Ιερά Μονή Κοίμησης της Θεοτόκου, Μεσόπυργο Άρτας.

πηγή

Βρίσκεται στην κορυφή ενός δασώδους λοφίσκου που δεσπόζει στο κέντρο του χωριού, όπου σώζονται και ίχνη μιας αρχαίας οχύρωσης και διαθέτει μία εξαιρετική και εντυπωσιακή θέα προς την Κοιλάδα του Αχελώου. 

Άποψη του Καθολικού
πηγή

Σύμφωνα με στοιχεία που μας δίνει η Εφορεία Αρχαιοτήτων της Άρτας, το σημείο στο οποίο βρίσκεται χτισμένη η Μονή, είναι ένα πολύ σημαντικό σημείο και αυτό μας το πιστοποιεί άλλωστε και η ύπαρξη μιας μικρής οχύρωσης που χρονολογείται από την αρχαιότητα.

Το Καθολικό της Μονής που είναι και το μοναδικό κτίσμα που διασώζεται από αυτήν, είναι κτισμένο πιθανότατα κατά τον 18ο αιώνα ωστόσο όμως, κάποια στοιχεία μας δηλώνουν ότι πιθανότατα στην ίδια αυτή θέση να υπήρχε ίσως και κάποιο παλαιότερο κτίσμα. 

Το Καθολικό της Μονής, είναι κτισμένο κατά τα πρότυπα του αρχιτεκτονικού Αθωνίτικου ή Αγιορείτικου τύπου, είναι πλακοσκέπαστη αλλά και ξυλόστεγη βασιλική με χορούς καθώς όμως και έναν ξεχωριστό νάρθηκα.

Η κτητορική επιγραφή στον νάρθηκα του Καθολικού
πηγή

Οι τοιχογραφίες στο Καθολικό, σύμφωνα και με μία επιγραφή που διασώζεται στον νάρθηκα, χρονολογούνται το 1781 και έχουν ένα ιδιαίτερο και εξαιρετικά ενδιαφέρον εικονογραφικό πρόγραμμα το οποίο όμως χρήζει κάποιας συντήρησης ενώ ο νάρθηκας έχει τοιχογραφίες μόνο στην ανατολική πλευρά του.

Στο ξυλόγλυπτο υπέροχο τέμπλο του Ναού, υπάρχουν αρκετά στοιχεία που υποδηλώνουν μια προγενέστερη εκκλησία η οποία πιθανότατα να υπήρχε στον ίδιο χώρο, αυτό έχει να κάνει με κάποια σημεία του Τέμπλου τα οποία προέρχονται από μία παλαιότερη εκκλησία, πιθανότατα του 17ου αιώνα, και τα οποία προσαρμόστηκαν στο ήδη υπάρχον τέμπλο, του 19ου αιώνα. 

Άποψη των τοιχογραφιών του Καθολικού
πηγή

Άποψη των τοιχογραφιών του Καθολικού
πηγή

Άποψη των τοιχογραφιών του Καθολικού
πηγή

Άποψη των τοιχογραφιών του Καθολικού
πηγή

Πολύ σημαντικές είναι οι τοιχογραφίες στο Καθολικό, στις οποίες φέρνουν ανάγλυφα φωτοστέφανα οι ολόσωμοι Άγγελοι με σταμπωτό φυτικό διάκοσμο.

Γενικά το εικονογραφικό πρόγραμμα έχει μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα θεματολογία η οποία σχετίζεται βέβαια με το βίο της Παναγίας αφού το Καθολικό είναι αφιερωμένο στην Κοίμηση της Θεοτόκου.

Τον Σεπτέμβριο του 2018 ανακοινώθηκε από την Περιφέρεια της Ηπείρου η έγκριση συγκεκριμένης χρηματοδότησης με το ποσό των 220.000 ευρώ για τα Μοναστήρια της Μεγαλόχαρης αλλά και του Μεσοπύργου της Άρτας, στην Κοιλάδα του Αχελώου.

Άποψη του τέμπλου του Καθολικού
πηγή

Τα έργα για τα δύο αυτά μοναστήρια του Αχελώου, εντάχθηκαν στο πρόγραμμα «Συντήρηση και αποκατάσταση πολιτιστικών Μνημείων Ηπείρου» και αφορούν διάφορες εργασίες αποκατάστασης, στερέωσης, ανάδειξης και συντήρησης των τοιχογραφιών των ναών Γενεσίου Θεοτόκου Μεγαλόχαρης Άρτας, Κοιμήσεως Θεοτόκου στο Μεσόπυργο Άρτας, καθώς επίσης και την αναμόρφωση του περιβάλλοντος χώρου και των μονοπατιών που οδηγούν στα μνημεία αυτά.

Φτάνοντας κανείς στο Μεσόπυργο της Άρτας αντικρύζει μπροστά του την πλατεία με τους καφενέδες γύρω – γύρω και τα επτά τεράστια αιωνόβια πλατάνια ενώ στις ταβέρνες υπάρχουν εκλεκτά τοπικά προϊόντα, κρεατικά, χειροποίητα αλλαντικά και τυριά από ντόπιους παραγωγούς.

Άποψη του Καθολικού
πηγή

Ακριβώς κάτω από τον Μεσόπυργο απλώνεται ο ποταμός Αχελώος, η Κοιλάδα του οποίου είναι μια περιοχή πλούσια σε πολιτιστική, θρησκευτική και φυσική κληρονομιά.

Ο Αχελώος, γνωστός κι ως Ασπροπόταμος, είναι ο δεύτερος σε μήκος ποταμός της Ελλάδας, πηγάζει νότια - νοτιοδυτικά του Μετσόβου και μετά από μια διαδρομή 220 χιλιομέτρων εκβάλλει στο Ιόνιο πέλαγος.

Στην διαδρομή του περνά από τους νομούς Τρικάλων, τα όρια των νομών Καρδίτσας και Άρτας, τα όρια των νομών Ευρυτανίας και Αιτωλοακαρνανίας ενώ δέχεται νερά των παραποτάμων του Αγραφιώτη, Ταυρωπού, Τρικεριώτη και Ινάχου και θεωρείται ο πλουσιότερος σε νερά, γηγενής ποταμός της Ελλάδας.

Η Περαταριά του Μεσόπυργου
πηγή

Εντυπωσιακό είναι το μοναδικό στη χώρα μας χειροκίνητο τελεφερίκ - βαγονάκι με τροχαλία και συρματόσχοινο, που χρησιμοποιούνταν από το 1960, για να διασχίζουν οι ντόπιοι και οι επισκέπτες τον Αχελώο, ενώνοντας έτσι το Μεσόπυργο Άρτας με την Πράβα της Καρδίτσας.

Η "Περαταριά", για τους κατοίκους της περιοχής αποτελεί αναπόσπαστο στοιχείο της καθημερινότητάς τους. 

Είναι το πιο προσιτό μέσο σύνδεσης της Θεσσαλίας με την Ήπειρο αλλά και εξυπηρέτησης των αναγκών τους (μεταφορά αγαθών και προϊόντων), με την μοναδική γέφυρα να βρίσκεται σε απόσταση 20 χιλιομέτρων και παλαιότερα η Νομαρχία Καρδίτσας ανέθετε σε έναν κάτοικο, τον «οδηγό του πορθμείου», την ευθύνη για τη λειτουργία της Περαταριάς ενώ σε περίπτωση απουσίας του οδηγού το πορθμείο κλειδωνόταν, για να μην τεθεί σε κίνδυνο η ασφάλεια των κατοίκων.

Δυστυχώς, εδώ και αρκετά χρόνια δεν υπάρχει οδηγός, κι έτσι οι κάτοικοι χειρίζονταν μόνοι τους το τελεφερίκ, θέτοντας σε άμεσο κίνδυνο τη ζωή τους και τελικά, από τις αρχές του 2018 η Περαταριά σταμάτησε να λειτουργεί, κάτι που είχε ως αποτέλεσμα να ζητήσουν οι κάτοικοι από την πολιτεία τη συντήρηση και την επισκευή της.

Φωτογραφίες: Ανδρέας Κουτσοθανάσης.

Ιερά Μονή Γενεσίου της Θεοτόκου Πετριλίων, Καρδίτσα.

πηγή

Βρίσκεται σε υψόμετρο 1400 μέτρων, πάνω από τον συνοικισμό Αργυρέικα των Αγράφων, με θέα τους συνοικισμούς του Πετρίλου και στις μεσημβρινές πλαγιές της Γράπας που κατεβαίνουν από το όρος Βουτσικάκι, σε μία όμορφη κι απάνεμη τοποθεσία, σε ένα πραγματικό φυσικό μπαλκόνι.

  

 Άποψη του Καθολικού της Μονής

πηγή

Το  Πετρίλο, του Δήμου Αργιθέας, στα Άγραφα, απλώνεται σε μία μεγάλη έκταση και αποτελείται από πολλούς οικισμούς: Τον Μάγειρο, τα Λειβάδεια, το Πολύδροσο (Καμπουρέικα), τα Αργυραίικα, τα Βλαχογιαννέικα, την Κρανιά (Χάρις), τους Βασιλάδες, το Χαλκιόπουλο, το Ρώσση, τα Τεκέικα, τα Κουκλαρέικα και τα Παγουρέικα ενώ είναι κτισμένο σε υψόμετρο περίπου τα 1.200 μέτρα ανάμεσα σε δυο μεγάλα βουνά, το Βουτσικάκι και το Ντελιδίμι.

Η Μονή Πετρίλου, είναι αφιερωμένη στη μνήμη της Γενέσεως της Θεοτόκου, ή όπως έχει επικρατήσει να λέγεται μεταξύ των κατοίκων της περιοχής το «Μοναστήρι του Αγίου Χαραλάμπου», λόγω της ύπαρξης του Χαριτόβρυτου τεμαχίου από το λείψανο του Αγίου, που φυλάσσεται στην Ιερά Μονή. 

 Άποψη της Μονής στην δεκαετία του '60

πηγή

 Άποψη της Μονής κατά την ανακατασκευή του 2008

πηγή

Άποψη της Μονής κατά την ανακατασκευή του 2008

πηγή

Η είσοδος στο Καθολικό της Μονής
πηγή

Από τα λίγα στοιχεία που γνωρίζουμε σήμερα, τεκμηριώνεται η άποψη ότι, η Μονή, είχε μια συνεχή ζωντανή παρουσία τουλάχιστον από το 1600 ως Πατριαρχική και Σταυροπηγιακή Μονή μάλιστα.

Πρώτος κτήτορας αναφέρεται σε μία παρρησία, ο Ιερομόναχος Δανιήλ ενώ ως ανακαινιστές παρουσιάζονται οι Ιερομόναχοι Ζωσιμάς και αργότερα ο ιερομόναχος Θεόκλητος και ο μοναχός Καλλίνικος γιατί η Μονή καταστράφηκε πολλές φορές από τις Τουρκικές επιδρομές, καθώς η οχυρωματική του θέση βοηθούσε να προφυλαχθούν μέσα σε αυτό οι μοναχοί και οι κάτοικοι του χωριού. 

Από την αλληλογραφία του διδασκάλου του γένους, Αγίου Αναστασίου Γόρδιου (1654 - 1729), που υπογράφει χρονολογημένες επιστολές από τη Μονή το 1713, μαρτυρείται ότι η Μονή τότε είχε 47 μοναχούς.

O ίδιος ο Άγιος Αναστάσιος ο Γόρδιος, μαθητής του Αγίου Ευγενίου Γιαννούλη φιλοξενήθηκε στο Μοναστήρι, ενώ δίδασκε στο «σχολείο κοινών γραμμάτων», το οποίο είχε ιδρύσει και συντηρούσε η Μονή.

Η Παναγία στο υπέρθυρο της εισόδου, στο Καθολικό της Μονής

πηγή

Άποψη της λιθανάγλυφης εισόδου στο Καθολικό της Μονής

πηγή

Άποψη της εισόδου στο Καθολικό της Μονής

πηγή

Η επιγραφή ιστόρησης του Καθολικού
πηγή

Η σημερινή μορφή του Μοναστηριού είναι νεότερη με το καθολικό να χρονολογείται το 1830, όπως μαρτυρείται από επιγραφή στη θύρα, (επιγραφή από κτίσεως κόσμου ΖΤΛΗ = 1830 - 1829).

Στο νάρθηκα επάνω από την είσοδο διασώζεται ένα προειδοποιητικό επίγραμμα με ευνόητο νόημα πού αναφέρει: «εἰ μὲν φίλος πέφυκας εἴσελθε χαίρων, εἰ δὲ ἐχθρὸς καὶ βάσκανος καὶ γέμων δόλου πὸρρῶ πόρρω πέφευγε τῆς πύλης ταύτης ἴνα μὴ λάβεις, ἀρᾶν ἀντὶ εὐλογίας ὡς ὁ Ἰούδας ὅ του Χριστοῦ προδότης». 

Ο εσωτερικός διάκοσμος του καθολικού αποτελείται από σχεδόν 140 έντονες χρωματικά τοιχογραφίες τού περιοδεύοντος συνεργείου των Σαμαριναίων αδελφών Ματθαίου και Μιχαήλ  Παπαϊωάννου το 1851, όπως μαρτυρείται από την αναθηματική επιγραφή.

To προειδοποιητικὸ επίγραμμα - επιγραφή, επάνω από τον νάρθηκα
πηγή

Άποψη των τοιχογραφιών της Μονής, ο Παντοκράτορας στον Τρούλο.
πηγή

Άποψη των τοιχογραφιών της Μονής
πηγή

Λεπτομέρεια της Αγιογραφία της Κοιμήσεως της Θεοτόκου στον δυτικό τοίχο του Ναού,
Αρχείο ΙΑΑ - © Ιερά Αρχιεπισκοπή Αθηνών
πηγή

Άποψη του τέμπλου και του εσωτερικού του καθολικού.
Αρχείο ΙΑΑ - © Ιερά Αρχιεπισκοπή Αθηνών
πηγή

Ακόμη πολύ εντυπωσιακό είναι το ξυλόγλυπτο τέμπλο με διαμπερή διακόσμηση και παραστάσεις πάνω και κάτω από τις εικόνες, από τις οποίες αυτή του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου στο τέμπλο χρονολογείται από το 1700.  

Από το Μοναστήρι σώζονται οι δύο πτέρυγες που χρονολογούνται από το 1906 στα νότια και στα δυτικά, η ανατολική δεν υπάρχει πλέον, όπως και το παλιό δίκτυο ύδρευσης που μετέφερε νερό από την «μάνα τοῦ νερού», όπως ονομάζεται η πηγή που μέχρι σήμερα υδροδοτείται η Μονή.  

Η κατασκευή του διώροφου μεγαλοπρεπούς κτηρίου των κελιών κτίστηκε με την βοήθεια των κατοίκων και ήταν ένας πραγματικός άθλος, μία απόδειξη ότι η Μονή είχε ακόμη ανθηροὺς πόρους από τα κτήματα, τα αιγοπρόβατα και τα μελίσσια, τα οποία είχε στην κατοχή της, αλλά και τον σεβασμό και την αγάπη των κατοίκων που τόσα τους είχε προσφέρει.

Άποψη του εσωτερικού του καθολικού της Μονής
Αρχείο ΙΑΑ - © Ιερά Αρχιεπισκοπή Αθηνών
πηγή

Οι περίτεχνες δεσποτικές εικόνες του τέμπλου.
πηγή

Οι περίτεχνες δεσποτικές εικόνες του τέμπλου, μεταξύ αυτών
δεξιά η εικόνα του Τιμίου Προδρόμου.
πηγή

Η Δίζωνη Ιερή Εικόνα της Γενέσεως και της Κοιμήσεως της
Θεοτόκου, που χρονολογείται το 1848.
Αρχείο ΙΑΑ - © Ιερά Αρχιεπισκοπή Αθηνών
πηγή

Στην Ελληνική Επανάσταση του 1821 η μονή Πετρίλου, προσέφερε σπουδαίες και ανεκτίμητες υπηρεσίες, ενώ πολλές φορές οι ήρωες της Επανάστασης όπως οι, Γεώργιος Καραϊσκάκης, Μπουκουβάλας, Κατσαντώνης κ.ά., την χρησιμοποίησαν σαν οχυρό τους.

Επίσης στάθηκε πολύτιμος αρωγός στη διοικούσα επαναστατική επιτροπή Ηπείρου - Θεσσαλίας όταν τον χειμώνα του 1866 - 67 με έδρα της το Πετρίλο, προετοίμαζε και διένειμε την επαναστατική προκήρυξη για την ένωση με την υπόλοιπη Ελλάδα ενώ μετά την απελευθέρωση της Θεσσαλίας, το 1881, η πορεία της Μονής συνεχίστηκε εξίσου λαμπρή. 

Κατά την απογραφή του 1889, η Μονή εμφανίζεται να διαθέτει στο δυναμικό της, τέσσερις μοναχούς και ένα μέρος της ακίνητης περιουσίας της στο Μουζάκι και στον ευρύτερο Θεσσαλικό κάμπο παραχωρήθηκε σε ακτήμονες γεωργούς και ένα άλλο μέρος, καταπατήθηκε.

Το χειμώνα του 2006, η Μονή έρημη και αφύλακτη μπήκε στο στόχαστρο σπείρας αρχαιοκαπήλων, που αφαίρεσαν τις εικόνες του τέμπλου, τα βημόθυρα, δύο ξυλόγλυπτα μανουάλια και άλλα ιερά κειμήλια, τα περισσότερα όμως εντοπίστηκαν στο εξωτερικό και έχουν επαναπατριστεί ήδη ενώ αναμένονται και τα υπόλοιπα.

 Άποψη του Καθολικού της Μονής

πηγή

 Άποψη του Καθολικού της Μονής

πηγή

Ο κεντρικός πολυέλαιος της Μονής, λειτουργεί
ακόμη με το άναμμα κεριών..
πηγή

Στις αρχές του 20ου αιώνα η Μονή ερημώθηκε, διαλύθηκε και δυστυχώς εγκαταλείφθηκε.

Ακολούθησε μια πτωτική πορεία που κράτησε έως και τα τέλη του 20ου αιώνα, όταν με το ενδιαφέρον ειδικά των ντόπιων κατοίκων της περιοχής, έγιναν τα πρώτα έργα συντήρησης του ερειπωμένου τότε, μνημείου.

Το 2008, μετά από περισσότερα από 100 χρόνια εγκατάλειψης και ερήμωσης της Μονής, με την ευλογία του μακαριστού Σεβασμιότατου Μητροπολίτου Θεσσαλιώτιδος και Φαναριοφαρσάλων κ.κ. Κυρίλλου Β΄, εγκαταστάθηκε στη Μονή, μία μοναχική ανδρική αδελφότητα. 

Οι μοναχοί αυτοί, είναι νέοι μορφωμένοι κληρικοί και κάτω από αντίξοες πραγματικά συνθήκες μετέτρεψαν σε κατοικήσιμους και λειτουργικούς τους έρημους ως πριν χώρους και έχουν αναλάβει την ανασυγκρότησή της Μονής, τόσο κτιριακά όσο και πνευματικά.

Άποψη των τοιχογραφιών της Μονής
πηγή

Άποψη των τοιχογραφιών της Μονής
πηγή

Λειψανοθήκες της Μονής Πετριλίων, αριστερά τεμάχιο
λειψάνου του Αγίου Χαραλάμπους.
πηγή

Ηγούμενος της Μονής είναι ο Πανοσολογιώτατος Αρχιμανδρίτης π. Θεόκλητος Δήμου  ενώ στη Μονή φυλάσσεται και λειψανοθήκη με λείψανα των Αγίων Χαραλάμπους, Ιωάννου του Χρυσοστόμου, Τρύφωνος και Παντελεήμονος, καθώς επίσης, μερικά χειρόγραφα και φορητές εικόνες.

Η Μονή πανηγυρίζει στις 8 Σεπτεμβρίου, στα Γενέθλια της Θεοτόκου, όμως ιδιαιτέρως τιμώνται και οι εορτές του Αγίου Χαραλάμπους στις 10 Φεβρουαρίου  καθώς και η ανακομιδή των λειψάνων του οσίου Αρσενίου του Νέου, στις 18 Αυγούστου.

Το ωράριο λειτουργίας της Μονής είναι, Θερινοί μήνες: 11.00 - 13.00 & 17.00 - 19.00 & Χειμερινοί μήνες: 11.00 έως τη δύση του ηλίου ενώ την Κυριακή από τις 7.00 έως τη δύση του ηλίου, λόγο όμως του ότι οι μοναχοί εξυπηρετούν και άλλα χωριά της περιοχής καλό είναι να προηγηθεί επικοινωνία πριν την επίσκεψή σας, ειδικά τον χειμώνα.

Η πρόσβαση στην Μονή γίνεται μέσω δύο δρόμων που είναι χωματόδρομοι αλλά χαλικοστρωμένος καλά, ο ένας είναι όμως μόνο για περίπου 1.5 - 2 χιλιόμετρα και είναι σε καλή κατάσταση χειμώνα και καλοκαίρι.

Τηλέφωνο επικοινωνίας: 24457. 70420, email: impetrilou@yahoo.gr

Η ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΗ ΕΙΚΟΝΑ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΦΑΝΕΡΩΜΕΝΗΣ ΤΩΝ "ΝΑΥΜΑΧΩΝ", ΥΔΡΑ.

Φυλάσσεται στον Καθεδρικό Ναό της Κοίμησης της Θεοτόκου, που είναι ο Ναός της πάλαι ποτέ Ιεράς Μονής της Παναγίας Φανερωμένης, στην Ύδρα.

Πανοραμική άποψη του ενοριακού Ναού της Παναγίας
Φανερωμένης στο λιμάνι της Ύδρας που είναι το
Καθολικό της ιστορικής Μονής της Παναγίας
Φανερωμένης.

Στο λιμάνι της Ύδρας υπήρχε ήδη από το 1640 μία μικρή Μονή στην οποία φυλασσόταν η Ιερή θαυματουργή εικόνα της Θεοτόκου που ήταν γνωστή στους κατοίκους για τις θαυματουργικές της ιάσεις.

Η Μονή αυτή που τότε ήτανε γυναικεία και αφιερωμένη στην Κοίμηση της Παναγίας, κτίστηκε στα θεμέλια ενός παλαιότερου ιερού ναού αφιερωμένου στον Άγιο Χαράλαμπο, του 13ου αιώνα και η σημερινή της μορφή προέρχεται από επισκευές του 1870. 

Στα χρόνια της Επανάστασης προσέφερε πολλά για στην Πατρίδα και στο καθολικό της, πολλές φορές συνάχθηκαν οι θρυλικοί ναυμάχοι για να ευχαριστήσουν την Παναγία, ενώ σήμερα αποτελεί  ενοριακό ναό της Ύδρας.

Η Παναγία Φανερωμένη (Παναγία των Ναυμάχων) είναι η θαυματουργή Εικόνα που προσκυνούσαν οι Ναυμάχοι του Αγώνα του 1821 πριν φύγουν για τις θρυλικές ναυμαχίες τους εναντίων των δυναστών και αυτή την εικόνα προσκυνούσαν και ευχαριστούσαν ευθύς μόλις επέστρεφαν στο νησί.

Άποψη του εσωτερικού του Ενοριακού ναού της
Παναγίας Φανερωμένης της Ύδρας.

Η ΘΑΥΜΑΣΤΗ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΤΗΣ ΙΕΡΗΣ ΕΙΚΟΝΑΣ ΣΤΗΝ ΥΔΡΑ, ΕΝΑ ΘΑΥΜΑ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ.

Το 1656 όταν επιτέθηκαν Αγαρηνοί πειρατές στην Ύδρα, οι προεστοί του νησιού τους πρόσφεραν δώρα και χρήματα για να αποφύγουν τις βιαιότητες και τις λεηλασίες, οι πειρατές όμως αιχμαλώτισαν τους προεστούς και τους φυλάκισαν σιδηροδέσμιους στο πλοίο τους.

Ο λαός της Ύδρας ζήτησε την βοήθεια της Παναγίας που όπως λέγεται φανερώθηκε σαν οπτασία και έτρεψε σε φυγή τους Αγαρηνούς πειρατές. 

Όμως ένας από τους πειρατές λίγο πριν φύγει μπήκε στην εκκλησία που φυλασσόταν η Εικόνα της Παναγίας, άρπαξε το εικόνισμα και με ένα μαχαίρι το κτυπούσε με μανία και κατόπιν το πήρε μαζί του στο πλοίο που αναχώρησε από την Ύδρα.

Η είσοδος του Ενοριακού ναού της
Παναγίας Φανερωμένης της Ύδρας.

Πριν φτάσει το πλοίο στην Κρήτη με πορεία τις ακτές της Αφρικής έπεσε σε μια φοβερή τρικυμία και οι πειρατές ζήτησαν από τους τρεις Υδραίους αιχμαλώτους να προσευχηθούν, στο Θεό τους να τους γλυτώσει και αυτοί ζήτησαν την Εικόνα της Παναγίας για να προσευχηθούν.

Ο Αγαρηνός πειρατής που είχε κλέψει την εικόνα από το Μοναστήρι της Ύδρας πιεζόμενος να δώσει το εικόνισμα στους Υδραίους θύμωσε, έκοψε την εικόνα σε δύο τεμάχια και την πέταξε στη θάλασσα.

Η εικόνα κατά παράδοξο και θαυματουργό τρόπο, σε λίγες ώρες βρέθηκε στο λιμάνι της Ύδρας εμπρός από το σημερινό Καθεδρικό Ναό του και ένας γέροντας που την είδε, άπλωσε το χέρι του να μαζέψει τα δύο κομμάτια της Εικόνας της Παναγίας αλλά δεν μπορούσε να τα σηκώσει από το ακρογιάλι.

Η Παναγία Φανερωμένη των Ναυμάχων.

Ανέβηκε στη χώρα, την σημερινή περιοχή της Κιάφας, όπου εξήγησε για την εικόνα στους ιερείς και τον λαό και όλοι μαζί κατέβηκαν στο λιμάνι με θυμιάματα και κεριά όπου αφού πήραν την εικόνα, την λιτάνευσαν και την τοποθέτησαν στην θέση της και από εκείνη την ημέρα την ονόμασαν Παναγία η «Φανερωμένη».

Η Παναγία η «Φανερωμένη» όμως μεσολάβησε και για τους αιχμαλώτους Υδραίους που πήραν μαζί τους  οι πειρατές, αφού εμφανίστηκε στην διάρκεια της νύχτας στον Έπαρχο της χώρας που έφτασε το πειρατικό πλοίο και τον διέταξε να τους απελευθερώσει, πράγμα που έπραξε αμέσως.

Μάλιστα, ο ίδιος ο Έπαρχος υποχρέωσε τον καπετάνιο που είχε κάνει την επιδρομή να επιστρέψει τους τρεις προεστούς στην Ύδρα, όπου συγκινημένοι αυτοί, όταν έφτασαν, πήγαν στο Μοναστήρι και προσκύνησαν το εικόνισμα της Παναγίας «Φανερωμένης».

Η θαυματουργή εικόνα επιτέλεσε αναρίθμητα θαύματα και στο Κρανίδι, στη Λάρισα, στην Στυλίδα, στις Σπέτσες κ.α. ενώ ακόμη αναφέρεται ότι όταν το 1740 στην Ύδρα είχε επιδημία πανώλης, η Παναγία, μετά από ικεσίες των πιστών χάρισε την κάθαρση στους ασθενείς και τους έκανε καλά και όλα αυτά περιγράφονται στο βιβλίο του Αρχιμανδρίτου π. Ευδόκιμου Καρακουλάκη και του Ιερού Καθεδρικού Ναού Κοιμήσεως Θεοτόκου Ύδρας: «Ιστορικά και Άρρητα της διηγήσεως μερικών θαυμάτων της Ιεράς Εικόνος της Υπεραγίας Θεοτόκου της Φανερωμένης της ευρισκομένης εν τη νήσω Ύδρα».

Στον Ναό φυλάσσεται επίσης και η Θαυματουργή εικόνα της Παναγίας του Μαλίκη ενώ εντός του χώρου του Ναού λειτουργεί από το 1999 και το «Άγιος Μακάριος ο Νοταράς», εκκλησιαστικό μουσείο της Ύδρας, με σπουδαία κειμήλια.

ΛΕΙΨΑΝΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΚΕΙΜ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΑΣΚΗΤΗ, ΝΟΤΕΝΩΝ ΑΧΑΙΑΣ.

Φυλάσσονται στην Ιερά Μονή Κοιμήσεως της Θεοτόκου Νοτενών, στην Αχαία της Πελοποννήσου.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Στην Ορθόδοξη Εκκλησία αποδίδουμε στα Αγία λείψανα τιμή και ευλαβική προσκύνηση, η όποια όμως δεν αποτελεί λατρευτική προσκύνηση η λατρεία. Τούτο γιατί κανείς ποτέ ορθόδοξος χριστιανός δεν ταύτισε στη σκέψη του τα τίμια λείψανα με «θεούς». Μακαριστός π. ΑΝΤΩΝΙΟΣ ΑΛΕΒΙΖΟΠΟΥΛΟΣ (ΕΓΧΕΙΡΙΔΙΟΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΠΑΡΑΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΩΝ ΟΜΑΔΩΝ).

Η Εφέστια λιτανευτική εικόνα του Αγίου Ιωακείμ του Νέου Ασκητή,
στην Μονή Νοτενών.
πηγή

Ο Όσιος Ιωακείμ γεννήθηκε στα μέσα του 17ου αιώνα ή στα τέλη του 16ου αιώνα, στο χωριό Σκιαδά που βρίσκεται στους νοτιοδυτικούς πρόποδες του όρους Ερύμανθος, στη περιοχή της σημερινής Τριταίας, στην Αχαΐα. 

Σε νεαρή ηλικία, παρά τη θέληση του, αρραβωνιάστηκε μια νέα, που καταγόταν από το ίδιο χωριό, όμως εγκατέλειψε γονείς και αρραβωνιαστικιά και έγινε μοναχός στο Μοναστήρι της Χρυσοπηγής, που βρίσκεται πάνω από το χωριό Δίβρη του νομού Ηλείας. 

Στο Μοναστήρι της Χρυσοπηγής ο Άγιος έφθασε σε μεγάλα ύψη αρετής και αγιότητας, ώστε έλαβε το αξίωμα της Ιεροσύνης και ζώντας ταπεινά μέσα στην αδελφότητα, μετά την κοίμηση του Καθηγούμενου της Μονής, εκλέγεται Ηγούμενος.

Εν συνεχεία πήγε στη Μονή των Νοτενών, που βρίσκεται κοντά στη γενέτειρά του και τιμάται επ' ονόματι της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, και έγινε Καθηγούμενος της, όμως σε λίγα χρόνια, φλεγόμενος από τον πόθο της ησυχίας, παραιτήθηκε από ηγούμενος και αποσύρθηκε σε κάποιο σπήλαιο, που υπήρχε κοντά στο Μοναστήρι.

Ο ναός που είναι αφιερωμένος στον Άγιο Ιωακείμ
και βρίσκεται στην είσοδο του ασκητηρίου του.
πηγή

Στο μικρό εκείνο σπήλαιο,  έκανε σκληρή άσκηση, με προσευχές, νηστείες και αγρυπνίες, η τροφή του ήταν χυλός αλεύρου βρασμένου με μέλι, ή άγρια χόρτα βρασμένα, οι πνευματικοί αγώνες ήταν κρυφοί, γιατί φοβόταν ότι «η φανερή αρετή χάνεται, καθώς ο θησαυρός ο φανερός κλέπτεται», έτσι όλες τις νύκτες κοιμόταν όρθιος, κρεμασμένος με σχοινιά από τις μασχάλες του, έχοντας εμπρός του ένα Τετραευαγγέλιο ανοικτό.

Αν και ήταν αγράμματος, κατανοούσε την Αγία Γραφή και τα συγγράμματα των θείων Πατέρων, ώστε και ο τότε Μητροπολίτης Παλαιών Πατρών, Παρθένιος Ε' (1750 - 56 και 1759 - 70) καταδεχόταν να πηγαίνει σε αυτόν και να τον συμβουλεύεται.

Έτσι, ζούσε και αγωνιζόταν όλες τις ημέρες της ζωής του ο όσιος Ιωακείμ, έως ότου έφθασε «εἰς ἄνδρα τέλειον, εἰς μέτρον ἡλικίας τοῦ πληρώματος τοῦ Χριστοῦ» (Εφ. δ΄ 13), στα μέσα του 18ου αιώνα και καταλαβαίνοντας την ώρα της εκδημίας του, κάλεσε τους πατέρες της Μονής και τους νουθέτησε πως να πολιτεύονται και να ζουν εν ειρήνη, κατά το μοναχικό τους πολίτευμα, έπειτα, αφού έκαμε το σημείο του Σταυρού, είπε: «Εἰς χεῖράς σου, Χριστέ, παρατίθημι τὸ πνεῦμά μου» και έτσι απέπνευσε ενώ ενταφιάσθηκε ευλαβώς στον νάρθηκα του Ιερού ναού, στο μοναστήρι Νοτενών.

Λείψανα του Αγίου Ιωακείμ του Νέου Ασκητή που φυλάσσονται

σήμερα, στην ομώνυμη Μονή.

πηγή

Τρία χρόνια μετά την κοίμηση του ή δέκα χρόνια μετά, κατά άλλους, ο ανωτέρω Μητροπολίτης Παλαιών Πατρών Παρθένιος Ε', έκανε την ανακομιδή των Λειψάνων του. 

Ένας, όμως, από εκείνους που έσκαβαν, τραβώντας απρόσεκτα, έβγαλε κομμένο από τους ώμους το δεξιό χέρι του Οσίου με όλο το κρέας και το δέρμα του, έκπληκτοι όλοι, άρχισαν, να βγάζουν με τα δάκτυλα το χώμα από τον τάφο, έως ότου το υπόλοιπο σώμα του αγίου βγήκε όλο ακέραιο, πλήρες ευωδίας, και κατά κάποιον τρόπον στάθηκε όρθιο, όπως εκείνο του αγίου Σπυρίδωνος.

Η φήμη του Ιερού Λειψάνου διαδόθηκε παντού και πολλοί χριστιανοί έτρεχαν σε αυτό, άλλοι χάριν προσκυνήσεως, άλλοι για να γιατρεύσουν τα πάθη τους και όχι μόνον οι χριστιανοί, αλλά και πολλοί Τούρκοι πήγαιναν, και θεραπεύονταν από τον Άγιο.

Μετά από λίγα χρόνια, κατά την μεγάλη επιδρομή των Τουρκαλβανών στον Μωρέα, μετά την αποτυχημένη εξέγερση των Ορλωφικών, το 1770, «κρίμασιν οἷς οἶδεν ὁ Κύριος», το ιερό Λείψανο διαλύθηκε και η Αγία Κάρα του Οσίου κλάπηκε μαζί με άλλα πολύτιμα αντικείμενα της Μονής.

Σήμερα στην Ιερά Μονή των Νοτενών σώζονται λίγα Λείψανα από το ιερό σκήνωμα του οσίου Ιωακείμ του Νέου, που ευωδιάζουν και κάνουν διάφορες θεραπείες στους πιστούς, ενώ εμπρός από το σπήλαιο, στο οποίο ασκήτευε, έχει οικοδομηθεί εκκλησία επ’ ονόματί του, όπου και η μνήμη του τιμάται με λαμπρότητα στις 3 Ιουλίου.