ΤΜΗΜΑ ΤΗΣ ΤΙΜΙΑΣ ΚΑΡΑΣ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΡΟΣ ΒΑΡΒΑΡΑΣ.

Φυλάσσεται στην Ιερά Μονή Μεγάλου Σπηλαίου στα Καλάβρυτα.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Στην Ορθόδοξη Εκκλησία αποδίδουμε στα Αγία λείψανα τιμή και ευλαβική προσκύνηση, η όποια όμως δεν αποτελεί λατρευτική προσκύνηση η λατρεία. Τούτο γιατί κανείς ποτέ ορθόδοξος χριστιανός δεν ταύτισε στη σκέψη του τα τίμια λείψανα με «θεούς». Μακαριστός π. ΑΝΤΩΝΙΟΣ ΑΛΕΒΙΖΟΠΟΥΛΟΣ (ΕΓΧΕΙΡΙΔΙΟΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΠΑΡΑΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΩΝ ΟΜΑΔΩΝ).

Η Αγία Βαρβάρα, τοιχογραφία του 13ου αιώνα
στο Ναό της Παλιάς Μητρόπολης της Εδεσσας
πηγή

Η Αγία Βαρβάρα γεννήθηκε το 276 και ήτανε κόρη του ειδωλολάτρη Διόσκορου ο οποίος ήταν από τους πιο πλούσιους ειδωλολάτρες της Ηλιουπόλεως, μίας πόλης της Κοίλης Συρίας κοντά στον Αντιλίβανο και που σήμερα η πόλη αυτή, ονομάζεται Βααλβέκ.

Ο πατέρας της λόγω της σωματικής ωραιότητας της Αγίας, την φύλαγε κλεισμένη στον πύργο ενώ δεν γνωρίζουμε που διδάχθηκε τον Χριστιανισμό αλλά προσπάθησε να κρατήσει κρυφή την πίστη της όμως ο πατέρας της πληροφορήθηκε από τεχνίτες ότι η Αγία ζήτησε να τις ανοίξουν τρία παράθυρα στον πύργο όπου ήταν έγκλειστη, στο όνομα της Αγίας Τριάδος και, έτσι, βεβαιώθηκε ότι η κόρη του είχε γίνει Χριστιανή.

Εξοργίσθηκε τόσο που την κυνήγησε εντός του πύργου με το ξίφος του για να την φονεύσει και η Αγία κατέφυγε στα όρη, αλλά ο πατέρας της την συνέλαβε και την παρέδωσε στον τοπικό άρχοντα, Μαρκιανό, κατηγορώντας την για την πίστη της. 

Τοιχογραφία της Αγίας Βαρβάρας, 1280.

Ναός τής Παναγίας τού Μουτουλλά, Τρόοδος, Κύπρος

πηγή

Όταν ανακρίθηκε, ομολόγησε με παρρησία την πίστη της στον Χριστό και καθύβρισε τα είδωλα ενώ μετά από φρικτά βασανιστήρια, διεπομπέφθη γυμνή στην πόλη και τέλος σφαγιάστηκε από τον ίδιο τον πατέρα της που την στιγμή όμως που είχε αποτελειώσει το έγκλημά του, έπεσε νεκρός χτυπημένος από κεραυνό κατά θεία δίκη. 

Τα Λείψανα της Αγίας Μεγαλομάρτυρος Βαρβάρας διαφυλάχθηκαν στην Κωνσταντινούπολη μέχρι τον 11ο αιώνα, οπότε ένα μέρος τους μεταφέρθηκε στη Βενετία από την Πριγκίπισσα Μαρία Αργυροπούλα, η οποία νυμφεύθηκε τον γιο του τότε Δόγη, Πρίγκιπα Ιωάννη. 

Σύμφωνα με μέρος των πηγών - Ιωάννη τον Διάκονο και Ανδρέα Δάνδολο - η Μαρία ήταν ανιψιά ή και αδελφή των Αυτοκρατόρων Βασιλείου Β’ του Βουλγαροκτόνου και Κωνσταντίνου Η’, όμως το πλέον πιθανό είναι να ήταν μία από τις αδελφές του μελλοντικού Αυτοκράτορα Ρωμανού Γ’.

Ο Πριγκιπικός αυτός Γάμος ευλογήθηκε στην Κωνσταντινούπολη από τον Οικουμενικό Πατριάρχη, με παρανύμφους τους Αυτοκράτορες και μάλιστα η παραμονή του ζεύγους στη Βασιλεύουσα παρατάθηκε μέχρι το 1004 και εκεί γεννήθηκε και το πρώτο παιδί τους.

Μικρή φορητή εικόνας της Αγίας Βαρβάρας, 18ος αιώνας

Έκθεση Μονής Ρουσάνου, Μετέωρα

πηγή

Στη Βενετία τα Λείψανα της Αγίας Μεγαλομάρτυρος Βαρβάρας κατατέθηκαν στον Καθεδρικό Ναό, στην Βασιλική του Αγίου Μάρκου.

Ο πρίγκηπας Ιωάννης όμως πέθανε από πανώλη στη Βενετία, το 1009 και μετά τον θάνατό του δύο αδέλφια του, ο Επίσκοπος του Τορτσέλλο Όρσο και η Φιληκίτη, Ηγουμένη της Μονής του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου επίσης στο Τορτσέλλο, πέτυχαν την μεταφορά των Ιερών Λειψάνων της Αγίας στη Μονή αυτή, όπου παρέμειναν μέχρι τον 18ο αιώνα.

Τα Λείψανα μεταφέρθηκαν και πάλι στο Ναό του Αγίου Μάρκου κατά την περίοδο των Ναπολεοντίων Πολέμων, όπου ακόμη και σήμερα φυλάσσονται, πάντως μέρος τους παρέμεινε και στη Μονή του Τορτσέλλο.  

Δεν είναι γνωστό πότε και κάτω από ποιες συνθήκες η Τιμία Κάρα της Αγίας Μεγαλομάρτυρος Βαρβάρας μεταφέρθηκε στη μονή Μοντεκοτίνι (montecatini) στην Τοσκάνη της Ιταλίας, όπου και σήμερα φυλάσσεται, όπως και το μέρος των Ιερών Λειψάνων που φυλάσσεται στο Ρωμαιοκαθολικό Ναό του Ριέτι.

Εικόνα της Αγίας Βαρβάρας, 14ος αιώνας.

Κρατική Πινακοθήκη Τρετιακόφ, Μόσχα.

πηγή

Τον 12ο αιώνα, μέρος των υπολοίπων Ιερών λειψάνων της Αγίας Μεγαλομάρτυρος Βαρβάρας μεταφέρθηκαν από την Κωνσταντινούπολη στο Μοναστήρι του Αγίου Μιχαήλ, γνωστό για τους εντυπωσιακούς και υπέροχους Χρυσούς Τρούλους του, στο Κίεβο της Ουκρανίας, όπου παρέμειναν ως το 1930 όταν μεταφέρθηκαν εκ νέου στον Καθεδρικό Ναό του Αγίου Βλαδίμηρου στην ίδια πόλη, το Κίεβο.

Την 1η Ιουνίου 2003, μετά από ενέργειες του Αρχιεπισκόπου Αθηνών Χριστοδούλου προς την Ρωμαιοκαθολική Επισκοπή της Βενετίας και τον Επίσκοπό της Άγγελο Scolla, δόθηκε μέρος των Λειψάνων της Αγίας στην Εκκλησία της Ελλάδος.

Το Λείψανο παραλήφθηκε με τις δέουσες τιμές από τον Γενικό Διευθυντή της Αποστολικής Διακονίας Επίσκοπο Φαναρίου Αγαθάγγελο και κατατέθηκε στο ομώνυμο Προσκύνημα του Δήμου Αγίας Βαρβάρας Αττικής.

Η Αγία Βαρβάρα θεωρείται Αγία προστάτιδα του πυροβολικού Σώματος που καθιερώθηκε το 1828 όπου και αναφέρεται η πρώτη σχετική τελετή με δοξολογία και παράθεση στη συνέχεια γεύματος όπου έλαβαν μέρος αξιωματικοί και οπλίτες πυροβολητές.

Στη Ορθόδοξη εικονογραφία η Αγία Βαρβάρα ζωγραφίζεται πολλές φορές με ένα ποτήρι στο χέρι όντας προστάτιδα ενάντια στο αιφνίδιο θάνατο και μη θέλοντας να στερηθούν οι ετοιμοθάνατοι την θεία κοινωνία ενώ επίσης συχνά τη συναντούμε κοντά σε έναν πύργο (με τρία παράθυρα) ή κρατώντας ένα βιβλίο (για τους ετοιμοθάνατους) ή ένα κλαδί φοίνικα.

Η Μνήμη της Τιμάται στις 4 Δεκεμβρίου.

ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

ΤΜΗΜΑ ΤΙΜΙΑΣ ΚΑΡΑΣ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ 
ΒΑΡΒΑΡΑΣ ΣΤΑ ΤΡΙΚΑΛΑ (ΚΛΙΚ ΕΔΩ)

ΤΟ ΔΕΞΙ ΧΕΡΙ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΡΟΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ.

πηγή

Φυλάσσεται στον επισκοπικό ναό των Αγίων Αποστόλων Πέτρου και Παύλου, στην πόλη Χούσι της Ρουμανίας.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Στην Ορθόδοξη Εκκλησία αποδίδουμε στα Αγία λείψανα τιμή και ευλαβική προσκύνηση, η όποια όμως δεν αποτελεί λατρευτική προσκύνηση η λατρεία. Τούτο γιατί κανείς ποτέ ορθόδοξος χριστιανός δεν ταύτισε στη σκέψη του τα τίμια λείψανα με «θεούς». Μακαριστός π. ΑΝΤΩΝΙΟΣ ΑΛΕΒΙΖΟΠΟΥΛΟΣ (ΕΓΧΕΙΡΙΔΙΟΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΠΑΡΑΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΩΝ ΟΜΑΔΩΝ).

Αγία Κυριακή, Τοιχογραφία τού 1318.
 Ιερά Μονή Γκρατσάνιτσα, Κοσσυφοπέδιο, Σερβία.

Το δεξί χέρι της Αγίας μάρτυρος Κυριακής το έλαβε ως δώρο το 1787 από την Μεγίστη Λαύρα του Αγίου Όρους ο επίσκοπος Ιάκωβος Σταμάτε (1782 - 1792),ο οποίος πλήρωσε ένα μεγάλο μέρος των χρεών της μονής προς την Υψηλή Πύλη.

H Αγία Μεγαλομάρτυς Κυριακή γεννήθηκε στη Νικομήδεια, μοναδικό παιδί του Δωρόθεου και της Ευσεβίας, Έλληνες στην καταγωγή, ευσεβείς χριστιανοί και πλούσιοι, αλλά χωρίς απογόνους.

Προσευχόμενοι αδιαλείπτως, απέκτησαν ένα παιδί εκ Θεού και εφόσον γεννήθηκε την ημέρα Κυριακή (την ημέρα του Κυρίου), της δόθηκε το όνομα Κυριακή και από την παιδική της ηλικία ήτανε αφιερωμένη στο Θεό αλλά και πολύ όμορφη τόσο στο σώμα όσο όμως και στην ψυχή της, ενώ απέρριπτε όλες τις προτάσεις γάμου, λέγοντας ότι είναι αρραβωνιασμένη με τον Χριστό τον Κύριο και ότι δεν επιθυμούσε τίποτε περισσότερο από το να πεθάνει εν παρθενία. 

Αγία Κυριακή 13ος αιώνας.
Τοιχογραφία στον Ναό του Αγίου Γεωργίου της 
Αγκώνας στην Ορμήδεια της Κύπρου.
πηγή

Ένας δικαστής όμως στη Νικομήδεια ήθελε να αρραβωνιάσει την Κυριακή με το γιο του, δεδομένου μάλιστα ότι εκείνη προερχόταν από πλούσια οικογένεια. 

Καθώς όμως και η δική του πρόταση απορρίφθηκε, κατήγγειλε την Κυριακή και τους γονείς της ως Χριστιανούς στον αυτοκράτορα Διοκλητιανό.

Ο αυτοκράτορας διέταξε οι γονείς της να υποβληθούν σε βασανιστήρια και ο Δωρόθεος ξυλοκοπήθηκε άγρια, μέχρι του σημείου οι στρατιώτες από την κούραση να σταματήσουν να τον χτυπούν. 

Επειδή ούτε η κολακεία, ούτε τα μαρτύρια είχαν αποτέλεσμα, ο Δωρόθεος και η Ευσεβία εξορίστηκαν στη Μελιτηνή (μεταξύ Καππαδοκίας και Αρμενίας), όπου πέθαναν υπομένοντας πολλά δεινά για τον Χριστό. 

Την Κυριακή, ο αυτοκράτορας την έστειλε να ανακριθεί από τον Μαξιμιανό, όμως η Κυριακή αρνήθηκε να αποκηρύξει την πίστη της και ο Μαξιμιανός διέταξε να τη μαστιγώσουν άγρια και βασανίστηκε με κάθε δυνατό τρόπο, αλλά η πίστη της ήταν ακλόνητη και ένα βράδυ, καθώς κείτονταν στο πάτωμα του κελιού της, άκουσε τη φωνή του Θεού να της λέει: «Μη φοβάσαι τα βασανιστήρια Κυριακή, το πνεύμα μου είναι μαζί σου». 

Έπειτα από πολλά βασανιστήρια, ο Μαξιμιανός απέτυχε να την πείσει να αλλάξει την πίστη της και την έστειλε στον έπαρχο της Βιθυνίας Ιλαρίωνα, από τον οποίο ζήτησε να κάνει την Κυριακή ειδωλολάτρη ή να του την ξαναστείλει, ο Ιλαρίων έβαλε τα δυνατά του για να το πετύχει και ένα από τα βασανιστήρια που δοκίμασε ήταν να την βάζει να κρέμεται από τα μαλλιά της αρκετές ώρες ενώ οι στρατιώτες της έκαιγαν το σώμα με αναμμένες δάδες. 

πηγή

Τέλος, την έριξαν σε ένα κελί της φυλακής και εκείνη τη νύχτα ο Χριστός εμφανίστηκε και της θεράπευσε τις πληγές. Βλέποντας τη θαυματουργή σωτηρία της Κυριακής πολλοί ειδωλολάτρες πίστεψαν στο Χριστό ως συνέπεια αποκεφαλίστηκαν.

Ύστερα από εξαντλητική ανάκριση, οδήγησαν την Κυριακή στο ναό να θυσιάσει στα είδωλα και εκείνη, εισερχόμενη, παρακαλούσε μέσα της το Χριστό να τη βοηθήσει και ένας δυνατός σεισμός κατατρόμαξε τους δημίους και τα αγάλματα του ναού έπεσαν από τα βάθρα τους κι έγιναν θρύψαλα. 

Η Κυριακή βασανίστηκε ξανά από τον Απολλώνιο, ο οποίος διαδέχθηκε τον Ιλαρίωνα, όταν όμως την έριχναν στη φωτιά, οι φλόγες δεν την έκαιγαν και όταν την έριχναν στα άγρια θηρία αυτά ημέρευαν. 

Εν τέλει, ο Απολλώνιος την καταδίκασε σε αποκεφαλισμό, της δόθηκαν λίγα λεπτά για να προσευχηθεί, και ζήτησε από το Θεό να παραλάβει την ψυχή της, μνημόνευε δε αυτούς που εξ αιτίας τους είχε την τιμή να μαρτυρήσει για το Χριστό ενώ ύστερα έγειρε στη γη. Όταν ο δήμιος πλησίασε για να εκτελέσει τη διαταγή, είδε ότι η Κυριακή ήταν ήδη νεκρή, ήταν μόλις 21 χρονών.

Η μνήμη της Αγίας Κυριακής εορτάζεται στις 7 Ιουλίου.

ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

ΤΜΗΜΑ ΤΗΣ ΤΙΜΙΑΣ ΚΑΡΑΣ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ 
ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΡΟΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ (ΚΛΙΚ ΕΔΩ)

Η ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΗ ΕΙΚΟΝΑ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΤΣΟΥΚΑΣ.

πηγή

Φυλάσσεται στην Μονή Γέννησης της Θεοτόκου Τσούκας, στο Ελληνικό των Ιωαννίνων. 

Η Μονή Τσούκας

Η μονή Τσούκας είναι αφιερωμένη στην Γέννηση της Θεοτόκου και χτίστηκε από τον Αυτοκράτορα Ισαάκιο Β Άγγελο κατά το 1190. 

Η Μονή καταστράφηκε το 1736 και ανακαινίσθηκε το 1779 με την προστασία του Χαλήλ Μπέη ενώ σήμερα έχει χαρακτηριστεί και ως ιστορικό διατηρητέο μνημείο με την απόφαση ΥΑΥΠΠΕ/Φ33/26243/536/17-5-1985, ΦΕΚ 348/Β/31-5-1985.

Κατά την παράδοση, η θαυματουργή εικόνα της Παναγίας βρέθηκε στο βράχο (Τσούκα) που είναι χτισμένο το μοναστήρι καθώς "Τσιούκα Ανάλτα" στα βλάχικα σημαίνει Ψηλή κορυφή.

Οι κάτοικοι του Ελληνικού (παλιά ονομασία Λοζέτσι) στα Κατσανοχώρια των Ιωαννίνων, αφού την βρήκαν κρυμμένη στο βράχο, την έβαλαν σε ένα μικρό εξωκλήσι που έχτισαν για Αυτήν στον λόφο της Αγίας Μαρίνας όμως η εικόνα με θαυματουργό τρόπο πήγαινε και πάλι σε εκείνο το βράχο που είχε βρεθεί. 

Αυτό θεωρήθηκε από τους κατοίκους ως θαύμα και έτσι χτίστηκε το μοναστήρι της Τσούκας που είναι περιτειχισμένο από τοίχος και έχει φρουριακό χαρακτήρα με μια  μεγαλοπρεπή και καμαρωτή είσοδο κοσμημένη με λιθανάγλυφα.

ΤΜΗΜΑ ΤΙΜΙΑΣ ΚΑΡΑΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΙΕΡΟΜΑΡΤΥΡΑ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ, ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΑΓΚΥΡΑΣ.

πηγή

Φυλάσσεται στην Ιερά Μονή Κοιμήσεως της Θεοτόκου Ρεντίνας στην Καρδίτσα.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Στην Ορθόδοξη Εκκλησία αποδίδουμε στα Αγία λείψανα τιμή και ευλαβική προσκύνηση, η όποια όμως δεν αποτελεί λατρευτική προσκύνηση η λατρεία. Τούτο γιατί κανείς ποτέ ορθόδοξος χριστιανός δεν ταύτισε στη σκέψη του τα τίμια λείψανα με «θεούς».Μακαριστός π. ΑΝΤΩΝΙΟΣ ΑΛΕΒΙΖΟΠΟΥΛΟΣ (ΕΓΧΕΙΡΙΔΙΟΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΠΑΡΑΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΩΝ ΟΜΑΔΩΝ).

Η αργυρή λειψανοθήκη που περιέχει το τμήμα της Τιμίας Κάρας του Αγίου Ιερομάρτυρα Βασιλείου, πρεσβυτέρου Αγκύρας φέρει χρονολογία 1780 μάς είναι άγνωστο το πως κατέληξε στην Μονή ενώ ο Αγιος είναι ιδιαίτερα αγαπητός στους κατοίκους της ευρύτερης περιοχής.

Ο άγιος Βασίλειος ήταν πρεσβύτερος της Εκκλησίας της Άγκυρας, στην Γαλατία, επί επισκοπείας Μαρκέλου, o οποιος τόσο πολύ εναντιώθηκε στον αρειανισμό ώστε υπέπεσε στην αντίθετη αίρεση, καθιστώντας τα τρία θεία Πρόσωπα τρεις όψεις ή εκφάνσεις της θεότητας. Ο άγιος Βασίλειος δεν συμμεριζόταν τις απόψεις αυτές και δίδασκε με ζήλο την αληθινή Πίστη, οδηγώντας πολυάριθμες ψυχές στην ευθεία οδό που φέρνει στον Θεό. Τον παρέδωσαν στον αυτοκράτορα Κωνστάντιο, ομολόγησε την Ορθοδοξία με ακλόνητη σταθερότητα και αφέθηκε ελεύθερος.

Μικρογραφία του Αγ. Ιερομάρτυρα Βασιλείου, Αγκύρας
από το Μηνιαίο του Μαρτίου, 17ος αιώνας.

Αρχαιολογικό μουσείο Θεολογικής Σχολής, Μόσχα

πηγή 

Όταν όμως ο Ιουλιανός ο Παραβάτης ανέλαβε την εξουσία το 360 και άρχισε να υποστήριζε την ειδωλολατρίας, ο Βασίλειος αγωνίστηκε να καταγγείλει το μάταιο των ψεύτικων θεών. 

Κατηγορήθηκε όμως για βλασφημία κατά του  αυτοκράτορα και απάντησε ότι ήθελε να υπακούει στον μόνο Βασιλέα του ουρανού και της γης. 

Ο ανθύπατος Σατουρνίνος διέταξε να τον τεντώσουν στον τροχό, και όσο τον βασάνιζαν ο άγιος απηύθυνε προς τον Κύριο την ακόλουθη προσευχή: «Κύριε, προαιώνιε Θεέ, σου οφείλω χάρη ότι αξίωσας με να βαδίσω την οδό των όδύνων, την οποίαν ακολουθών βέβαιον είναι ότι θα φθάσω στην χώρα των ζώντων και θα βρεθώ μεταξύ εκείνων ους κατέστησες κληρονόμους των Σών επαγγελιών και ήδη χαίρουν αυτάς».

Όταν Ιουλιανός εξεστράτευσε κατά των Περσών το 362, στρατοπέδευσε στην Άγκυρα και του παρουσίασαν τον Βασίλειο, ο οποίος διακήρυξε ότι είναι χριστιανός και προείπε ότι ο Θεός, του οποίου είχε πρόσφατα ανατρέψει τα θυσιαστήρια, σύντομα θα ανέτρεπε τον αυτοκράτορα από τον θρόνο και ότι το πτώμα του θα έμενε άταφο και θα γινόταν αντικείμενο χλεύης και λοιδορίας. 

Ο Ιουλιανός έξαλλος έδωσε εντολή να κόβουν κάθε μέρα μια λωρίδα από το δέρμα του Βασιλείου και αφού υπέφερε επί πολλές ημέρες, ο άγιος ζήτησε να δει τον αυτοκράτορα με τον Ιουλιανό να πιστεύει ότι ήταν έτοιμος ο Βασίλειος να απαρνηθεί την πίστη του, και έτσι πήγε στον ναό του Ασκληπιού να ετοιμάσει θυσία. 

Μικρογραφία του Αγ. Ιερομάρτυρα Βασιλείου, Αγκύρας
από το Ετήσιο Μηνιαίο, 16ος αιώνας.

Μουσείο Εικόνων Recklinghausen, Γερμανία.

πηγή

 

Μόλις όμως έφτασε μπροστά του, ο Βασίλειος ξεκόλλησε μια λωρίδα από τις σάρκες του, πού μόλις είχαν κόψει και κρεμόταν ακόμη πάνω στο σώμα, και την πέταξε κατά πρόσωπο στον Ιουλιανό λέγοντάς του: «Να, πάρε να φας αυτό το κομμάτι αφού σου αρέσει το κρέας. Και μάθε ότι για μένα ο θάνατος είναι κέρδος: για τον Χριστό είναι πού υποφέρω, Εκείνος είναι ή καταφυγή, το στήριγμα και ή ζωή μου!» 

Έξαλλος ο αυτοκράτορας διέταξε να τον κατακόψουν μέχρι βαθιά στα σωθικά του και όση ώρα τον βασάνιζαν ο άγιος προσευχόταν στον Κύριο να αξιωθεί να φέρει σε πέρας τον αγώνα, χωρίς να χάσει την πίστη του, ώστε να γίνει δεκτός στην Βασιλεία των ουρανών.

Στην φυλακή πού τον έριξαν, τον επισκέφτηκε την νύχτα ο Χριστός και την επομένη, όταν ο άρχοντας Φρουμεντίνος τον έφερε για νέα ανάκριση, ελπίζοντας ότι θα μπορέσει να κάμψει το φρόνημά του προτού ο Ιουλιανός αναχωρήσει για την Αντιόχεια, διαπίστωσε έκπληκτος ότι οι πληγές του Αγίου είχαν επουλωθεί. 

Φοβούμενος όμως περισσότερο την οργή του τυράννου παρά εκείνην του Θεού, διέταξε κραυγάζοντας να κατατρυπήσουν το σώμα του μάρτυρος με πυρωμένες σούβλες. 

Μέσα στον καπνό και την διαπεραστική οσμή της καμένης σάρκας ο άγιος Βασίλειος είπε αυτά τα λόγια: «Ιησού, φώς μου, Ιησού, ελπίς μου, ευχαριστώ Σε, Θεέ των πατέρων ημών, ότι εξήγες τέλος την έμήν ψηχήν έκ της χώρας του θανάτου. Μη επιτρέψεις να βεβηλωθεί το ιερό όνομα πού φέρω: Σού έστι, Κύριε, διαφύλαξέ το εντός μου καθαρό και ακηλίδωτο. Δέξου το πνεύμα του δούλου σου, πού πεθαίνει ομολογώντας ότι Σύ είσαι ο μόνος αληθινός Θεός» και έτσι ξεψύχησε.

Η εκκλησία μας τιμά την μνήμη του στις 22 Μαρτίου.

Η ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΗ ΕΙΚΟΝΑ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΤΟΥ ΚΑΣΤΡΟΥ ΣΤΗΝ ΛΕΡΟ.

πηγή

Φυλάσσεται στην εκκλησία της Παναγίας του Μεσαιωνικού Κάστρου, στην Λέρο. 

Το προσκυνητάρι της Παναγίας του Κάστρου
πηγή

Στις 24 Δεκεμβρίου του 1522, μετά την πολιορκία της Ρόδου, υπογράφτηκε συνθήκη μεταξύ του Σουλτάνου Σουλεϊμάν του Μεγαλοπρεπή και του Μεγάλου Άρχοντα των Ιπποτών Φίλιππου Βιλιέρου Ντε Λ' Ισλ - Αδάμ και η Λέρος, μαζί με όλες τις κτήσεις του Τάγματος στο Αιγαίο, πέρασε σε Οθωμανικά χέρια, έτσι οι Οθωμανοί έφτασαν στην Λέρο και εγκαταστάθηκαν στο νησί.

Ένα πρωί, οι Οθωμανοί στρατιώτες του Κάστρου είδαν μακρυά μέσα στο γιαλό μία βάρκα να πλέει μόνη της και να πλησιάζει στο λιμάνι του νησιού, στείλανε έτσι ένα απόσπασμα και όταν η βάρκα πλησίασε είδανε μέσα την εικόνα της Παναγίας μόνην της και δεξιά και αριστερά της να καίνε δύο καντήλια.

Καλέσανε τότε τους ιερείς του νησιού που πήγανε στο λιμάνι μαζί με πολλούς κατοίκους αφού μαθεύτηκε το γεγονός, πήρανε την εικόνα και την μετέφεραν στον μητροπολιτικό ναό της Λέρου, πιθανόν στην εκκλησία της Αγίας Παρασκευής.

Στο σημείο που βρίσκεται η σημερινή εκκλησία της Παναγίας στο Κάστρο εκείνη την εποχή υπήρχαν στρατιωτικές αποθήκες των Τούρκων που φυλούσαν την πυριτιδαποθήκη τους (μπαρουτχανέ) και ένα πρωί που άνοιξαν την πόρτα της αποθήκες οι Τούρκοι στρατιώτες είδανε έκπληκτοι επάνω σε βαρέλι την εικόνα που είχανε παραδώσει στους ιερείς και είχανε τοποθετήσει στην μητρόπολη με τα δύο καντήλια αναμένα δεξιά και αριστερά.

Το Κάστρο της Λέρου
πηγή

Ενημέρωσαν τον διοικητή τους και αυτός θύμωσε αφού υπέθεσε ότι οι στρατιώτες τους χρηματίστηκαν από τους Έλληνες ιερείς να πάνε την εικόνα στην αποθήκη, έτσι ξανάστειλε την εικόνα πίσω στην Μητρόπολη όμως αυτό ξανάγινε 3 - 4 φορές και ο Τούρκος διοικητής έξαλλος παίρνει τα κλειδιά από τους στρατιώτες και αφού αλυσόδεσε την πόρτα της αποθήκης, την κλείδωσε και πήρε αυτός τα κλειδιά.

Την επόμενη το πρωί όμως όταν άνοιξε ο ίδιος την πόρτα της αποθήκης είδε έκπληκτος την εικόνα επάνω σε ένα βαρέλι με τα καντήλια αναμμένα και αναφώνησε: Θαύμα !! και μετά από αυτό έδωσε την άδεια και χτίστηκε ο ναός που φιλοξενεί σήμερα την εικόνα της Παναγίας του Κάστρου ενώ κατά μία άλλη παράδοση η εικόνα έφθασε με τον ίδιο τρόπο στο νησί της Λέρου κατά την εποχή της εικονομαχίας.

Ο Ναός της Παναγίας του Κάστρου στην Λέρο

Το Μεσαιωνικό Κάστρο της Λέρου βρίσκεται βορειοανατολικά του νησιού και σε ύψος 600 περίπου μέτρων από την θάλασσα, στο λόφο Απιτύκι (ή Πιτύκι) ενώ πήρε το όνομά του από το ναό της Θεοτόκου όπου είναι αποθησαυρισμένο το «Ιερό Παλλάδιο των Λερίων», η εικόνα της Παναγίας που έναν θαυμαστό τρόπο έφθασε στο νησί της Λέρου αλλά και εξίσου θαυματουργό τρόπο επέλεξε η ίδια η Παναγία το τόπο του ναού Της.

Σε χρυσόβουλο διάταγμα του αυτοκράτορα Αλεξίου Α' Κομνηνού με χρονολογία 1087 που σώζεται στη Μονή της Πάτμου το Κάστρο της Λέρου απαντάται με την ονομασία Κάστρο Παντελίου και είναι χτισμένο επάνω σε θεμέλια μιας Αρχαίας Ακρόπολης ενώ στη σημερινή του μορφή το διαμόρφωσαν οι Ιππότες του Αγίου Ιωάννου μετά τους Βυζαντινούς του κτήτορες.

Το εσωτερικό του ναού της Παναγίας του Κάστρου στην Λέρο

Ο μονόχωρος ναός της Παναγίας αρχικά χτίστηκε τον 11ο αιώνα ενώ στην σημερινή του θέση οικοδομήθηκε μετά το 1669 και πρέπει να ανακαινίστηκε μάλλον αλλά και να διευρύνθηκε ως το 1719, χρονιά κατά την οποία εγκαινιάστηκε από τον μητροπολίτη Καρπάθου Νεόφυτο Γαιρμάνη ενώ διαθέτει ένα εξαιρετικά περίτεχνο χρυσοποίκιλτο τέμπλο, σπουδαίο Δεσποτικό θρόνο αλλά και εξαιρετικό Άμβωνα, κατασκευές όλες του 1745.

Μέσα στο χώρο του Κάστρου της Λέρου υπάρχει επίσης ο ναός της Αγίας Τριάδας με ορισμένα σπαράγματα τοιχογραφιών του 9ου αιώνα, ο ναός του Αγίου Νικολάου και ένας μεσαιωνικός ναός που πρόσφατα αφιερώθηκε στον "Άγνωστο Χριστιανό Μάρτυρα".

Η θαυματουργή εικόνα της Παναγίας είναι του τύπου της Οδηγήτριας, μικρών διαστάσεων, φέρει επένδυση με ασήμι και άργυρο κατασκευής του 1732 αλλά και την χρονολογία φιλοτέχνησής της, το 728 ενώ πιθανολογείται ότι είναι έργο του Ευαγγελιστή Λουκά.

Επί αρχιερατείας Νεκταρίου Χατζημιχάλη αναπαλαιώθηκαν ο περιβάλλων χώρος και τα και ανεγέρθηκε ιδιαίτερος χώρος όπου συλλέχθηκαν και φυλάσσονται Ιερά Κειμήλια όλων των ναών του νησιού ενώ στον ίδιο χώρο φυλάσσεται και η προσωπική του βιβλιοθήκη.

Επίσης εδώ είναι αποθησαυρισμένη η περίφημη βιβλιοθήκη της Παναγίας του Κάστρου που περιέχει χειρόγραφα και παλαίτυπα που χρησιμοποιούσαν σε δύσκολες εποχές οι μαθητές της Σχολής του Μοναχού Δαμασκηνού ενώ σε παλαιό τάφο, στο κλίτος του ναού αναπαύεται εν ειρήνη μια σπουδαία οσιακή μορφή του 2Οου αιώνα η γερόντισσα Γαβριηλία Παπαγιάννη.

 

Η σύναξη της Παναγίας του Κάστρου στην Λέρο εορτάζεται στις 15 Αυγούστου.

Η ΜΟΝΑΔΙΚΗ ΕΙΚΟΝΑ ΤΗΣ "ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ".

πηγή

Φυλάσσεται στην εκκλησία του Αγίου Γεωργίου στο χωριό Βάβλα της Κύπρου.

Λεπτομέρεια της Εικόνας, Τα φωτοστέφανα είναι χρυσά 
και ανάγλυφα με πλούσια διακόσμηση

Είναι έργο του 16ου αιώνα και σύμφωνα με τους ειδικούς αποδίδεται στο σπουδαίο Κύπριο ζωγράφο Λουκά από την Τόχνη, εικόνες του οποίου βρίσκονται και σε πολλές άλλες εκκλησίες της ορεινής Λάρνακας.

Τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της εικόνας είναι: Το βλέμμα της Παναγίας είναι διεισδυτικό και στρέφεται κατευθείαν στο θεατή ενώ είναι τυλιγμένη σφικτά με σκουρόχρωμο μαφόριο με φυτική διακόσμηση από βλαστούς και ρόδακες που καταλήγουν σε κόκκινα άνθη και κρατά το Χριστό με το αριστερό χέρι, ενώ φέρει τη δεξιά παλάμη το στήθος της.

Η μορφή του Χριστού είναι αυστηρή, ευλογεί με το δεξί, ενώ με το αριστερό κρατά ένα κλειστό ειλητάριο. Τα ρούχα Του είναι πολύ χαρακτηριστικά, με το ανοιχτόχρωμο με κόκκινη λεπτή διακόσμηση υποκάμισό και το χρυσοκέντητο ιμάτιο και στη μέση φορεί κόκκινη χρυσοκέντητη ζώνη.

Το εκκλησάκι της Αγάπης
πηγή

Τα φωτοστέφανα είναι χρυσά, ανάγλυφα, έχουν πλούσια διακόσμηση ενώ στο χρυσό φόντο της εικόνας υπάρχουν οι επιγραφές:      «Η ΟΔΗΓΗΤΡΙΑ» και  «ΙΣ ΧΣ».

Η εικόνα της Παναγίας της Αγάπης κλάπηκε πριν 75 περίπου χρόνια από άγνωστους ιερόσυλους κλέφτες, που θέλησαν να τη φυγαδεύσουν στο εξωτερικό. 

Μετά από θαυματουργική παρέμβαση της Παναγίας, οι ιερόσυλοι αποφάσισαν να μην προχωρήσουν στα ανίερα σχέδια τους. Έτσι, ένα βράδυ αποφάσισαν να την επιστρέψουν, τοποθετώντας την έξω από την πόρτα της εκκλησίας του Αγίου Γεωργίου και αφού κτύπησαν την καμπάνα, εξαφανίστηκαν. 

Το εσωτερικό από το εκκλησάκι της Αγάπης
πηγή

Οι κάτοικοι του χωριού Βάβλα, άκουσαν τις κωδονοκρουσίες και έτρεξαν απορημένοι μέσα στη νύχτα και αντικρύσανε την κλεμμένη εικόνα της Παναγίας τους, έξω από την πόρτα της εκκλησίας. 

Με μεγάλη ανακούφιση αλλά και μεγάλη ευλάβεια την πήρανε στα χέρια τους και την επανατοποθέτησαν με κατάνυξη στην θέση της εντός της εκκλησίας.

Στο χωριό Βάβλα επίσης βρίσκεται και ένα εξωκκλήσι με το όνομα "Παναγία της Αγάπης", δύο περίπου χιλιόμετρα βόρεια του χωριού που κτίστηκε το 1935 στη βάση ενός παλαιότερου ναΐσκου, πιθανόν, του 16ου αιώνα.

Η επιγραφή πάνω απο τη είσοδο της εκκλησίας
πηγή

Σε αυτό το εκκλησάκι, σύμφωνα με την παράδοση, ο άντρας ή η γυναίκα που επιθυμεί να την ερωτευτεί αυτός που αγαπά ή δεν βρίσκει την αναμενόμενη ανταπόκριση, τότε πηγαίνει στο εκκλησάκι. 

Εκεί υπάρχει το ιερό χώμα της Παναγίας, το οποίο βρίσκεται κάτω από ένα μάρμαρο, πίσω από την Αγία Τράπεζα, στην Παναγία της Αγάπης. 

Έπειτα πρέπει να πάρει μία μικρή ποσότητα από το ιερό χώμα, το οποίο θα πρέπει ο ενδιαφερόμενος να ρίξει στο νερό ή τον καφέ που θα πιει το πρόσωπο που θέλει να σε ερωτευτεί και τότε θα νιώσει την αιώνια αγάπη, για το πρόσωπο που του το έδωσε.

Επίσης λένε πως αν το επισκεφτείς με το ταίρι σου θα επισφραγίσει την αγάπη σας και θα μείνετε για πάντα ερωτευμένοι.

Στο εξωτερικό μέρος της εκκλησίας υπάρχει ένα δέντρο, στο οποίο είναι χαραγμένα διάφορα αρχικά ερωτευμένων ανθρώπων, ενώ στο εσωτερικό του ναού υπάρχουν φωτογραφίες ζευγαριών, κεριά σε σχήμα καρδιάς και γραμμένοι δεκάδες όρκοι αιώνιας αγάπης.

Πηγή: 1. Κυριάκος Παπαϊωάννου, Η Κατά Κίτιον Αγιογραφική Τέχνη, σ.156 - 157, Λάρνακα 2002. 2. Περιοδικό, Τα Λεύκαρα, σ.30, τεύχος αρ.55, Ιούλιος - Σεπτέμβριος 1996.

Η ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΗ ΕΙΚΟΝΑ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΡΕΥΜΑΤΟΚΡΑΤΟΡΙΣΣΑΣ.

Φυλάσσεται στον νάρθηκα του παλαιοχριστιανικού ναού της Παναγίας Αχειροποιήτου,  στην Θεσσαλονίκη. 

Η εικόνα όπως την έφεραν από την Ραιδεστό,
 το 1922 οι πρόσφυγες.
πηγή

Η ασημοκαλυμμένη σήμερα, εικόνα ήταν το παλλάδιο των Θρακιωτών και τιμούνταν ιδιαίτερα από όλους τους Θρακιώτες στην Ραιδεστό της Ανατολικής Θράκης, με εξαιρετικές τιμές και με λαμπρό πανηγύρι τη Δευτέρα της εβδομάδας της Διακαινησίμου, δηλαδή τη Δευτέρα μετά την Κυριακή του Θωμά.

Είναι του τύπου της Βρεφοκρατούσας, λαϊκής τέχνης έχει διαστάσεις: ύψος 1,07 μέτρα και πλάτος 0,77 μέτρα ενώ μετά την συντήρησή της το 1990, αποκαλύφθηκε ότι είναι μία αμφίπλευρη εικόνα και στην πίσω πλευρά από την αργυροστόλιστη πρόσοψή της με την Παναγία υπάρχει και δεύτερη αγιογραφία με τη Σταύρωση του Χριστού.

Στην κύρια όψη εικονίζεται η Θεοτόκος Οδηγήτρια και με την αφαίρεση της επένδυσης αποκαλύφθηκαν οι επιγραφές Μ(ΗΤΗ)Ρ – Θ(ΕΟ)Υ Η ΡΕΒΜΑΤΟΚΡΑΤΟΡΙCA και I(ΗCOY)C - X(ΡΙCΤΟ)C O ΕΜΑΝΟΗΛ.

Τα τεχνοτροπικά γνωρίσματα αυτής της όψης οδηγούν στις αρχές του 17ου αιώνα ενώ η σύγκριση με εικόνες του 17ου αιώνα στο Σκευοφυλάκιο του Οικουμενικού Πατριαρχείου υποδεικνύει μια τέχνη που ωρίμασε μακριά από τις επιδράσεις της Κρητικής Σχολής, σε έναν χώρο που μετέπλασε τη βίαια διακοπείσα εξέλιξη της παλαιολόγειας παράδοσης, συμβαδίζοντας με τη ζωγραφική του βόρειου ελλαδικού χώρου. 

Η μπροστινή όψη της αμφιπρόσωπης εικόνας χωρίς την ασημένια
επένδυση και μετά τον καθαρισμό της.

Στη δευτερεύουσα όψη, που είναι προγενέστερη, εικονίζεται η Σταύρωση, ο Χριστός, φορώντας διαφανές περίζωμα, πλαισιώνεται από τις συμμετρικές μορφές της Παναγίας και του Ιωάννη ενώ δύο άγγελοι ίπτανται θρηνώντας. 

Η όλη παράσταση και η τυπολογία των μικρών και απρόσεχτων γραμμάτων στις επιγραφές – Ο ΒΑCIΛΕΥC Τ(ΗC) ΔΟΞ(ΗC), I(ΗCOY)C - X(ΡΙCΤΟ) C, Μ(ΗΤΗ)Ρ - Θ(ΕΟ)Υ, Ο ΑΓ(ΙΟC) IΩ(ΑΝΝΗC) Ο ΘΕΟΛΟΓ(ΟC) – υποδεικνύουν έργο τοπικού επαρχιακού εργαστηρίου που κινείται στη σφαίρα της ζωγραφικής της Κωνσταντινούπολης των τελευταίων δεκαετιών πριν από την Άλωση, δηλαδή στο πρώτο μισό του 15ου αιώνα.

Σύμφωνα με την παράδοση πήρε το όνομα "Ρευματοκρατόρισσα" ή "Ρευματοκράτειρα" που σημαίνει η Παναγία που κράτησε τα ρεύματα από ένα συγκλονιστικό θαύμα:

Η Ραιδεστός στην Ανατολική Θράκη είχε στην περιοχή τής Εκκλησίας της Παναγίας Ρευματοκρατείρας, τρία μεγάλα «ρέμματα», δηλαδή ποτάμια, χειμάρρους, που κατά καιρούς, όταν έβρεχε, τραβούσαν τα νερά των βροχών. 

Η πίσω πλευρά της αμφιπρόσωπης εικόνας απεικονίζει
την Σταύρωση του Χριστού, όπως φαίνεται σήμερα
μετά τον καθαρισμό της εικόνας 1986 - 1990.

Κάποτε λοιπόν, Μάιο μήνα, έπιασε μεγάλος κατακλυσμός, κινδύνεψαν όχι μόνο σπίτια και άνθρωποι, αλλά και η Εκκλησία της Παναγίας καθώς και το Αγίασμά της, έτσι πολλοί κάτοικοι της Ραιδεστού, θυμήθηκαν την Παναγία. 

Πήραν την Εικόνα της Παναγίας, Κλήρος και λαός και βγήκαν μέσα στη βροχή και κάτω από την απειλή να πνιγούν από τούς πλημμυρισμένους ποταμούς. 

Σήκωσαν τήν Εικόνα με παρακλήσεις και προσευχές, έκαναν λιτανία καί δεήσεις κοντά στα ρεύματα καί θαυματουργικά η Παναγία ἡ Ρευματοκράτειρα κ ρ ά τ η σ ε, σταμάτησε την βροχή, την ορμή των χειμάρρων ενώ άλλαξε και τήν ροή τους, σώζοντας, την Ραιδεστό ολόκληρη, από την καταστροφή.

Σε ένα δεύτερο θαύμα αναφέρεται η θεραπεία ενός τυφλού Αυστριακού άρχοντος.

Μεταβαίνοντας αυτός στην Κωνσταντινούπολη προς θεραπεία του, παραπλέοντας τη Ραιδεστό, είδε στην αρχή μία φλόγα και μετά την Παναγία η οποία τον προέτρεψε να μεταβεί στον τόπο, όπου έβλεπε τη φλόγα, να προσκυνήσει την Εικόνα Της και να νιφθεί στο αγίασμα, όπως και έκανε και αποκαταστάθηκε πλήρως η όρασή του. 

Ο Άγιος Γρηγόριος Καλλίδης 

Αφού ευχαρίστησε και δόξασε την Παναγία, όταν επέστρεψε στην πατρίδα του, έστειλε χρήματα, με τα οποία κτίσθηκε μεγαλύτερος Ναός, ο οποίος σώζονταν μέχρι το 1894, όταν κατεδαφίσθηκε και αυτός για να ανεγερθεί ακόμη μεγαλύτερος Ναός. 

Σε αυτόν οι Ραιδεστηνοί τιμούσαν την Θεοτόκο και τελούσαν ανάμνηση των θαυμάτων Της, μέχρι το 1922, όταν οι Έλληνες αναγκάστηκαν να εκκενώσουν την Ανατολική Θράκη.

Το 1922 οι Ραιδεστηνοί με επικεφαλής τον ποιμενάρχη τους, Άγιο Γρηγόριο Καλλίδη, μητροπολίτη Ηρακλείας και Ραιδεστού (και πρώην Θεσσαλονίκης που αγιοκατατάχθηκε το 2003), ο οποίος ευλαβούνταν ιδιαίτερα την Εικόνα αυτή της Παναγίας, την μετέφεραν στην Θεσσαλονίκη.

Την εικόνα, που ήτανε η Πολιούχος της Ραιδεστού, οι Θρακιώτες πρόσφυγες την εναπόθεσαν στην παλαιοχριστιανική εκκλησία της Αχειροποιήτου, που μέσα εκεί έστησαν και το πρώτο προσφυγικό σπιτικό τους πολλές οικογένειες όταν έφτασαν στη Θεσσαλονίκη και τιμούν και σήμερα οι απόγονοι των Θρακιωτών, στην Αχειροποίητο ενώ στην λειτουργία και την πανθρακική δοξολογία οι Ραιδεστινοί και άλλοι Ανατολικοθρακιώτες γιορτάζουν με λαμπρότητα τη μνήμη της.

Ο ναός της Αχειροποιήτου έγινε το πρώτο σπίτι
των προσφύγων από την Ανατολική Θράκη και εκεί
εναπόθεσαν και την θαυματουργή εικόνα της
Παναγίας Ρευματοκρατόρισσας.

Ο Θεσσαλονικιός λογοτέχνης Γιώργος Ιωάννου (1927 – 1985), με καταγωγή από την Ραιδεστό της Ανατολικής Θράκης, γράφει για τη θρακιώτικη εικόνα στο αφήγημά του «Παναγία η Ρευματοκρατόρισσα», στη συλλογή διηγημάτων του «Η σαρκοφάγος»: «Τη Ρευματοκρατόρισσα τη φέραν οι παπούληδές μας από μια πολιτεία της Προποντίδας. Την άρπαξαν μια Κυριακή πρωί και φύγαν πάνω στ’ άλογα. Ο δεσπότης δεν πρόλαβε να βγάλει τα άμφιά του, σαν ήρθε η είδηση πως έφτασαν οι τσέτες. Πρόσταξε μοναχά τον κόσμο να πάρει τα βουνά. Κρύφτηκαν σ’ ένα σπήλαιο βαθύ και γλίτωσαν. Ήταν έμπειροι σ’ αυτά και από καιρό για όλα προετοιμασμένοι. Σε δυο τρεις μέρες, τραβώντας συνεχώς κατά τα δυτικά, έφτασαν στον Έβρο και διάβηκαν σα λιτανεία το ρεύμα. Η Ρευματοκρατόρισσα συγκράτησε και πάλι το πολύ νερό… Την έφεραν τελικά στην Αχειροποίητο, όπου στρίμωξαν τους πρόσφυγες και την τοποθέτησαν στη θέση του ιερού… Εκτός από την εικόνα της Παναγίας Ρευματοκρατόρισσας, σχεδόν τίποτα άλλο δεν απομένει από κείνη τη γενιά. Όσο την κοιτάζω τόσο θαρρώ πως βλέπω στο πρόσωπό της τη γιαγιά μου. Έτσι θα ήταν, βέβαια, και η προγιαγιά μου. Οι άνθρωποι μοιάζουν στις δικές τους περιοχές. Είναι νέα όμως η εικόνα και όμορφη και στο δέρμα κεραμιδιά, σαν να βουτήχτηκε, πράγμα διόλου απίθανο, σε αιμάτινο ποτάμι…».

Η Σύναξη της Παναγίας Ρευματικρατόρισσας ή Ρευματοκράτειρας τιμάται την Δευτέρα μετά την Κυριακή του Θωμά.