Η ΤΙΜΙΑ ΚΑΡΑ ΜΕ ΤΟ ΑΔΙΑΦΘΟΡΟ ΑΡΙΣΤΕΡΟ ΑΥΤΙ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ.

Αποθησαυρίζεται στην Ιερά Μεγίστη Μονή Βατοπεδίου Αγίου όρους. 

Η Εκκλησιαστική παράδοση αναφέρει ότι αυτό ήταν το αυτί που ο μαθητής του Χρυσοστόμου Πρόκλος έβλεπε τον Απόστολο Παύλο να υπαγορεύει την ερμηνεία των αποστολικών χωρίων και των Γραφών προς τον Χρυσόστομο.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Στην Ορθόδοξη Εκκλησία αποδίδουμε στα Αγία λείψανα τιμή και ευλαβική προσκύνηση, η όποια όμως δεν αποτελεί λατρευτική προσκύνηση η λατρεία. Τούτο γιατί κανείς ποτέ ορθόδοξος χριστιανός δεν ταύτισε στη σκέψη του τα τίμια λείψανα με «θεούς». Μακαριστός π. ΑΝΤΩΝΙΟΣ ΑΛΕΒΙΖΟΠΟΥΛΟΣ (ΕΓΧΕΙΡΙΔΙΟΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΠΑΡΑΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΩΝ ΟΜΑΔΩΝ).

Η λειψανοθήκη ανοιχτή, διακρίνεται το αδιάφθορο
αριστερό αυτί του Αγίου

Ο μεγάλος αυτός πατέρας και διδάσκαλος της Ανατολικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, γνωστός και ως Ιωάννης της Αντιόχειας, γεννήθηκε στην Αντιόχεια το 347 ενώ κατά άλλους γεννήθηκε το 354. 

Πατέρας του ήταν ο στρατηγός Σεκούνδος και μητέρα του η Ανθούσα, δυστυχώς όμως γρήγορα έμεινε ορφανός από πατέρα, και η μητέρα του - χήρα τότε σε ηλικία 20 ετών - τον ανέθρεψε και τον μόρφωσε κατά τον καλύτερο χριστιανικό τρόπο. 

Ήταν ένα ευφυέστατο μυαλό και σπούδασε πολλές επιστήμες στην Αντιόχεια - κοντά στον τότε διάσημο ρήτορα Λιβάνια - αλλά και στην Αθήνα, μαζί με τον αγαπημένο του φίλο, Μέγα Βασίλειο ενώ όταν αποπεράτωσε τις σπουδές του, επανήλθε στην Αντιόχεια και αποσύρθηκε στην έρημο για πέντε χρόνια, όπου ασκήτευε προσευχόμενος και μελετώντας τις Άγιες Γραφές. 

Άποψη της Λειψανοθήκης

Ασθένησε όμως και επέστρεψε στην Αντιόχεια, οπού χειροτονήθηκε διάκονος - το 381 σε ηλικία 34 ετών - από τον Αρχιεπίσκοπο Αντιοχείας Μελέτιο. 

Αργότερα, χειροτονήθηκε, από τον διάδοχο του Μελετίου, Φλαβιανό, πρεσβύτερος σε ηλικία 40 ετών.

Κατά την Ιερατική του διακονία ανέπτυξε όλα τα ψυχικά του χαρίσματα, πύρινο θείο ζήλο και πρωτοφανή ευγλωττία στα κηρύγματα του, έσειε και συγκλόνιζε τα πλήθη της Αντιόχειας και συγκινούσε τις ψυχές τους βαθύτατα. 

Η φήμη του αυτή έφτασε μέχρι τη βασιλεύουσα και έτσι, την 15η Δεκεμβρίου του 397, με κοινή ψήφο βασιλιά Αρκαδίου και Κλήρου, έγινε Πατριάρχης Κωνσταντινούπολης, κάτι που ο ίδιος όμως, δεν επεδίωξε ποτέ. 

Και από την θέση αυτή ο Ιερός Χρυσόστομος, εκτός άλλων, υπήρξε αυστηρός ασκητής αλλά και δεινός ερμηνευτής της Αγίας Γραφής, όπως φαίνεται από τα πολλά συγγράμματα του, από τα οποία διασώθηκαν 804, περίπου, ομιλίες του. 

Κώδικας 13, Ιωάννου Χρυσοστόμου, υπόμνημα στον
 Ευαγγελιστή Ματθαίο, 12ος αι., Πρωτάτο, Αγιον Όρος.
πηγή

Έργο επίσης του Χρυσοστόμου είναι και η Θεία Λειτουργία, που τελούμε σχεδόν κάθε Κυριακή, με λίγες μόνο, από τότε μετατροπές και κατά τη διάρκεια της πατριαρχίας του υπήρξε αδυσώπητος ελεγκτής κάθε παρανομίας και κακίας. 

Αυτό όμως έγινε αιτία να δημιουργήσει φοβερούς εχθρούς, και μάλιστα αυτήν την αυτοκράτειρα Ευδοξία, επειδή έλεγχε τις παρανομίες της. 

Η Ευδοξία σε συνεργασία με τον τότε Πατριάρχη Αλεξαδρείας Θεόφιλο, συγκάλεσε παράνομη σύνοδο από 36 επισκόπους (όλοι τους πνευματικά ύποπτοι και δυσαρεστημένοι από τον άγιο) στο χωριό Δρυς της Χαλκηδόνας και πέτυχε την καθαίρεση και εξορία του Αγίου σε ένα χωριό της Βιθυνίας.

Η απόφαση αυτή όμως, εξερέθισε τα πλήθη και αναγκάστηκε η Ευδοξία να τον ανακαλέσει από την εξορία και να τον αποκαταστήσει στο θρόνο με άλλη συνοδική αθωωτική απόφαση, το 402. 

Λίγο αργότερα όμως κατάφερε και πάλι να εξορίσει τον Άγιο στις 20 Ιουνίου του 404 στην Κουκουσό της Αρμενίας και από κει στα Κόμανα, όπου μετά από πολλές κακουχίες και ταλαιπωρίες, πέθανε το 407 και ο Μ. Ι. Γαλανός στον Συναξαριστή του, αναφέρει για τον Χρυσόστομο, ότι υπήρξε και αναγνωρίζεται ως ο πιο άριστος και δημοφιλής διδάσκαλος της Χριστιανικής Εκκλησίας.

Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος πηγαίνει στην εξορία

 Μικρογραφία στο Μηνολόγιο του Βασίλειου Β '. 

το 985, Κωνσταντινούπολη. 

πηγή

Κανένας δεν εξήγησε όπως αυτός, με τόσο πλούτο και τόση σαφήνεια τα νοήματα των θείων Γραφών, ούτε δε υπήρξε εφάμιλλος του στην ετοιμολογία, την απλότητα, αλλά και στη φλόγα και τη δύναμη της ρητορείας.

Υπήρξε ρήτορας θαυμαστός, λογοτέχνης απαράμιλλος, βαθύτατος και διεισδυτικότατος, ψυχολόγος και καταπληκτικός κοινωνιολόγος με αίσθημα χριστιανικής ισότητας, χωρίς προνομιούχους, με καθολική αδελφότητα. 

Ανήκει σ' αυτούς που φαίνονται «ὡς φωστῆρες ἐν κόσμῳ» (Προς Φιλιππησίους, 6' 15.), δηλαδή σαν φωτεινά αστέρια μέσα στον κόσμο και συγκαταλέγεται ανάμεσα στις κορυφαίες εκκλησιαστικές προσωπικότητες, λόγο του αξεπέραστου χαρίσματός του, στην ομιλία ενώ επίσης διετέλεσε επίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως, όπου διακρίθηκε για το σπουδαίο ποιμαντικό και φιλανθρωπικό έργο του.

Φορητή Εικόνα του 1894 
Φανάρι, Πατριαρχικός ναός Αγίου Γεωργίου.
  πηγή

Αναδείχτηκε ως ένας από τους πλέον λαοφιλείς ιεράρχες και σήμερα θεωρείται άγιος από τα Παπικά, Λουθηρανικά και Αγγλικανικά δόγματα, ενώ κατατάσσεται στους μεγάλους πατέρες της Ορθόδοξης Εκκλησίας. 

Από ιστορικές πηγές που διαθέτουμε, αντλούμε στοιχεία για την εμφάνιση του Ιωάννη Χρυσοστόμου. 

Έτσι μαθαίνουμε ότι ήταν πολύ μικρόσωμος, με μεγάλο κεφάλι αιωρούμενο στους ώμους του,  υπερβολικά λεπτόσαρκος, είχε μακριά μύτη και πλατιά ρουθούνια ενώ ήταν πολύ ωχρός και λευκός μαζί, είχε βαθουλωτές τις κόγχες των ματιών και μεγάλους τούς βολβούς. 

Εξαιτίας αυτού, συνέβαινε να παρουσιάζει με τα μάτια του πιο χαρούμενη όψη, αν και με τα υπόλοιπα  χαρακτηριστικά του φανέρωνε άτομο βασανισμένο ενώ το μέτωπό του ήταν μεγάλο, χωρίς τρίχες και χαραγμένο με πολλές ρυτίδες. 

Είχε μεγάλα αυτιά, γένια μικρά, πολύ αραιά και λευκά και τα μάγουλά του, ήταν βαθουλωμένα στο έπακρο εξαιτίας τής συνεχής νηστείας.

Ο Αγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος πέθανε την 14η Σεπτεμβρίου, αλλά λόγω ότι την ίδια ημέρα συμπίπτει και η εορτή της υψώσεως του Τιμίου Σταυρού μετατέθηκε η εορτή της μνήμης του την 13η Νοεμβρίου ενώ την 15η Δεκεμβρίου εορτάζουμε την χειροτονία του σε Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως

Την 27η Ιανουαρίου εορτάζουμε την ανακομιδή των λειψάνων του, αλλά η μνήμη του εορτάζεται και την 30η Ιανουαρίου μαζί με τον Μέγα Βασίλειο και τον Άγιο Γρηγόριο τον Θεολόγο, στην γιορτή των Τριών Ιεραρχών. Τέλος, γιορτάζουμε και την 26η Φεβρουαρίου, την μνήμη της χειροτονίας του σε πρεσβύτερο.

  ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

ΤΟ ΑΦΘΑΡΤΟ ΔΕΞΙΟ ΧΕΡΙ ΤΟΥ
ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΗ ΤΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ (ΚΛΙΚ ΕΔΩ)

ΤΟ ΑΦΘΑΡΤΟ ΑΡΙΣΤΕΡΟ ΧΕΡΙ ΤΟΥ
ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΗ ΤΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ (ΚΛΙΚ ΕΔΩ)

Απολυτίκιο

Αγίου Ιωάννη του Χρυσοστόμου

Η ΤΙΜΙΑ ΚΑΡΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΑΛΕΞΙΟΥ, ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΤΟΥ ΘΕΟΥ.

Φυλάσσεται στην Ιερά Μονή Αγίας Λαύρας στην Πελοπόννησο και δωρήθηκε σε αυτήν το 1398 από τον Αυτοκράτορα Μανουήλ Β' Παλαιολόγο.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Στην Ορθόδοξη Εκκλησία αποδίδουμε στα Αγία λείψανα τιμή και ευλαβική προσκύνηση, η όποια όμως δεν αποτελεί λατρευτική προσκύνηση η λατρεία. Τούτο γιατί κανείς ποτέ ορθόδοξος χριστιανός δεν ταύτισε στη σκέψη του τα τίμια λείψανα με «θεούς». Μακαριστός π. ΑΝΤΩΝΙΟΣ ΑΛΕΒΙΖΟΠΟΥΛΟΣ (ΕΓΧΕΙΡΙΔΙΟΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΠΑΡΑΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΩΝ ΟΜΑΔΩΝ).

Τοιχογραφία του Αγίου Αλεξίου του 1457 

από τη Λιτή του Καθολικού της Ιεράς Μονής 

Διονυσίου του Αγίου Όρους.

έργο τού αγιογράφου Τζώρτζη (Ζώρζη) Φουκά

Ο Όσιος Αλέξιος γεννήθηκε στη Ρώμη κατά τους χρόνους των αυτοκρατόρων Αρκαδίου (395 - 408) και Φλάβιου Ονωρίου (395 - 423) από ευσεβείς και εύπορους γονείς. 

Ο πατέρας του, ο Ευφημιανός ήτανε συγκλητικός, φιλόπτωχος και συμπαθής, ώστε καθημερινά παρέθετε τρεις τράπεζες στο σπίτι του για τα ορφανά, τις χήρες και τους ξένους που ήταν φτωχοί. 

Η γυναίκα του Ευφημιανού ονομαζόταν Αγλαΐς, ήταν άτεκνη αλλά πολύ πιστή και σε κάποια δέησή της να αποκτήσει παιδί, ο Θεός την εισάκουσε και τους χάρισε την ευλογία να αποκτήσουν, έναν υιό. 

Αφού το παιδί μεγάλωσε κι έλαβε την κατάλληλη παιδεία, έγινε σοφότατος και θεοδίδακτος και όταν έφθασε στη νόμιμη ηλικία, τον στεφάνωσαν με θυγατέρα από βασιλική και ευγενική γενιά, όμως το βράδυ στο συζυγικό δωμάτιο ο Όσιος, αφού πήρε το χρυσό δακτυλίδι και τη ζώνη, τα επέστρεψε στην σύζυγό του και εγκατέλειψε τον κοιτώνα τους. 

Ο Όσιος Αλέξιος ο άνθρωπος του Θεού

 Τοιχογραφία (Fresco), Σερβία  

Παίρνοντας μαζί του αρκετά χρήματα από τα πλούτη του έφυγε με πλοίο περιφρονώντας την ματαιότητα της επίγειας δόξας. 

Καταφθάνει στην Λαοδικεία της Συρίας και από εκεί στην Έδεσσα της Μεσοποταμίας, όπου εκεί ο Όσιος Αλέξιος μοίρασε τα χρήματα στους πτωχούς, ακόμη και τα ιμάτιά του, και, αφού ντύθηκε με κουρελιασμένα και χιλιομπαλωμένα ρούχα, κάθισε στο νάρθηκα του ναού της Υπεραγίας Θεοτόκου.

Προτίμησε έτσι να ζει με νηστεία όλη την εβδομάδα και να μεταλαμβάνει των Αχράντων Μυστηρίων κάθε Κυριακή, ενώ μόνο τότε έτρωγε λίγο άρτο και έπινε λίγο νερό, όμως οι γονείς του όμως τον αναζητούσαν παντού και έστειλαν τους υπηρέτες τους να τον βρουν, έφθασαν δέ μέχρι το ναό της Έδεσσας, χωρίς ωστόσο να τον αναγνωρίσουν. 

Eικόνα του Στεφάνου Tζανκαρόλα, τέλη 17ου αιώνα.

Απεικονίζει τον βίο του Αγίου ως την αγιοποίησή του και τα 
λόγια του στον Xριστό, κρατώντας τον σταυρό του μαρτυρίου. 

Ναός – Μουσείο Παναγίας Aντιβουνιώτισσας, Kέρκυρα.

Τόμος «Eικόνες της Kέρκυρας»του Παναγιώτη Λ.Bοκοτόπουλου,

Mορφωτικό Ίδρυμα Eθνικής Tραπέζης, 1990.

Οι δούλοι επέστρεψαν άπρακτοι στη Ρώμη, ενώ η μητέρα του Αλέξιου με οδύνη, φορώντας φτωχά ενδύματα, καθόταν σε μια πόρτα του σπιτιού πενθώντας νύχτα και ημέρα, το ίδιο και η νύφη, που φόρεσε έναν τρίχινο σάκκο και παρέμεινε κοντά στην πεθερά της.

Ο Όσιος Αλέξιος για δεκαεπτά ολόκληρα χρόνια παρέμεινε στο νάρθηκα του ναού της Θεοτόκου.

Μια νύχτα η Παναγία μας, παρουσιάστηκε στο όνειρο του προσμονάριου του ναού και του ζήτησε να του φέρει μέσα στο ναό τον "άνθρωπο του Θεού". 

Ο προσμονάριος, αφού βγήκε από το ναό και δεν βρήκε κανένα άνθρωπο παρά μόνο τον Αλέξιο και δεήθηκε στην Παναγία να του υποδείξει τον άνθρωπο του Θεού, όπως κι έγινε και η Παναγία, του υπέδειξε τον Αλέξιο.

Ο Προσμονάριος, πήρε από το χέρι τον Όσιο Αλέξιο και τον έβαλε μέσα στο ναό με κάθε τιμή αλλά και με κάθε μεγαλοπρέπεια. 

Ο Όσιος, όταν κατάλαβε ότι έγινε γνωστός στο Ναό, έφυγε κρυφά και σκέφτηκε να πάει στην Ταρσό, στο ναό του Αγίου Παύλου του Αποστόλου, όπου εκεί θα ήτανε άγνωστος, όμως άλλα σχεδίασε η Θεία Πρόνοια. 

Ο τάφος του Αγίου Αλεξίου, στον καθολικό
ναό των Αγίου Βονιφατίου και Αλεξίου στην Ρώμη.
πηγή

Ένας πολύ βίαιος άνεμος άρπαξε το πλοίο και το μετέφερε στη Ρώμη και βγαίνοντας από το πλοίο κατάλαβε ότι ο Κύριος ήθελε να επανέλθει ο Αλέξιος στο σπίτι του, όμως όταν συνάντησε τον πατέρα του, που δεν αναγνώρισε τον υιό του, του ζήτησε να τον ελεήσει και να τον αφήσει να τρώει από τα περισσεύματα της τράπεζάς του. 

Με μεγάλη προθυμία ο πατέρας του δέχθηκε να τον ελεήσει και μάλιστα του έδωσε κάποιο υπηρέτη για να τον βοηθάει. Κάποιοι δούλοι από την οικία τον πείραζαν και τον κορόιδευαν, όμως αυτό δεν τον ένοιαζε. Έδινε την τροφή του σε άλλους, παραμένοντας όλη την εβδομάδα χωρίς τροφή και νερό, και μόνο μετά την Κοινωνία των Θείων και Αχράντων Μυστηρίων δεχόταν λίγο άρτο και νερό.

Έμεινε λοιπόν για δεκαεπτά χρόνια στον πατρικό οίκο χωρίς να τον γνωρίζει κανένας. 

Όταν έφθασε ο καιρός της κοιμήσεώς του, τότε κάθισε κι έγραψε σε χαρτί όλο το βίο του, τους τόπους που πέρασε, αλλά και κάποια από τα μυστικά που γνώριζαν μόνο οι γονείς του. Κάποια Κυριακή, όταν ο Αρχιεπίσκοπος Ιννοκέντιος τελούσε τη Θεία Λειτουργία, ακούσθηκε φωνή από το Άγιο Θυσιαστήριο, που καλούσε τους συμμετέχοντες να αναζητήσουν τον άνθρωπο του Θεού. 

Τοιχογραφία τού 16ου αιώνα 

Ι. Μ Αγίου Νεοφύτου τού Εγκλείστου, Πάφος Κύπρος. 

Την Παρασκευή, 17 Μαρτίου του 411, ο Όσιος Αλέξιος παρέδωσε το πνεύμα του στα χέρια του Θεού, ενώ το απόγευμα της ίδιας μέρας οι πιστοί βασιλείς και ο Αρχιεπίσκοπος προσήλθαν στο ναό για να δεηθούν στο Θεό να τους αποκαλύψει τον άγιο άνθρωπο του Θεού. 

Μια φωνή τους κατηύθυνε στο σπίτι του Ευφημιανού και εκεί αργότερα πήγανε οι βασιλείς μαζί με τον Αρχιεπίσκοπο, προξενώντας μάλιστα την απορία της γυναίκας και της νύφης του για την παρουσία τους εκεί, και ρώτησαν τον Ευφημιανό. 

Εκείνος, αφού ρώτησε πρώτα τους υπηρέτες, είπε ότι δεν γνώριζε τίποτα. Στην συνέχεια ο υπηρέτης που φρόντιζε τον Όσιο Αλέξιο, παρακινούμενος από θεία δύναμη ανέφερε τον τρόπο ζωής του πτωχού, τον οποίο εξυπηρετούσε. 

Τότε ο Ευφημιανός χωρίς να γνωρίζει ότι ο Όσιος είναι ήδη νεκρός, αποκάλυψε το πρόσωπο αυτού, που έλαμπε σαν πρόσωπο αγγέλου, στο χέρι του Οσίου μάλιστα είδε χαρτί, που δεν μπόρεσε να αποσπάσει. 

Στη συνέχεια ανέφερε στους επισκέπτες του ότι βρέθηκε ο άνθρωπος του Θεού. Οι βασιλείς και ο Αρχιεπίσκοπος τότε εδεήθησαν στον Όσιο να τους επιτρέψει να δουν το χαρτί που είχε στο χέρι του. Μόλις ο αρχειοφύλακας πήρε στο χέρι του το χαρτί, ο Ευφημιανός αντιλήφθηκε ότι επρόκειτο για τον υιό του, τον οποίο αναζητούσε χρόνια τώρα, και μεγάλο πένθος έπεσε στην οικογένειά του, θρήνος μεγάλος και από την γυναίκα και τη νύφη του.

Ο Όσιος Αλέξιος ο άνθρωπος του Θεού

Βυζαντινό Μηνολόγιο τού Μαρτίου (17 - 20), τού 14ου αιώνα.

Βρίσκεται στην Βιβλιοθήκη Bodleian, 

στην Οξφόρδη της Αγγλίας.

Ο βασιλεύς Ονώριος και ο Αρχιεπίσκοπος μετέφεραν το τίμιο λείψανο του Οσίου στη μέση της πόλης και κάλεσαν το λαό να έλθει να προσκυνήσει και να λάβει ευλογία και όσοι προσέρχονταν και ασπάζονταν το τίμιο λείψανο, άλαλοι, κουφοί, τυφλοί, λεπροί, δαιμονισμένοι, όλοι θεραπεύονταν.

Ήταν τόσος ο κόσμος που προσερχόταν για να δει το τίμιο λείψανο, που δεν μπορούσαν να το μεταφέρουν στο ναό του Αγίου Βονιφατίου για να το ενταφιάσουν, μάλιστα έριξαν στον κόσμο, χρυσό και άργυρο για να του αποσπάσουν την προσοχή, αλλά μάταια. 

Όταν μεταφέρθηκε το τίμιο λείψανο στο ναό, τοποθετήθηκε σε θήκη φτιαγμένη από χρυσό, άργυρο και πολύτιμους λίθους ενώ αμέσως άρχισε να ευωδιάζει και να αναβλύζει μύρο, το οποίο έγινε ίαμα και θεραπεία για όλους.

Άγνωστο πώς και πότε, η Κάρα έφτασε στο Βυζάντιο και το 1398 δωρήθηκε στη Μονή Αγίας Λαύρας από τον Αυτοκράτορα Μανουήλ τον Παλαιολόγο, κατά την πυρπόληση της Μονής από τους Οθωμανούς το 1585 διασώθηκε από δύο μοναχούς και όταν το 1773 Αλβανοί καταλαμβάνουν το μοναστήρι, το λεηλατούν, και πωλούν την Κάρα του Αγίου στην περιοχή της Λάρισας. 

Λεπτομέρεια της Τιμίας Κάρας του Αλεξίου

Αρκετά χρόνια αργότερα η Τιμία Κάρα του Αλεξίου, έρχεται στα χέρια μιας μοναχής η οποία την επέστρεψε στην Μονή της Αγίας Λαύρας Καλαβρύτων.

Την παραμονή της εορτής του Αγίου πλήθος πιστών από ολόκληρη την Αχαΐα προσέρχεται στην Ιερά Μονή της Αγίας Λαύρας για να παρακολουθήσει με ευλάβεια την ολονύκτιο αγρυπνία προς τιμήν του Αγίου. 

Την κυριώνυμο ημέρα της εορτής η τιμία κάρα μεταφέρεται στην κωμόπολη των Καλαβρύτων, όπου κλήρος και λαός την υποδέχεται με επισημότητα και στη συνέχεια η πομπή κατευθύνεται στον Μητροπολιτικό Ναό των Καλαβρύτων, όπου τελείται η Θεία Λειτουργία. 

Ο Άγιος Αλέξιος τιμάται επίσης στην Πάτρα, όπου η Ιερά Μονή της Αγίας Λαύρας διατηρεί εδώ και πολλά χρόνια, μετόχι με περικαλλή ιερό ναό επ’ ονόματι του Αγίου, αλλά και στο Αίγιο, όπου στην περιοχή Σταφιδάλωνα έχει ανεγερθεί ενοριακός ναός αφιερωμένος στη μνήμη του. 

Ναοί προς τιμήν του Αγίου Αλεξίου υπάρχουν επίσης στα χωριά Κλεισορεύματα Αιτωλοακαρνανίας, Γεωργίτσιο Λακωνίας και Λειβαδίτσα Πέλλης, στη Χίο, στην Πάτμο και στην Ιερά Μονή Κοιμήσεως Θεοτόκου Μπούρα Αρκαδίας.

Η μνήμη του τιμάται στις 17 Μαρτίου.

Απολυτίκιο 

του Αγίου Αλεξίου, του Ανθρώπου του Θεού

ΤΜΗΜΑ ΤΗΣ ΤΙΜΙΑΣ ΚΑΡΑΣ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΡΟΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ.

Αποθησαυρίζεται στην Ιερά Μονή Παμμμεγίστων Ταξιαρχών Αιγιαλείας.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Στην Ορθόδοξη Εκκλησία αποδίδουμε στα Αγία λείψανα τιμή και ευλαβική προσκύνηση, η όποια όμως δεν αποτελεί λατρευτική προσκύνηση η λατρεία. Τούτο γιατί κανείς ποτέ ορθόδοξος χριστιανός δεν ταύτισε στη σκέψη του τα τίμια λείψανα με «θεούς». Μακαριστός π. ΑΝΤΩΝΙΟΣ ΑΛΕΒΙΖΟΠΟΥΛΟΣ (ΕΓΧΕΙΡΙΔΙΟΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΠΑΡΑΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΩΝ ΟΜΑΔΩΝ).

Η Αγία Βαρβάρα και η Αγία Κυριακή
Τοιχογραφία στη Λιθιά Καστοριάς, 1850.

H Τιμία Κάρα της Αγίας Κυριακής δωρήθηκε το 1450 από τους Παλαιολόγους στην Ιερά Μονή Παμμεγίστων Ταξιαρχών Αιγιαλείας.

H Αγία Μεγαλομάρτυς Κυριακή γεννήθηκε στη Νικομήδεια, μοναδικό παιδί του Δωρόθεου και της Ευσεβίας, Έλληνες, ευσεβείς χριστιανοί, πλούσιοι, αλλά χωρίς απογόνους.

Προσευχόμενοι αδιαλείπτως, απέκτησαν ένα παιδί εκ Θεού και εφόσον γεννήθηκε ημέρα Κυριακή (την ημέρα του Κυρίου), της δόθηκε το όνομα Κυριακή που από την παιδική της ηλικία ήτανε αφιερωμένη στο Θεό και πολύ όμορφη τόσο στο σώμα όσο και στην ψυχή. 

Πολλοί μνηστήρες τη ζήτησαν σε γάμο, αλλά απέρριπτε όλες τις προτάσεις, λέγοντας ότι είναι αρραβωνιασμένη με τον Χριστό τον Κύριο και ότι δεν επιθυμούσε τίποτε περισσότερο από το να πεθάνει εν παρθενία. 

Ένας δικαστής στη Νικομήδεια ήθελε να αρραβωνιάσει την Κυριακή με το γιο του, δεδομένου μάλιστα ότι εκείνη προερχόταν από πλούσια οικογένεια. Καθώς και η δική του πρόταση απορρίφθηκε, κατήγγειλε την Κυριακή και τους γονείς της ως Χριστιανούς στον αυτοκράτορα Διοκλητιανό.

Αγία Κυριακή 13ος αιώνας.
Τοιχογραφία στον Ναό του Αγίου Γεωργίου της 
Αγκώνας στην Ορμήδεια της Κύπρου.

Ο αυτοκράτορας διέταξε οι γονείς της να υποβληθούν σε βασανιστήρια και ο Δωρόθεος ξυλοκοπήθηκε άγρια, μέχρι του σημείου οι στρατιώτες από την κούραση να σταματήσουν να τον χτυπούν. 

Επειδή ούτε η κολακεία, ούτε τα μαρτύρια είχαν αποτέλεσμα, ο Δωρόθεος και η Ευσεβία εξορίστηκαν στη Μελιτηνή (μεταξύ Καππαδοκίας και Αρμενίας), όπου πέθαναν υπομένοντας πολλά δεινά για τον Χριστό. Έστειλε τότε ο αυτοκράτορας την Κυριακή να ανακριθεί από τον Μαξιμιανό.

Η Κυριακή αρνήθηκε να αποκηρύξει την πίστη της. Ως αποτέλεσμα ο Μαξιμιανός διέταξε να τη μαστιγώσουν. Οι άνδρες του αυτοκράτορα τη βασάνισαν με κάθε δυνατό τρόπο, αλλά η πίστη της ήταν ακλόνητη. 

Ένα βράδυ, καθώς κείτονταν στο πάτωμα του κελιού της, άκουσε τη φωνή του Θεού να της λέει: «Μη φοβάσαι τα βασανιστήρια Κυριακή, το πνεύμα μου είναι μαζί σου». 

Έπειτα από πολλές και τρομερές δοκιμασίες, ο Μαξιμιανός απέτυχε να πείσει τη νεαρή γυναίκα να αλλάξει την πίστη της. Την έστειλε τότε στον έπαρχο της Βιθυνίας Ιλαρίωνα, από τον οποίο ζήτησε να κάνει την Κυριακή ειδωλολάτρη ή να του την ξαναστείλει.

Ο Ιλαρίων έβαλε τα δυνατά του για να το πετύχει αυτό. Ένα από τα βασανιστήρια που δοκίμασε ήταν να την βάζει να κρέμεται από τα μαλλιά της αρκετές ώρες ενώ στρατιώτες της έκαιγαν το σώμα με αναμμένες δάδες. 

Τέλος, την έριξαν σε ένα κελί φυλακής. Εκείνη τη νύχτα ο Χριστός εμφανίστηκε και της θεράπευσε τις πληγές. Βλέποντας τη θαυματουργή σωτηρία της Κυριακής πολλοί ειδωλολάτρες πίστεψαν στο Χριστό· ως συνέπεια αποκεφαλίστηκαν.

Ύστερα από εξαντλητική ανάκριση, οδήγησαν την Κυριακή στο ναό να θυσιάσει στα είδωλα.

Εκείνη, εισερχόμενη, παρακαλούσε μέσα της το Χριστό να τη βοηθήσει.

Ένας δυνατός σεισμός κατατρόμαξε τους δημίους και τα αγάλματα του ναού έπεσαν από τα βάθρα τους κι έγιναν θρύψαλα. 

Η Κυριακή βασανίστηκε ξανά από τον Απολλώνιο, ο οποίος διαδέχθηκε τον Ιλαρίωνα. 

Όταν όμως την έριχναν στη φωτιά, οι φλόγες δεν την έκαιγαν και όταν την έριχναν στα άγρια θηρία αυτά ημέρευαν. 

Εν τέλει, ο Απολλώνιος την καταδίκασε σε αποκεφαλισμό. 

Της δόθηκαν λίγα λεπτά για να προσευχηθεί, και ζήτησε από το Θεό να παραλάβει την ψυχή της, μνημόνευε δε αυτούς που εξ αιτίας τους είχε την τιμή να μαρτυρήσει για το Χριστό ενώ ύστερα έγειρε στη γη. Όταν ο δήμιος πλησίασε για να εκτελέσει τη διαταγή, είδε ότι η Κυριακή ήταν ήδη νεκρή, ήταν μόλις 21 χρονών.

Η μνήμη της Αγίας Κυριακής εορτάζεται στις 7 Ιουλίου.

ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

ΤΟ ΔΕΞΙ ΧΕΡΙ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ
ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΡΟΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ (ΚΛΙΚ ΕΔΩ)

Απολυτίκιο

Αγίας Μεγαλομάρτυρος Κυριακής.

Η ΤΙΜΙΑ ΖΩΝΗ ΤΗΣ ΥΠΕΡΑΓΙΑΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ.

Φυλάσσεται στην Ιερά Μεγίστη Μονή Βατοπεδίου Αγίου Όρους και είναι το μεγαλύτερο τμήμα της Αγίας Ζώνης της Θεοτόκου που διασώζεται σήμερα ενώ άλλα μικρότερα τμήματα φυλάσσονται σε διάφορα μοναστήρια, όπως της Ιεράς Μονής Κάτω Ξενιάς, κ.α. 

πηγή

Κατά την ιερή παράδοση την Αγία Ζώνη παρέδωσε η ίδια η Παναγία στον Απόστολο Θωμά αμέσως μετά την κοίμησή της και στη συνέχεια την Ανάληψή της μετά απο 3 ημέρες.

Κατασκευάστηκε σύμφωνα με την παράδοση από την ίδια την Παναγία με τρίχες καμήλας και θεωρείται πλέον πανίερο προσκύνημα εκ του γεγονότος ότι αποτελεί το μοναδικό προσωπικό αντικείμενο της Παναγίας που έχει διασωθεί.

Μαρτυρείται όμως πως διασώζεται και ο Χιτώνας της Παναγίας (Τιμία Εσθήτα), το δεύτερο ένδυμα Της το οποίο φυλάσσεται στο κρατικό Μουσείο της πόλης Ζουγκντίντι στην Γεωργία, ΔΕΙΤΕ ΕΔΩ.

Η ανακομιδή της τίμιας Ζώνης της Θεοτόκου, άλλοι λένε ότι έγινε από το βασιλιά Αρκάδιο και άλλοι από το γιο του Θεοδόσιο τον Β' ενώ η μεταφορά έγινε από την Ιερουσαλήμ στην Κωνσταντινούπολη και την τοποθέτησαν σε μια χρυσή θήκη, που ονομάσθηκε αγία Σωρός. 

πηγή

Όταν πέρασαν 410 χρόνια, ο βασιλιάς Λέων ο Σοφός άνοιξε την αγία αυτή Σωρό για τη βασίλισσα σύζυγο του Ζωή, που την διακατείχε πνεύμα ακάθαρτο. 

Όταν λοιπόν άνοιξε την αγία Σωρό, βρήκε την τίμια Ζώνη της Θεοτόκου να ακτινοβολεί υπερφυσικά και είχε μια χρυσή βούλα, που φανέρωνε το χρόνο και την ήμερα που μεταφέρθηκε στην Κωνσταντινούπολη. 

Αφού λοιπόν την προσκύνησαν, ο Πατριάρχης άπλωσε την τιμία Ζώνη επάνω στη βασίλισσα, και αμέσως αυτή ελευθερώθηκε από το δαιμόνιο ενώ στην συνέχεια η Αγία Ζώνη τεμαχίστηκε και τεμάχιά της μεταφέρθηκαν σε διάφορους ναούς της Κωνσταντινούπολης.

πηγή

Μετά την άλωση της Πόλης από τούς Σταυροφόρους το 1204, κάποια τεμάχια αρπάχτηκαν από τους κατακτητές και μεταφέρθηκαν στη Δύση. 

Ένα μέρος όμως διασώθηκε και παρέμεινε στην Κωνσταντινούπολη και μετά την απελευθέρωση της Πόλης από τον Μιχαήλ Η' Παλαιολόγο. 

Φυλασσόταν στον ιερό ναό της Θεοτόκου των Βλαχερνών και η τελευταία αναφορά για το άγιο λείψανο είναι ενός ανώνυμου Ρώσου προσκυνητή στην Κωνσταντινούπολη μεταξύ του 1424 και 1453.

Μετά την Άλωση της Κωνσταντινούπολης από τούς Τούρκους το 1453, είναι άγνωστο τι απέγινε το υπόλοιπο μέρος της Αγίας Ζώνης στη συνέχεια. 

Έτσι το μοναδικό σωζόμενο τμήμα είναι αυτό που φυλάσσεται στην Ιερά Μονή Βατοπαιδίου που με εξαιρετικά περιπετειώδη τρόπο έφτασε εκεί.

Ο Άγιος Κωνσταντίνος είχε κατασκευάσει έναν χρυσό σταυρό για να τον προστατεύει στις εκστρατείες.  Στη μέση του σταυρού είχε τοποθετηθεί τεμάχιο Τιμίου Ξύλου και ο σταυρός έφερε επίσης θήκες με άγια λείψανα Μαρτύρων, και ένα τεμάχιο της Τιμίας Ζώνης. 

Η κορδέλα της Τιμίας Ζώνης της Παναγίας.
πηγή

Όλοι οι βυζαντινοί αυτοκράτορες έπαιρναν αυτόν τον σταυρό στις εκστρατείες. Το ίδιο έπραξε και ο αυτοκράτορας Ισαάκιος Β Ἄγγελος (1185 - 1195) σε μία εκστρατεία εναντίον του ηγεμόνα των Βουλγάρων Ασάν. 

Νικήθηκε όμως και μέσα στον πανικό ένας ιερέας τον πέταξε στο ποτάμι για να μην τον βεβηλώσουν οι εχθροί. Μετά από μερικές μέρες όμως οι Βούλγαροι τον βρήκαν και έτσι πέρασε στα χέρια του Ασάν.

Οι Βούλγαροι ηγεμόνες μιμούμενοι τούς Βυζαντινούς αυτοκράτορες έπαιρναν μαζί τους στις εκστρατείες το σταυρό σε μία μάχη όμως εναντίον των Σέρβων ο βουλγαρικός στρατός νικήθηκε από τον Σέρβο ηγεμόνα Μεγαλόμαρτυρα Λάζαρο (1371 - 1389) και ο Λάζαρος αργότερα δώρισε το σταυρό του Αγίου Κωνσταντίνου στην Ιερά Μονή Βατοπαιδίου μαζί με το τεμάχιο της Τιμίας Ζώνης.

πηγή

Οι Άγιοι Πατέρες της Ιεράς Μονής Βατοπεδίου διασώζουν και μία παράδοση σύμφωνα με την οποία η Τιμία Ζώνη της Υπεραγίας Θεοτόκου αφιερώθηκε στην Ιερά Μονή Βατοπαιδίου από τον αυτοκράτορα Ιωάννη ΣΤ΄ Καντακουζηνό (1341 - 1354), ο οποίος στη συνέχεια παραιτήθηκε από το αυτοκρατορικό αξίωμα, εκάρη μοναχός με το όνομα Ιωάσαφ και μόνασε στην Ιερά Μονή Βατοπαιδίου.

Η λεγόμενη Κορδέλα της Τιμίας Ζώνης της Υπεραγίας Θεοτόκου είναι μία κορδέλα που καθαγιάστηκε πάνω στην λειψανοθήκη της Τιμίας Ζώνης της Υπεραγίας Θεοτόκου που φυλάσσεται στην Ιερά Μεγίστη Μονή Βατοπαιδίου Αγίου Όρους και δίδεται σε όσους το επιθυμούν (κυρίως σε περιοδείες της Τιμίας Ζώνης), επειδή βοηθά στη στειρότητα των γυναικών, όταν με βαθιά πίστη επικαλούνται τη βοήθεια της Παναγίας.

Η εορτή της Κατάθεσης της Τιμίας Ζώνης της Υπεραγίας Θεοτόκου γίνεται στις 31 Αυγούστου και καθιερώθηκε από τον Μανουήλ Α' Κομνηνό (1143 -1180), τον 12ο αιώνα.