνα Βασιλείου Λούπου μέσα σ' ένα παρεκκλήσιο.

Μπορεί από αμέλεια εκείνων που έμεναν εκεί ή από παραχώρηση Θεού, τη νύχτα της 26ης προς 27ης Δεκεμβρίου του 1888, ξεχάστηκε μία λαμπάδα αναμμένη στο ξύλινο κηροπήγιο που ήταν κοντά στην Λειψανοθήκη και τη νύχτα πήρε φωτιά το παρεκκλήσιο και κατακάηκαν όλα εκτός από το άφθαρτο Σκήνωμα της Αγίας.

Διεκδικήσεις της εθνικότητάς Της.

Όλες αυτές οι μετακινήσεις του σκηνώματός της, καθιέρωσαν την Οσία Παρασκευή ως Προστάτιδα των Βαλκανίων δημιουργώντας και διεκδικήσεις της εθνικής της ταυτότητας, χωρίς κάποια ιστορική βάση, από τους λαούς που κατείχαν κατά καιρούς το σκήνωμά Της.

Έτσι, καλείται από τους Βούλγαρους ως Βουλγάρα (Петка Българска), από τους Σέρβους ως Σερβίδα (Света Петка ή Параскева Сербская) ενώ τελευταία και από τους Ρουμάνους που κατέχουν το σκήνωμα από το 1641, ως Παρασκευή του Ιασίου (Cuvioasa Parascheva de la Iași).

Η  μνήμη της Αγίας Παρασκευής της Νέας Επιβατινής τιμάται στις 14 Οκτωβρίου.