Η ΤΙΜΙΑ ΚΑΡΑ ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΚΛΗΜΗ ΤΟΥ ΣΑΓΜΑΤΑ.

Φυλάσσεται στην Ιερά Μονή Μεταμόρφωσης του Σωτήρος Σαγματά στην Βοιωτία, της οποίας είναι και Κτήτορας.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Στην Ορθόδοξη Εκκλησία αποδίδουμε στα Αγία λείψανα τιμή και ευλαβική προσκύνηση, η όποια όμως δεν αποτελεί λατρευτική προσκύνηση η λατρεία. Τούτο γιατί κανείς ποτέ ορθόδοξος χριστιανός δεν ταύτισε στη σκέψη του τα τίμια λείψανα με «θεούς». Μακαριστός π. ΑΝΤΩΝΙΟΣ ΑΛΕΒΙΖΟΠΟΥΛΟΣ (ΕΓΧΕΙΡΙΔΙΟΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΠΑΡΑΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΩΝ ΟΜΑΔΩΝ).

Ο Όσιος Κλήμης γεννήθηκε τον 11ο αιώνα από πλούσιους αλλά ευσεβείς και Χριστιανούς γονείς στην Αθήνα ενώ ανατράφηκε με παιδεία και νουθεσία Κυρίου αφού από μικρή ηλικία εκκλησιαζόταν και μαθήτευε στο λόγο του Θεού και τις ψαλμωδίες.

Σε ηλικία τριάντα ετών εγκατέλειψε την ματαιότητα του κόσμου αυτού και ακολούθησε την οδό της μοναχικής πολιτείας, ασκητεύοντας στη μονή του Οσίου Μελετίου στον Κιθαιρώνα κοντά σε αυτό το μεγάλο Ασκητή.

Εκεί έλαμψε στη σιωπή, την υπακοή, την άσκηση και την προσευχή, έλεγε την καρδιακή προσευχή, το «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον με» και η καρδία του γέμιζε από παρηγοριά και χάρη, μέσα στις λίγες αυτές λέξεις συμπύκνωσε ολόκληρη τη θεώρηση του μυστηρίου της Θείας Οικονομίας.

Όταν έβγαινε από τις Ακολουθίες που γίνονταν στο ναό, ήταν μεταμορφωμένος.

Ένας αδελφός της μονής, ο μοναχός Ιάκωβος, κάποιο βράδυ, είδε τον Όσιο να προσεύχεται και να στέκεται υψούμενος στον αέρα, ολόκληρος ήταν λουσμένος στο φως, ο Ιάκωβος κοίταζε και δεν χόρταινε να βλέπει το θείο θέαμα, ένιωσε τέτοια συγκίνηση, που γύρισε πίσω στη μονή και μίλησε στους άλλους μοναχούς για την εμπειρία του και για αυτό που είδε.

Ο Κλήμης, για να αποφύγει την δόξα και τον έπαινο των ανθρώπων, έφυγε από εκεί και ήρθε στο όρος του Σαγματά, που είναι κοντά στην πόλη των Θηβών και συνέχισε την άσκησή του σε ένα απόκρημνο σπήλαιο.

To εσωτερικό του παρεκκλησίου του Οσίου Κλήμη

Ο Τάφος του οσίου Κλήμη μέσα στο παρεκκλήσιο αφιερωμένο σε αυτό

Το Σπήλαιο που ασκήτεψε ο Όσιος

Μόλις ο Όσιος μπήκε στο σπήλαιο, έκανε το σημείο του Σταυρού και ευχαρίστησε τον Θεό που του χάρισε ένα αχειροποίητο κελί και ο τόπος αυτός έγινε η γη των ασκητικών παλαισμάτων αυτού, δηλαδή των δακρύων, της ευχής, της νηστείας και της αυστηρής ασκήσεως. 

Εκεί έμεινε πολλά χρόνια και συγκέντρωσε γύρω του μεγάλο πλήθος μοναχών, τους οποίους καθοδηγούσε και εκεί επιδόθηκε σε αδιάλειπτη προσευχή και μελέτη της Αγίας Γραφής. Ο βιογράφος του Οσίου μας λέει: «Ἔμεινεν ἐν τῷ ὑψηλῷ, ἐν στενοτάτω στύλω, τάς φοράς τῶν ἀνέμων καί καυμάτων καί ὄμβρων γενναίως ὑποφέρων πάση κακουχία καί θλίψη καί στενοχωρία, τῷ Θεῷ προσομιλῶν».

Έτσι, αφού έζησε κατά Θεό, ο Όσιος Κλήμης κοιμήθηκε στις 26 Ιανουαρίου του 1111 με ειρήνη και λίγο πριν παραδώσει την αγία του ψυχή στον Θεό, κάλεσε τους συμμοναστές του και τους είπε: «Σας χαιρετώ, αδελφοί μου. Σας αφήνω την ευλογία μου. Θα προσεύχομαι για τον καθένα από εσάς. Και ελπίζω σύντομα να συναντηθούμε. Συγχωρείστε με για ότι σας λύπησα. Προσευχηθείτε να δεχθεί ο Κύριος την ψυχή μου. Και να με αξιώσει να συναντήσω τον Όσιο Γέροντά μου, τον Μελέτιο και να του δώσω το φίλημα της αγάπης».

Δεν μπορούσε να πει περισσότερα, σήκωσε το χέρι, έκανε το σημείο του Τιμίου Σταυρού και κοιμήθηκε ενώ το σώμα Του το έθαψαν οι μοναχοί στην άκρη του βουνού, εκεί που μέχρι σήμερα βρίσκεται ο τάφος του προστατευμένος από νεόδμητο παρεκκλήσιο αφιερωμένο στο όνομά Του

Η Εκκλησία μας τιμά την μνήμη του στις 26 Ιανουαρίου.

Η ΤΙΜΙΑ ΚΑΡΑ ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΣΕΡΑΦΕΙΜ "ΤΟΥ ΕΝ ΔΟΜΠΩ".

πηγή

Φυλάσσεται στην ομώνυμη Ιερά Μονή Οσίου Σεραφείμ Δομβούς, στους πρόποδες του Ελικώνα.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Στην Ορθόδοξη Εκκλησία αποδίδουμε στα Αγία λείψανα τιμή και ευλαβική προσκύνηση, η όποια όμως δεν αποτελεί λατρευτική προσκύνηση η λατρεία. Τούτο γιατί κανείς ποτέ ορθόδοξος χριστιανός δεν ταύτισε στη σκέψη του τα τίμια λείψανα με «θεούς».Μακαριστός π. ΑΝΤΩΝΙΟΣ ΑΛΕΒΙΖΟΠΟΥΛΟΣ (ΕΓΧΕΙΡΙΔΙΟΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΠΑΡΑΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΩΝ ΟΜΑΔΩΝ).

Ο Όσιος Σεραφείμ γεννήθηκε το 1527 και καταγόταν από το χωριό Ζάελι (Ζέλι) Λοκρίδος που βρίσκεται κοντά στην Αταλάντη. 

Οι ευσεβείς γονείς του από βρέφος του δίδαξαν την αγάπη προς το Θεό και όταν ο νεαρός Σωτήριος (το κατά κόσμον όνομα του Οσίου) έφτασε σε ηλικία, τους εγκατέλειψε υπακούοντας στη θεία φωνή που τον καλούσε στο στάδιο των αγώνων. 

Φεύγει και πηγαίνει να μονάσει στο μοναστηράκι του Προφήτη Ηλία στο όρος Κάρκαρα. 

Από εκεί, επειδή ενοχλείτο από γνωστούς και συγγενείς μεταβαίνει στη Μονή των Αγίων Αναργύρων στην Αταλάντη, όπου έμεινε περίπου έξι μήνες.

Αναζητώντας την έρημο φτάνει στο Σαγμάτιο Όρος, στη Μονή της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος. 

Εκεί νύχτα και ημέρα αγωνιζόταν ο Όσιος με νηστείες, αγρυπνίες, προσευχές και δάκρυα ενώ εκάρη μοναχός και μετά από πολλές πιέσεις χειροτονήθηκε διάκονος και στη συνέχεια πρεσβύτερος. 

Λόγω όμως των πολλών αρετών του άρχισε να διαδίδεται η φήμη του στη γύρω περιοχή, γι’ αυτό για να αποφύγει τους επαίνους, με την ευλογία του ηγουμένου Γερμανού έφυγε για να συνεχίσει την άσκησή του σε ερημική τοποθεσία, δυτικά του Ελικώνα, στη θέση Δομπού, λίγο πιο κάτω από το σημερινό μοναστήρι. 

Εκεί «ὡς ἄλλος Ἀντώνιος τῆς Λιβυκῆς ἐρήμου, περικαλύπτων τήν ἀγγελικήν αὐτοῦ πολιτείαν, πολλάς ψυχάς ἀπολωλότων ἀνθρώπων ὡδήγησεν εἰς τον εὔδιον τῆς σωτήρίας λιμένα», γράφει ο βιογράφος του. 

Καθημερινά πλήθος ανθρώπων ανέβαιναν στο ασκητήριο του Αγίου να τον ακούσουν και να πάρουν την ευλογία του όμως αυτό λυπούσε τον Άγιο, ο οποίος πολύ επιθυμούσε την αδιάλειπτο προσευχή και τους συνεχείς πνευματικούς αγώνες. Εγκαταλείπει λοιπόν και πάλι το Μονύδριον μετά από δέκα χρόνια ζωής εκεί και μεταβαίνει δύο ώρες μακρύτερα, στην κορυφή που σήμερα λέγεται κελί του Αγίου.

Λόγω όμως των αυξανόμενων αναγκών της μοναστικής του αδελφότητος, αφού αγόρασε από τους κατοίκους της Δομβού έκταση σε ερημική τοποθεσία, άρχισε να οικοδομεί το Μοναστήρι, αφού προηγουμένως έλαβε τη σχετική άδεια από το Πατριαρχείο. Το έργο αυτό μισήθηκε, γι’ αυτό και με εντολή του άρχοντα της Λιβαδειάς, οδηγήθηκε ο Άγιος δεμένος από τρείς Τούρκους στη Λιβαδειά. 

Η Μονή Οσίου Σεραφείμ Δομβούς, στον Ελικώνα
πηγή

Στο δρόμο όμως οι Τούρκοι αντιλήφθηκαν, ύστερα από σημεία που έκανε ο Άγιος, ότι επρόκειτο μάλλον για συκοφαντία και τον άφησαν ελεύθερο να συνεχίσει το έργο του και τρία χρόνια μετά την αποπεράτωση της Μονής, κατάλαβε ο Άγιος το τέλος του, κάλεσε τους μαθητές του και τους απηύθυνε τα παρακάτω λόγια:

«Τέκνα μου ἀγαπητά, ὁ χρόνος τῆς ἐπιγείου ζωῆς μου ἐπερατώθη. Τόν ἀγῶνα, τόν ὁποῖον μοι ἀνέθηκεν ο Κύριος, ἠγωνίσθην ὅσον ἠδυνάμην. Λοιπόν, ἀπομένει εἰς ἐμέ ἅπαξ να ἁποθάνω. Μή λυπεῖσθε, τέκνα μου ἀγαπητά, διότι ἐγώ ἀφ’ ὑμῶν ἀπἐρχομαι, ἁλλά χαίρετε καί ἀγάλλεσθε διότι ἐπερατώσαμεν το ἔργον, τό ὁποῖον θέλει μένει ἐπί τῆς γῆς, είς δόξαν τοῦ ὀνόματος τοῦ ὑψίστου Θεοῦ. Μίαν δε ἀκόμη ἐντολήν δίδω προς ὑμᾶς, καί παρακαλῶ να ἐκπληρώσετε ταύτην. Ὅταν ἡ ψυχή μου ἐξέλθη ἐκ τοῦ σώματος τούτου, νά παραλάβετε καί νά θάψετε αὐτό εἰς τό παλαιόν Μοναστήριον, ὅπου μοι ἀπεκαλύφθη ἡ Ὑπεραγία Θεοτόκος καί ἵνα μένη ἄγνωστος ὁ τόπος ταφῆς μου καί οὕτω ἀποφεύγεται ἡ συρροή τῶν ἀνθρώπων».

Κοιμήθηκε οσιακά σε ηλικία 75 ετών στις 6 Μαΐου του έτους 1601, ημέρα της Μεσοπεντηκοστής.

Κάθε χρόνο από τις 5 προς 6 Μαΐου τελείται ολονύκτια Ιερά Αγρυπνία στην Μονή κατά το Μοναχικό Τυπικό ενώ πλήθος χριστιανών από την Βοιωτία αλλά και ευρύτερα, πηγαίνουν να τιμήσουν τον Όσιο και να προσκυνήσουν την Χαριτόβρυτη Τιμία Κάρα Του.

Η μνήμη του Αγίου εορτάζεται στις 6 Μαΐου.

Η ΤΙΜΙΑ ΚΑΡΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ, ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗ ΚΑΙ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΜΑΤΘΑΙΟΥ

πηγή

Φυλάσσεται στο Πατριαρχείο Αλεξανδρείας, στο Κάιρο της Αιγύπτου.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Στην Ορθόδοξη Εκκλησία αποδίδουμε στα Αγία λείψανα τιμή και ευλαβική προσκύνηση, η όποια όμως δεν αποτελεί λατρευτική προσκύνηση η λατρεία. Τούτο γιατί κανείς ποτέ ορθόδοξος χριστιανός δεν ταύτισε στη σκέψη του τα τίμια λείψανα με «θεούς».Μακαριστός π. ΑΝΤΩΝΙΟΣ ΑΛΕΒΙΖΟΠΟΥΛΟΣ (ΕΓΧΕΙΡΙΔΙΟΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΠΑΡΑΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΩΝ ΟΜΑΔΩΝ).

Mικρογραφία του Αποστόλου Ματθαίου, 12ος αιώνας.
Βρετανική βιβλιοθήκη
πηγή

Η Τιμία Κάρα του Ματθαίου έφτασε στην Αίγυπτο περίπου πριν από 500 χρόνια ως δώρο από τον Πατριάρχη Ιεροσολύμων στον Πατριάρχη Αλεξανδρείας ενώ το σώμα του πιστεύεται ότι βρίσκεται κάπου στην Ιταλία.

Ο Απόστολος Ματθαίος ανήκει στους δώδεκα Αποστόλους του Ιησού, είναι ένας από τους τέσσερις Ευαγγελιστές και ο συγγραφέας του πρώτου Ευαγγελίου που γράφτηκε το 64. 

Όσον αφορά το θάνατο του Ματθαίου οι πηγές διαφωνούν μεταξύ τους και βάσει των διηγήσεων που προέρχονται από την απόκρυφη παράδοση βέβαια, ο Απόστολος Ματθαίος μάλλον πρέπει να κάηκε επάνω στην πυρά. 

Αυτές οι διηγήσεις έχουν περάσει και στο Συναξάρι που έγραψε ο Νικηφόρος Κάλλιστος Ξανθόπουλος, λόγιος κληρικός του 14ου αιώνα.

Χαρακτηριστικό είναι το δίστιχο στο Μηναίο και στο Συναξάρι: «Σώζεις Ιησού και τελώνας σοι χάρις. Ούτω βοά Ματθαίος εκ πυρός μέσου», ωστόσο δεν αναφέρεται από κανέναν ιστορικό ότι ο Ματθαίος μαρτύρησε πάνω στην πυρά, αντίθετα ο Άγιος Συμεών ο Μεταφραστής γράφει στο Μηνολόγιο ότι τελείωσε την ζωή του, εν ειρήνη στην Ιεράπολη της Συρίας. 

Άγιος Ματθαίος Απόστολος και Ευαγγελιστής
Γ' τέταρτο 14ου αιώνα- Mονή Xιλανδαρίου 
πηγή

Την ίδια εκδοχή αναφέρει τόσο ο Ηρακλείωνας όσο όμως και ο Κλήμης της Αλεξανδρείας. 

Ο Απόστολος και Ευαγγελιστής Ματθαίος, πριν γίνει μαθητής του Κυρίου Ιησού Χριστού, ονομαζόταν Λευίς και ο πατέρας του λεγόταν Αλφαίος με καταγωγή από τη Γαλιλαία.

Ο Ματθαίος έκανε το επάγγελμα του τελώνη δηλαδή του φοροεισπράκτορα όταν ο Ιησούς τον βρήκε να κάθεται στο τελωνείο έξω από την Καπερναούμ και είπε προς αυτόν: «Ἀκολούθει μοι». 

Ο Ματθαίος, χωρίς καμιά καθυστέρηση, αμέσως τον ακολούθησε και όχι μόνο εγκατέλειψε το αμαρτωλό - για την εποχή εκείνη - επάγγελμα του τελώνη, αλλά και με χαρά φιλοξένησε τον Κύριο στο σπίτι του. 

Στο σπίτι του Ματθαίου ήρθαν και πολλοί άλλοι τελώνες με τους οποίους  ο Ιησούς Χριστός συνέφαγε αλλά και συζήτησε μαζί τους, οι φαρισαίοι, όμως, που είχαν πωρωμένη την συνείδησή τους, όταν είδαν αυτή την ενέργεια του Ιησού, τον κατηγόρησαν ότι συντρώγει με τελώνες και αμαρτωλούς εν γένει ανθρώπους και όταν ο Ιησούς το άκουσε αυτό είπε εκείνα τα θαυμάσια και υπέροχα λόγια: «Οὐ γὰρ ἦλθον καλέσαι δικαίους, ἀλλὰ ἁμαρτωλοὺς εἰς μετάνοιαν» (Ματθαίου, θ' 13). 

Ο Απόστολος Ματθαίος ο Ευαγγελιστής 

Τοιχογραφία τού 14ου αιώνα στον Ιερό Ναό Αγίου 

Νικολάου τού Ορφανού, Θεσσαλονίκη

πηγή

Κατά την παράδοση ο Άγιος Ματθαίος ο Απόστολος και Ευαγγελιστής, κήρυξε στην αρχή και για αρκετό καιρό στην Παλαιστίνη, περίπου για 12 χρόνια. 

Αυτός ήταν και το λόγος που έγραψε αρχικά το ευαγγέλιο του στα αραμαϊκή γλώσσα, άποψη που διασώζει ο Παπίας Ιεραπόλεως και συμφωνούν οι Ειρηναίος,  Ωριγένης καθώς και ο Επιφάνιος. 

Mετά την φυγή του από την Παλαιστίνη σύμφωνα με τα απόκρυφα ευαγγέλια κήρυξε σε αρκετές χώρες όπως στην Αραβία, την Περσία, τη Συρία, τη Μηδία, τη Μακεδονία και κυρίως όμως στην Αιθιοπία και την Παρθία όπου και πέθανε ενώ θεωρείται επίσης άγιος από την Καθολική, την Λουθηρανική, την Αγγλικανική και μερικές ακόμα Προτεσταντικές εκκλησίες.

Η μνήμη του τιμάται από την Ορθόδοξη Εκκλησία μας στις 16 Νοεμβρίου.

Η ΤΙΜΙΑ ΚΑΡΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΓΕΡΑΣΙΜΟΥ Β' ΠΑΛΛΑΔΑ, ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑΣ.

πηγή

Φυλάσσεται στο άγιο βήμα του Καθολικού της Μεγίστης μονής Βατοπεδίου Αγίου όρους.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Στην Ορθόδοξη Εκκλησία αποδίδουμε στα Αγία λείψανα τιμή και ευλαβική προσκύνηση, η όποια όμως δεν αποτελεί λατρευτική προσκύνηση η λατρεία. Τούτο γιατί κανείς ποτέ ορθόδοξος χριστιανός δεν ταύτισε στη σκέψη του τα τίμια λείψανα με «θεούς». Μακαριστός π. ΑΝΤΩΝΙΟΣ ΑΛΕΒΙΖΟΠΟΥΛΟΣ (ΕΓΧΕΙΡΙΔΙΟΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΠΑΡΑΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΩΝ ΟΜΑΔΩΝ).

Ο Άγιος Γεράσιμος Β' ο Παλλαδάς γεννήθηκε το 1633 στο χωριό Σκιλλούς της Πεδιάδος Κρήτης από ευγενείς και ευσεβείς γονείς. Ο πατέρας του Θεόδωρος υπήρξε πρωτοπαπάς και ιεροκήρυκας στον Χάνδακα από τον οποίο διδάχθηκε τα πρώτα γράμματα. Κατόπιν μετέβη για σπουδές στην Κέρκυρα και την Βενετία. Γνώριζε ελληνικά, λατινικά και εβραϊκά.

Επιστρέφοντας στην Ελλάδα δεν κατάφερε να μεταβεί στην Κρήτη λόγω της αλώσεως της από τους Τούρκους και έτσι δίδασκε και κήρυττε στην Πελοπόννησο, τα Ιωάννινα, την Άρτα και την Παραμυθία. Άγνωστο πότε, εξελέγη μητροπολίτης Καστορίας, στην οποία χρημάτισε διδάσκαλος, παρέχοντας δείγματα της σοφίας και της αγιότητός του. Τον Μάϊο του 1686 του δόθηκε επιτροπικώς η μητρόπολη Αδριανουπόλεως.

Στις 25 Ιουλίου 1688 εξελέγη πατριάρχης Αλεξανδρείας, διαδεχθείς τον αποθανόντα στο σεισμό της Σμύρνης Πατριάρχη Παρθένιο (1678 - 1688) τον από Βηθλεέμ. Κύριο μέλημά του ήταν η διάδοση του θείου λόγου. Σώζονται πολλές χειρόγραφες ομιλίες του. Λόγω μεγάλων χρεών του πατριαρχείου αναγκάσθηκε να περιέλθει τις ρουμανικές χώρες και τη Ρωσία διενεργώντας εράνους. Οι άρχοντες τον δέχονταν με τιμές και του προσέφεραν πλούσια δώρα, εξασφαλίζοντας τα εκεί μετόχια του πατριαρχείου. 

Η Μονή Βατοπεδίου στο Καθολικό της οποίας
φυλάσσεται η Τιμία Κάρα του Αγίου Γερασίμου Β'
Του Παλλαδά, φωτογραφία του 1929.
πηγή

Εργάσθηκε για την επίλυση του χρονίζοντος σιναϊτικού προβλήματος και συνέταξε κανονισμό για το πτωχοκομείο της μονής Αγίου Γεωργίου Καΐρου. Ανέπτυξε πλούσια αλληλογραφία με προσωπικότητες της εποχής του, όπως τον Μέγα Πέτρο της Ρωσίας, τον πάπα Ρώμης Κλήμεντα ΙΑ΄, την Εκκλησία της Κύπρου και της Κρήτης.

Στις 20 Ιανουαρίου 1710, μετά 22 ετών γόνιμη πατριαρχεία, παραιτείται λόγω ασθενείας, γήρατος και χάριν της ησυχίας υπέρ του Επισκόπου Χίου Σαμουήλ.

Ο πατριάρχης Γεράσιμος παρέμεινε στο Ταμιάθιο ως και τον Μάϊο του 1712 και κατόπιν μετέβη για εφησυχασμό, μελέτη και προσευχή στην ιερά μονή Βατοπεδίου, όπου και ανεπαύθηκε οσιακός τον Ιανουάριο του 1714. Στον τάφο του υπήρχε η επιγραφή: «Εκοιμήθη ο δούλος του θεού και μακαριώτατος Πατριάρχης Αλεξανδρείας κυρ Γεράσιμος εν έτει αψιδ’΄μηνι Ιανουαρίω ιε’΄ Ινδικτιώνος».

Με αφορμή την συμπλήρωση 300 ετών (1714-2014) από την
κοίμηση του αγίου Γερασίμου Παλλαδά, πατριάρχη Αλεξανδρείας,
 κυκλοφόρησε ο Α' τόμος των «Απάντων» του συγγραφικού του έργου.
Πρόκειται για μία καλαίσθητη έκδοση 300 σελίδων, την οποία ανέλαβαν
από κοινού η Ιερά Μεγίστη Μονή Βατοπαιδίου Αγίου Όρους και ο
«Σύλλογος προς διάδοσιν Ωφελίμων Βιβλίων». Την έκδοση επιμελήθηκε
η διδάκτωρ φιλολογίας Ελένη Χατζόγλου – Μπαλτά.
πηγή φωτογραφίας: www.pemptousia.gr

Όσοι αναφέρονται σε αυτόν τον εγκωμιάζουν για τη λογιότητα και την αγιότητά του: Ο μοναχός Καισάριος Δαπόντες ο Ξηροποταμηνός γράφει: «Ανήρ σοφώτατος και αγιώτατος, θεολόγος, φιλόσοφος, ανιχνευτής του βάθους των θείων Γραφών, δαημονέστατος της ελληνικής, εβραϊκής και λατινικής γλώσσης εχρημάτισε…». Ο έξ Απορρήτων Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος έγραφε προς τον ίδιο: «Τον δε λειμώνα των αρετών και των χαρίτων, ώσπερ αυτώ τέθηλε και επανθεί και κοσμεί ποικίλοις καρποίς, και την αθάνατον υμίν ευωδίαν αποπνέει.. διοφρήδην έπεισιν εκείνο γε΄ ότι το της οικουμένης κριτήριον, την θεοφρούρητον ρήσιν καθέδραν των Αλεξανδρέων, εν καιροίς ιδίοις, αξιολογωτάτην ανδρών ουδέποτε κατέλιπιν έρημον η θεία πρόνοια..». Αξιοσημείωτοι είναι και οι λόγοι του Γερασίμου Μαζαράκη: «Ο Γεράσιμος πρέπει να συναριθμηθή μεταξύ των μεγάλων της Ανατολής Πατριαρχών και προμάχων της Ορθοδοξίας, ως δια του λόγου, της γραφίδος και του παραδείγματος καταπολεμήσας επιτυχώς τας προσπαθείας της Δύσεως. Μη δε τις νομίση ότι ο κίνδυνος, ον διέτρεχεν η Ανατολή, ήτο τότε μικρότερος του επί Κυρίλλου. Η Εκκλησία της Ρώμης διδαχθείσα εκ των πραγμάτων ότι ουδέν ηδύνατο να κατορθώση δια της βίας, μετεχειρίζετο νυν πολιτικήν διαλλαγής και δια ιεραποστόλων, συστάσεως σχολείων εν Ανατολή και εκδόσεως συγγραμμάτων, εξηκολούθει να επιδιώκη την πραγματοποίησιν των προαιωνίων πόθων της. Μεγάλως τότε κατερραδιουργούντο ο ημέτεροι, ιδία δε εν Παλαιστίνη και Συρία… Τας ενεργείας ταύτας επολέμησεν ο Γεράσιμος δια τε της προς τους εν Τριπόλει της Συρίας επιστολής του και του μεγάλου σεβασμού, ου παρά τοις εν Συρία και Παλαιστίνη απήλαυε».

Από τα εγκαίνια του Πρώτου Ναού αφιερωμένου
στον Άγιο Γεράσιμο τον Παλλαδά, στην Κρήτη.
πηγή

Έργα του αγίου Γερασίμου σώζονται: θεολογικά, υμνογραφικά, φιλοσοφικά και φιλολογικά. Βιογράφος του είναι ο συνώνυμος και ένας των διαδόχων του Γεράσιμος Γ΄ ο Γηράρης (1783 - 1788), ο όποιος στις 20 Μαΐου 1785 γράφει: «Βίος του εν Αγίοις Πατρός ημών Γερασίμου Πατριάρχου Αλεξανδρείας του Κρητός και Παλλαδά καλουμένου Μητροπολίτου πρότερον Καστορίας». 

Μεταξύ άλλων αναφέρει: «Απήλθεν εις τας αιωνίους και μακαρίους των δικαίων σκηνάς, ίνα κατατρυφά της θείας ελλάμψεως, ελλαμφθείς πρότερον εντεύθεν, ως έμαθε παρ’ αυτού του αγίου Πνεύματος, ως και ημάς εδίδαξεν. Αλλ’ ω πάτερ άγιε και σεβάσμιε, ο ελλαμπόμενος και δεχόμενος τας θείας ελλάμψεις εντελώς, δος και ημίν άπασι τοις αγαπώσι τα σα ένθεα προτερήματα, όπως διά σου χειραγωγούμενοι, φωτισθώμεν και ημείς μη ετέρως σε βλέπειν, μηδ΄εις δεξιά η αριστερά παρεκκλίνειν…».

Τα εγκαίνια του 1ου Ναού αφιερωμένου στον Άγιο Γεράσιμο τον Παλλαδά, στην Κρήτη.
πηγή

Τα εγκαίνια του 1ου Ναού αφιερωμένου στον Άγιο Γεράσιμο τον Παλλαδά, στην Κρήτη.
πηγή

Από τα εγκαίνια του Πρώτου Ναού αφιερωμένου
στον Άγιο Γεράσιμο τον Παλλαδά, στην Κρήτη.
πηγή

Ακολουθία του Αγίου συνέθεσε ο νυν μητροπολίτης Ρόδου Κύριλλος Κογεράκης.

Tο Σάββατο, 11 Ιουλίου 2015, εγκαινιάστηκε με μεγαλοπρέπεια ο Πρώτος Ιερός Ναός του Αγίου Γερασίμου του Παλλαδά, Πατριάρχου Αλεξανδρείας, στη γενέτειρά Του, την Ενορία Καλλονής Μονοφατσίου, της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Κρήτης, από την Α.Θ.Μ. τον Πάπα και Πατριάρχη Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής κ.κ. ΘΕΟΔΩΡΟ τον Β’ συμπαραστατούμενος από τον Ποιμενάρχη του Τόπου, Σεβ. Αρχιεπίσκοπο Κρήτης κ. Ειρηναίο, τον Σεβ. Μητροπολίτη Ρόδου κ. Κύριλλο, συντάκτη της πλήρους Ασματικής Ακολουθίας του Αγίου Γερασίμου του Παλλαδά καί τον Θεοφιλέστατο Επίσκοπο Χριστουπόλεως κ. Μακάριο, συμπροσευχομένου και του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Αρκαλοχωρίου, Καστελλίου και Βιάννου κ. Ανδρέου, οι οποίοι τέλεσαν τα Ιερά Εγκαίνια και την πρώτη Θεία Λειτουργία, σε κλίμα συγκίνησης και χαράς.

Η επίσημη αναγνώριση του έγινε από το Πατριαρχείο Αλεξανδρείας στις 17 Σεπτεμβρίου 2002 και η εκκλησία μας Τιμά την μνήμη του στις 15 Ιανουαρίου.

Η ΤΙΜΙΑ ΚΑΡΑ ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΠΑΡΘΕΝΙΟΥ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΡΑΔΟΒΙΣΔΙΟΥ ΑΡΤΗΣ.

πηγή

Φυλάσσεται στον Ιερό ναό των Αγίων Αναργύρων στο Βελεντζικό της Άρτας.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Στην Ορθόδοξη Εκκλησία αποδίδουμε στα Αγία λείψανα τιμή και ευλαβική προσκύνηση, η όποια όμως δεν αποτελεί λατρευτική προσκύνηση η λατρεία. Τούτο γιατί κανείς ποτέ ορθόδοξος χριστιανός δεν ταύτισε στη σκέψη του τα τίμια λείψανα με «θεούς». Μακαριστός π. ΑΝΤΩΝΙΟΣ ΑΛΕΒΙΖΟΠΟΥΛΟΣ (ΕΓΧΕΙΡΙΔΙΟΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΠΑΡΑΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΩΝ ΟΜΑΔΩΝ).

Ο Άγιος Παρθένιος γεννήθηκε στο χωριό Βατσουνιά της Καρδίτσας στις αρχές του 18ου αιώνος και μεγάλωσε στα δύσκολα χρόνια της Τουρκοκρατίας από γονείς απλούς και ταπεινούς που του μετέδωσαν την πίστη στον Χριστό και την αγάπη προς την πατρίδα.

Σε νεαρή ηλικία γίνεται μοναχός, σε μοναστήρι της περιοχής, προκόβει στην πνευματική ζωή και γίνεται παράδειγμα για όλους και με τη σύμφωνη γνώμη των πατέρων χειροτονείται τελικά σε πρεσβύτερο.

Εκτιμώντας τα προσόντα και την αγία ζωή του η εκκλησία τον αναδεικνύει επίσκοπο Ραδοβισδίου, επισκοπή της Μητροπόλεως Λαρίσης, που τότε περιελάμβανε το δυτικό τμήμα της Αργιθέας και το βορειοανατολικό τμήμα του σημερινού νομού Άρτας (δήμοι Ηρακλείας, Τετραφυλίας και τα σημερινά χωριά Ζυγός Μαρκινιάδα Μελάτες, Παναγιά Διασέλου, Τετράκωμο, Μεσούντα, Κάψαλα).

Η επισκοπή Ραδοβισδίου αναφέρεται πρώτη φορά στο τακτικό Β΄ του Ιωάννη Τσιμισκή (972 – 976) και καταλάμβανε τη 16η θέση από τις 28 επισκοπές που υπάγονταν στην Μητρόπολη Λαρίσης ενώ δεύτερη φορά αναφέρεται στο τακτικό Α΄ του Αλεξίου Κομνηνού (1081 – 1118) και μία άλλη, Τρίτη φορά στο πατριαρχικό σιγίλιο του 1371. 

Η επισκοπή εξακολουθεί να υπάρχει επί Τουρκοκρατίας και πολλούς επισκόπους τους γνωρίζουμε από τους κώδικες των Μητροπόλεων Λαρίσης και Τρίκκης. 

Καταργείται το 1830 και η περιοχή της δίνεται στη Μητρόπολη Άρτης τμήμα της οποίας αποτελεί και σήμερα με έδρα της επισκοπής να ήτανε τα Βραγγιανά Αργιθέας και αργότερα το Βελετζικό.

Αναλαμβάνοντας το αξίωμα της Αρχιεροσύνης ο Άγιος αγωνίζεται συνεχώς για την πνευματική προκοπή του ποιμνίου του και η αυστηρή νηστεία και η αδιάλειπτη προσευχή ήταν τα αγαπημένα του αθλήματα. 

Στο «Μαρτυρικόν» περί του αγίου Παρθενίου του ιστορικού κώδικα της μονής Δουσίκου διασώζεται επίσης ένα άλλο επεισόδιο από τη ζωή του αγίου, που δείχνει την μεγάλη αρετή και φιλανθρωπία του. 

Κοντά στην Επισκοπή ζούσε ένας φτωχός άνθρωπος με πέντε παιδιά και είχε ένα πετρώδες χωράφι που δεν μπορούσε λόγω ασθενείας να περιποιηθεί και ο Άγιος πήγαινε μεσάνυχτα με το φως του φεγγαριού να καθαρίσει το κτήμα, για να αποδώσει καρπό και να τραφεί η οικογένεια του φτωχού γεωργού. 

Ο ιδιοκτήτης παραφύλαξε ένα βράδυ και με έκπληξη είδε τον βοηθά ο επίσκοπός του, όμως ο Άγιος του «έκαμε δεσμόν» να μη μαρτυρήσει σε κανένα και του υποσχέθηκε ότι θα βοηθούσε τα παιδιά του.

Το κήρυγμα του αγίου είχε στόχο να τονώσει την πίστη των ανθρώπων στο Θεό και να διαφυλάξει ακέραιη και ανόθευτη την ταυτότητα του βασανισμένου Ρωμιού. 

Συνεργάζεται με τους καπεταναίους των Ραδοβυζίων και με τους μοναχούς και λόγιους της περιοχής, για την παιδεία και ανάπτυξη των πνευματικών του παιδιών. 

Κατά την παράδοση ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός περνώντας από την περιοχή συναντήθηκε με τον Άγιο Παρθένιο και συζήτησαν μαζί τα προβλήματα των υποδούλων στο μοναστήρι της Ροβέλιστας που αποτελούσε κέντρο συνάντησης των αρματωλών και αντίστασης στον κατακτητή. 

Η όλη ζωή και παρουσία του αγίου Παρθενίου δεν άφησε ανενόχλητο τον κατακτητή και κατά μια παράδοση ο Άγιος καταδικάστηκε και υπέστη μαρτυρικό θάνατο. 

Κατά μια άλλη όμως παράδοση κοιμήθηκε οσιακά την 21η Ιουλίου του 1777 και ενταφιάστηκε πίσω από το ιερό βήμα του Επισκοπικού  Ναού  των  Αγίων Αναργύρων στο Βελεντζικό Άρτας.

Μετά από περίπου 35 χρόνια από την κοίμησή του οι κάτοικοι του χωριού αποφάσισαν να κάνουν εκταφή, προκειμένου να ενταφιάσουν έναν από τους διαδόχους του, τον επίσκοπο Καλλίνικο. 

Την 21η Ιουλίου του 1810 άνοιξαν τον τάφο του και άρρητη ευωδία πλημμύρισε τον τόπο όλο και παρόλο το ηλιόλουστο της ημέρας, λεπτή βροχή άρχισε να πέφτει από τον ουρανό, οι κάτοικοι θεώρησαν το γεγονός «Σημάδι» παρά του Θεού και απόδειξη της αγιότητας του Παρθενίου. 

Με ευλάβεια περισυνέλεξαν τα άγια λείψανα και τα τοποθέτησαν στην αγία Τράπεζα του ναού των Αγίων Αναργύρων, όμως οι οικείοι του Αγίου, όταν έμαθαν τα συμβάντα, ζήτησαν να παραλάβουν τα άγια λείψανά του. 

Οι κάτοικοι του Βελεντζικού αρνήθηκαν να παραδώσουν τον ανεκτίμητο θησαυρό τους, τα λείψανα του αγίου επισκόπου τους, και κατέφυγαν στο Οικουμενικό Πατριαρχείο, για να διευθετήσει τη διαφορά. Το Πατριαρχείο έκρινε να παραμείνει η αγία Κάρα στο Βελεντζικό – έδρα της επισκοπής – και τα άλλα λείψανα να δοθούν στους οικείους του, όπως και έγινε.

Ο Ιερός Ναός των Αγίων Αναργύρων
στο Βελεντζικό της Άρτας

Στον ιστορικό κώδικα της μονής Δουσίκου αναφέρεται ότι τα λείψανα μοιράστηκαν σε πολλά μέρη. 

Δυό ‐ τρία μέρη  των λειψάνων πήγε στη μονή ο ηγούμενος Κυπριανός, όπως διαβάζουμε σε ιδιόχειρο σημείωμα του σκευοφύλακα της μονής Χατζή ‐ Γεράσιμου, που βρέθηκε τυλιγμένο μαζί με άγια λείψανα: «Ἐδῶ ἔχω τυλιγμένα δίου λίψανα τοῦ ἁγίου Παρθενίου Ραδοβεσδίου 1858 ἔτους. ὁ τοῦ Δουσίκου σκευοφύλαξ Χατζη‐γεράσιμος ἐπιβαιῶ. Τὰ ὕφερεν ὁ κς Κυπριανός ἀπό Βελεντζικό ὁ νῦν ἡγουμενεύοντος ὁς τὶς ἰδίαις χείλεσιν μὲ ὁμολόγησεν». 

Η σιαγόνα του Αγίου δόθηκε στη μονή Γρηγορίου του Αγίου Όρους από τον Επίσκοπο πρώην Σταγών Αμβρόσιο ενώ σε λειψανοθήκη του 1848, στον Ναό του Αγίου Γεωργίου Κωστακιών (παλιότερα μονή του Αγίου Γεωργίου) υπάρχει μία κλείδα του Αγίου ενώ στην επανάσταση Ραδοβυζίων το 1854 χάθηκε η παλαιά ακολουθία και η εικόνα του αγίου, η κάρα όμως διεσώθη χάριν της αυταπαρνήσεως του ιερέως του Βελεντζικού και μετεφέρθηκε στα χωριά του Βάλτου.

Το 1939 με τη φροντίδα του ηγουμένου της Μονής Δουσίκου π. Συμεών Τσαγοπούλου και του διδασκάλου του χωριού Βελεντζικού Γεωργίου Βάκκα, συνετέθη από τον π. Γεράσιμο Μικραγιαννανίτη νέα ακολουθία, η οποία εκδόθηκε με το συναξάρι, το 1971. Ο διδάσκαλος των Τρικάλων Γεώργιος Μηλίτσης το 1991 συνέθεσε παρακλητικό προς τιμήν του αγίου κανόνα. 

Πολλά και ποικίλα είναι τα θαύματα του Αγίου και μάρτυρες οι κάτοικοι της ευρύτερης περιοχής, οι οποίοι ομολογούν και διακηρύσσουν τις θαυματουργίες που επιτελεί η αγία κάρα Του.

Η μνήμη του εορτάζεται πανηγυρικά στις 21 Ιουλίου.

Η ΣΙΑΓΟΝΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΚΟΣΜΑ ΤΟΥ ΑΙΤΩΛΟΥ.

πηγή

Η σιαγόνα μεθ' ενός οδόντος μάλιστα, του Αγίου Κοσμά του Αιτωλού φυλάσσεται στην Ιερά Μονή Αγίου Νικολάου στην Άνδρο. 

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Στην Ορθόδοξη Εκκλησία αποδίδουμε στα Αγία λείψανα τιμή και ευλαβική προσκύνηση, η όποια όμως δεν αποτελεί λατρευτική προσκύνηση η λατρεία. Τούτο γιατί κανείς ποτέ ορθόδοξος χριστιανός δεν ταύτισε στη σκέψη του τα τίμια λείψανα με «θεούς». Μακαριστός π. ΑΝΤΩΝΙΟΣ ΑΛΕΒΙΖΟΠΟΥΛΟΣ (ΕΓΧΕΙΡΙΔΙΟΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΠΑΡΑΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΩΝ ΟΜΑΔΩΝ).

 

H μονή Αγίου Νικολάου στην Αποικία Ανδρου
πηγή

Ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός σε κάποια περιοδεία του προς τα νησιά των Κυκλάδων διέμεινε στην Άνδρο, έπειτα από μία μεγάλη τρικυμία, που ανάγκασε το πλοίο του να διακόψει την πορεία του.

Το πλοίο που επέβαινε ο ΠατροΚοσμάς, προσάραξε στον αρσανά (λιμάνι) της Ιεράς Μονής του Αγίου Νικολάου στην Άνδρο, στην τοποθεσία Άχλα και έτσι συνδέθηκε έκτοτε με την Ιερά αυτή Μονή και διατήρησε μάλιστα με τους μοναχούς της Μονής, ισχυρούς πνευματικούς δεσμούς. 

Ο ίδιος δεν ξαναπήγε βέβαια στην Άνδρο αλλά έστελνε όμως τακτικά τους μαθητές του, οι οποίοι κράτησαν ζωντανή την πνευματική αυτή επικοινωνία.

H κάτω Σιαγόνα του Αγίου Κοσμά του Αιτωλού
πηγή

Τρία χρόνια μετά το μαρτύριό του, έγινε η ανακομιδή του ιερού λειψάνου. Τότε ακριβώς οι μαθητές του, που συνδέονταν με την Άνδρο, μετέφεραν στην Ιερά Μονή Αγίου Νικολάου τη σιαγόνα του Αγίου. Οι πατέρες της Μονής δέχθηκαν το ιερό λείψανο ως πολύτιμο θησαυρό και τιμούσαν τον Εθναπόστολο Κοσμά τον Αιτωλό ως Άγιο, πολύ πριν από την επίσημη αγιοκατάταξή του το 1961.

Ο Άγιος Κοσμάς υπήρξε φωτοφόρος απόστολος του Ευαγγελίου, στα μαύρα χρόνια της τουρκικής σκλαβιάς και η Εκκλησία, για να τιμήσει τον αγώνα και την προσφορά του, τον ονόμασε Ισαπόστολο.

Ο Άγιος Κοσμάς γεννήθηκε στο χωριό Ταξιάρχης της επαρχίας Αποκούρου που βρίσκεται κοντά στο χωριό Μεγάλο Δένδρο της Ναυπακτίας, το 1714, από γονείς ευσεβείς, που τον ανέθρεψαν εν παιδεία και νουθεσία Κυρίου. 

Φορητή εικόνα του Αγίου Κοσμά,τεχνουργήθηκε εν Ζωή.
Ιερός Ναός Αγίου Νικολάου Ζίτσας, 1767.
πηγή

Είκοσι περίπου χρονών πήγε στο Άγιο Όρος, για να σπουδάσει στο εκεί νεοσύστατο σχολείο του Βατοπεδίου. 

Ο Άγιος, ονομαζόταν αρχικά Κωνσταντίνος και μετά την αποφοίτηση του, πήγε στη Μονή Φιλόθεου, όπου έγινε μοναχός (1759), κατόπιν Ιερομόναχος και έλαβε το όνομα Κοσμάς.

Ο Άγιος γνωρίζοντας ότι το Έθνος κινδύνευε, δεν ησύχαζε και φλεγόταν νύχτα - μέρα από τον πόθο να βγει και να διδάξει στους σκλαβωμένους Έλληνες τα Άγια Γράμματα, όμως, θεωρούσε τον εαυτό του ταπεινό και αδύνατο να επωμισθεί τέτοιο φορτίο, έτσι, πήγε στην Κωνσταντινούπολη, όπου συνάντησε τον αδελφό του Χρύσανθο, που ήταν δάσκαλος. 

H υπογραφή του Αγ. Κοσμά λίγο πριν το μαρτύριό του.
πηγή

Αυτός του έκανε μερικά μαθήματα ρητορικής, που θα βοηθούσαν τον Κοσμά στο κήρυγμα και έπειτα, αφού πήρε την άδεια του Πατριάρχη Σεραφείμ, όργωσε στην κυριολεξία την Ελλάδα, διδάσκοντας στους «ραγιάδες» το λόγο του Θεού.

Έτσι, ο Άγιος Κοσμάς, αρχικά κήρυξε στην Κωνσταντινούπολη και στην συνέχεια μετέβη στην Αιτωλοακαρνανία, με νέα άδεια περιήλθε τα Δωδεκάνησα και το Άγιο Όρος, ακολούθως περιόδευσε στην Θεσσαλονίκη, Βέροια, σε ολόκληρη την Μακεδονία, έφθασε στην Χειμάρα, επέστρεψε στην Νότιο Ήπειρο και από εκεί κατέληξε στη Λευκάδα και την Κεφαλληνία. 

Τα θεμέλια του σπιτιού του Αγίου Κοσμά
πηγή

Πήγε ακόμη στη Ζάκυνθο, την Κέρκυρα και ξανά στην Βόρειο Ήπειρο.

Από οπού περνούσε, έκτιζε σχολεία, εκκλησίες, και πλήθος λαού συνέρεε και «ρουφούσε» το «νέκταρ» της αγίας διδασκαλίας του.

Τελικά, ο φθόνος των Εβραίων, σε συνεργασία και με τους Τούρκους, είχε σαν αποτέλεσμα τον απαγχονισμό του Αγίου στο Κολικόντασι,  της Βορείου Ηπείρου, το 1779. 

Το λείψανο του το έριξαν στα νερά του ποταμού Άψου. 

Παρά την πέτρα που του είχαν δέσει σφιχτά στον λαιμό του, το λείψανο του Αγίου επέπλεε και βρέθηκε από τον ιερέα Μάρκο κι ενταφιάστηκε με τιμές στη Ιερά μονή της Θεοτόκου Αρδονίτσας της Βορείου Ηπείρου, όπου και ανευρέθη.

Ιερά Μονή Αρδονίτσας Βορείου Ηπείρου

Η κανονική πράξη της αναγνωρίσεως του ως αγίου έγινε από το Οικουμενικό Πατριαρχείο στις 20 Απριλίου 1961. Ακολουθία και βίο του έγραψαν ο Όσιος Νικόδημος ο Αγιορείτης, ο Σαπφείριος Χριστοδουλίδης, ο Θωμάς Πασχίδης και ο μοναχός Γεράσιμος Μικραγιαννανίτης. Πολλοί νεώτεροι συγγραφείς ασχολήθηκαν με τον βίο και το έργο του μεγάλoυ αγίου. Πλήθος εικόνων, χαλκογραφιών, ζωγραφιών και σχεδίων φανερώνουν την τιμή και την ευγνωμοσύνη του Γένους για τον λαμπρό αστέρα του Αγίου Όρους.

Τα λόγια του ήταν προφητικά, γεμάτα θεία χάρη και απλότητα. Κάποτε είπε στους κατοίκους κάποιου χωριού: «Ήρθα στο χωριό σας και σας κήρυξα. Δίκαιο είναι λοιπόν να με πληρώσετε για τον κόπο μου. Με χρήματα μήπως; Τι να τα κάνω; Η πληρωμή η δική μου είναι να βάλετε τα λόγια του Θεού στην καρδιά σας, για να κερδίσετε την αιώνια ζωή».

ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

ΑΠΟΤΜΗΜΑ ΛΕΙΨΑΝΩΝ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΚΟΣΜΑ ΑΙΤΩΛΟΥ
ΣΤΟ ΘΕΡΜΟ ΑΙΤΩΛΙΑΣ (ΚΛΙΚ ΕΔΩ)

ΤΑ ΛΕΙΨΑΝΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΚΟΣΜΑ ΤΟΥ ΑΙΤΩΛΟΥ
ΣΤΗΝ ΑΛΒΑΝΙΑ (ΚΛΙΚ ΕΔΩ)

ΛΕΙΨΑΝΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΚΟΣΜΑ ΤΟΥ ΑΙΤΩΛΟΥ ΣΤΟΝ
Ι.Ν ΑΓ. ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΚΑΙ ΑΓ. ΚΟΣΜΑ ΑΙΤΩΛΟΥ ΣΤΗΝ ΝΕΑ
ΦΙΛΑΔΕΛΦΕΙΑ ΑΤΤΙΚΗΣ (ΚΛΙΚ ΕΔΩ)

ΠΟΥΚΑΜΙΣΟ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΚΟΣΜΑ ΤΟΥ ΑΙΤΩΛΟΥ
(ΚΛΙΚ ΕΔΩ)