ΑΠΟΤΜΗΜΑ ΤΙΜΙΑΣ ΚΑΡΑΣ ΑΓΙΟΥ ΤΡΥΦΩΝΑ ΤΟΥ ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΟΥ.

 Φυλάσσεται στην Ιερά Μονή Τιμίου Προδρόμου, Σκήτης Βεροίας.

Ο Άγιος Τρύφωνας  είναι ο Προστάτης Αγιος 

των αμπελουργών και των γεωργών.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Στην Ορθόδοξη Εκκλησία αποδίδουμε στα Αγία λείψανα τιμή και ευλαβική προσκύνηση, η όποια όμως δεν αποτελεί λατρευτική προσκύνηση η λατρεία. Τούτο γιατί κανείς ποτέ ορθόδοξος χριστιανός δεν ταύτισε στη σκέψη του τα τίμια λείψανα με «θεούς». Μακαριστός π. ΑΝΤΩΝΙΟΣ ΑΛΕΒΙΖΟΠΟΥΛΟΣ (ΕΓΧΕΙΡΙΔΙΟΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΠΑΡΑΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΩΝ ΟΜΑΔΩΝ).

Τοιχογραφία στο ναό του Προδρόμου, 
στο Απόζαρι Καστοριάς,  1728.
πηγή

Ο Άγιος Τρύφων καταγόταν από τη Λάμψακο της Φρυγίας και έζησε στα χρόνια των αυτοκρατόρων Γορδιανού Γ΄ (238 - 244), Φιλίππου (244 - 249) και Δεκίου (249 - 251). 

Προερχόταν από φτωχή οικογένεια και στη παιδική του ηλικία, έβοσκε χήνες για να ζήσει. 

Συγχρόνως όμως μελετούσε με ζήλο την Αγία Γραφή και εκτελούσε με ευλάβεια τα θρησκευτικά του καθήκοντα. 

Έτσι, σιγά - σιγά ο Τρύφων με την ευσεβή φιλομάθεια του, κατόρθωσε όχι μόνο να διδαχθεί ο ίδιος, αλλά και να διδάσκει τις αιώνιες αλήθειες της πίστεως του.

Γρήγορα η ευσεβής ψυχή του δέχθηκε τη χάρη του Αγίου Πνεύματος και ο Θεός αξίωσε τον Τρύφωνα να θαυματουργεί.

Όμως ο Άγιος θεράπευε όχι μόνο κάθε ασθένεια, αλλά και εξάγνιζε τις μολυσμένες από τα δαιμόνια ψυχές.

Όταν ο αυτοκράτορας Γορδιανός Γ', πληροφορήθηκε για τις θαυματουργικές ικανότητες τού Τρύφωνα, τον παρακάλεσε να θεραπεύσει την άρρωστη κόρη του. Ο αυτοκράτορας προσπάθησε να εκφράσει την ευγνωμοσύνη του, προσφέροντας στον Άγιο αξιώματα και χρήματα, τα οποία όμως ο Τρύφων ευγενικά αρνήθηκε.

Τοιχογραφία του αγίου Τρύφωνα
στο Βογατσικό, 18ου αιώνα.
πηγή

Όταν αυτοκράτορας έγινε ο Δέκιος, εξαπέλυσε έναν άγριο και ανηλεή διωγμό κατά των Χριστιανών. 

Το 250 ο Άγιος, επειδή δεν λάτρευε τους θεούς της ειδωλολατρικής θρησκείας και ήταν Χριστιανός, συνελήφθη από κάποιον στρατιωτικό που ονομαζόταν Φρόντων (ή Φόρτων) και οδηγήθηκε ενώπιον των επάρχων της Ανατολής, Τιβέριου Γράγχου και Κλαυδίου Ακυλίνου στη Νίκαια της Βιθυνίας. 

Ο μάντης Πομπηϊανός τον παρουσίασε στους ηγεμόνες αυτούς και ο  Άγιος Τρύφων αφού ομολόγησε με θάρρος την πίστη του στον Θεό, τότε υποβλήθηκε σε φρικτά και άγρια βασανιστήρια. 

Του κατατρύπησαν με σπαθιά όλο του το σώμα, έπειτα τον έδεσαν από τα πόδια σε άλογα και τον έσυραν με αγριότητα, σε ώρες φοβερού ψύχους, σε δύσβατες αλλά και πετρώδεις τοποθεσίες. 

Εκείνος προσευχόταν συνεχώς και έλεγε: «Κύριε, μην τους καταλογίσεις αυτή την αμαρτία» ενώ μετά το φρικτό μαρτύριο τον ρώτησαν αν σωφρονίστηκε και ήθελε να θυσιάσει στα είδωλα.

Ο Μάρτυρας του Χριστού, Τρύφωνας απάντησε τότε στον έπαρχο Ακυλίνο: «Ανόσιε και κακών αρχηγέ, είναι δυνατόν να είσαι σωφρονισμένος, όταν είσαι μεθυσμένος από τον διάβολο; Εγώ πάντοτε περνάω τον βίο μου με σωφροσύνη, γιατί έχω τον Χριστό βοηθό της ελπίδας μου». 

Τοιχογραφία του Αγίου Τρύφωνα, του 1751, προερχόμενη
από το κατεδαφισμένο σήμερα Kαθολικό της Μονής
Κοίμησης Θεοτόκου στους Δελφούς.
Βρίσκεται αποτοιχισμένη στο Βυζαντινό και
Χριστιανικό Μουσείο της Αθήνας.
πηγή

Ύστερα από αυτή την γενναία ομολογία του Τρύφωνα, τον έκλεισαν στο δεσμωτήριο με σκοπό να του δώσουν μία χρονική διορία, έτσι ώστε να απαλλαγεί από την «άνοια» αυτού και να αρνηθεί με αυτόν τον τρόπο την μεγάλη πίστη του πρός τον Χριστό. 

Αφού όμως πέρασαν κάποιες ημέρες, μετά, ο έπαρχος κάλεσε τον Άγιο και τον ρώτησε εάν κατά το διάστημα του χρόνου που πέρασε στο δεσμωτήριο και τα βασανιστήρια που τον επέβαλαν, τον έπεισαν τελικά να θυσιάσει στους θεούς. 

Ο Άγιος όμως και πάλι ομολόγησε με πνευματική ανδρεία το Όνομα του Θεού και τότε τον έσυραν γυμνό επάνω σε σιδερένια καρφιά, κατόπιν τον μαστίγωσαν ανελέητα και στη συνέχεια του έκαψαν με λαμπάδες τα πλευρά. 

Στο τέλος, μόλις ο Μάρτυρας Άγιος Τρύφωνας παρέδωσε την ψυχή του στον Θεό λέγοντας το «Κύριε Ιησού Χριστέ, δέξαι το πνεύμα μου», απέκοψαν τελικά την τίμια κεφαλή αυτού.

Τοιχογραφία στο βράχο, έξω από το 
καθολικό της Μονής του Προδρόμου
στη χαράδρα του Λούσιου, Αρκαδία.
πηγή

Οι Χριστιανοί παρέλαβαν το τίμιο λείψανο του Μάρτυρος και αφού το έχρισαν με πολύτιμα μύρα και το τύλιξαν σε ένα σινδόνιον, το κατέθεσαν σε κάποια λάρνακα και το απέστειλαν στην πόλη της Λαμψάκου κατά την επιθυμία του Αγίου.

Η Σύναξη του Αγίου Μάρτυρος Τρύφωνος ετελείτο στο Μαρτύριό του, το οποίο βρισκόταν μέσα στο σεπτό Αποστολείο του Ιωάννου του Θεολόγου, πλησίον της Μεγάλης Εκκλησίας.

Ιερό Ναό αφιερωμένο στον Άγιο Τρύφωνα έκτισε ο Μέγας Ιουστινιανός (527 - 565) στην τοποθεσία του Πελαργού Κωνσταντινουπόλεως.

Επίσης, Ιερά Μονή του Αγίου Τρύφωνος αναφέρεται και περίπου μετά τα μέσα του 9ου αιώνος, παρακείμενη στη Μητρόπολη της Χαλκηδόνος, στην οποία εκείνη την Μονή εκάρη και μοναχός ο μετέπειτα Πατριάρχης Νικόλαος ο Μυστικός (901 - 907, 912 - 925).

Την Μνήμη του Αγίου Μάρτυρος Τρύφωνα του θαυματουργού, η εκκλησία μας την Τιμάει στις 1 Φεβρουαρίου.

ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

ΤΜΗΜΑ ΤΙΜΙΑΣ ΚΑΡΑΣ
ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΤΡΥΦΩΝΑ (ΚΛΙΚ ΕΔΩ)

ΦΑΛΑΓΓΑ ΤΟΥ ΔΕΞΙΟΥ ΧΕΡΙΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΗ ΤΟΥ ΠΡΟΔΡΟΜΟΥ.

 Φυλάσσεται στην Ιερά Μονή Τιμίου Προδρόμου Σκήτης, στην Βέροια.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Στην Ορθόδοξη Εκκλησία αποδίδουμε στα Αγία λείψανα τιμή και ευλαβική προσκύνηση, η όποια όμως δεν αποτελεί λατρευτική προσκύνηση η λατρεία. Τούτο γιατί κανείς ποτέ ορθόδοξος χριστιανός δεν ταύτισε στη σκέψη του τα τίμια λείψανα με «θεούς». Μακαριστός π. ΑΝΤΩΝΙΟΣ ΑΛΕΒΙΖΟΠΟΥΛΟΣ (ΕΓΧΕΙΡΙΔΙΟΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΠΑΡΑΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΩΝ ΟΜΑΔΩΝ).

Άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος και Βαπτιστής  

Φορητή εικόνα του 1747, Mονή Ξηροποτάμου, Άγιον Όρος

O Άγιος Ιωάννης ο Βαπτιστής είναι ο τελευταίος και μεγαλύτερος από τους προφήτες της Παλαιάς Διαθήκης, γεννήθηκε στην Χεβρώνα ή κατ άλλους στην πόλη Ιούττα στις 24 Ιουνίου του 6 π.χ περίπου και ονομάζεται «Πρόδρομος», γιατί με το κήρυγμα και με το έργο του σήμανε τον ερχομό του Ιησού Χριστού και «Βαπτιστής», διότι βάπτιζε τους ανθρώπους στον Ιορδάνη ποταμό και βάπτισε και τον Ιησού Χριστό.

Το βάπτισμα του Προδρόμου ήταν μία συμβολική πράξη καθαρμού εκείνων, που πήγαιναν σε αυτόν να εξομολογηθούν, ήταν όμως και ο τύπος του βαπτίσματος του Ιησού Χριστού, για αυτό και ο Ιωάννης έλεγε: «Εγώ μεν εβάπτισα υμάς εν ύδατι, αυτός βαπτίσει υμάς εν Πνεύματι Αγίω» (Μάρκου α΄ 8).

Ο Ιωάννης, εξελληνισμένος τύπος του εβραϊκού ονόματος Γιοχανάν, που σημαίνει «παρά Θεώ εύρον χάριν», γεννήθηκε με θαυμαστό τρόπο από τον ιερέα Ζαχαρία και τη γηραιά Ελισάβετ ενώ ήτανε και συγγενής του Ιησού Χριστού από την πλευρά της μητέρας του και έξι μόλις μήνες μεγαλύτερός του. 

O κτήτωρας της Mονής Διονυσίου Aλέξιος Γ' Kομνηνός 

και ο προστάτης αυτής Iωάννης ο Πρόδρομος, σε 

φορητή εικόνα του 1375,  Mονή Διονυσίου, Άγιον Όρος.

Έζησε ασκητικά στην έρημο και δεν δίστασε να ελέγξει απερίφραστα και κατά πρόσωπο την αδικία και την ηθική υπόσταση των ανθρώπων της εποχής του και αυτό έγινε αιτία να συλληφθεί και να φυλακισθεί από τον τοπάρχη της Ιουδαίας Ηρώδη Αντύπα, που συζούσε παράνομα με την Ηρωδιάδα, σύζυγο του αδελφού του Ηρώδη Φιλίππου και η Ηρωδιάδα έπεισε την κόρη της Σαλώμη να ζητήσει την «κεφαλήν του Ιωάννου επί πίνακι» (Μάρκου στ΄25) ως δώρο γενεθλίων και έτσι ο Ηρώδης Αντύπας, για να την ευχαριστήσει, διέταξε τον αποκεφαλισμό του Ιωάννη.

Ο Ιωάννης ο Πρόδρομος και Βαπτιστής είναι από τους δημοφιλέστερους αγίους στην Ελλάδα και θεωρείται προστάτης και φύλακας της κουμπαριάς καθώς και των νοσούντων από την ελονοσία. 

Το όνομά του αποτελεί ένα από τα πιο συνηθισμένα βαφτιστικά ονόματα και είναι παράγωγο πολλών επωνύμων ενώ επίσης μεγάλος αριθμός εκκλησιών και ξωκλησιών φέρουν το όνομά του, καθώς και εκατοντάδες οικισμοί. 

Η μνήμη του τιμάται από τον Χριστιανισμό έξι φορές τον χρόνο: 1) 7 Ιανουαρίου, Σύναξη του Τιμίου Προφήτου Προδρόμου και Βαπτιστού Ιωάννου. 2) 24 Φεβρουαρίου, Α' και Β' Εύρεσις της τιμίας κεφαλής του αγίου προφήτου, προδρόμου και βαπτιστού Ιωάννου. 3) 25 Μαΐου, Γ' Εύρεσις της τιμίας κεφαλής του αγίου προφήτου, προδρόμου και βαπτιστού Ιωάννου. 4) 24 Ιουνίου, Γενέθλιον του Τιμίου Προφήτου Προδρόμου και Βαπτιστού Ιωάννου. Την παραμονή της εορτής κυριαρχούν πυρολατρικά έθιμα (Φωτιές τ’ Αϊγιαννιού). 5) 29 Αυγούστου, Αποτομή της κεφαλής του Τιμίου Προφήτου Προδρόμου και Βαπτιστού Ιωάννου. Η ημέρα θεωρείται πένθιμη και συνδέεται με αυστηρή νηστεία. 6) 23 Σεπτεμβρίου, Σύλληψις Τιμίου Προδρόμου.

ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

ΤΗΝ ΚΑΤΩ ΣΙΑΓΟΝΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΗ
ΤΟΥ ΠΡΟΔΡΟΜΟΥ ΚΑΙ ΒΑΠΤΙΣΤΗ (ΚΛΙΚ ΕΔΩ)

Ο ΔΕΙΚΤΗΣ ΤΟΥ ΔΕΞΙΟΥ ΧΕΡΙΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΗ
ΤΟΥ ΠΡΟΔΡΟΜΟΥ ΚΑΙ ΒΑΠΤΙΣΤΗ (ΚΛΙΚ ΕΔΩ)

ΤΟ ΔΕΞΙ ΧΕΡΙ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΗ ΤΟΥ
ΠΡΟΔΡΟΜΟΥ ΚΑΙ ΒΑΠΤΙΣΤΗ (ΚΛΙΚ ΕΔΩ)

ΑΠΟΤΜΗΜΑ ΣΠΟΝΔΥΛΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΙΕΡΟΜΑΡΤΥΡΟΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥΣ.

Φυλάσσεται στην Ιερά Μονή Τιμίου Προδρόμου Σκήτης, στην Βέροια.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Στην Ορθόδοξη Εκκλησία αποδίδουμε στα Αγία λείψανα τιμή και ευλαβική προσκύνηση, η όποια όμως δεν αποτελεί λατρευτική προσκύνηση η λατρεία. Τούτο γιατί κανείς ποτέ ορθόδοξος χριστιανός δεν ταύτισε στη σκέψη του τα τίμια λείψανα με «θεούς». Μακαριστός π. ΑΝΤΩΝΙΟΣ ΑΛΕΒΙΖΟΠΟΥΛΟΣ (ΕΓΧΕΙΡΙΔΙΟΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΠΑΡΑΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΩΝ ΟΜΑΔΩΝ).

Εικόνα του Αγίου Χαραλάμπους, πρώτο μισό του 18ου αιώνα
Συλλογή Ιεράς Μητρόπολις Λήμνου & Αγ. Ευστρατίου

Σύμφωνα με μία μαρτυρία της μοναχής Θεοτέκνης, Αγιοστεφανίτισσας, στο Συναξάρι τού Αγίου Χαραλάμπους το 1995, η Κάρα του δωρήθηκε στη Μονή του Αγίου Στεφάνου Μετεώρων από τον Ηγεμόνα της Βλαχίας Βλαδισλάβο, το 1412 – 1413 μαζί με δύο κτήματα στο Μετόχι Μπουτόϊ. 

Για την εποχή αλλά και τις συνθήκες κάτω από τις οποίες βρέθηκε το πολύτιμο αυτό κειμήλιο στη Βλαχία, δυστυχώς δεν σώθηκαν άλλες πληροφορίες.

Ο Άγιος Χαράλαμπος ήταν ιερέας στη Μαγνησία της Μικράς Ασίας και έζησε επί της αυτοκρατορίας του Σεπτιμίου Σεβήρου (193 - 211).

Όταν κατά το έτος 198 ο Σέβηρος εξαπέλυσε έναν σκληρό και ανηλεή διωγμό κατά των Χριστιανών, ο τότε έπαρχος της Μαγνησίας Λουκιανός, συνέλαβε τον Άγιο Χαράλαμπο και του ζήτησε επίμονα να αρνηθεί την πίστη του.

Όμως ο Άγιος δεν το έκανε αυτό, αντίθετα ομολόγησε στον έπαρχο Λουκιανό την προσήλωσή του στον Χριστό και δήλωσε με παρρησία ότι σε οποιοδήποτε βασανιστήριο και να τον υποβάλει δεν πρόκειται αυτός να αρνηθεί την πίστη της Εκκλησίας.

Το απότμημα Σπονδύλου του Αγίου Ιερομάρτυρα Χαραλάμπους

φυλάσσεται σε Λειψανοθήκη του 1849 η οποία έχει 21.5 εκατοστά ύψος, 17 εκατοστά 

διάμετρο και Αφιερωτής της ήταν ο Αγαθάγγελος, ιερέας.

Άγιος Χαράλαμπος και Άγιος Πολύκαρπος.
Τοιχογραφία του 16ου αιώνα στο κεντρικό ιερό βήμα
στην Παναγία Σκριπούς στον Ορχομενό 

Τότε η σκοτισμένη και σαρκική ψυχή του Λουκιανού επέτεινε την οργή της και διέταξε να αρχίσουν τα φρικώδη βασανιστήρια στο γέροντα ιερέα. Πρώτα τον γύμνωσαν και ο ίδιος ο Λουκιανός, παίρνοντας το ξίφος του προσπάθησε να πληγώσει το σώμα του Αγίου.

Όμως αποκόπηκαν τα χέρια του και έμειναν κρεμασμένα στο σώμα του Ιερομάρτυρα και μόνο ύστερα από προσευχή του Αγίου συγκολλήθηκαν αυτά πάλι στο σώμα και ο ηγεμόνας κατέστη υγιής. Βλέποντας αυτό το θαύμα του Αγίου πολλοί από τους δημίους πίστεψαν στον αληθινό Θεό.

Τότε ο έπαρχος έδωσε εντολή να διαπομπεύσουν τον Άγιο και να τον σύρουν διά μέσου της πόλεως με χαλινάρι και έπειτα διέταξε τον αποκεφαλισμό του Αγίου, σε ηλικία 113 ετών, το 198.

Η Μνήμη του τιμάται από την Εκκλησία μας στις 10 Φεβρουαρίου.

ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

ΤΟ ΑΦΘΑΡΤΟ ΑΡΙΣΤΕΡΟ ΧΕΡΙ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ 
ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥΣ ΣΕ ΣΤΑΣΗ ΕΥΛΟΓΙΑΣ (ΚΛΙΚ ΕΔΩ)

ΤΟ ΔΕΞΙ ΠΟΔΙ ΤΟΥ 
ΑΓΙΟΥ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥΣ (ΚΛΙΚ ΕΔΩ)

ΛΕΙΨΑΝΟ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΡΟΣ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗΣ.

Φυλάσσεται στην διαλυμένη σήμερα Ιερά Μονή Αγίων Αναργύρων στο Νησί της Ημαθίας.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Στην Ορθόδοξη Εκκλησία αποδίδουμε στα Αγία λείψανα τιμή και ευλαβική προσκύνηση, η όποια όμως δεν αποτελεί λατρευτική προσκύνηση η λατρεία. Τούτο γιατί κανείς ποτέ ορθόδοξος χριστιανός δεν ταύτισε στη σκέψη του τα τίμια λείψανα με «θεούς». Μακαριστός π. ΑΝΤΩΝΙΟΣ ΑΛΕΒΙΖΟΠΟΥΛΟΣ (ΕΓΧΕΙΡΙΔΙΟΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΠΑΡΑΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΩΝ ΟΜΑΔΩΝ).

 

 

Το καθολικό σήμερα της διαλυμένης ιεράς Μονής
Αγίων Αναργύρων στο Νησί Ημαθίας

Το Νησί Ημαθίας οφείλει την ονομασία του στη νησίδα του παραποτάμου του Αλιάκμονα στην οποία είχαν βρεθεί λείψανα των Αγίων Κοσμά και Δαμιανού, μέσα σε όστρακο θαλάσιας χελώνας.

Κατόπιν, αρχικά χτίστηκε ένα εκκλησάκι ενώ αργότερα το ομώνυμο μοναστήρι, με αποτέλεσμα σταδιακά οι κάτοικοι των γύρω οικισμών να αρχίσουν να συγκεντρώνονται πέριξ της Μονής δημιουργώντας έναν ενιαίο οικισμό.

Η Ιερά Μονή των Αγίων Αναργύρων Κοσμά και Δαμιανού, σύμφωνα με τις παλαιότερες, μέχρι στιγμής, γραπτές πληροφορίες που διαθέτουμε για την ύπαρξη και λειτουργία της, αυτές τοποθετούν τη ίδρυσή της στο δεύτερο μισό του 18ου αιώνα. και 

Το εσωτερικό του καθολικού σήμερα της διαλυμένης
ιεράς Μονής Αγίων Αναργύρων στο Νησί Ημαθίας

Οι πληροφορίες αυτές προέρχονται από την αλληλογραφία του επισκόπου Καμπανίας Θεόφιλου Παπαφίλη (1749 – 1795) ενώ σύμφωνα με την παράδοση για κάποια περίοδο λειτουργεί και ως σημαντικό μετόχι της Ιεράς Μονής Αγίας Αικατερίνης του Σινά.

Η συγκεκριμένη λειψανοθήκη με το τεμάχιο λειψάνου της Αγίας Αικατερίνης, είναι οκτάγωνη με ανάγλυφη τη γνωστή Σιναϊτική παράσταση των τριών κορφών. 

Στη μέση η Αγία κορυφή με τον Μωυσή να παίρνει τις δέκα εντολές, δεξιά η κορυφή της Αγίας Αικατερίνης με παράσταση της μορφής της και αριστερά η παράσταση της Αγίας Επιστήμης με παράσταση Ασκητού ενώ κάτω και στο μέσο της όλης παράστασης βρίσκεται η Παναγία Βρεφοκρατούσα ως καιόμενη βάτος.

Δεν είναι σαφές το τι ακριβώς είναι το λείψανο της Αγίας Μεγαλομάρτυρος Αικατερίνης ούτε η ημερομηνία κατασκευής της περίτεχνης και μοναδικής αυτής λειψανοθήκης, παραπέμπει όμως σε λείψανο αποτμήματος Τιμίας Κάρας ενώ σύμφωνα με αναφορές κατασκευάστηκε περίπου το 1760. 

ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

ΤΗΝ ΤΙΜΙΑ ΚΑΡΑ ΚΑΙ ΤΟ ΑΦΘΑΡΤΟ ΑΡΙΣΤΕΡΟ

ΧΕΡΙ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΡΟΣ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗΣ.

ΚΛΙΚ ΕΔΩ.

Η ΤΙΜΙΑ ΚΑΡΑ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΙΕΡΟΥΣΑΛΗΜ.

πηγή

Φυλάσσεται σε λάρνακα μαζί με τα οστά του Αγίου Αντωνίου πολιούχου Βεροίας στον ομώνυμο ιερό προσκυνηματικό ναό του Αγίου Αντωνίου, στη Βέροια.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Στην Ορθόδοξη Εκκλησία αποδίδουμε στα Αγία λείψανα τιμή και ευλαβική προσκύνηση, η όποια όμως δεν αποτελεί λατρευτική προσκύνηση η λατρεία. Τούτο γιατί κανείς ποτέ ορθόδοξος χριστιανός δεν ταύτισε στη σκέψη του τα τίμια λείψανα με «θεούς». Μακαριστός π. ΑΝΤΩΝΙΟΣ ΑΛΕΒΙΖΟΠΟΥΛΟΣ (ΕΓΧΕΙΡΙΔΙΟΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΠΑΡΑΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΩΝ ΟΜΑΔΩΝ).

Η Αγία Ιερουσαλήμ με τα παιδιά της
Σέκενδο, Σεκένδικο και Κήγορο
πηγή

Η αγία Ιερουσαλήμ γεννήθηκε στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου από ευσεβείς γονείς πιθανόν τον 3ο αιώνα και ακολούθησε την επιθυμία των γονέων της να νυμφευθεί, αν και η ίδια επιθυμούσε να αφιερώσει τη ζωή της στόν Χριστό και να γίνει μοναχή. 

Στη διάρκεια του έγγαμου βίου της απέκτησε τρία παιδιά, τον Σέκενδο, τον Σεκένδικο και τον Κήγορο, με τα οποία, μετά τον θάνατο του συζύγου της, αποφάσισε να ταξιδεύσει μέχρι τη Ρώμη κηρύττοντας τον Χριστό, την περίοδο των διωγμών του αυτοκράτορα Μάρκου Αυρηλίου Πρόβου.

Αργότερα ήρθε στην Ελλάδα όπου δίδαξε στην Αθήνα, την Βοιωτία, τη Θεσσαλία και την Έδεσσα όπου χειροτονήθηκε μοναχή από τον ιερομόναχο Ευσέβιο ενώ στη συνέχεια πήγε στή Βέροια και κήρυττε το Χριστιανισμό, έτσι προκάλεσε τους ειδωλολάτρες και την επέμβαση του δούκα της Θεσσαλονίκης Κινδιανού, ο οποίος την κάλεσε σε απολογία.

Η γενναία ομολογία της πίστης της στον Χριστό εξόργισε τον Κινδιανό και διέταξε τη σκληρή τιμωρία της καθώς και των τριών παιδιών της.

Πρώτος μαρτύρησε το μικρότερο από τα τρία παιδιά, ο Κήγορος, ο οποίος παρέδωσε το πνεύμα του πάνω σε πυρακτωμένη σχάρα, ακολούθησε ο Σέκενδος, στο κεφάλι του οποίου τοποθέτησαν πυρωμένη περικεφαλαία, ενώ ο Σεκένδικος δέθηκε πίσω από άγρια άλογα που έτρεχαν και άφησε την τελευταία του πνοή συρόμενος ανελέητα επάνω στο χώμα όπου διαμελίσθηκε. 

Διαβάστε ή κατεβάστε την Ακολουθία καθώς και τον Βίο της Αγίας Ιερουσαλήμ
και των τέκνων της ΕΔΩ

Η Αγία Ιερουσαλήμ με τα παιδιά της
Σέκενδο, Σεκένδικο και Κήγορο
πηγή

Τελευταία οδηγήθηκε στο μαρτύριο η μητέρα, η αγία Ιερουσαλήμ, η οποία, αφού παρακολούθησε με υπομονή και καρτερία το μαρτύριο των παιδιών της, αποκεφαλίσθηκε μετά από σκληρά βασανιστήρια.

Τα μέλη της Ιερουσαλήμ και των παιδιών της, μάζεψαν οι χριστιανοί της Βέροιας και τα έθαψαν κατά μία εκδοχή στη νότια πλευρά της πόλης και αργότερα έκτισαν προς τιμή της Ναό που δυστυχώς καταστράφηκε κατά τη διάρκεια της πυρκαγιές που κατέστρεψαν την πόλη, πιθανότατα το 1772.

Η Αγία Ιερουσαλήμ τιμάται επίσης και στον σπηλαιώδη Ναό πρός τιμήν της που βρίσκεται απέναντη απο το Κάστρο της Υπάτης, μέσα σε μία τεράστια σπηλιά.

Ακόμη,  στην Κεφαλλονιά σε μια από τις ωραιότερες παραλίες του νησιού υπάρχει γραφικό πέτρινο εκκλησάκι της Αγίας Ιερουσαλήμ που έκτισε ο ιδρυτής του γειτονικού Φισκάρδο, Νορμανδός Σταυροφόρος Ροβέρτος Γυισκάρδος τον 11ο αιώνα.

Στον ομώνυμο ιερό προσκυνηματικό ναό του Αγίου Αντωνίου, στη Βέροια υπάρχει μία ενεπίγραφη εικόνα της Αγίας «μετά των τέκνων της» έργο του αγιογράφου Μιχαήλ Χατζηαναγνώστου από τη Σαμαρίνα και με ημερομηνία 28 Μαΐου 1866.

Η μνήμη της εορτάζεται πανηγυρικά στις 4 Σεπτεμβρίου τόσο στη Βέροια όσο και στο Καμποχώρι Αλεξανδρείας.

Η ΤΙΜΙΑ ΚΑΡΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΚΛΗΜΕΝΤΟΣ, ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΑΧΡΙΔΟΣ.

πηγή

Φυλάσσεται στην Ιερά Μονή (Σκήτη) Τιμίου Προδρόμου στην Βέροια.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Στην Ορθόδοξη Εκκλησία αποδίδουμε στα Αγία λείψανα τιμή και ευλαβική προσκύνηση, η όποια όμως δεν αποτελεί λατρευτική προσκύνηση η λατρεία. Τούτο γιατί κανείς ποτέ ορθόδοξος χριστιανός δεν ταύτισε στη σκέψη του τα τίμια λείψανα με «θεούς». Μακαριστός π. ΑΝΤΩΝΙΟΣ ΑΛΕΒΙΖΟΠΟΥΛΟΣ (ΕΓΧΕΙΡΙΔΙΟΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΠΑΡΑΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΩΝ ΟΜΑΔΩΝ).

Τοιχογραφία του Άγιου Κλήμη Αχρίδος (1383/4) , 

Ναός Αγίου Αθανασίου του Μουζάκη, Καστοριά.

πηγή

Για τον άγιο Κλήμεντα γνωρίζουμε ότι έζησε στα τέλη του 9ου και τις αρχές του 10ου αιώνα και υπήρξε ένας από τους πέντε μαθητές των αδελφών από τη Θεσσαλονίκη, αγίων Κύριλλου και Μεθοδίου.

Οι άγιοι Κύριλλος και Μεθόδιος, οι οποίοι ως γνωστό θεωρούνται οι φωτιστές των Σλάβων, όχι μόνο διότι εφηύραν το σλαβικό αλφάβητο, αλλά και διότι μαζί με τους μαθητές τους, τον Κλήμη, τον Γοράζδο, τον Αγγελάριο, τον Ναούμ και τον Σάββα, περιόδευαν σε μέρη όπου κατοικούσε σλαβικός πληθυσμός προκειμένου να διαδώσουν τον χριστιανισμό και το νέο αλφάβητό τους και οι παραπάνω συνιστούν μια ομάδα επτά αγίων, αποκαλούμενοι οι άγιοι Επτάριθμοι. 

Ο Άγιος Κλήμης Αχρίδας ήταν ένας από τους πιο εξέχοντες μαθητές των Αγίων Κυρίλλου και Μεθοδίου και συνδέεται πολύ συχνά και με την δημιουργία του Γλαγολιτικού αλλά και του Κυριλλικού αλφαβήτου και ειδικά με την σπουδαία και ραγδαία διάδοσή τους μεταξύ των  εκχριστιανισμένων  Σλάβων. 

Σύμφωνα με την βίο του από τον Θεοφύλακτο της Οχρίδας, ο Κλήμης ήξερε την ζωή του Αγίου Μεθοδίου όπως κανένας άλλος και για αυτό οι περισσότεροι μελετητές πιστεύουν ότι γεννήθηκε στη Βυζαντινή αυτοκρατορία στην περιοχή όπου ο Μεθόδιος υπηρέτησε κατά τη διάρκεια της πολιτικής του σταδιοδρομίας, δηλαδή, ότι ήταν Σλάβος ενώ σύμφωνα με άλλους, η περιοχή όπου γεννήθηκε, ήταν τότε μέρος της Βουλγαρίας. 

Τοιχογραφία Άγιοι Επτάριθμοι.

Μονή Γεννήσεως της Θεοτόκου( 1744), Ardenica

πηγή

Η Σύντομη Ζωή του Αγίου Κλήμεντος από τον Θεοφύλακτο της Οχρίδας μαρτυρεί την Σλαβική του καταγωγή και τον αναφέρει ως ο πρώτος επίσκοπος, που συνήθιζε να κηρύττει στη βουλγαρική γλώσσα, ενώ ο Δημήτριος Χωματηνός τον αποκαλεί Βούλγαρο και για αυτόν τον λόγο κάποιοι μελετητές τον ονομάζουν Βούλγαρο - Σλάβο. 

Η ακριβής ημερομηνία γέννησής του είναι άγνωστη, πιθανότατα πήγε με τον Μεθόδιο νέος, ακολουθώντας τον στο μοναστήρι στο όρος Όλυμπος στη Μυσία της Μικράς Ασίας ενώ συμμετείχε και στην αποστολή των Κυρίλλου και Μεθοδίου στη Μεγάλη Μοραβία. 

Μετά το θάνατο του Κυρίλλου, ο Κλήμης συνόδευσε τον Μεθόδιο στο ταξίδι του από την Ρώμη στην  Παννονία και τη Μεγάλη Μοραβία και μετά το θάνατο του Μεθοδίου το 885, ο Κλήμης ηγήθηκε του αγώνα κατά των Γερμανών κληρικών στη Μεγάλη Μοραβία, μαζί με τον Γκόραζντ.

Φορητή εικόνα του 19ου αιώνα του Αγίου Κλήμη Αχρίδος

με τον Αγιο Νικόλαο από ξύλο και αυγοτέμπερα.

Ιερά Μονή (Σκήτη) Τιμίου Προδρόμου Βέροιας

πηγή

Αφού πέρασε κάποιο χρονικό διάστημα στη φυλακή, απελάθηκε από την Μεγάλη Μοραβία και το 885 ή 886 έφτασε τα σύνορα της Βουλγαρίας, μαζί με τον  Ναούμ της Πρεσλάβας, τον Αγγελάριο και, ενδεχομένως, τον Γκόραζντ (σύμφωνα με άλλες πηγές, ο Γκόραζντ ήταν ήδη νεκρός τότε). 

Στη συνέχεια, οι τέσσερις από αυτούς είχαν σταλεί στη βουλγαρική πρωτεύουσα της Πλίσκας όπου είχαν ανατεθεί από τον Βόριδα Α΄ της Βουλγαρίας να διδάξουν τους μέλλοντες κληρικούς του κράτους στη  Σλαβική γλώσσα. 

Μετά την υιοθέτηση του Χριστιανισμού κατά το 865, οι θρησκευτικές τελετές στη Βουλγαρία τελούνταν στα  Ελληνικά από κληρικούς που αποστέλλονταν από τη  Βυζαντινή Αυτοκρατορία. 

Φοβούμενος αυξανόμενη επιρροή του Βυζαντίου και αποδυνάμωση του κράτους, ο Βόρις είδε την υιοθέτηση της Παλαιάς Σλαβικής γλώσσας ως έναν τρόπο να διατηρηθεί η πολιτική ανεξαρτησία και η σταθερότητα της Βουλγαρίας. 

Με αυτήν την άποψη, ο Μπόρις έκανε μεταρρυθμίσεις για τη δημιουργία δύο λογοτεχνικών ακαδημιών όπου η θεολογία θα διδασκόταν στη Σλαβική με το πρώτο από τα σχολεία θα ιδρύονταν στην πρωτεύουσα, Πλίσκα και το δεύτερο σχολείο στην περιοχή της  Κουτμιτσέβιτσα. 

 

Ο Τάφος του Αγίου Κλήμεντος στην Εκκλησία
του Αγίου Παντελεήμονα, Οχρίδα
πηγή

Σύμφωνα με την βίο του από τον Θεοφύλακτο της Αχρίδας, ενώ ο Ναούμ έμεινε στην Πλίσκα εργαζόμενος για την ίδρυση της Λογοτεχνικής Σχολής Πλίσκας, στον Κλήμεντα ανατέθηκε από τον Μπόρις να οργανώσει την διδασκαλία της θεολογίας σε μελλοντικούς κληρικούς στην Παλαιά  Εκκλησιαστική Σλαβονική στο νοτιοδυτικό τμήμα της Βουλγαρικής Αυτοκρατορίας, στην περιοχή που  τότε ήτανε γνωστή ως Κουτμιτσέβιτσα. 

Για μια μεγάλη περίοδο περίπου επτά ετών (μεταξύ του 886 και του 893) ο άγιος Κλήμης δίδαξε περίπου σε πάνω από 3.500 μαθητές στην Σλαβική γλώσσα καθώς επίσης και στο Γλαγολιτικό αλφάβητο. 

Το 893 χειροτονήθηκε, ο Κλήμης, αρχιεπίσκοπος της Ντρεμβίκα (Βελίκα), που βρίσκεται επίσης στην Κουτμιτσέβιτσα. 

Μετά το θάνατό του, κατά το 916, θάφτηκε στο μοναστήρι του, τον Άγιο Παντελεήμονα, στην Οχρίδα που ίδρυσε ο ίδιος ο Κλήμης.

Η μνήμη του Αγίου Κλήμεντος Αρχιεπισκόπου Αχρίδας, τιμάται από το σύνολο των ορθοδόξων εκκλησιών στις 22 Νοεμβρίου.