Μονή Προφήτη Ηλία, Ζέλι Λοκρίδος, Φθιώτιδα

πηγή

Η έρημη σήμερα Μονή βρίσκεται στη θέση Κάκαρος, σε απόσταση 11 χιλιομέτρων βορειοδυτικά από το χωριό Ζέλι της Λοκρίδας επάνω στο όρος Καλλίδρομο και κοντά στο ασκητήριο του Αγίου Σεραφείμ.

Η είσοδος του οχυρωματικού περιβόλου.
πηγή

Είναι ένα επιβλητικό μοναστηριακό συγκρότημα με οχυρωματικό περίβολο, αφιερωμένο  στον Προφήτη Ηλία. 

Η ακριβής χρονολογία κτίσης της μονής είναι άγνωστη, πιθανόν ανεγέρθηκε στην περίοδο της Φραγκοκρατίας όπως συμπεραίνουμε από τη χρήση "σπασμένων" αψίδων γοτθικού τύπου σε διάφορα σημεία των κατασκευών. 

Η σημερινή της όμως μορφή είναι αποτέλεσμα των εκτεταμένων επεμβάσεων και αναδιαρρυθμίσεων που υπέστη κατά την περίοδο της οθωμανικής κυριαρχίας και στη θέση αυτή υπήρχε το αρχαίο προχριστιανικό φρούριο της Ομηρικής πόλης Τάρφος. Μία επιγραφή που φυλάσσεται στο Σχολείο του Ζελίου, προχριστιανικής εποχής, ήταν εντοιχισμένη στην είσοδο της Μονής και αναφέρεται σε κάποιο αφιέρωμα προς τους θεούς ενός Σωσιτέλη και της γυναίκας του Ξενύλας. 

Αντίγραφο της αρχαίας επιγραφής που αναφέρεται σε κάποιο αφιέρωμα προς τους θεούς
ενός Σωσιτέλη και της γυναίκας του Ξενύλας.
πηγή

Το Καθολικό της Μονής
πηγή

Η μονή διαθέτει έναν επιβλητικό οχυρωματικό περίβολο, που διατηρείται σε αρκετά καλή κατάσταση.

Το καθολικό στη σημερινή του μορφή είναι μονόχωρο, καμαροσκεπές, με τρεις μεγάλες αντηρίδες στη νότια πλευρά του και με τοιχογραφικό διάκοσμο του τέλους του 18ου αιώνα.

Ωστόσο τα κλεισμένα οξυκόρυφα τοξωτά ανοίγματα στους πλάγιους τοίχους μαρτυρούν ότι στην αρχική του μορφή ήταν τρίκλιτη βασιλική, που πιθανότατα ανεγέρθηκε με την επίδραση δυτικών προτύπων. Ανάλογα στοιχεία εμφραγμένων οξυκόρυφων τόξων απαντούν και στα υπόλοιπα κτίσματα της μονής. Τα κελλιά είναι διώροφα και καταλαμβάνουν τις τέσσερις πλευρές του περιβόλου.

Το Καθολικό της Μονής
πηγή

Το Καθολικό της Μονής
πηγή

Άποψη της Μονής
πηγή

Τα κτήματα της Μονής του Προφήτη Ηλία ήτανε πολλά και έφθαναν μέχρι και τον κάμπο του Μώλου. 

Στο Μοναστήρι αυτό μόνασε ο Όσιος Σεραφείμ ο "Του Ζελίου Βλαστός" και εκεί συγκεντρώθηκαν οι Λοκροί τον Αύγουστο του 1825 πριν την μάχη των Βασιλικών. 

Στις ανάγκες του αγώνα η Μονή προσέφερε και γρόσια και ζώα αλλά και τρόφιμα. 

Το κτιριακό συγκρότημα της Μονής του Προφήτη Ηλία τον Μάϊο του 1944 δέχθηκε τη χαριστική βολή από τα Γερμανικά στρατεύματα κατοχής τα οποία απεστέγασαν όλους τους χώρου.

Άποψη του εσωτερικού περιβόλου της Μονής
πηγή

Άποψη του εσωτερικού περιβόλου της Μονής
πηγή

ο Όσιος Σεραφείμ ο "Του Ζελίου Βλαστός"

Ο Όσιος Σεραφείμ που το κοσμικό του όνομα ήταν Σωτήριος γεννήθηκε στο Ζέλι της Φθιώτιδος το 1527, από γονείς πολύ ενάρετους και ευσεβείς και από αρκετά μικρός, είχε μια φλογερή και άσβεστη κλίση προς την ανάγνωση και μελέτη των Αγίων Γραφών καθώς επίσης και στην ασκητική ζωή.

Σε νεαρή ηλικία και παρά την προσωρινή άρνηση των γονέων του να το πράξει, μετέβηκε στο Μονύδριο του Προφήτη Ηλία, στο όρος Κάρκαρα, όπου εκεί έκτισε ναό αφιερωμένο στο όνομα του Σωτήρος Χριστού και ασκήτευε εκεί.

Γρήγορα η φήμη του έγινε εξαπλώθηκε και έγινε γνωστή και άρχισε να έχει συχνές επισκέψεις από τους γονείς του, φίλους του αλλά και ευσεβείς πιστούς, οι οποίοι κατέφευγαν στον όσιο για να τους συμβουλεύσει και να τους βοηθήσει. 

Για το λόγο αυτό εγκατέλειψε το αγαπημένο του σπήλαιο και πήγε στο μοναστήρι των Αγίων Αναργύρων.

Γρήγορα όμως έφυγε και από αυτή τη Μονή και πήγε στο Μοναστήρι της Μεταμόρφωσης του Σωτήρα, στο Σαγμάτιο όρος, μεταξύ Βοιωτίας και Εύβοιας. 

ο Όσιος Σεραφείμ ο "Του Ζελίου Βλαστός"

Εκεί γρήγορα έλαμψε ως πνευματικός αστέρας πρώτου μεγέθους και ο ηγούμενος τον έκαρε μοναχό δίδοντάς του το όνομα Σεραφείμ ενώ λίγο αργότερα χειροτονήθηκε διάκονος αλλά και πρεσβύτερος.

Λίγο αργότερα και για να αποφύγει τη ματαιοδοξία λόγω της φήμης των αρετών του, ζήτησε την άδεια του ηγούμενου και εγκατέλειψε τη Μονή της μετανοίας του και έφθασε στα δυτικά του Ελικώνα, στην τοποθεσία Δομπού, όπου έκτισε ναό του Σωτήρος, μερικά κελιά και κάλεσε κοντά του μερικούς μοναχούς. Εκεί ασκήτευσε επί δέκα έτη, διδάσκοντας τους άλλους μοναχούς τα σωτήρια διδάγματα της μοναχικής ζωής. 

Κοιμήθηκε οσιακά σε ηλικία 75 ετών, στις 6 Μαΐου, ημέρα που τιμάται η μνήμη του, του 1602 ήμερα της Μεσοπεντηκοστής στις 6 το απόγευμα, αφού προείδε την κοίμηση του και κοινώνησε των αχράντων Μυστηρίων.

Τοιχογραφίες του τέμπλου του καθολικού © Υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού

πηγή

Αριστερά Η Παναγία Βρεφοκρατούσα από το τέμπλο του καθολικού και

δεξιά Τοιχογραφίες από το εσωτερικό του καθολικού 

© Υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού

πηγή

Άποψη της Μονής

Φτάνετε στην Μονή από έναν καλής βατότητας χωματόδρομο μέσα από εντυπωσιακής ομορφιάς τοπία. 

Η οχυρή θέση που είναι χτισμένο το μοναστήρι δεσπόζει σε μια μικρή εύφορη κοιλάδα, ιδιαίτερα γραφική με τις απαλές λοφογραμμές της και τα τελευταία χρόνια με ενέργειες του Δήμου Ελάτειας έχει ξεκινήσει προσπάθεια αναστήλωσης της Μονής.

Πριν την επίσκεψή σας στη Μονή φροντίστε να μιλήσετε με τον ιερέα της Ελάτειας ή τον Δήμο ή και ακόμη και με την 24η Εφορεία Βυζαντινών Αρχαιοτήτων (Ε.Β.Α.) της Λαμίας στο τηλέφωνο: (+30) 22310 47628 και να βεβαιωθείτε ότι θα βρείτε ανοικτά την Μονή ή αλλιώς να προμηθευτείτε τα κλειδιά.

Η Μονή γιορτάζει την 20η Ιουλίου.

Ιερά Μονή Αγίου Παντελεήμονος, Τήλος Δωδεκάνησα

πηγή

Βρίσκεται σε ρεματιά στη βορειοδυτική πλευρά του νησιού, απομονωμένο σε μια καταπράσινη πλαγιά στο ύψωμα Kρύαλλος και σε υψόμετρο 450 μέτρων, ανάμεσα σε αιωνόβια πλατάνια και καστανιές ενώ απέχει 15 χιλιόμετρα από τα Λιβάδια ή 6,5 χιλιόμετρα από το Μεγάλο Χωριό. 

  

Άποψη της Μονής
πηγή

Στο κτίσμα διακρίνονται αρχαιοελληνικές κολώνες και κιονόκρανα, από τον αρχαίο ναό του Ποσειδώνα, που βρισκόταν στο ίδιο σημείο. 

Το μοναστηριακό συγκρότημα αποτελείται από ένα πετρόκτιστο περίβολο, έναν ορθογώνιο επιβλητικό πύργο, βοτσαλωτή αυλή, κελλιά, φωτάναμμα, απoθήκες καθώς και τράπεζα αλλά και φούρνο. 

Ο πύργος που υψώνεται στα νότια της κεντρικής εισόδου του μοναστηριού πιθανόν να ανήκει στη βυζαντινή περίοδο. 

Το καθολικό ανήκει στον τύπο του σταυροειδούς εγγεγραμμένου με τρούλο, ανάγεται τουλάχιστον στα τέλη του 15ου αιώνα, σύμφωνα με εξαιρετικές τοιχογραφίες που αποκαλύφθηκαν στο νάρθηκα του ναού ενώ Παλαιοχριστιανικά κιονόκρανα σώζονται στους εσωτερικούς κίονες. 

Το εντυπωσιακό βοτσαλοτό δάπεδο της αυλής
πηγή

Άποψη της Μονής
πηγή

Ο ιερομόναχος Ιωνάς κρατά ομοίωμα της Μονής.
πηγή

Σύμφωνα με την κτητορική επιγραφή που αποκαλύφθηκε πρόσφατα στο υπέρθυρο και εσωτερικά της εισόδου στο νάρθηκα του Καθολικού, ως κτήτορας αναφέρεται ο ιερομόναχος Ιωνάς ο Α΄, ο οποίος κρατάει και το ομοίωμα του ναού, στην τοιχογραφία όπως συνηθίζεται άλλωστε με τους κτήτορες. 

Η επιγραφή είναι δυσανάγνωστη όμως ξεχωρίζουν τα εξής: "O ΩCΙΟΤΑ [ΤΟC] ΕΝ ΙΕΡΩΜΟ [ΝΑΧΟΙΣ] Κ (ΑΙ) ΑΓΙΩΤ [ΑΤΟC ΙΩΝΑΣ] ΚΤ [ΗΤΩΡ ΤΟΥ ΑΓΙ] ΟΥ [ΤΟΥΤΟΥ ΜΟΝΑΣΤΗΡΙΟΥ (;)]"

Ο Ιερομόναχος Ιωνάς ο Α' καταγόταν από την Κρήτη και κατά την διάρκεια ενός προσκυνηματικού ταξιδιού του προς στους Αγίους Τόπους, ναυάγησε με το πλοίο που τον μετέφερε, στο νησί της Τήλου, εκεί, θεμελίωσε την Μοναή, μετά από ένα όραμα, που του εμφανίστηκε ο Άγιος Παντελεήμων και του εξέφρασε την επιθυμία του αυτή με την ίδρυση της Μονής κατά την επικρατέστερη άποψη πάντως, να ανάγεται ίσως κατά τον 14ο αιώνα.

Άποψη των τοιχογραφιών
πηγή

Η κτητορική επιγραφή
πηγή

Ο Παντοκράτορας στον τρούλο
πηγή

Άποψη του Καθολικού
πηγή

Τα χρόνια που ακολούθησαν, το Μοναστήρι ερειπώθηκε αλλά επανιδρύθηκε λαμπρότερο το έτος 1480, μετά την μεγάλη νίκη των Χριστιανών κατά των Τούρκων, που πολιορκούσαν την Ρόδο και συντελέστηκε την ημέρα της μνήμης του Αγίου (27 Ιουλίου). 

Οι Τηλιακοί που συμμετείχαν στην μάχη, είχαν την απόλυτη βεβαιότητα και πίστη, ότι η νίκη ήταν του Αγίου και ως εκ τούτου επιστρέφοντας στο νησί τους, ανοικοδόμησαν την Μονή του μεγάλου τους Προστάτη. 

Από τον 16ο αιώνα αρχίζει στο Μοναστήρι μεγάλη οικοδομική δραστηριότητα, κτίζεται ο πανύψηλος αμυντικός πύργος του και το 1703 επί ηγουμενίας του ιερομόναχου Λαυρεντίου, ανακατασκευάζεται το σημερινό Καθολικό, σε ρυθμό Βυζαντινό σταυροειδή εγγεγραμμένο μετά τρούλου

πηγή

Το τρεχούμενο Αγίασμα του Αγίου Παντελεήμονα στην Μονή
πηγή

Η θαυματουργή εικόνα του Αγίου Παντελεήμονα

πηγή

Λίγα χρόνια αργότερα η Μονή εμπλουτίζεται με ένα ιδιαίτερο ξυλόγλυπτο τέμπλο, που χρονολογείται περίπου το 1714. 

Το 1776 ο Γρηγόριος ο Συμαίος αγιογραφεί το Καθολικό, με την χαρακτηριστική εντυπωσιακή τεχνοτροπία της Συμαικής αγιογραφικής παράδοσης. 

Παλαιότατη είναι επίσης και η θαυματουργή Εικόνα του Αγίου Παντελεήμονα, πιθανόν να χρονολογείται από τον 15ο αιώνα.

Η εικόνα επαργυρώθηκε το 1839 επί ηγουμενίας του ιερομονάχου Μακαρίου Συκάλη και δια χειρός του αργυροχόου, Νικόλαου Λούρου από την Ρόδο, σύμφωνα πάντα με την επιγραφή της: "1839 / ΗΡΓΙΡΟΘΙ Υ ΠΑΡΟΥCΑ ΥΚΟΝ ΔΙΑ ΣΙΔΡΟ/ΜΙC ΠΑΤΟ. ΤΟΝ ΧΡΙCΤΙΑΝΟΝ ΥΓΟΥΜΕΝΕ/ΒΟΤΟC ΜΑΚΑΡΙΟΥ ΧΕΙΡ Ν<Ι>Κ<Ο>Λ<Α>ΟΥ Ρ<Ο>ΔΟΥ". 

Το 1824 ανακαινίστηκε η βορεινή πτέρυγα των κελιών του μοναστηριού και το 1843 έγινε η επίστρωση της αυλής με ένα αριστουργηματικό και εντυπωσιακό, ροδίτικου ύφους βοτσαλωτό δάπεδο.

Η αφιερωματική επιγραφή επένδυσης της Θαυματουργής εικόνας του Αγίου Παντελεήμονα στην Τήλο.
πηγή

Η εικόνα του Αγίου Παντελεήμονα μετά από την συντήρησή της και χωρίς την επένδυση.
πηγή

Άποψη του εσωτερικού του Καθολικού
πηγή

Η Μονή, παρά τα μαύρα χρόνια της Οθωμανικής σκλαβιάς, γνώρισε μεγάλη οικονομική δύναμη και ευμάρεια, που της επέτρεπαν την άσκηση πλούσιου Εκκλησιαστικού, κοινωνικού αλλά και εθνικού έργου.

Πρωτίστως διέσωσε την εθνική ταυτότητα των κατοίκων και λειτούργησε ως χώρος πνευματικού και εθνικού αναβαπτισμού τους. 

Τα δύσκολα εκείνα χρόνια μεριμνά εμπράκτως για την παιδεία αναλαμβάνοντας την δαπάνη λειτουργίας Σχολείου, ιδρύει Δημοτικό φαρμακείο, καταβάλλει τους μισθούς μονίμου Ιατρού, κατασκευάζει δημόσια κοινωφελή έργα, ενισχύει απόρους, οργανώνει συσσίτιο ορφανών παιδιών, απασχολεί έμμισθους εργάτες, βοσκούς κ.α ενώ στα τέλη του 19ου αιώνα, λειτούργησε ακόμη και ως Τράπεζα, εκδίδοντας χαρτονομίσματα των 5, 10, 20 και 40 παράδων.

Άποψη της Μονής
πηγή

Το Μοναστήρι πανηγυρίζει κάθε χρόνο την 27η Ιουλίου, ημέρα κατά την οποία – εκτός των λατρευτικών λειτουργικών τελετών – λαμβάνει χώρα και το παραδοσιακό λαϊκό πανηγύρι, κάτω από τα αιωνόβια πλατάνια της Μονής, δίπλα από το τρεχούμενο αγίασμα του θαυματουργού Αγίου. 

Τούς θερινούς μήνες είναι καθημερινά επισκέψιμο και ο προσκυνητής φτάνει εκεί, είτε με αυτοκίνητο, είτε με το Δημοτικό Λεωφορείο. 

Στο προαύλιο δεσπόζει το θρυλικό κυπαρίσσι που φύτεψε ο ηγούμενος της μονής Ιερεμίας το 1800, ενώ τη βαθιά σκιά τους στη γύρω έκταση ρίχνουν κι άλλα μεγαλόπρεπα δέντρα, πλατάνια και καρυδιές.

Σήμερα στο μοναστήρι του Αγίου Παντελεήμονα που είναι Πολιούχος και Προστάτης της Τήλου εγκαταβιεί από χρόνια ο εφημέριος της Μονής Εμμανουήλ Πόκκια και ο Επιστάτης της Μονής είναι ο Αρχιερατικός επίτροπος της Μητρόπολης Σύμης και Τήλου, αρχιμανδρίτης Αθανάσιος Φραγκόπουλος.

Τηλέφωνο (+30) 22420 31676, 22413 65200.

Ιερά Μονή Αγίου Βησσαρίωνα - Δουσίκου, Τρίκαλα

πηγή

Βρίσκεται σε απόσταση 25 χιλιομέτρων από τα Τρίκαλα, κοντά στην κωμόπολη της Πύλης και πάνω από το χωριό Άγιος Βησσαρίων (πρώην Δούσικο) σε υψόμετρο 770 μέτρων, στο όρος Κόζιακας. 

 

το Γεφύρι της Πύλης, 
το έχτισε ο Αγιος Βησσαρίων το 1514

Αποκαλείται και μονή του Σωτήρος των Μεγάλων Πυλών λόγω της σύνδεσής της με την κοντινή και διαλυμένη σήμερα, βυζαντινή μονή του 13ου αιώνα, της Πόρτα – Παναγιάς. 

Για να φθάσει ο επισκέπτης στο μοναστήρι περνά από την γέφυρα του Πορταϊκού στην Πύλη, που έκτισε ο ίδιος ο Άγιος Βησσαρίων. 

Το όλο κτιριακό συγκρότημα της Μονής προβάλλει σαν φρούριο και εντυπωσιάζει με την βαθμιδωτή προσαρμογή του στις απότομες κλίσεις του εδάφους, τους εξώστες, την ανεμόσκαλα και το δίχτυ, απ’ όπου γινόταν η πρόσβαση μέχρι το 1962, σήμερα ο επισκέπτης εισέρχεται στον περίβολο της μονής μέσω της κεντρικής εισόδου, η οποία βρίσκεται στο μέσο περίπου της νότιας πλευράς του. 

Το εσωτερικό του Καθολικού

Η Μονή Δουσίκου ιδρύθηκε μεταξύ των ετών 1527 - 1535, στον χώρο των ερειπίων κάποιας παλαιότερης βυζαντινής μονής του 13ου - 14ου αιώνα αφιερωμένης πιθανότατα στο Χριστό. 

Το πρώτο καθολικό της μονής το έχτισε ο ιδρυτής της, Άγιος Βησσαρίων, Μητροπολίτης Λαρίσης και εξέχουσα σημαντική, ιστορική προσωπικότητα μεγάλης εμβέλειας και κοινωνικής δράσης, με τη βοήθεια του αδελφού του Ιγνατίου, επισκόπου Καπούας και Φαναρίου. 

Στη θέση του παλαιού αυτού καθολικού κτίστηκε εκ βάθρων το 1557 το σημερινό καθολικό, από τον ανιψιό του αγίου Βησσαρίων και μητροπολίτη Λαρίσης Νεόφυτο Β΄ και τους επισκόπους Δημητριάδος Ιωσήφ, Λιτζάς Λουκά και Φαναρίου Μαρτύριο. 

Στον Νεόφυτο Β΄ που είναι ο δεύτερος κτήτορας της μονής οφείλεται και η επέκταση των κελιών.

Η μονή Δουσίκου ήτανε από τα πιο πλούσια αλλά και αρκετά δραστήρια μοναστήρια της περιοχής με κτήματα ακόμη και στην Ρουμανία. 

Καθολικό, λιτή: οι Αίνοι
© Μονή Δουσίκου, © 7η Εφορεία Βυζαντινών Αρχαιοτήτων
πηγή

Καθολικό, τοιχογραφίες λιτής
© Μονή Δουσίκου, © 7η Εφορεία Βυζαντινών Αρχαιοτήτων
πηγή

Καθολικό, τοιχογραφίες δυτικού τοίχου: 
Η στον Σταυρόν Ανάβασις, η Σταύρωση, η Αποκαθήλωση
© 7η Εφορεία Βυζαντινών Αρχαιοτήτων
πηγή

Κεντρικό κτίριο της αυλής αποτελεί το καθολικό, αφιερωμένο στη Μεταμόρφωση του Σωτήρος. 

Πρόκειται για έναν αθωνίτικου τύπου, σύνθετο τετρακιόνιο, ναό, στον οποίο έχει προστεθεί νάρθηκας και εξωνάρθηκας ενώ υπάρχουν και τα παρεκκλήσια των Εισοδίων της Θεοτόκου, του Τιμίου Προδρόμου και των Αγίων Πάντων. 

Το καθολικό περιβάλλεται από τριώροφα κτίρια με ξύλινους εξώστες που στεγάζουν τις υπόλοιπες δραστηριότητες της μονής. 

Αριστερά της εισόδου στη μονή βρίσκεται η Τράπεζα και πολλά από τα αρχικά κτίρια, όπως το τμήμα της δυτική πτέρυγας κελλιών, καταστράφηκαν και σήμερα έχουν αναστηλωθεί. 

Καθολικό, ανατολική καμάρα
© Μονή Δουσίκου, © 7η Εφορεία Βυζαντινών Αρχαιοτήτων
πηγή

Καθολικό, λιτή
© Μονή Δουσίκου, © 7η Εφορεία Βυζαντινών Αρχαιοτήτων
πηγή

Η αγιογράφηση του καθολικού με παραστάσεις της κρητικής σχολής, υψηλής τέχνης, που διατηρούνται μέχρι και σήμερα σε αρίστη κατάσταση είναι έργο του κρητικού ζωγράφου Τζώρτζη ή Ζώρζη που αποπερατώθηκε τον Νοέμβριο του 1557.  

Οι αγιογραφίες του Ναού χαρακτηρίζονται από το πλήθος των παραστάσεων, την εμπνευσμένη ιεράρχηση των θεμάτων και την ισορροπία των συνθέσεων. 

Ιδιαίτερα τις ιερές μορφές διακρίνει υψηλή ευγένεια και σεμνότατο ήθος μία δε υπερκόσμιος ανταύγεια και γαλήνη διαχέεται στα εξαϋλωμένα πρόσωπα των Αγίων. 

Έχουν έντονο υπερβατικό χαρακτήρα και καθώς τα βλέπουμε αισθανόμαστε να αγιάζουν τις όψεις μας, να μας παρηγορούν, να μας κατανύσσουν και να μας ανάγουν από τα γήινα στα ουράνια. 

Από τα τρία παρεκκλήσια της μονής, το παρεκκλήσιο των Εισοδίων της Θεοτόκου φέρει διάκοσμο του 1675, το παρεκκλήσιο του Τιμίου Προδρόμου του 1693 και το παρεκκλήσιο των Αγίων Πάντων του 1746 ενώ το ξυλόγλυπτο τέμπλο του καθολικού είναι έργο μεταγενέστερο της αρχικής φάσης του καθολικού και χρονολογείται στα 1813. 

Τοιχογραφίες στο Καθολικό 

© Μονή Δουσίκου, © 7η Εφορεία Βυζαντινών Αρχαιοτήτων 

πηγή

Άποψη της Μονής

O μικρός ναός και ο ξενώνας που βρίσκονται προσαρτημένα στην δυτική πλευρά του αρχικού περιβόλου της μονής χτίστηκαν την δεκαετία του 1960 προκειμένου να εξυπηρετήσουν τις ανάγκες γυναικών προσκυνητών, στις οποίες απαγορεύεται η είσοδος στο αρχικό μοναστηριακό συγκρότημα. 

Οι ανάγκες αυτές καλύπτονται σήμερα στον ξενώνα και το ναΰδριο που χτίστηκε, τα τελευταία χρόνια, σε μία μικρή απόσταση νοτίως της μονή. 

Η προσωπικότητα του κτήτορα της Μονής Αγίου Βησσαρίωνα αλλά και οι μοναχοί πού ασκήθηκαν σε αυτή την ανέδειξαν σημαντικό και σεβάσμιο προσκύνημα αλλά και συγχρόνως ένα αξιόλογο και σπουδαίο κέντρο θρησκευτικού, κοινωνικού, εθνικού καθώς επίσης και πολιτιστικού βίου  στη Θεσσαλία αλλά και στην Ήπειρο. 

Η σημερινή είσοδος της Μονής

Η Μονή Δουσίκου διέθετε ένα αρκετά σημαντικό αλλά και  εξαιρετικά άρτια οργανωμένο εργαστήριο βιβλιογραφίας πλαισιωμένο από εξαιρετικά αρίστους κωδικογράφους μοναχούς.

Ακόμη διέθετε και ένα επίσης παρόμοιο εξαιρετικό εργαστήριο βιβλιοδεσίας από τα οποία παρήγαγε ένα μεγάλο πλήθος χειρογράφων πού εμπλουτίζουν και κοσμούν σήμερα ιδιαίτερα την Εθνική Βιβλιοθήκη των Αθηνών. 

Όπως μάλιστα, επίσης, μας πληροφορούν ακόμη και οι Δημήτρης Σοφιανός και ο Φώτης Δημητρακόπουλος στην σημαντική μελέτη τους με τίτλο “Τα χειρόγραφα της Μονής Δουσίκου Αγίου Βησσαρίωνος”:

..η Μονή διετήρει και πλουσιώτατην βιβλιοθήκην, εις χειρογράφους κώδικας και παλαιά έντυπα βιβλία, έως το 1882, οπότε, δυστυχώς της αφηρέθη, με κυβερνητικήν εντολή, το μέγιστον μέρος του χειρόγραφου πλούτου της (532 εν όλω κώδικες, πολύτιμοι δια την ιστορία της Μονής και την παλαιογραφικήν επιστήμην γενικώτερα) και μετεφέρθη εις την Εθνική Βιβλιοθήκη της Ελλάδος, εις Αθήνας, όπου και σήμερα εναπόκειται.. 

H Tιμία Κάρα του Αγίου Βησσαρίωνα

Πολλές φορές λόγω της δράσεώς της απέβη ο στόχος των κατακτητών. Τo 1771 πέντε χιλιάδες τουρκαλβανοί την πολιορκούν και την λεηλατούν, τo 1800 επίσης ενώ το 1823 σώζεται ως εκ θαύματος από την πρωτοφανή αγριότητα του τουρκαλβανού Σούλτζε Κόρυτζα πού είχε αποφασίσει να την παραδώσει στην φωτιά. 

Ο Σούλτζε Κόρυτζα αποχώρησε αφού σύλησε το ταμείο της και άλλους από τούς μοναχούς έσφαξε ενώ άλλους κακοποίησε. 

Παρ' όλα αυτά τα δεινά το 1858 επί ηγουμενίας του Αρχιμανδρίτη Κυπριανού  το Μοναστήρι αναλαμβάνει την  προστασία και την διοίκηση της ελληνικής σχολής στα Τρίκαλα, ενώ παράλληλα ιδρύει ιατρείο πού διέθετε επιστήμονα ιατρό για την δωρεάν περίθαλψη των απόρων ασθενών της ευρύτερης περιοχής. Το 1943 έμελλε να υπομείνει δύο φορές σφοδρό και ανελέητο βομβαρδισμό από τά στρατεύματα κατοχής. 

Σήμερα η Μονή Βησσαρίωνα λειτουργεί με λίγους μοναχούς υπό την καθοδήγηση του Καθηγουμένου αρχιμανδρίτη Ιγνάτιου Πούτου και είναι άβατο για τις γυναίκες σύμφωνα με την εντολή του Αγίου Βησσαρίωνα πού διατυπώνεται και στη διαθήκη Του και που η Τιμία κάρα του φυλάσσεται ως μοναδικός θησαυρός στην Μονή.

Η μονή  Βησσαρίωνα γιορτάζει στις 6 Αυγούστου (Μεταμόρφωση του Σωτήρος) και στις 15 Σεπτεμβρίου (Αγίου Βησσαρίωνα).

Τηλέφωνο Μονής: (+30) 24340 22420