Η ΤΙΜΙΑ ΚΑΡΑ ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ.

πηγή

Φυλάσσεται στο Κελλί των Σκουρταίων, στο Αγιο Όρος όπου και κοιμήθηκε το 1809.

Υπήρξε από τις σημαντικότερες ασκητικές μορφές 

της σύγχρονης ορθόδοξης χριστιανικής πίστης..

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Στην Ορθόδοξη Εκκλησία αποδίδουμε στα Αγία λείψανα τιμή και ευλαβική προσκύνηση, η όποια όμως δεν αποτελεί λατρευτική προσκύνηση η λατρεία. Τούτο γιατί κανείς ποτέ ορθόδοξος χριστιανός δεν ταύτισε στη σκέψη του τα τίμια λείψανα με «θεούς». Μακαριστός π. ΑΝΤΩΝΙΟΣ ΑΛΕΒΙΖΟΠΟΥΛΟΣ (ΕΓΧΕΙΡΙΔΙΟΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΠΑΡΑΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΩΝ ΟΜΑΔΩΝ).

Προμετωπίδα του "Μέγα Συναξαριστή" του
αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτου (Βενετία, 1819)
πηγή φωτογραφίας: commons.wikimedia.org

Ο Όσιος Νικόδημος γεννήθηκε στη Νάξο το 1749 από γονείς ευσεβείς και ενάρετους, τον Αντώνιο και την Αναστασία Καλλιβούρτση η οποία μόνασε αργότερα στην Ιερά Μονή Αγίου Χρυσοστόμου της Νάξου, με το όνομα Αγάθη.

Το κατά κόσμον όνομά του ήταν Νικόλαος Kαλλιβούρτσης και από μικρός έδειχνε ότι ήταν άνθρωπος μεγάλης αρετής και φοβερής ευφυΐας.

Τα πρώτα του γράμματα τα έμαθε στη Νάξο και έπειτα στη σχολή της ίδιας πόλης επέκτεινε τις γνώσεις του, με δάσκαλο τον αδελφό του Αγίου Κοσμά του Αιτωλού, Αρχιμανδρίτη Χρύσανθο. 

Κατόπιν 16 χρόνων πήγε στην Ελληνική σχολή της Σμύρνης, όπου κοντά στους φημισμένους διδασκάλους Ιθακήσιους Ιερόθεο Δενδρινό και Χρύσανθο Καραβία έλαβε ανώτερη παιδεία και αρετή.

Μετά από ορισμένες περιπέτειες, το 1775 πήγε στο Άγιον Όρος όπου στη Μονή του Άγιου Διονυσίου εκάρη μοναχός με το όνομα Νικόδημος. 

Οι Πατέρες της Μονής μάλιστα, που διέκριναν τα μεγάλα φυσικά και επίκτητα χαρίσματα του Νικόδημου, τον διόρισαν μάλιστα αναγνώστη και γραμματέα της Μονής.

Ο ιδρυτής του Βυζαντινού Μουσείου Αθηνών, καθηγητής Γεώργιος Λαμπάκης με τον Μητροπολίτη
πρώην Καρπάθου και Κάσσου, Νείλο, στο κελλί των Σκουρταίων στο
Άγιο Όρος με την Κάρα του Οσίου Νικοδήμου.
(Φωτογραφία: Συλλογή ΧΑΕ, Βυζαντινό Μουσείο Αθηνών, 1901).

Tο μελανοδοχείο του οσίου Nικοδήμου του Aγιορείτου
τέλος 18ου αι. μ.Χ. - Mονή Bατοπαιδίου, Άγιον Όρος.
πηγή φωτογραφίας: www.diakonima.gr

Στη Μονή αυτή ο Νικόδημος, υπήρξε υπόδειγμα διακονίας και πράξεων αρετής. Έπειτα αποσύρθηκε σε κάποιο κελί, όπου με ασκητικό τρόπο, επιδόθηκε στη μελέτη και συγγραφή πολλών οικοδομητικών, θεολογικών και αγιολογικών βιβλίων μεταξύ αυτών είναι ο «Συναξαριστής», το «Εορτοδρόμιον», η «Νέα Κλίμακα», ο «Αόρατος Πόλεμος», το «Πηδάλιον», το «Ευεργετινόν», η «Φιλοκαλία», το «Νέον Μαρτυρολόγιον» και άλλα πολλά.

Τελικά μετά από διάφορες περιπέτειες, που υπέστη στη βραχύχρονη ζωή του, απεβίωσε από ημιπληγία, σε ηλικία 60 χρονών, τις πρώτες ορθρινές ώρες της 14ης Ιουλίου του 1809 στο κελλί των Σκουρταίων, στις Καρυές του Αγίου Όρους. Τα τελευταία του λόγια ήταν η απάντηση που έδωσε στους μαθητές του όταν τον ρώτησαν αν ησυχάζει: «Τον Χριστό έβαλα μέσα μου και πως να μη ησυχάσω;». Ενταφιάστηκε στο Λαυριωτικό Κελί των Σκουρταίων στις Καρυαίς του Άγιου Όρους, αφήνοντας πίσω του ένα τεράστιο πνευματικό συγγραφικό έργο, που σήμερα αποτελεί κεφάλαιο για τον λαό της Ορθόδοξης Εκκλησίας.

Το Κελί Αγίου Γεωργίου των Σκουρταίων, 
στις Καρυές αγίου όρους, όπου κοιμήθηκε στις
14 Ιουλίου 1809 ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης.

πηγή φωτογραφίας: trelogiannis.blogspot.gr

Η Εκκλησία μας επάξια από το έτος 1955 τον κατέταξε στο Αγιολόγιο της σύμφωνα με έγγραφο αριθμού Πρωτοκόλλου 1717/31-5-1955, που ο τότε Πατριάρχης Αθηναγόρας μαζί με την Σύνοδο ανέφερε πως: 

«…εξ ονόματος και πάντων των εν Αγιωνύμω Όρει ενασκουμένων Οσιοτάτων Μοναχών, υπέβαλε ο του εν Καρυοίς Κελλίου Λαυριώτης Γέρων Ανανίας, αιτούμενος όπως, η επέτειος του θανάτου αυτού καθιερωθεί εν τιμή Αγίου, έγνωμεν, συνοδά τοις προ ημών θείοις Πατράσι … 

Δι’ ό και θεσπίζομεν Συνοδικώς και διοριζόμεθα και εν Αγίω διακελευόμεθα Πνεύματι, όπως από του νυν και εις τον εξής αιώνα τον άπαντα, Νικόδημος ο Αγιορείτης συναριθμείται τοις οσίοις και Αγίοις της Εκκλησίας ανδράσιν, ετησίοις ιεροτελεστίαις και αγιαστίαις τμώμενος και ύμνοις εγκωμίων γεραιρόμενος τη ιδ΄ Ιουλίου εν ή μακαρίως προς τον Κύριον εξεδήμησεν…».

Η Τιμία Κάρα του Αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτη.

Ο άγιος Νικόδημος o Aγιορείτης, γιορτάζει κατά την καθιερωμένη Πανήγυρη της 14ης Ιουλίου.

Επίσης εορτάζει την πρώτη Κυριακή του Σεπτεμβρίου, κατά την Σύναξη των Πέντε Αγίων της Παροναξίας που καθιερώθηκε πρόσφατα και η οποία τελείται στο νεόδμητο Ιερό Ναό των Ναξίων Αγίων Νικοδήμου του Αγιορείτου και Νικολάου του Πλανά, στην Νάξο.

Ακόμη, γιορτάζει την Τρίτη Κυριακή του Σεπτεμβρίου στο νησί της Πάρου, όπου και εκεί επίσης τελείται η Σύναξη των Ναξίων Αγίων Νικοδήμου του Αγιορείτου και Νικολάου του Πλανά.

Οι Ασματικές Ακολουθίες του Αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτου, που βρίσκονται σε ισχύ λειτουργική χρήση, συντάχθηκαν από τον αείμνηστο Υμνογράφο, Μοναχό Γεράσιμο Μικραγιαννανίτη, από τον πρώην Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Πατρών κ.κ Νικόδημο, καθώς και από τον Αρχιμανδρίτη Νικόδημο Παυλόπουλο, Ηγούμενο της Ιεράς Μονής Λειμώνος της Λέσβου.

Απολυτίκιο του 

Οσίου Νικοδήμου του Αγιορείτου.

πηγή: www.saint.gr , oodegr.

ΤΟ ΑΦΘΑΡΤΟ ΑΡΙΣΤΕΡΟ ΠΟΔΙ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΑΝΝΗΣ.

πηγή

Φυλάσσεται στο Κυριακό της Σκήτης της Αγίας Αννης, στο Αγιο όρος, διακρίνονται τα νεύρα και τα δάχτυλα του Ποδιού ενώ διατηρεί θερμοκρασία “ζωντανού” σώματος.. 

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Στην Ορθόδοξη Εκκλησία αποδίδουμε στα Αγία λείψανα τιμή και ευλαβική προσκύνηση, η όποια όμως δεν αποτελεί λατρευτική προσκύνηση η λατρεία. Τούτο γιατί κανείς ποτέ ορθόδοξος χριστιανός δεν ταύτισε στη σκέψη του τα τίμια λείψανα με «θεούς». Μακαριστός π. ΑΝΤΩΝΙΟΣ ΑΛΕΒΙΖΟΠΟΥΛΟΣ (ΕΓΧΕΙΡΙΔΙΟΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΠΑΡΑΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΩΝ ΟΜΑΔΩΝ).

To Kυριακό της Σκήτης Αγίας Αννης
πηγή

Η σκήτη της Αγίας Άννας αποτελεί εξάρτημα της Μονής Μεγίστης Λαύρας και είναι η παλαιότερη αλλά και μεγαλύτερη σκήτη του Αγίου Όρους. 

Ιδρύθηκε στα τέλη του 17ου αιώνα από μοναχούς που έφθασαν στην περιοχή το 1686 με σκοπό να προστατεύσουν το αριστερό πόδι της Αγίας Άννας που μετέφεραν μαζί τους. 

Η περιοχή είναι ορεινή αλλά εύφορη στους πρόποδες του Άθω, ακολουθεί τον ιδιόρρυθμο μοναστικό βίο και αποτελείται από 51 καλύβες που, στις αρχές της δεκαετίας του 1990, κατοικούνταν από 85 μοναχούς, άλλοι από τους οποίους ασχολούνται με το ψάρεμα και τη γεωργία, άλλοι με την αγιογραφία και την ξυλογλυπτική και άλλοι με την παραγωγή θυμιάματος και μικροτεχνίας.

Η θαυματουργή εικόνα Αγίας Αννης, Μονή Μπίστριτσα.

Δώρο του Μανουήλ Β΄Παλαιολόγου και της σύζυγου του 

Άννα στον ηγεμόνα Αλέξανδρο τον Αγαθό, σε ένδειξη 

ευγνωμοσύνης για την φιλοξενία του γιου τους Ανδρονίκου.

πηγή

Το κυριακό της σκήτης είναι αφιερωμένο στην Αγία Άννα, χτίστηκε και αγιογραφήθηκε το 1754 και στο ναό φιλοξενούνται τα λείψανα πολλών μαρτύρων της Εκκλησίας αλλά και ο τάφος του Οικουμενικού Πατριάρχη Κωνσταντινούπολης, Ιωακείμ Γ'.

Για το ιερό αυτό λείψανο υπάρχουν οι εξής πληροφορίες στον Κώδικα 3 της Σκήτης.

«Κάποιος ιερέας, εφοδιασμένος με έγγραφο του Οικουμενικού Πατριάρχη, σε ένα από τα ταξίδια του επισκέφτηκε την πόλη Ερζερούμ (Θεοδοσιούπολη) της Αρμενίας. Στον ναό των Αγίων Μαρτύρων Μηνά, Βίκτωρος και Βικεντίου υπήρχαν πολλά λείψανα αγίων, μεταξύ των οποίων και το πόδι της Αγίας Άννας. 

Προκειμένου να μην περιέλθει το λείψανο αυτό σε χέρια αλλοδόξων το αγόρασε, παίρνοντας πιστοποιητικό από τους Μητροπολίτες Καισαρείας της Καππαδοκίας Επιφάνιο και Χαλδείας Σίλβεστρο.

Μερικά χρόνια αργότερα δύο Άραβες αρχιερείς, του Πατριαρχείου της Αντιοχείας, περιόδευαν στο Άγιο Όρος για ελεημοσύνη, έχοντας το λείψανο της Αγίας Άννας και το αντίστοιχο πιστοποιητικό γνησιότητας, τα οποία είχαν αγοράσει από τον εν λόγω ιερέα. Φτάνοντας στην Σκήτη της Προβάτας συνάντησαν τον πνευματικό Ματθαίο τον Λέσβιο, που ήταν εξομολόγος του βοεβόδα Κατακουζηνού. 

Διακρίνονται τα νεύρα και τα δάχτυλα.

πηγή

Ο Γέροντας Ματθαίος έχοντας οικονομική άνεση, αγόρασε από τους Άραβες Αρχιερείς το λείψανο του αριστερού ποδιού της Αγίας Άννας μαζί με το πιστοποιητικό της γνησιότητάς του.

Όταν ο Διονύσιος Γ΄ο Βάρδαλης επεξέτεινε το Κυριακό της Σκήτης το 1666, οι αδελφοί της Σκήτης αποφάσισαν να αποκτήσουν το ιερό λείψανο της Αγίας Άννας. 

Έστειλαν αντιπροσωπεία στο κελί του Αγίου Γεωργίου στην Προβάτα, όπου εγκαταβίωνε ο πνευματικός Ματθαίος ο Λέσβιος, την αντιπροσωπεία αποτελούσαν ο πνευματικός Γερμανός και ο πνευματικός Διονύσιος από την Μικρά Αγία Άννα, Λέσβιοι και αυτοί όμως ο Γέροντας Ματθαίος αρνήθηκε στην αρχή να τους δώσει τον πολύτιμο αυτό θησαυρό. 

Μετά όμως δεκαπέντε μέρες, χωρίς άλλη ενόχληση από τους πατέρες της Σκήτης, πιθανόν μετά από κάποιο θαυμαστό σημείο που είδε, πήγε στην Αγία Άννα και κατέθεσε στο «Κυριακό» το ιερό λείψανο, όπου φυλάσσεται μέχρι σήμερα και επιτελεί πλήθος θαυμάτων.

Η Ορθόδοξη Εκκλησία μας, τιμά τρεις φορές την Αγία Άννα κατά τη διάρκεια του εορταστικού κύκλου: Στις 9 Δεκεμβρίου, τη Σύλληψή της, στις 25 Ιουλίου την Κοίμησή της και στις 9 Σεπτεμβρίου, μαζί με τον σύζυγό της Ιωακείμ.

ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

ΤΗΝ ΤΙΜΙΑ ΚΑΡΑ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΑΝΝΗΣ (ΚΛΙΚ ΕΔΩ)

ΤΟ ΑΦΘΑΡΤΟ ΔΕΞΙ ΠΟΔΙ
ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΑΝΝΗΣ (ΚΛΙΚ ΕΔΩ)

ΤΟ ΑΡΙΣΤΕΡΟ ΧΕΡΙ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΑΝΝΗΣ
(ΚΛΙΚ ΕΔΩ)

Ιερά Μονή Ζωοδόχου Πηγής Βελανιδιάς, Καλαμάτα.

πηγή

Βρίσκεται χτισμένη σε υψόμετρο 400 μέτρων περίπου και σε απόσταση 6 χιλιόμετρα βόρεια της Καλαμάτας, με την οποία συνδέεται με ασφαλτοστρωμένο αυτοκινητόδρομο. 

Άποψη της Μονής
πηγή

Από το μοναστήρι της Βελανιδιάς συνεχίζεται βορειοανατολικά το παλιό πλακόστρωτο καλντερίμι, του παλιού δρόμου Καλαμάτας – Αλαγονίας. 

Το καλντερίμι αυτό αποτελεί το σημείο έναρξης ή λήξης του οδοιπορικού που διοργανώνουν διάφοροι πολιτιστικοί και ορειβατικοί σύλλογοι.

Πληροφορίες για την ιστορική αυτή Μονή Ζωοδόχου Πηγής της Βελανιδιάς μας δίνει ένα πατριαρχικό σιγίλιο του 1727. 

Σύμφωνα με αυτό πρόκειται για «ιερόν και σεβάσμιον μοναστήριον πατριαρχικόν Σταυροπηγιακόν, εις όνομα σεμνυνόμενον της υπεραγίας ημών Θεοτόκου της κυρίας Χρυσοπηγής κατά την τοποθεσίαν Βελανιδείαν».

Το καθολικό της Μονής Βελανιδιάς χτίστηκε το 1679, όπως αναγράφει και μία επιγραφή στο υπέρθυρο και τιμάται στο όνομα της Ζωοδόχου Πηγής. 

Η ονομασία της οφείλεται σε μια αιωνόβια βελανιδιά που υπήρχε κάποτε στον περίβολό της, η οποία "πρόρριζα απεσπάσθη" από το μεγάλο και καταστροφικό σεισμό του 1884 ενώ από την ίδρυσή του ήτανε ανδρικό μέχρι και το 1966, οπότε μετετράπηκε σε γυναικείο και την ταυτότητά του αυτή τη διατηρεί μέχρι και σήμερα.

πηγή 

πηγή

πηγή

πηγή

Κατά τη διάρκεια του βίου του λεηλατήθηκε, πυρπολήθηκε και ισοπεδώθηκε είτε από επιδρομές βαρβάρων και ξένων κατακτητών είτε από καταστροφικούς σεισμούς, αλλά πάλι ξανακτίστηκε.

Κατά τα προεπαναστατικά χρόνια, υπήρξε ορμητήριο και κρησφύγετο κλεφτών και αρματολών. 

Οπλαρχηγοί όπως ο Αρχιμανδρίτης Γρηγόριος Δικαίος Φλέσσας ή Παπαφλέσσας, ο οποίος μόνασε εδώ, ο Νεδουσαίος Νικήτας Σταματελοπούλος ή Νικηταράς ή Τουρκοφάγος, ο Γέρος του Μοριά Θεόδωρος Κολοκοτρώνης και ο Αναγνωσταράς με ορμητήριο τον Βόρειο Δυτικό Ταΰγετο, την Μονή Μαρδακίου, Σιδερόπορτας, Δίμιοβας, Προφήτη Ηλία και Βελανιδιάς, στη διάρκεια της Επανάστασης συγκεντρώνονταν εδώ και συσκέπτονταν. 

πηγή

πηγή

πηγή

πηγή

Στις 23 Μαρτίου του 1821 ξεκινώντας από αυτή επικεφαλής αγωνιστών, μπήκαν στην Καλαμάτα, όπου μαζί με άλλους αρχηγούς και επαναστατημένους Έλληνες ελευθέρωσαν την πόλη, χωρίς να γίνει μάχη και να χυθεί αίμα.

Έτσι η Καλαμάτα είναι η πρώτη ελληνική πόλη που απελευθερώθηκε από τον τουρκικό ζυγό.

Δυστυχώς όμως, ούτε η Μονή Βελανιδιάς δεν γλίτωσε από την καταστροφική μανία του Ιμπραήμ, ο οποίος την ισοπέδωσε το 1825.

Κατά τη γερμανική κατοχή, το μοναστήρι ήταν καταφύγιο του ΕΛΑΣ και των επαναστατικών ομάδων του Ταϋγέτου και για το λόγο αυτόν ισοπεδώθηκε από βομβαρδισμό των Γερμανών από το κάστρο της Καλαμάτας το Νοέμβριο του 1943.

πηγή 

πηγή

πηγή

Στη Μονή Βελανιδιάς μόνασε και ο πάτερ Πολύκαρπος, ο οποίος σύμφωνα με τον Μητροπολίτη Νικοπόλεως Μελέτιο, ο οποίος τον συνάντησε το 1954, είχε το χάρισμα των δακρύων.

Η Μονή είχε επίσης να αντιμετωπίσει και τον καταστροφικό σεισμό του 1986, ο οποίος μάλιστα στοίχισε και την ζωή δύο μοναχών.

Η Μονή γιορτάζει κάθε χρόνο την πρώτη Παρασκευή μετά το Πάσχα, ενώ στις 23 Μαρτίου, ημέρα της επετείου της απελευθέρωσης της Καλαμάτας, από εδώ ξεκινάει η ιερή φλόγα, που καταλήγει στην πλατεία 23ης Μαρτίου, όπου την υποδέχονται πλήθος κόσμου πανηγυρικά.

πηγή

πηγή

πηγή

Σημαντικά από τα Μετόχια του Μοναστηριού είναι ο Άγιος Δημήτριος, επί της οδού Αλαγονίας στην περιοχή Τούρλες της Καλαμάτας.

Είναι Μονόκλιτος σταυρεπίστεγος Ναός του 15ου αιώνα, που σήμερα είναι ξυλόστεγος κτισμένος πάνω σε παλαιότερο Ναό του 12ου αιώνα, από τον οποίον σώζεται μόνο η κόγχη του Ιερού.

Επίσης ο Ναός του Αγίου Φανουρίου, βόρεια της Καλαμάτας και στο δρόμο προς τη Βελανιδιά που είναι κτίσμα του 1915 και κτήτορας αυτού ο Ηγούμενος της μονής Αρχιμ. Παΐσιος Μαντζουρανόπουλος. Ο Άγιος Φανούριος είναι προσκυνηματικός Ναός αφού λειτουργείται κάθε Πέμπτη και συρρέει σε αυτόν πλήθος ευσεβών χριστιανών.

Σήμερα η ιστορική Μονή Βελανιδιάς είναι μέν γυναικεία αλλά υπολειτουργεί και γίνονται σε αυτήν σημαντικά έργα αναστήλωσης μέσω προγραμμάτων του ΕΣΠΑ.

Τηλέφωνο επικοινωνίας: (30) 27210 23150.

ΤΟ ΜΠΡΟΣΤΙΝΟ ΤΜΗΜΑ ΤΗΣ ΤΙΜΙΑΣ ΚΑΡΑΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΟΝΟΣ.

πηγή

Φυλάσσεται στην Ιερά Μονή Αγίου Παύλου Αγίου Όρους.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Στην Ορθόδοξη Εκκλησία αποδίδουμε στα Αγία λείψανα τιμή και ευλαβική προσκύνηση, η όποια όμως δεν αποτελεί λατρευτική προσκύνηση η λατρεία. Τούτο γιατί κανείς ποτέ ορθόδοξος χριστιανός δεν ταύτισε στη σκέψη του τα τίμια λείψανα με «θεούς». Μακαριστός π. ΑΝΤΩΝΙΟΣ ΑΛΕΒΙΖΟΠΟΥΛΟΣ (ΕΓΧΕΙΡΙΔΙΟΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΠΑΡΑΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΩΝ ΟΜΑΔΩΝ).

πηγή

Ο Άγιος Παντελεήμων (Παντολέων το βαπτιστικό του όνομα) καταγόταν από τη Νικομήδεια της Μικράς Ασίας και έζησε κατά τα χρόνια του αυτοκράτορα Μαξιμιανού (286 – 305). 

Ο πατέρας του λεγόταν Ευστόργιος, ήταν ένας ειδωλολάτρης αξιωματούχος και μέλος μάλιστα της συγκλήτου, η μητέρα του λεγόταν Ευβούλη και ήταν σε αντίθεση με τον ειδωλολάτρη πατέρα του μία πολύ ένθερμη και πιστή Χριστιανή ενώ εκπαιδεύτηκε στην ιατρική από τον Ευφρόσυνο και κατηχήθηκε στη χριστιανική πίστη αλλά και βαπτίσθηκε από τον πρεσβύτερο Ερμόλαο που ήταν ιερέας της Εκκλησίας της Νικομήδειας.

Άγιος Παντελεήμων,
Μεγαλομάρτυς και Ιαματικός
16ος - 18ος αιώνας, Πρωτάτο, Αγίου Όρος.
πηγή

Ένα εντυπωσιακό γεγονός κάνει τον Παντολέοντα να πάρει τη σοβαρή και γενναία απόφαση να δεχθεί το Άγιο Βάπτισμα, να γίνει Χριστιανός. 

Ενώ περπατούσε στο δρόμο συνάντησε ένα παιδί που το δάγκωσε μια οχιά και πέθανε. 

Λέει λοιπόν στον εαυτό του: Θα προσευχηθώ στο Χριστό να αναστήσει αυτό το παιδί και αν πράγματι το παιδί αναστηθεί, εγώ πια δεν υπάρχει λόγος να καθυστερώ τη βάπτισή μου, θα γίνω Χριστιανός, θα πιστέψω ότι ο Χριστός είναι ο Θεός ο αληθινός, ο Σωτήρας του κόσμου. Αυτά σκέφτηκε και προσευχήθηκε θερμά στον Κύριο. Αμέσως το παιδί ζωντάνεψε και το φίδι πέθανε.

Από τότε ο Παντολέον έγινε ανάργυρος ιατρός. Θεράπευε με τη δύναμη του Ιησού Χριστού τους ασθενείς, χωρίς να παίρνει καθόλου χρήματα. Ακόμη, όταν έβρισκε φτωχούς τους βοηθούσε ποικιλότροπα, δίνοντας τους χρήματα και άλλα αναγκαία είδη. Ένα από τα πιο εντυπωσιακά θαύματα του Αγίου ήταν η θεραπεία ενός τυφλού, με τη δύναμη και πάλι του παντοδύναμου Θεού μας, του Χριστού.

Οι θαυμαστές θεραπείες του Αγίου προκάλεσαν το θαυμασμό των κατοίκων της Νικομήδειας, αλλά και το μίσος και το φθόνο των άλλων ιατρών της πόλης. Οι τελευταίοι κατάγγειλαν τον Παντολέοντα στον Αυτοκράτορα Μαξιμιανό, το φοβερό αυτό διώκτη του Χριστιανισμού.

Ο τυφλός, ανέφερε το γεγονός της θεραπείας του στον Αυτοκράτορα, λέγοντάς του ότι τον θεράπευσε ο Παντολέων στο όνομα του Χριστού, στον οποίο και ο ίδιος πλέον πίστευε. Ο Αυτοκράτορας αφού τον άκουσε, αμέσως διέταξε και τον αποκεφάλισαν. Ο ίδιος ο Παντολέων προσήχθη στον Μαξιμιανό, ο οποίος διέταξε τον βασανισμό του με σκοπό την άρνηση της πίστεώς του.

Εικόνα του Αγίου Παντελεήμονα, 13ος αιώνας
με σκηνές από τη ζωή του, Μονή Αγίας Αικατερίνης του Σινά.
πηγή

Ο Άγιος βασανίσθηκε σκληρά με διάφορους τρόπους, όμως δεν υπέκυψε στις πιέσεις αφού ο Κύριος εμφανίσθηκε μπροστά του με τη μορφή του πνευματικού του Ερμόλαου και του έδωσε θάρρος.

Τέλος διατάχθηκε ο αποκεφαλισμός του και τότε ακούστηκε φωνή από τον ουρανό που τον καλούσε όχι ως Παντολέοντα αλλά ως Παντελεήμονα. Μόλις όμως ο δήμιος άπλωσε το χέρι του για να κόψει με το σπαθί του το κεφάλι του Αγίου, το σπαθί λύγισε και το σίδερο έλιωσε σαν κερί. Μπροστά σε τέτοιο θαύμα και οι παραβρισκόμενοι στρατιώτες έγιναν χριστιανοί. 

Τότε ο Άγιος εκουσίως παραδόθηκε στο μαρτύριο. Λέγεται ότι από τη πληγή του δεν έτρεξε αίμα αλλά γάλα και το δέντρο της ελιάς, στο οποίο τον είχαν δέσει καρποφόρησε ξαφνικά. Το Τίμιο Σώμα του Αγίου τάφηκε με τιμές από τους Χριστιανούς.

Καθώς ελεούσε τους πάντες, μετονομάστηκε σε Παντελεήμων. Και καθώς δε θεράπευε μονάχα, αλλά φρόντιζε και να ελεεί τους πεινασμένους, να προσφέρει άρτο σε όσους δεν είχαν να φάνε, καθιερώθηκε στη συνείδηση του λαού μας και ως «ο προστάτης των αρτοποιών»!

Μυροβλύζουσα εικόνα του Αγίου Παντελεήμονα.
Ιερά Μονή Αγίου Βλασίου Στυλίδος.

Ο Γεώργιος Μέγας στο έργο του «Ελληνικές γιορτές και έθιμα της λαϊκής λατρείας» καταγράφει χαρακτηριστικά: «Οι τρόποι με τους οποίους ο άγιος παρέχει πλούσια τις θεραπείες του είναι πολλοί και διάφοροι. Συνήθως οι ασθενείς προσφεύγουν στ' αγιάσματά του. Στην Κίο (Καύκασο) «όποιος πονούσε πήγαινε στον άγιο Παντελεήμονα κι έπαιρνε ένα βάσταγμα (αφιέρωμα) από την εικόνα του και το κρεμούσε στο εικονοστάσι του. Το είχεν εκεί, ώσπου να γινότανε καλά ο άρρωστος, κατόπιν έκανε κι αυτός ένα όμοιο βάσταγμα κι επήγαινε και τα κρεμούσε και τα δύο στον άγιο Παντελεήμονα».

Ο Άγιος Παντελεήμονας ήταν ιδιαίτερα γνωστός και αγαπητός στον Πόντο, όπως αναφέρει και ο Ιωάννης Μελετίδης. Ήταν και είναι γιατρός για όλες τις ασθένειες και τα σωματικά ελαττώματα.

Χαρακτηριστικά έλεγαν: «Ούμπαν κοτζοί κι ούμπαν στραβοί στον Αι Παντελεήμονα» (δηλαδή όπου κουτσοί και όπου στραβοί στον άγιο Παντελεήμονα).

Όλοι προσδοκούσαν ότι θα έβρισκαν γιατρειά από τον Άγιο, μόνο η γερασμένη καρδιά, πίστευαν, δεν παίρνει θεραπεία: «Οι άρρωστοι ολ' χαίρουνταν, ελπίζ' νε να λαρούνταν και μονάχον το γερασμένον η καρδά λαρωμονήν κι παίρει (δηλ. οι άρρωστοι όλοι χαίρονταν, ελπίζανε να θεραπευτούν και μόνο η γηρασμένη η καρδιά θεραπεία δεν παίρνει)».

Στον Πόντο και το Καρς (Καύκασος) υπήρχαν πολλές εκκλησίες και εξωκλήσια στη χάρη του Αγίου, μάλιστα λέγεται πως την ημέρα της γιορτής του επικρατούσε αυστηρά αργία από κάθε χειρωνακτική εργασία και εξαίρεση, αποτελούσε μόνο η βοήθεια σε χήρες, ορφανά και ανήμπορους.

Η εκκλησία μας τιμά την μνήμη του στις 27 Ιουλίου.

ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ 

ΤΗΝ ΤΙΜΙΑ ΚΑΡΑ ΤΟΥ 
ΑΓΙΟΥ ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΟΝΑ (ΚΛΙΚ ΕΔΩ)

ΑΓΙΟ ΛΕΙΨΑΝΟ ΚΑΙ ΔΟΝΤΙΑ ΤΟΥ
ΑΓΙΟΥ ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΟΝΑ (ΚΛΙΚ ΕΔΩ)

ΤΟ ΠΟΔΙ
ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΟΝΑ (ΚΛΙΚ ΕΔΩ)

Η ΤΙΜΙΑ ΚΑΡΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΝΕΟΜΑΡΤΥΡΑ ΝΙΚΗΤΑ ΤΟΥ ΝΙΣΥΡΙΟΥ.

πηγή

Φυλάσσεται στην Ιερά Μονή Ιβήρων του Αγίου Ορους.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Στην Ορθόδοξη Εκκλησία αποδίδουμε στα Αγία λείψανα τιμή και ευλαβική προσκύνηση, η όποια όμως δεν αποτελεί λατρευτική προσκύνηση η λατρεία. Τούτο γιατί κανείς ποτέ ορθόδοξος χριστιανός δεν ταύτισε στη σκέψη του τα τίμια λείψανα με «θεούς». Μακαριστός π. ΑΝΤΩΝΙΟΣ ΑΛΕΒΙΖΟΠΟΥΛΟΣ (ΕΓΧΕΙΡΙΔΙΟΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΠΑΡΑΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΩΝ ΟΜΑΔΩΝ).

Φορητή εικόνα του Αγίου Νεομάρτυρα Νικήτα με σκηνές
από τον βίο του, στον ομώνυμο Ναό του
στο Μανδράκι της Νισύρου.

Ο Άγιος Νικήτας, γεννήθηκε στην κωμόπολη Μανδράκι της Νισύρου το 1716, από πλούσιους γονείς. 

Ο πατέρας του ήταν δημογέροντας του νησιού, έπεσε όμως στη δυσμένεια των Τούρκων και αναγκάσθηκε να εξισλαμιστεί με όλη του την οικογένεια και μετακόμισε στη Ρόδο. 

Εκεί ο μικρότερος γιος, ο Μεχμέτ, πληροφορήθηκε ότι κάποτε ήταν χριστιανός και τον έλεγαν Νικήτα. 

Αμέσως, σε ηλικία 14 ετών πήγε στη Νέα Μονή της Χίου, εξομολογήθηκε την περίπτωσή του στον ηγούμενο που τον παρέπεμψε στον εφησυχάζοντα πρώην Θηβών Μακάριο, ο οποίος τον μύρωσε και του έδωσε χρήσιμες συμβουλές. 

Ο Νικήτας παρέμεινε στη Μονή και τον κατέλαβε ο πόθος τού μαρτυρίου και με τις συμβουλές του περίφημου ασκητή Ανθίμου Αγιοπατερίτη και την ευχή και την ευλογία των άλλων πατέρων, αναχώρησε για τη Χίο. 

Όταν έφθασε του ζητήθηκε από τούς Τούρκους ο κεφαλικός φόρος τον οποίο ο Νικήτας δεν μπορούσε να καταβάλλει και τον παρέλαβε ένας Τούρκος υπάλληλος Τούρκος, Κριμλής ονομαζόμενος για να τον οδηγήσει στη φυλακή στη θέση Βουνάκι. 

Νεότερη φορητή εικόνα του Νεομάρτυρα Νικήτα του Νισύριου

Τη στιγμή εκείνη, πέρασε από εκεί κάποιος Ιερέας, Δανιήλ ονομαζόμενος, χαιρέτησε τον Νικήτα με το όνομα Μεχμέτ και όταν ο Κριμλής το άκουσε, έμαθε περί τίνος πρόκειται και τον οδήγησε στον Αγά στον οποίο ο Νικήτας ομολόγησε με πολύ θάρρος την πίστη του στον Χριστό. 

Οι Τούρκοι, με υποσχέσεις και κολακείες προσπάθησαν να τον συγκρατήσουν στη θρησκεία τους, επειδή όμως δεν μπόρεσαν να το καταφέρουν, τον υπέβαλαν σε φρικτά βασανιστήρια, που διήρκησαν δέκα ημερόνυκτα. 

Κατόπιν τον έσυραν σε κάποια άκρη της πόλης, «Κάτω Γιαλό» ονομαζόμενη, όπου οι δήμιοι τον έστησαν κάτω από το Ιβηρίτικο Μετόχι και άρχισαν πάλι με κολακείες και υποσχέσεις, μήπως μπορέσουν και τον μεταπείσουν. 

Ο Άγιος απάντησε: «Χριστιανός είμαι, Νικήτας ονομάζομαι και Νικήτας θα πεθάνω» και τότε τον αποκεφάλισε ο ίδιος ο Κριμλής στις 21 Ιουνίου 1732, σε ηλικία 17 χρονών στη Χίο και οι Τούρκοι, για να μη πάρουν οι χριστιανοί κάτι από το Ιερό του λείψανο, αφού το άλειψαν με ακαθαρσίες το πέταξαν στη θάλασσα. 

Σήμερα στη γενέτειρα του Αγίου, το Μανδράκι της Νισύρου, υψώνεται βυζαντινός ναός, πού τιμάται στη μνήμη του Αγίου Νικήτα.

Ο Αγιος Νεομάρτυρας Νικήτας ο Νισύριος εορτάζει στις 21 Ιουνίου.