Ιερός Ναός Παναγίας Καθολικής, Γαστούνη Ηλείας.

πηγή

Βρίσκεται στην άκρη, στις δυστικές παρυφές της πόλης της Γαστούνης, είναι αφιερωμένος στην Κοίμηση της Θεοτόκου και είναι ένα από τα παλαιότερα βυζαντινά μνημεία της Ηλείας.

Άποψη της Παναγίας Καθολικής
πηγή

Η επωνυμία "Καθολική" με την οποία είναι περισσότερο γνωστός, προκύπτει είτε από τη λειτουργία του κατά τη μεταβυζαντινή περίοδο ως καθεδρικός - καθολικός ναός της Επισκοπής Ωλένης, είτε ως ανάμνηση της χρήσης του ως καθολικός ναός (δηλαδή ενοριακής εκκλησίας) του βυζαντινού οικισμού.

Χρονολογείται πιθανότατα στο δεύτερο μισό του 13ου αιώνα και πληροφορίες για την ίδρυσή του μας δίνει μια επιγραφή στην αψίδα του ιερού, που μάλλον αντιγράφει την αρχική κτητορική επιγραφή. 

Σύμφωνα με αυτή, ο ναός ανεγέρθηκε το έτος 1278 - 9 και κτήτορές του ήταν έξι αδέλφια, οι άρχοντες Καλληγόπουλοι και οι σύζυγοί τους, τα ονόματα των οποίων αναφέρονται και σε μία εγχάρακτη επιγραφή που σώζεται σε κακή κατάσταση και χρονολογείται επίσης στο δεύτερο μισό του 13ου αιώνα.

Άποψη εσωτερικά του Κςθολικού
πηγή

Ο ναός δεν έχει υποστεί πολλές μετατροπές και επεμβάσεις, εκτός από την προσθήκη κλειστού εξωνάρθηκα, ο οποίος είχε αρχικά τη μορφή ανοικτής στοάς, ενώ αλλοίωση προκάλεσαν κάποιες νεώτερες μετασκευές στα ανοίγματα.

Οι αρχικές είσοδοι στο ναό ήταν τρεις: η δυτική που ανοίγεται αξονικά στο νάρθηκα και άλλες δύο, σφραγισμένες σήμερα, στο νότιο και βόρειο τοίχο. Από αυτές η βόρεια φέρει λίθινο οξυκόρυφο γοτθικό πλαίσιο.

Αρχιτεκτονικά ο ναός ανήκει στον τύπο του σταυροειδούς εγγεγραμμένου, με νάρθηκα στη δυτική πλευρά και οκτάπλευρο τρούλο που στηρίζεται σε δύο κίονες. Η τοιχοποιία του ακολουθεί το πλινθοπερίκλειστο σύστημα, με διπλές πλίνθους γύρω από κάθε λίθο, και διακοσμείται με απλή κεραμοπλαστική διακόσμηση.

Άποψη του Καθολικού
πηγή

Άποψη του Καθολικού
πηγή

Άποψη των τοιχογραφιών του Καθολικού
πηγή

Ενδιαφέρον παρουσιάζει και το οξυκόρυφο τόξο στη σφραγισμένη σήμερα βόρεια θύρα, το μοναδικό στοιχείο του μνημείου που δείχνει φραγκική επίδραση ενώ σε μεταγενέστερους χρόνους προστέθηκε ο εξωνάρθηκας και ανοίχθηκαν οι μεγάλες θύρες.

Το εσωτερικό του Καθολικού διακοσμήθηκε με τοιχογραφίες και οι περισσότερες από αυτές χρονολογούνται με ακρίβεια στο 1702, την περίοδο της Ενετοκρατίας στην περιοχή ενώ σύμφωνα με επιγραφή που αναφέρει, οι τοιχογραφίες έγιναν με δαπάνη του Ιωαννικίου Νείρου, επισκόπου Ωλένης. Κατά τον 19ο αιώνα επιζωγραφήθηκε μέρος του εσωτερικού από κάποιο ζωγράφο που ονομαζόταν Σοφοκλής, και έγιναν κάποιες γενικότερες επισκευές στο κτήριο. 

Κυρίαρχη θέση στο εσωτερικού του ναού κατέχει και η θαυμάσια φορητή εικόνα της Θεοτόκου.

Ο ναός εορτάζει δύο φορές τον χρόνο, την Τρίτη του Πάσχα και στις 15 Αυγούστου.

Η ΤΙΜΙΑ ΚΑΡΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΥ ΤΟΥ ΠΑΠΟΥΛΑΚΟΥ.

πηγή

Παρόλες τις προσπάθειές μας, συναντήσαμε δυσκολίες στην ενημέρωση και δεν στάθηκε δυνατόν να διευκρινήσουμε το που ακριβώς φυλάσσεται. Σε περίπτωση εξακρίβωσης θα επανέλθουμε.

Φορητή εικόνα του Αγίου Χριστοφόρου του
Παπουλάκου μεμ σκηνές απο τον βίο του.
πηγή

Ο Άγιος Χριστόφορος Παπουλάκος, κατά κόσμον Χριστόφορος ή Χριστοπανάγος Παναγιωτόπουλος γεννήθηκε στον Άρμπουνα  Κλειτορίας των Καλαβρύτων, το 1770 και το παρατσούκλι της οικογένειάς του ήταν Μπουλούσου.

Για την παιδική του ηλικία δεν υπάρχουν αρκετά στοιχεία, ωστόσο αργότερα,  σύμφωνα με την παράδοση, έγινε κρεοπώλης, πιθανότατα, εκδορέας γουρουνιών. 

Το 1842 σε προχωρημένη ηλικία προσβλήθηκε από τυφοειδή πυρετό, επέζησε όμως και θεώρησε το περιστατικό θεϊκό θαύμα, η εκδοχή αυτή όμως μάλλον θεωρείτε αβάσιμη από τους περισσότερους μελετητές.

Μία άλλη εκδοχή αναφέρει ότι μετά από ένα όραμα έχασε τις αισθήσεις του, θεωρούνταν νεκρός για 3 μέρες αλλά επανήλθε θαυματουργικά όταν οι γονείς του τον μετέφεραν στο πίσω μέρος του ιερού του Ναού του Αγίου Αθανασίου, στον χωριό του. Το συμβάν αυτό τον συγκλόνισε και αποφάσισε να δώσει την όποια περιουσία του στα αδέρφια του Αντώνη, Γεώργιο, Αθανάσιο και μια αδερφή του και να εγκαταλείψει την κοσμική ζωή.

Σύμφωνα με τις πηγές, ήταν μάλλον τελείως αγράμματος όταν πήρε την απόφαση να μονάσει περίπου στην ηλικία των 60 ετών, αρχικά στην Ιερά Μονή Μεγάλου Σπηλαίου στα Καλάβρυτα και κατόπιν στην Ιερά Μονή Αγίου Αθανασίου Φίλια, σημερινό μετόχι της Μονής Αγίας Λαύρας.

Η νέα φορητή προσκυνηματική εικόνα (2025, Ι. Μητρόπολη Μόρφου)
του Αγίου Χριστοφόρου (Παπουλάκου), είναι έργο του αγιογράφου και
Αρχιμανδρίτου Αμβροσίου Γκορελώβ, προϊσταμένου του Ιερού
Ησυχαστηρίου Αγίου Σεραφείμ του Σαρώφ στην Σκουριώτισσα.
πηγή

Το 1830 εγκαταστάθηκε σε ένα κατάλυμα ζώων που ανήκε στην οικογένειά του, εκεί έχτισε μια καλύβα και άρχισε την ανέγερση μικρής Ιεράς Σκήτης προς τιμήν της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, της οποίας είχε και μια μικρή θαυματουργή εικόνα, οικογενειακό κειμήλιο.

Εκεί έμεινε σε απομόνωση 20 χρόνια, διάστημα στο οποίο έμαθε γράμματα και μόνασε με άλλους δύο Μοναχούς, τον Αβέρκιο και τον Κοσμά, με τους οποίους θα μείνει μαζί μέχρι το 1847, περίοδο που τους εγκαταλείπει και ξεκινά το κηρυκτικό του έργο σε προχωρημένη ηλικία, περίπου 80 ετών.

Ο Χριστόφορος ήταν βραχύσωμος, με υπόλευκη γενειάδα, έφερε ράσο, καλογηρικό σκούφο και σταυροφόρο ράβδο, ήταν όμως ακμαίος, παρά το μικρό ανάστημά του και ο κόσμος τον επονόμασε Παπουλάκο ή Αγιοπατέρα..

Τα πλήθη τον ευλαβούνταν για τις διδαχές και τα θαύματά του, εκδηλώνοντας την ευλάβειά τους παντοιοτρόπως, έκοβαν μάλιστα κομμάτια από το ράσο του, τρίχες από τα γένια του, ακόμα και πέτρες από τα σημεία που πατούσε και αναφέρεται χαρακτηριστικά ότι τα κομμάτια από το ράσο του μόλις κόβονταν, αμέσως αναπληρώνονταν.

Ο Θεόκλητος Φαρμακίδης σε πίνακα του Διονύσιου Τσόκου, 1858
πηγή

Τα αποτελέσματα των διδαχών του ήταν εντυπωσιακά, αναζωπυρώθηκε η συμμετοχή του κόσμου στην Ορθόδοξη λατρεία και ενισχύθηκε η πίστη στις χριστιανικές αξίες. Μειώθηκαν δε οι ληστείες και οι ζωοκλοπές, αυξήθηκαν οι ελεημοσύνες προς τους πτωχούς και η αγάπη φώλιασε στις ψυχές των ανθρώπων.

Αυτή η επίδραση που ασκούσε ο Παπουλάκος στα πλήθη ενοχλούσε την εξουσία, καθώς δρούσε ανασταλτικά στα σχέδιά της για εισαγωγή γαλλικών και γερμανικών κρατικών θεσμών στην ελληνική πραγματικότητα. Παράλληλα κατήγγειλε την απόσχιση της Εκκλησίας της Ελλάδος από το Οικουμενικό Πατριαρχείο και καυτηρίαζε τις δυτικές επιρροές αλλά και την ανενόχλητη δραστηριότητα ξένων ιεραποστόλων στην Ελλάδα. 

Έγινε, έτσι, ο εκφραστής της φωνής του απλού λαού που ήθελε να διαφυλάξει την Ελληνορθόδοξη παράδοση, ως παρακαταθήκη της μακραίωνης ιστορίας του Ελληνισμού, όμως βρέθηκε αντιμέτωπος με την επίσημη κρατική εξουσία, διανοούμενους, ακόμη και με κληρικούς της επίσημης εκκλησίας. 

Ο Ιωάννης (Γενναίος) Κολοκοτρώνης εστέλει από την
κυβέρνηση πρός την σύλληψη του Παπουλάκου.
πηγή

Μεταξύ αυτών πρωταγωνιστικό ρόλο διαδραμάτισε ο γραμματέας της τότε Ιεράς Συνόδου, αρχιμανδρίτης Θεόκλητος Φαρμακίδης, εμπαθής εχθρός του Καποδίστρια και μέλος της αγγλόφιλης ή αγγλόδουλης ομάδας. Αυτός ήτανε που έπεισε τους αρχιερείς να αποφασίσουν την ανακήρυξη της ελλαδικής Εκκλησίας ώς αυτοκέφαλη χωρίς την σχετική υποβολή αιτήματος στο Οικουμενικό Πατριαρχείο, το 1833. Η Εκκλησία μας παρέμεινε "σχισματική" μέχρι το 1850, οπότε της παραχωρήθηκε τελικά η αυτοκεφαλία.

Στο πλευρό του Παπουλάκου ήταν η Φιλορθόδοξη Εταιρεία, στην οποία φαίνεται ότι ανήκε ο Παπουλάκος, η οποία ιδρύθηκε το 1839 και έδρευε στην Πάτρα με επικεφαλής το λόγιο Κοσμά Φλαμιάτο που κυνηγήθηκε όμως και αυτός, μάλιστα δηλητηριάστηκε.

Όταν ο «Παπουλάκος» ξεκίνησε περιοδεία στη νότια Πελοπόννησο, συγκεντρώθηκαν δίπλα του χιλιάδες κόσμου στο πέρασμά του και κάτω από πιέσεις, ο Βασιλιάς Όθων υπέγραψε διάταγμα για τον περιορισμό του «Παπουλάκου» σε μοναστήρι με τον ίδιο να καταφεύγει στη Μάνη για να σωθεί.

Η αντίδραση της κυβέρνησης ήταν να στείλει άμεσα τον Στρατηγό Γενναίο Κολοκοτρώνη με επιτελείο αξιωματικών για να οργανώσει τη σύλληψή του. Ο στρατός έφτασε τη νύχτα, αλλά το πρωί βρέθηκε περικυκλωμένος από 2.000 Μανιάτες, ακολούθησε εξέγερση των Μανιατών, ενώ σε πολλές περιπτώσεις ο στρατός έδινε μάχη σώμα με σώμα με τους υποστηρικτές του «Παπουλάκου».

Ασπρόμαυρη φωτογραφία του Παπουλάκου, η οποία σύμφωνα με
τον κ. ΝΑΣΙΟΠΟΥΛΟ Α., τέως προέδρου της Ένωσης Αρμπουνέων
στην Αθήνα «Ο Άγιος Αθανάσιος», είναι η μοναδική που σώζεται.
Βρέθηκε τυχαία από ένα μέλος της Ένωσης σε ένα κουρείο στην Αθήνα,
όπου ο ιδιοκτήτης του καταστήματος την κατείχε ως κειμήλιο από τους
γονείς του. Στο κάτω μέρος της φωτογραφίας διακρίνονται μετά
δυσκολίας η λέξη «ΠΑΠΟΥΛΑΚΟC» και η χρονολογία «ΑΩΝ» (=1850).
Τα χαρακτηριστικά του προσώπου του ταιριάζουν καταπληκτικά
στις περιγραφές του Παπουλάκου και δεν υπάρχει κανένας λόγος
να αμφισβητηθεί η γνησιότητά της.
πηγή

Τελικά στις 21 Ιουνίου 1852 συνελήφθη ύστερα από προδοσία του παπά - Βασίλαρου με ανταμοιβή 6.000 δραχμές, κοντά στην Ιερά Μονή του Τζίγκου, στο Οίτυλο της Μάνης. Από τα παράλια της Καρδαμύλης τον επιβίβασαν στην γολέττα «Ματθίλδη» και από εκεί στο ατμόπλοιο «Όθων», όπου παρέμενε έγκλειστος.

Μεταφέρθηκε στο Γύθειο και αργότερα, την 27 Ιουνίου 1852, το ατμόπλοιο προσόρμισε στον Πειραιά. Εκεί είτε από περιέργεια είτε από ευλάβεια έγιναν διάφορες αναστατώσεις για να δει ο κόσμος τον Παπουλάκο που φρουρείτο στο ατμόπλοιο. Επειδή είχε καταπονηθεί ο οργανισμός του από τις κακουχίες της συλλήψεώς του, τον εξέτασαν ιατροί, οι οποίοι συνέστησαν να αποβιβαστεί. 

Μετά από λίγες ημέρες μεταφέρθηκε στις φυλακές του Κάστρου του Ρίου, όπου δόθηκε εντολή να μην επιτρέπεται η επαφή του με κανέναν.

Μετά από τον εγκλεισμό του στη φυλακή, τις απάνθρωπες συνθήκες της κράτησής του, τη δίκη που ακολούθησε και την αθωωτική απόφαση του δικαστηρίου, το θέμα παραπέμφθηκε στην Ιερά Σύνοδο η οποία τον εξόρισε στην Ιερά Μονή Προφήτη Ηλία Θήρας στις 22 Ιανουαρίου του 1854.

Ο Παπουλάκος παρά τον εγκλεισμό του εκεί συνέχισε να κηρύττει και οι κάτοικοι του νησιού να τον επισκέπτονται, όμως μετά από λίγους μήνες αποφασίστηκε η μεταφορά του στην Ιερά Μονή Παναχράντου στην Άνδρο, στις 20 Ιουλίου του 1854 με την Βασιλική γολέτα "Ναυτίλος". Εκεί οδηγήθηκε σε ειδικά διαμορφωμένο κελί, φρουρούμενος από χωροφύλακα, τις ημέρες μπορούσε να συμμετέχει κανονικά στο πρόγραμμα των Ακολουθιών της Μονής, το βράδυ όμως εγκλειόταν.

Η είσοδος στο κελάκι του Αγίου Χριστόφορου Παπουλάκου
στην Ιερά Μονή Παναχράντου.
πηγή

Με την πνευματικότητά του κέρδισε την υπόληψη του Ηγουμένου και των Μοναχών του Μοναστηριού, ενώ η φήμη του έλκυε πολύ κόσμο από όλη την Ελλάδα που έρχονταν στο νησί για να πάρουν την ευχή του και να τον ακούσουν να κηρύττει.

Κατά τον εγκλεισμό του στα υπόγεια της Μονής Παναχράντου και ενώ δεν υπήρχε τρόπος διαφυγής με θαυμαστό τρόπο ο Παπουλάκος χανόταν για κάποιες ημέρες και επέστρεφε ξανά.

Εκεί ο Παπουλάκος ανέβηκε το ψηλότερο σημείο του νησιού στα Παρεκκλήσια της Παναγίας και του Προφήτη Ηλία για άσκηση και προσευχή, εκεί πιο χαμηλά από το Παρεκκλήσι του Προφήτη Ηλία σώζεται μέχρι και σήμερα το «κελί του Παπουλάκου», που βρίσκεται στη ρίζα του βράχου και είναι πετρόχτιστο, στο οποίο διέμεινε επί τρεις ημέρες.

Το εσωτερικό από το κελάκι του Αγίου
Χριστοφόρου του Παπουλάκου στην Ιερά Μονή
Παναχράντου στην Άνδρο
πηγή

Στόν Κώδικα 36 της Μονής Παναχράντου των ετών 1854 - 1855 υπάρχουν έγγραφα, πού καταγράφουν τά γεγονότα των ημερών του.

Κοιμήθηκε σε ηλικία 91 ετών, το βράδυ της 18ης προς 19η Ιανουαρίου του 1861 διαισθανόμενος την κοίμησή του.

Οι πατέρες της Μονής τον τίμησαν ως Άγιο και ετάφη στο κοιμητήριο της Ιεράς Μονής στο Φωτοδότιο, ενώ πάνω σε ένα ξύλινο σταυρό στο μνήμα του είχε γραφεί «ΜΟΝΑΧΟΣ ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΣ ΠΑΠΟΥΛΑΚΟΣ ΚΗΡΥΚΑΣ / ΕΚΟΙΜΗΘΗ ΕΝ ΚΥΡΙΩ 18 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 1861».

Από τους πρώτους χρόνους της κοίμησής του έγιναν προσπάθειες για την ανακομιδή των λειψάνων του, χωρίς αποτέλεσμα, ωστόσο παντού φιλοτεχνούνταν εικόνες του σε όλη την επικράτεια μέχρι και την Κωνσταντινούπολη χτίζονταν Ναοί στη μνήμη του, όμως η ανακομιδή των λειψάνων του, τα οποία παρέμειναν στο οστεοφυλάκιο της Μονής Παναχράντου, δεν έγινε με επισημότητα. 

Όπως μας πληροφορεί ο τότε εφημέριος του Άρμπουνα ιερέας Αθανάσιος Θ. Μηλιώνης και ο τότε πρόεδρος της Ένωσης Αθηνών, Πειραιώς και απανταχού Αρμπουναίων «Ο Άγιος Αθανάσιος» Ανδρέας Αθ. Νασιόπουλος, ο παραπάνω ιερέας με ένα μέλος της Ένωσης που τελούσε χρέη εφόρου Εκπολιτισμού Θεόδωρο Αργ. Βλάχο, πήγαν στην Άνδρο για να κάνουν ανακομιδή της τιμίας Κάρας του Παπουλάκου. 

Αφού πήγαν στην Ιερά Μονή Παναχράντου ο ηγούμενος τους έδωσε σαν μοναδικό κειμήλιο την κάρα του πατριώτη τους οσίου Χριστοφόρου του εξ Άρμπουνα των Καλαβρύτων που φυλασσόταν στο οστεοφυλάκιο της Μονής και πάνω σε αυτή, σύμφωνα με την μοναστηριακή παράδοση, έφερε το όνομα του εκλιπόντος, τα υπόλοιπα οστά αναπαύονται σήμερα μαζί με πλείστα οστά των εκεί ασκησάντων πατέρων της Μονής. 

Αφού η Τιμία Κάρα του έφτασε με τιμή και συγκίνηση στην Αχαΐα, ο τότε μητροπολίτης Καλαβρύτων Γεώργιος την λιτάνευε σε αρκετά χωριά της επαρχίας του και η συγκίνηση όλων ήταν φανερή.

Αρχικά τοποθετήθηκε στην Ιερά του Σκήτη της Παναγίας, αλλά για λόγους ασφάλειας μετακομίστηκε στον κεντρικό ναό του χωριού Άρμπουνα Αγίου Αθανασίου που είναι δίπλα από την πατρική του οικία, αφού πρώτα ο αρχιμανδρίτης Νεκτάριος Μουλατσιώτης την τοποθέτησε σε φροντισμένη επιχρυσωμένη θήκη και έκτοτε πλήθος κόσμου προσέρχεται στο ορεινό χωριό και ασπάζεται την Τιμία Κάρα του και λέγεται ότι ευωδιάζει και θαυματουργεί ενώ κοσμείται με πλούσια αναθήματα και άλλα τάματα.

Με απόφαση του Υπ. Πολ. (ΑΡΧ / Β1 Φ31 / 44212 / 1042 / ΦΑΚ 12 22.1.1988) η Ιερά Σκήτη προς τιμήν της Κοιμήσεως της Θεοτόκου που είχε φτιάξει ο Παπουλάκος έχει ανακηρυχθεί ως διατηρητέο ιστορικό μνημείο, λόγω αναγνώρισης της μεγάλης προσφοράς του ιδρυτή, κατά τους χαλεπούς χρόνους του έθνους μας, αλλά και της Ορθοδοξίας.

Η Αγιοκατάταξη του Αγίου Χριστόφορου του Παπουλάκου έγινε τελικά στις 29 Αυγούστου του 2024 και η μνήμη του θα τιμάται στις 18 Ιανουαρίου, ημέρα της οσιακής κοιμήσεώς του ενώ έχει χαρακτηρισθεί εύστοχα ως ο πρώτος εθνομάρτυρας του ελεύθερου Ελληνικού κράτους.

Ιερά Μονή Μακελλαριάς, Καλάβρυτα.

Βρίσκεται στην ορεινή Αχαΐα, στο βορειοδυτικό τμήμα του Δήμου Καλαβρύτων, νότια του χωριού των Λαπαναγών,  στην δεξιά όχθη του Σελινούντα ποταμού και επάνω σε ένα γυμνό, απότομο βράχο σε απόσταση 30 χιλιομέτρων περίπου από τα Καλάβρυτα.

 

Ο Φλάβιος Βελισσάριος σε ψηφιδωτό στην Basilica of San
Vitale στην Ραβέννα της Ιταλίας
πηγή

Σύμφωνα με την παράδοση ώς έτος ίδρυσής της Μονής Μακελλαριάς αναφέρεται το 532 από τον σπουδαίο στρατηγό του Ιουστινιανού Φλάβιο Βελισσάριο, ο οποίος έχτισε το μοναστήρι, μάλλον για να εξιλεωθεί από τη σφαγή των στασιαστών, κατά την περίφημη Στάση του Νίκα, τον Ιανουάριο του 532 στον Ιππόδρομο της Κωνσταντινούπολης που άφησε περίπου 30.000 νεκρούς. 

Σε μία μαρμάρινη επιγραφή που σώζεται μέχρι και σήμερα στο νάρθηκα του Καθολικού της Μονής, αναφέρονται τα εξής: «ΕΝ ΤΩ ΜΟΝΑΣΤΗΡΙΩ ΤΗΣ ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΥ ΚΑΙ ΤΩΝ ΚΑΛΑΒΡΥΤΩΝ ΤΗΣ ΥΠΕΡΑΓΙΑΣ ΜΑΚΕΛΛΑΡΙΤΙΣΣΗΣ ΤΩ ΚΤΙΣΘΕΝΤΙ ΠΟΤΕ ΥΠΟ ΒΕΛΑΣΣΑΡΙΟΥ ΑΡΧΙΣΤΡΑΤΗΓΟΥ ΡΩΜΑΙΩΝ ΕΠΙ ΤΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΑΣ ΤΟΥ ΙΟΥΣΤΙΝΙΑΝΟΥ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ ΤΩ 532».

Μετά την άλωση της Κωνσταντινούπολης, το 1453, ο Μωάμεθ Β’ πορθητής προχώρησε στην κυρίως Ελλάδα σπέρνοντας τον όλεθρο, στις 15 Μαΐου του 1458 κατέλαβε την Κόρινθο με τα στρατεύματά του να ξεχύνονται στην Πελοπόννησο και ο κάτοικοι της ευρύτερης περιοχής να καταφεύγουν για προστασία στη Μονή της Μακελλαριάς.

Άποψη της εισόδου της Μονής
πηγή

Οι Τούρκοι, με αρχηγό τον Κατή - Πασά, έφθασαν στη Μονή και την πολιόρκησαν από την απέναντι οχυρά θέση «Κατηκάμπος», έχοντας αντιμέτωπα τα στρατεύματα του Έλληνα οπλαρχηγού Γιάννου, που είχαν οχυρωθεί στη θέση «Γιάννου - κάμπος».

Από τους επικεφαλείς των δύο στρατευμάτων προήλθαν και οι μετέπειτα ονομασίες των θέσεων, που διασώζονται μέχρι σήμερα. 

Παρά τη σθεναρή αντίσταση της Μονής και των αγωνιστών του Γιάννου, οι Τούρκοι ενισχυμένοι από τα στρατεύματα του Βοϊβόδδα Πασά, επιτέθηκαν από τη θέση Βοϊβοντόραχη, κυρίευσαν τη Μονή και κατέσφαξαν τους μοναχούς και τον άμαχο πληθυσμό.

Οι εναπομείναντες πατέρες θέλησαν να ξαναχτίσουν το Μοναστήρι, όχι όμως στην τοποθεσία που ήταν παλαιότερα χτισμένο, και αυτό για λόγους προστασίας από τις καιρικές συνθήκες και ιδιαίτερα από τους ισχυρούς ανέμους που επικρατούν στην περιοχή. Έτσι αποφάσισαν να το χτίσουν στο απάνεμο μέρος του σπηλαίου, όπου σήμερα υπάρχει το εκκλησάκι της Μεταμορφώσεως.

Από τη σφαγή αυτή γέμισαν τα κελλιά των μοναχών με αίμα, από τις λέξεις αίμα – κελλιά ή από την ιταλική λέξη macellio (μακελειό), που σημαίνει σφαγή, η Μονή ονομάσθηκε τελικά Μακελλαριά.

Πανοραμική άποψη της Μονής
πηγή

Η ανοικοδόμηση όμως δεν σημείωνε πρόοδο, γιατί η οικοδομή την οποία οι εργάτες ανήγειραν την ημέρα, έπεφτε τη νύχτα και το πρωί παρουσιαζόταν σωρός ερειπίων ενώ τα εργαλεία και μέρος των υλικών εξαφανίζονταν.

Μετά από λίγες ημέρες τα εργαλεία βρέθηκαν στην κορυφή του βράχου, που είναι σήμερα χτισμένη η Μονή. Οι μοναχοί, παρά τις αντιδράσεις του πρωτομάστορα που θεώρησε το μέρος ακατάλληλο, άρχισαν την εκκαθάριση του βράχου για την ανοικοδόμηση της Μονής στο μέρος που υπέδειξε η Παναγία. 

Εκεί σε ένα φυσικό κοίλωμα του βράχου – όπως φαίνεται μέχρι σήμερα στο ιερό βήμα της μονόκλιτης Βασιλικής της Κοιμήσεως της Θεοτόκου – βρέθηκε ένα πήλινο δοχείο με πηγμένο λάδι και δίπλα σε αυτό η εικόνα της Παναγίας.

Η αντίδραση του πρωτομάστορα δεν έμεινε χωρίς συνέπειες. Ενώ οι μοναχοί καθάριζαν το βράχο, αυτός συνέχισε πεισματικά την ανοικοδόμηση στη σπηλιά της Μεταμορφώσεως. Όταν βρέθηκε το εικόνισμα της Θεοτόκου οι σκαλωσιές γκρεμίστηκαν παρασύροντας τους χτίστες, τα υλικά και τα εργαλεία στη χαράδρα που οδηγεί στο Σελινούντα ποταμό.  

Η μαρμάρινη επιγραφή της ανακαίνισης της
Μονής, το 1805 απο τον Γεώργιο Λαπαναγίτη
πηγή

Κανείς δεν τραυματίστηκε, εκτός από τον πρωτομάστορα. Οι μοναχοί προσευχήθηκαν και άλειψαν τον τραυματισμένο πρωτομάστορα με το λάδι που βρέθηκε, και αμέσως θεραπεύτηκε από τα τραύματά του. 

Γεμάτος ευγνωμοσύνη για τη θεομητορική προστασία αρχίζει την ανοικοδόμηση στον τόπο της θείας εκλογής, έργο το οποίο δεν συνάντησε πλέον κανένα εμπόδιο.

Η πρώτη ανακαίνιση της Μονής έγινε το 1784 από τον ιερομόναχο Νεόφυτο με τη συνδρομή των κατοίκων των γύρω περιοχών ενώ αναφέρεται η συμπαράσταση μιας Μοναχής ονόματι Βαρθολομαίας. 

Η δεύτερη ανακαίνιση πραγματοποιήθηκε το 1805 από τον Γεώργιο Λαπαναγίτη. Αυτή τη φορά χτίζεται νάρθηκας ως προσθήκη στο καθολικό της Μονής, όπως αναφέρει μαρμάρινη πλάκα: «ὁ παρῶν ἄρτιξ ἐκτίσθη δι’ ἐξόδων τοῦ Γεωργίου Λαπαναγίτου καὶ τῆς Ἠλιοστάλακτης τῶν προσκυνητῶν εἰς μνημόσυνον αὐτῶν αἰώνιον 1805, Σεπτεμβρίου 1».

Άποψη του εσωτερικού του Καθολικού της Μονής
πηγή

Στην ανακαίνιση αυτή, η πέτρα που χρησιμοποιήθηκε για την ανέγερση των νέων κτιρίων της Μονής μεταφέρθηκε στη σημερινή της θέση από βάθος 150 μέτρων, με αλυσίδα που σχημάτιζαν οι κάτοικοι των Λαπαναγών. 

Επιπλέον, χτίζονται νέα κελιά μοναχών ενώ την ίδια περίοδο ευλαβείς χριστιανοί δωρίζουν στη Μονή Ευαγγέλια, εικόνες, στολές, ασημένια καντήλια και σκεύη, αμπελώνες, αγρούς, ποιμνιοστάσια, ελαιώνες, δίνοντας ο καθένας το όνομά του «εἰς μνημόσυνον αἰώνιον».

Σύμφωνα με την παράδοση, η Μονή ονομαζόταν αρχικά Παναγία Λιθαριώτισσα ή Λιθοστρωτιώτισσα και για τη μετονομασία της σε Παναγία Μακελλαριά διασώζεται η εξής παρακάτω παράδοση:

Ο σπηλαιώδης ναός της Μεταμόρφωσης του Σωτήρος
σε χαμηλότερη θέση απο την Μονή
πηγή

Όταν οι Τούρκοι πήγαν στην Μονή, ο Ηγούμενος τους προέτρεψε να μην την καταστρέψουν γιατί είναι τόπος ιερός και η Παναγία κάνει αναρίθμητα θαύματα με τους Τούρκους να ζητάνε από τον Ηγούμενο να επιβεβαιώσει τους ισχυρισμούς του.

Ο Ηγούμενος τότε πέταξε από το βράχο, το καντήλι της θαυματουργού εικόνας της Παναγίας το οποίο αν στεκόταν όρθιο, χωρίς να σπάσει και χωρίς να χυθεί το λάδι που περιείχε, δεν θα καταστρέφαν το Μοναστήρι και οι Τούρκοι έστειλαν στο βάραθρο του ποταμού στρατιώτες για να το διαπιστώσουν. 

Το καντήλι της Παναγίας ρίχτηκε από το βράχο και οι Τούρκοι στρατιώτες βρήκαν το καντήλι σκαλωμένο στα δένδρα άθικτο και έτσι πίστεψαν στη θαυματουργό δύναμη της Παναγίας και δεν κατέστρεψαν τη Μονή.

    Άποψη της Μονής
πηγή

Μετά από αρκετό χρονικό διάστημα προσήλθαν στη Μονή τουρκικά στρατεύματα με στρατιώτες της πρώτης κατάληψης της Μονής, οι οποίοι γνώριζαν το θαύμα, αλλά και με στρατιώτες που πρώτη φορά διέρχονταν από εκεί. 

Τότε επήλθε διαφωνία μεταξύ των Τούρκων, καθώς αυτοί που γνώριζαν τη θαυματουργό δύναμη της Παναγίας έλεγαν ότι δεν πρέπει να καταστραφεί, ενώ αυτοί που επισκέπτονταν πρώτη φορά τη Μονή επέμεναν ότι θα έπρεπε να την καταστρέψουν. Από τη διαφωνία μεταξύ των Τούρκων δημιουργήθηκε φανατισμός και εμμονή στις αντίθετες απόψεις με αποτέλεσμα να γίνει συμπλοκή μεταξύ τους και να ακολουθήσει μεγάλη σφαγή στο χώρο της Μονής και ως εκ τούτου η Μονή να ονομασθεί Μακελλαριά.

Άποψη της Μονής
πηγή

Μετά το θάνατο των τελευταίων 5 ιερομονάχων δηλαδή το 1915 άρχισε η κατάρρευση της Μονής. 

Όταν ήταν Μητροπολίτης Καλαβρύτων και Αιγιαλείας ο αείμνηστος Τιμόθεος για άγνωστους λόγους έγινε αρχικά η προσάρτιση της Μονής στην Ιερά Μονή Αγίου Νικολάου Βλασίας και έπειτα στη Μονή Ταξιαρχών ως μετόχι.

Κατά το διάστημα αυτό η κτηματική περιουσία της Μονής Μακελλαριάς πωλήθηκε, τα αιγοπρόβατα της διασκορπίσθηκαν και δεν υπήρχε η ανάλογη προσοχή και επίβλεψη στις εγκαταστάσεις της Μονής με αποτέλεσμα αυτή να καταστραφεί.

    Άποψη της Μονής
πηγή

Με την τοποθέτηση του Μητροπολίτη κ. Αγαθονίκου στην Επαρχία Καλαβρύτων & Αιγιαλείας επισκεπτόμενος αυτός τη Μονή και βλέποντας τη κατάσταση, λυπήθηκε. 

Προσπάθησε να βρει να επανδρώσει τη Μονή και έστειλε τον μοναχό Αγαθάγγελο Μητσιούλη μοναχό της Αγίας Λαύρας, τον οποίο αφού χειροτόνησε διάκονο, εγκατέστησε Ηγούμενο της Μονής που είχε ανασυστήσει με Βασιλικό Διάταγμα ως ανεξάρτητη.

Επίσης διορίζεται επιστροπή από τους Κωνσταντίνο Καρπέτα Ιατρό,  Γεώργιο Ιωαν. Αδαμόπουλο, Ανδρέα Δ. Μουρτζούχο, Σπυρίδωνα Ιωαν. Βλέμμα, Βασίλειο Α. Βαγενά κατοίκους πρώην Λαπαναγών και τότε Αιγίου και Χρ. Γ. Βαγενά κάτοικο Λαπαναγών ενώ έλαβαν έγκριση από το Υπουργείο για τη διενέργεια εράνου σε όλα τα χωριά της επαρχίας Αιγιαλείας.

Λόγω του γήρατος του Ηγουμένου Αγαθάγγελου η Μονή αλλάζει ηγουμενία με νεό Ηγούμενο τον μοναχό του Μεγάλου Σπηλαίου Αρχιμ. Άνθιμο Δρίτσα. Η Μονή τότε γνώρισε ακμή, επανδρώθηκε με αρκετούς μοναχούς και έγινε μια μικρή επέκτασε στα κτήρια της.

Άποψη της Μονής
πηγή

Δυστυχώς μετά την εγκατάλειψη της επαρχίας και των γύρω χωριών από τους κατοίκους λόγω της αστυφιλίας και των κινήτρων για εγκατοίκηση σε πόλεις οι δυσκολίες για την διαβίωση στη Μονή ήταν τεράστιες με αποτέλεσμα το κλείσιμο της Μονής και την μετανάστευση των μοναχών σε άλλες Μονές.

Λόγω του πλήθους των θαυμάτων της Μονής και την αθρόα προσέλευση των πιστών ιδιαίτερα τους καλοκαιρινούς μήνες η Μονή συνέχισε να λειτουργεί τις Κυριακές των θερινών μηνών από επιτροπή που αποτελούνταν από τους: Πρωτοπρεσβύτερο Χρήστο Φραντζή, Πρωτοπρεσβύτερο Γεώργιο Στρουμπούκη και Πρωτοπρεβύτερο Δημήτριο Λιακόπουλο.

Ο παλαιός Ναός της Κοίμησης της Θεοτόκου, μόλις μπαίνουμε
στην αυλή του μοναστηριού δεξιά.
πηγή

Η Ιερά Μονή απο την ιδρυση της ήταν ανδρώα αλλά από το 1990 δεν είχε αδελφότητα. Από τον Ιούλιο του 2011 όμως, με την ευλογία του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτη Καλαβρύτων και Αιγιαλείας κ.κ. Αμβροσίου ανέλαβε γυναικεία αδελφότητα  δύο νέων μοναζουσών, η μοναχή Μαρκέλλα και η μοναχή Συγκλητική που τα χρόνια αυτά ανακαινίζουν εκ βάθρων τις κτηριακές εγκαταστάσεις της Μονής με τη συνδρομή ευλαβών προσκυνητών και δωρητών.

Στο βράχο που είναι χτισμένη η Μονή, μόλις μπαίνουμε στον περίβολό της βρίσκεται και το καθολικό που είναι αφιερωμένο στην Κοίμηση της Θεοτόκου. Ο ναός είναι ο πρώτος που χτίστηκε στην κορυφή του βράχου, έχει διαστάσεις 6 μέτρα μήκος και 3,5 μέτρα πλάτος ενώ οι τοίχοι του καταλήγουν σε θόλο. Εδώ φυλάσσεται το πιθάρι με το λάδι που βρέθηκε κατά θεία υπόδειξη.  

Το Καθολικό της Μονής κτίσμα του 16ου αιώνα αφιερωμένο
στην Αγία Τριάδα
πηγή

Η δεύτερη εκκλησία που αποτελεί και το καθολικό της Μονής είναι ένας νεότερος αλλά μεγαλύτερος ναός.

Είναι βυζαντινού ρυθμού με ωραίο ξυλόγλυπτο τέμπλο αφιερωμένος στην Αγία Τριάδα, στο ναό αυτό φυλάσσεται επάνω σε ένα πολυτελές ξυλόγλυπτο προσκυνητάρι, η θαυματουργή εικόνα της "Παναγίας της Μακελλαρίτισσας". 

Ένας ακόμα μικρός ναός, εντός σπηλαίου κάτω από την βοιοβοντοράχη και χαμηλότερα από τη θέση του σημερινού μοναστηριού, είναι αφιερωμένος στην Μεταμόρφωση το Σωτήρος και εκεί ο βράχος πάνω από την Αγία Τράπεζα στάζει όλο το χρόνο νερό στο οποίο ο λαός αποδίδει ιαματική δύναμη.

Η Θαυματουργή εικόνα της Παναγίας Μακελλαριώτισσας
πηγή

Ο πολυτιμότερος θησαυρός της Μονής είναι η θαυματουργή εικόνα της Παναγίας που εικονίζεται να κρατά στο αριστερό της χέρι τον Ιησού Χριστό που ευλογεί. 

Είναι έργο μεταβυζαντινής τέχνης και εποχής και έχει επενδυθεί με ασημένιο κάλυμμα ενώ μέσα από το κάλυμμα αναφέρεται ως Παναγία Ελεούσα.

Ακόμη στην Μονή υπάρχει και το κιούπι με το θαυματουργό λάδι, που βρέθηκε μέσα στο βράχο όταν ξανακτίστηκε το μοναστήρι μετά την καταστροφή από τους Τούρκους το 1458, το οποίο σώζεται έως και σήμερα. 

Σημαντικά κειμήλια του μοναστηριού, όπως επίχρυσες λειψανοθήκες, βυζαντινές εικόνες και επάργυρα Ιερά Ευαγγέλια, έχουν κλαπεί σε ληστεία που έγινε το Σεπτέμβριο του 1980. 

Επίσης στη Μονή σώζονται καρυοφύλλια, γιαταγάνια και κουμπούρες των οπλαρχηγών και των παλικαριών που συμμετείχαν στην ξακουστή Μάχη της Καυκαριάς, με τα οποία κατατρόπωσαν τα στρατεύματα του Ιμπραήμ στις 26 Αυγούστου του 1827, καθώς και κάποιες στολές αγωνιστών του 1821.

ΟΣΟΝ ΑΦΟΡΑ ΤΗΝ ΠΡΟΣΒΑΣΗ ΣΤΗΝ ΜΟΝΗ: 

Μην ακολουθήσετε τις οδηγίες πλοηγού (gps) γιατί ο δρόμος που προτείνει ως συντομότερος είναι κομμένος και επικίνδυνος. O πλοηγός καθοδηγεί την πρόσβαση σας για τη Μονή από μια διαδρομή που έχει μεγάλη δυσκολία και επικινδυνότητα παρακαλούμε όσους θέλουν να προσέλθουν στη Μονή να ακολουθήσετε τις παρακάτω οδηγίες:

Για να προσέλθετε στην Ιερά Μονή οδικώς από Πάτρα, ακολουθήστε την Επαρχική Οδό Πατρών - Καλαβρύτων και στρίψτε στις πινακίδες που αναφέρονται στη Ιερά Μονή μόνο από τα Φλάμπουρα.

Ακολουθείτε τις πινακίδες και θα διασχίσετε το δρυοδάσος της Κάνισκας όπου για 10 χλμ έχει χωματόδρομο . Για το λόγο αυτό πριν την προσέλευση σας στην Ιερά Μονή, ιδιαίτερα τους χειμερινούς μήνες, καλό είναι να επικοινωνείτε με την αδελφότητα ώστε να ενημερώνεστε για την κατάσταση του δρόμου.

Η μονή πανηγυρίζει στις 15 Αυγούστου την Κοίμηση της Θεοτόκου, στις 14 Σεπτεμβρίου στην Ύψωση του Τιμίου Σταυρού, στις 6 Αυγούστου την Μεταμόρφωση του Κυρίου και την Κυριακή της Πεντηκοστής.

Ωράριο λειτουργίας: Χειμερινό 9:00 π.μ.- 16:00 μ.μ & Θερινό 9:00π.μ.- 13:00μ.μ. & 16:30 μ.μ.- 20:00 μ.μ.
Η Ιερά Μονή κάθε Τρίτη παραμένει ΚΛΕΙΣΤΗ
ΚΑΘΕ ΚΥΡΙΑΚΗ Θ. Λειτουργία 7.30 - 10.00 π.μ.

Τηλ. Επικοινωνίας: 2692 084485.

Η ΤΙΜΙΑ ΚΑΡΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΓΕΡΒΑΣΙΟΥ ΠΑΡΑΣΚΕΥΟΠΟΥΛΟΥ.

Φυλάσσεται στον Ιερό Ναό της Αγίας Παρασκευής, μέσα στις εγκαταστάσεις των εκκλησσιαστικών κατασκηνώσεων της Ιεράς Μητρόπολης Πατρών, στα Συχαινά, που ο ίδιος ίδρυσε.

Ο π.Γερβάσιος ως στρατιωτικός ιερεύς
πηγή

Ο κατά κόσμον Γεώργιος Παρασκευόπουλος του Χαραλάμπους και της Βασιλικής, γεννήθηκε το 1878 στο χωριό Νυμφασία (Γρανίτσα τότε), που βρίσκεται κοντά στη Βυτίνα της Γορτυνίας. Οι γονείς του ήταν απλοί γεωργοκτηνοτρόφοι και σε ηλικία τριών ετών ο Γεώργιος ορφάνεψε από μητέρα και αργότερα ο πατέρας του ήρθε σε δεύτερο γάμο.

Η μητριά του δεν του έδειχνε την απαιτούμενη στοργή με αποτέλεσμα να αναλάβει τη φροντίδα του στα Κρέσταινα της Ολυμπίας η εκ μητρός θεία του Αθηνά, πλην όμως σε λίγο καιρό τον πήρε η εκ μητρός γιαγιά του Σοφία Κατσίνη και τον έφερε πάλι στη Νυμφασία και τον κράτησε μαζί της. 

Εκεί ο μικρός Γεώργιος φοίτησε στο Δημοτικό σχολείο και έδειξε σπουδαίο ήθος και άριστη επίδοση στα γράμματα. Η γιαγιά του, με πολλές στερήσεις, ανέλαβε την ευθύνη να τον στείλει στο Ελληνικό σχολείο (Γυμνάσιο περίπου σήμερα), μάλιστα για να καλύψει τα σχετικά έξοδα αναγκάστηκε να πουλήσει και τα «χαλκώματά της» (μαγειρικά σκεύη). 

Δυστυχώς και πάλι, η οικονομική δυσπραγία τον ανάγκασε μετά την αποφοίτηση από την α’ τάξη να διακόψει τη φοίτηση και να αναζητήσει τον επιούσιο άρτο απασχολούμενος, από ηλικία 12 ετών, σε διάφορες εργασίες.

Ο π. Γερβάσιος με παράσημα της Ελληνικής πολιτείας
πηγή

Αποφασισμένος από την τρυφερή του νεότητα να γίνει μοναχός, αρχικά, στις 15 Νοεμβρίου του 1891, πήγε στη γειτονική στο χωριό του, ανδρώα τότε, Μονή Κοιμήσεως της Θεοτόκου Κερνίτσας και κατόπιν στις Μονές Αγίου Αθανασίου Κλειτορίας (1893), Μεγάλου Σπηλαίου (1894), Ταξιαρχών Αιγιαλείας (1897) και τελικά στη Μονή Κοιμήσεως της Θεοτόκου Γηροκομείου Πατρών, όπου και την 1-8-1897, σε ηλικία 19 ετών ενεγράφη εκεί ως δόκιμος μοναχός.

Το 1905 φοίτησε στο ανώτερο Φροντιστήριο της εκκλησιαστικής Ριζαρείου Σχολής με διευθυντή τον Άγιο Νεκτάριο, ο οποίος τον εκτίμησε ιδιαίτερα διαβλέποντας στο πρόσωπό του, τον αυριανό πνευματικό ηγέτη της εκκλησίας και το 1909 εισήλθε στη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και το 1910 σε ηλικία 33 ετών χειροτονήθηκε ιερέας. 

Το 1912 διέκοψε τις σπουδές του και κατατάχθηκε στο στρατό ως στρατιωτικός ιερέας, στο «Ανεξάρτητο Ευζωνικό Απόσπασμα Κωνσταντινόπουλου», κατά τους Βαλκανικούς Πολέμους όπου δρούσε εμψυχώνοντας το ελληνικό στράτευμα. Το 1914 έγινε διδάκτορας της Θεολογικής Σχολής και το 1915 δίδαξε στο Α΄ Ελληνικό Σχολείο Ερμουπόλεως Σύρου, αφού υπηρέτησε για λίγο Ιεροκήρυκας της Ιεράς Μητροπόλεως Ύδρας.

ο π. Γερβάσιος
πηγή

Το 1916 επέστρεψε στη Μονή Γηροκομείου της οποίας εκλέχθηκε ηγούμενος βάζοντας στόχο την ανακαίνιση και την μοναστική ανασυγκρότησή της. 

Το 1919 με την άδεια του Μητροπολίτη Αντώνιου παραιτήθηκε από την Ηγουμενία της Μονής και ξεκίνησε από το Ναό του Αγίου Δημητρίου Πατρών το συστηματικό ποιμαντικό του έργο στην πόλη της Πάτρας.

Ο πατήρ Γερβάσιος Παρασκευόπουλος πίστευε στη λυτρωτική σημασία της Θείας Λειτουργίας, γι΄ αυτό λειτουργούσε 4 με 5 φορές την εβδομάδα σε πρωινές και νυκτερινές Θείες Λειτουργίες. 

Ο ναός της Αγίας Αικατερίνης στη λεγόμενη περιοχή των προσφυγικών ήταν πάντοτε πλήρης. 

Το 1923 ίδρυσε και οργάνωσε τα κατηχητικά της πόλεως της Πάτρας που ήταν τα πρώτα στην Ελλάδα κάνοντας κατηχητικό κέντρο τον Ναό του Αγίου Δημητρίου. Το 1931 ίδρυσε τη σχολή βιοτεχνίας και χειροτεχνίας, το 1932 ίδρυσε νηπιαγωγείο ενώ το 1934 ίδρυσε τη Νυκτερινή Σχολή Αναλφαβήτων.

ο π. Γερβάσιος
πηγή

Τον Απρίλιο του 1941 ορίστηκε πρωτοσύγκελλος της Αρχιεπισκοπής Αθηνών επί Αρχιεπισκόπου Χρυσάνθου. 

Εκεί οργάνωνε συσσίτια και διέσωζε τραυματίες, ασθενείς και αστέγους ενώ συντόνιζε τις ενορίες της Αρχιεπισκοπής επιβλέποντας και υποστηρίζοντας την εύρυθμη εκκλησιαστική λειτουργία τους

Το 1948 ίδρυσε σχολή χειροτεχνίας ενώ το 1954 ίδρυσε νέα εκκλησιαστική κατασκήνωση στα Συχαινά Πατρών Αχαΐας στην οποία μετέφερε την κατασκήνωση του Προφήτη Ηλία. 

Στο χώρο αυτό βρίσκονται σήμερα ο Ναός της Αγίας Παρασκευής που ο ίδιος ανήγειρε και ο τάφος του.

Ο Άγιος Γερβάσιος κοιμήθηκε στις 30 Ιουνίου 1964 σε ηλικία 87 ετών, στην εξόδιο ακολουθία που τελέστηκε στον ασφυκτικά γεμάτο Ιερό Ναό Αγίου Δημητρίου Πατρών επικρατούσε η αίσθηση ότι κηδεύεται ένας Άγιος ενώ ετάφη στην εκκλησιαστική κατασκήνωση Αναπλαστικής Σχολής στα Συχαινά, πίσω από την κόγχη του ιερού της Αγίας Παρασκευής.

Στις 29 Ιουνίου 2014, πενήντα χρόνια μετά την κοίμηση του πατρός Γερβασίου, πραγματοποιήθηκε στις Κατασκηνώσεις της Αναπλαστικής Σχολής στα Συχαινά από τον Μητροπολίτη Πατρών Χρυσόστομο, η ανακομιδή των Λειψάνων του, με την παρουσία μητροπολιτών, ιερέων, μοναχών και πλήθους κόσμου. 

Κάθε χρόνο, στις 30 Ιουνίου ημέρα της κοιμήσεώς του, πραγματοποιούνται στην πόλη των Πατρών και στις Κατασκηνώσεις των Συχαινών όπου βρίσκεται ο τάφος του, εορταστικές εκδηλώσεις εις τιμήν και μνήμην του π. Γερβασίου, που διοργανώνει η Ιερά Μητρόπολη Πατρών

Στις 18 Δεκεμβρίου 2023 στον Πατριαρχικό Ιερό Ναό Αγίου Γεωργίου, ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος, προέστη της Ακολουθίας της τελετής υπογραφής της Πατριαρχικής και Συνοδικής Πράξης ένταξης στο Εορτολόγιο της Εκκλησίας τριών νέων Αγίων: της Μοναχής Γαβριηλίας (Παπαγιάννη), της Κωνσταντινουπολίτιδος, της εν Λέρω, του Ιερομονάχου Αθανασίου Χαμακιώτου, και του Αρχιμανδρίτου Γερβασίου Παρασκευοπούλου.

H εορτή της μνήμης του Αγίου Γερβασίου των Πατρών ορίστηκε στις 30 Ιουνίου.