ΑΠΟΤΜΗΜΑ ΤΙΜΙΑΣ ΚΑΡΑΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΝΕΟΚΑΙΣΑΡΕΙΑΣ ΤΟΥ ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΟΥ.

Φυλάσσεται στην ομώνυμη ιερά Πατριαρχική και Σταυροπηγιακή Μονή του Αγίου Διονυσίου του εν Ολύμπου, πάνω από το Λιτόχωρο της Πιερίας, στον Όλυμπο και μάλλον πρόκειται για απότμημα της Τιμίας Κάρας του.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Στην Ορθόδοξη Εκκλησία αποδίδουμε στα Αγία λείψανα τιμή και ευλαβική προσκύνηση, η όποια όμως δεν αποτελεί λατρευτική προσκύνηση η λατρεία. Τούτο γιατί κανείς ποτέ ορθόδοξος χριστιανός δεν ταύτισε στη σκέψη του τα τίμια λείψανα με «θεούς». Μακαριστός π. ΑΝΤΩΝΙΟΣ ΑΛΕΒΙΖΟΠΟΥΛΟΣ (ΕΓΧΕΙΡΙΔΙΟΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΠΑΡΑΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΩΝ ΟΜΑΔΩΝ).

  

Άγιος Γρηγόριος Νεοκαισαρείας ο Θαυματουργός
Μικρογραφία από το Μηνολόγιο του αυτοκράτορα Βασιλείου Β΄
κατά το 985. Βρίσκεται στην βιβλιοθήκη του Βατικανού.
πηγή

Ο Άγιος Γρηγόριος γεννήθηκε περίπου το 210 με 215, αρχικά ονομαζόταν Θεόδωρος, οι γονείς του ήταν Έλληνες ειδωλολάτρες και είχαν μεγάλη κοινωνική θέση στη Νεοκαισάρεια του Πόντου (γνωστή στην αρχαιότητα και ως Καβηρία, Διάσπολις και Σεβαστή, το σημερινό Νικσάρ).

Μετά τη στοιχειώδη εκπαίδευση του, ο Άγιος Γρηγόριος μαζί με τον αδελφό του Γρηγόριο ή σύμφωνα με μερικές αγιολογικές πηγές, Αθηνόδωρο, πήγαν στη Βηρυτό για να σπουδάσουν νομικά. 

Ο Θεός όμως είχε άλλα σχέδια για το Γρηγόριο, όταν περνούσε από την Καισαρεία, άκουσε το δεινό ερμηνευτή των Γραφών, Ωριγένη και τόσο πολύ ενθουσιάστηκε μαζί του, ώστε άφησε τα νομικά και διετέλεσε επί χρόνια μαθητής του. 

Άγιος Γρηγόριος ο Θαυματουργός. 
Μωσαϊκό τού 11ου αιώνα (μετά το 1012) στην Ιερά 
Μονή Οσίου Λουκά Στείρι Βοιωτίας.
πηγή

Ονομαστός είναι ο αποχαιρετιστήριος λόγος του μετά το πέρας των σπουδών του. 

Εκεί φαίνεται η μεγάλη αξία του Ωριγένη, σαν διδασκάλου και η βαθειά ευγνωμοσύνη του Γρηγορίου, σαν μαθητού, «Άπασαν προσήγε την παρ' αυτού τέχνην και επιμέλειαν και κατειργάσατο ημάς», γράφει για το διδάσκαλό του.

Κατόπιν πήγε στην Αλεξάνδρεια, και επέστρεψε στη Νεοκαισάρεια με πλήρη θεολογική μόρφωση και ο Μητροπολίτης Αμασείας Φαίδημος που διέκρινε τα χαρίσματα του, τον έκανε επίσκοπο Νεοκαισαρείας η οποία είχε όμως μόνο 17 χριστιανούς! 

Ο Γρηγόριος δεν το θεώρησε υποτιμητικό, βασιζόταν πολύ στη δύναμη της θείας χάριτος και πάντα είχε στο μυαλό του τα ενθαρρυντικά λόγια του θείου Παύλου: «Ἐνδυναμοῦ ἐν τῇ χάριτι τῇ ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ» (Β' πρός Τιμόθεον, β' 1), δηλαδή να ενδυναμώνεσαι με τη χάρη που μας δίνεται από τη σχέση και την ένωση μας με τον Ιησού Χριστό. 

Άγιος Γρηγόριος ο Θαυματουργός. 

Τοιχογραφία τού 1547  στην Ι. Μ.  Διονυσίου Αγίου Όρους. 

Έργο τού αγιογράφου Τζώρτζη (Ζώρζη) Φουκά 

πηγή

Πράγματι, με τη χάρη του Θεού, ο Γρηγόριος έκανε καταπληκτικό αγώνα και εκχριστιάνισε σχεδόν όλη την πόλη. 

Και ενώ είχε παραλάβει 17 χριστιανούς, όταν πέθανε ειρηνικά στα τέλη του 270 είχαν απομείνει στην επισκοπική του περιφέρεια μόνο 17 ειδωλολάτρες! 

Υπήρξε δε τόσο εγκρατής στη γλώσσα του, ώστε δεν βγήκε απ' αυτή κανένας κακός, περιττός ή αργός λόγος για αυτό και ο Θεός τον κόσμησε και με το χάρισμα της θαυματουργίας.

Στον Γρηγόριο αποδίδεται η καθιέρωση εορτασμών προς τιμήν των μαρτύρων, των διδασκαλιών σχετικά με τους αγίους και η τήρηση εορτών για τους αγίους, που αποτέλεσε επίσης μέσο για να προσελκύσει ειδωλολάτρες στην εκκλησία.

Τον βίο του Αγίου Γρηγορίου του θαυματουργού συνέγραψε ο Άγιος Γρηγόριος ο Επίσκοπος Νύσσης, αδελφός του Μεγάλου Βασιλείου, ο οποίος αποτελεί την πιο αξιόπιστη βιογραφική πηγή εν μέσω ασαφειών και θρύλων. Στον εγκωμιαστικό του λόγο προς τον Άγιο, τον ονομάζει Μέγα και θεωρείται ότι ήταν το πρώτο άτομο που είναι γνωστό ότι έλαβε όραμα της Παναγίας (μαζί με τον Ιωάννη τον Βαπτιστή), βάσει του οποίου κατέγραψε μια ομολογία σχετικά με το δόγμα της Αγίας Τριάδας. 

Άγιος Γρηγόριος ο Θαυματουργός. 
Φορητή εικόνα τού 2ου μισού τού 12ου αιώνα στο Μουσείο 
Ερμιτάζ, Αγία Πετρούπολη.
πηγή

Επίσης, ο Άγιος Γρηγόριος Επίσκοπος Νύσσης αναφέρει ότι ο ίδιος μεγάλωσε ακούοντας διηγήσεις και περιγραφές περιστατικών της ζωής του Αγίου Γρηγορίου του Θαυματουργού, καθώς και τους θεοπνεύστους λόγους του, από την γιαγιά του Μακρίνα η οποία ήταν μαθήτρια και πνευματικό παιδί του Αγίου Γρηγορίου Νεοκαισαρείας.

Αλλά και ο Μέγας Βασίλειος σ' ένα του λόγο λέει για τον Γρηγόριο τον θαυματουργό, ότι για τα πνευματικά του χαρίσματα και την χάρη των θαυμάτων «δεύτερος Μωϋσῆς παρ΄ αὐτῶν τῶν ἐχθρῶν τῆς Ἐκκλησίας ἀνηγορεύετο».

Τα έργα του Γρηγόριου έχουν διασωθεί σε ιδιαίτερα αποσπασματική κατάσταση ενώ ονομαστός παραμένει ο αποχαιρετιστήριος λόγος του "Εις Ωριγένην Προσφωνητικός" μετά το πέρας των σπουδών του, όπου εξυμνείται η διδακτική δεινότητα του Ωριγένη.

Άλλα έργα του που σώζονται είναι η Επιστολή Κανονική Περί των εν τη Καταδρομή των Βαρβάρων Ειδωλόθυτα Φαγόντων ή και Έτερα τινά Πλημμελησάντων, Προς Τατιανόν Περί Ψυχής Λόγος Κεφαλαιώδης, Λόγοι Εις τον Ευαγγελισμόν της Παναγίας Θεοτόκου και Αεί Παρθένου της Μαρίας, Λόγος εις τους Αγίους Πάντας, Ομιλία Εις τον Εκκλησιαστήν, αποσπάσματα από σχολιολόγια στο Ευαγγέλιο του Ματθαίου, στον Ιερεμία και στον Ιώβ.

H μνήμη του τιμάται στις 17 Νοεμβρίου.

Η ΣΙΑΓΟΝΑ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΡΟΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗΣ.

Φυλάσσεται στην ομώνυμη ιερά Πατριαρχική και Σταυροπηγιακή Μονή του Αγίου Διονυσίου εν Ολύμπου, πάνω από το Λιτόχωρο της Πιερίας, στον Όλυμπο.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Στην Ορθόδοξη Εκκλησία αποδίδουμε στα Αγία λείψανα τιμή και ευλαβική προσκύνηση, η όποια όμως δεν αποτελεί λατρευτική προσκύνηση η λατρεία. Τούτο γιατί κανείς ποτέ ορθόδοξος χριστιανός δεν ταύτισε στη σκέψη του τα τίμια λείψανα με «θεούς». Μακαριστός π. ΑΝΤΩΝΙΟΣ ΑΛΕΒΙΖΟΠΟΥΛΟΣ (ΕΓΧΕΙΡΙΔΙΟΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΠΑΡΑΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΩΝ ΟΜΑΔΩΝ).

Εικόνα της Αγ. Παρασκευής
τέλη 15ου – αρχές 16ου αιώνα.
  Ι.Ν Αγ. Ιωάννη Θεολόγου, Λάρνακα 

Η Αγία Παρασκευή γεννήθηκε στη Ρώμη στα χρόνια του αυτοκράτορα Αντωνίνου και ήτανε κόρη των ευσεβών Χριστιανών, του Αγάθωνα και της Πολιτείας. 

Οι γονείς της φρόντισαν για την χριστιανική αγωγή της, όπως είχαν υποσχεθεί στο Θεό στην περίπτωση που θα τους έδινε ένα παιδί και επειδή το παιδί γεννήθηκε ημέρα Παρασκευή έλαβε αυτό το όνομα.

Μετά το θάνατο των γονιών της, η Παρασκευή μοίρασε την περιουσία της στους φτωχούς και ανέπτυξε ιεραποστολική δραστηριότητα στην περιοχή της Ρώμης κάτι που προκάλεσε τον ειδωλολάτρη αυτοκράτορα Αντωνίνο που την συνέλαβε και της υποσχέθηκε υλικά αγαθά στην περίπτωση που θα θυσίαζε στα είδωλα. 

Η Αγία όμως αρνήθηκε και την υπέβαλε στο βασανιστήριο της πυρακτωμένης περικεφαλαίας και κατόπιν διέταξε και την έβαλαν σε ένα λέβητα με καυτό λάδι και πίσσα, βλέποντας όμως την Αγία άθικτη, πλησίασε το πρόσωπο του στον λέβητα για να δοκιμάσει αν πράγματι είναι καυτό, και αμέσως τυφλώθηκε. 

Η Αγία Παρασκευή, προσευχόμενη έδωσε στον Αντωνίνο το φως του, με αποτέλεσμα να πιστέψει στο Χριστό και να σταματήσει τους διωγμούς εναντίον τους ενώ ελευθέρωσε την Αγία,που συνέχισε να κηρύττει το Ευαγγέλιο σε άλλα μέρη, μέχρι που έφτασε στην Ελλάδα και στα Τέμπη της Θεσσαλίας, όπου ένας ειδωλολάτρης άρχοντας την υπέβαλε σε φρικτά βασανιστήρια, τα οποία υπέμενε καρτερικά, για να τελειωθεί με δια αποκεφαλισμού θάνατο.

H μνήμη της τιμάται στις 26 Ιουλίου.

ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

ΤΜΗΜΑ ΤΙΜΙΑΣ ΚΑΡΑΣ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ 

ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΡΟΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗΣ (ΚΛΙΚ ΕΔΩ)

ΤΜΗΜΑ ΤΙΜΙΑΣ ΚΑΡΑΣ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ 

ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΡΟΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗΣ (ΚΛΙΚ ΕΔΩ)

Η ΣΙΑΓΟΝΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΔΙΟΝΥΣΙΟΥ ΤΟΥ ΕΝ ΟΛΥΜΠΟΥ.

Φυλάσσεται στην ομώνυμη ιερά Μονή του Αγίου Διονυσίου του εν Ολύμπου, πάνω από το Λιτόχωρο της Πιερίας, στον Όλυμπο.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Στην Ορθόδοξη Εκκλησία αποδίδουμε στα Αγία λείψανα τιμή και ευλαβική προσκύνηση, η όποια όμως δεν αποτελεί λατρευτική προσκύνηση η λατρεία. Τούτο γιατί κανείς ποτέ ορθόδοξος χριστιανός δεν ταύτισε στη σκέψη του τα τίμια λείψανα με «θεούς». Μακαριστός π. ΑΝΤΩΝΙΟΣ ΑΛΕΒΙΖΟΠΟΥΛΟΣ (ΕΓΧΕΙΡΙΔΙΟΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΠΑΡΑΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΩΝ ΟΜΑΔΩΝ).

Εικόνα του Αγίου Διονυσίου (τέλη 18ου αιώνα)
Μουσείο Βυζαντινού Πολιτισμού, Θεσσαλονίκη.
πηγή

Ο Άγιος Διονύσιος ο εν Ολύμπω, προστάτης και πολιούχος της Πιερίας, γεννήθηκε περίπου το 1500 στην Θεσσαλία στο χωριό Σκλάταινα ή Σθλάτενα ή Πλάτινα, η σημερινή Δρακότρυπα, της επαρχίας Φαναρίου στην Καρδίτσα. 

Ο πατέρας του Αγίου ονομαζόταν Νικόλαος και η μητέρα του Θεοδώρα, ήτανε φτωχοί, αλλά πολύ ευσεβείς. 

Ο πατέρας του Αγίου παράλληλα με τις γεωργικές και τις κτηνοτροφικές του εργασίες ήτανε και σφυροκόπος (σπαθοποιός).

Ο Άγιος που το κοσμικό του όνομα ήταν Δημήτριος Καλέτσης ήταν παιδί της προσευχής. 

Σύμφωνα με παράδοση που υπάρχει στη γενέτειρά του, κάθε Τετάρτη και Παρασκευή δεν θήλαζε. 

Επίσης οι γονείς του, όταν ακόμα ήταν βρέφος και κοιμόταν, έβλεπαν από πάνω του ένα φωτεινό Σταυρό που λαμποκοπούσε σαν τον ήλιο. Αυτό, έλεγαν, ότι ήταν σημείο που φανέρωνε την κατά Θεό προκοπή του, όταν θα μεγάλωνε. 

Άγιος Διονύσιος ο εν Ολύμπω, 1884.
Ι.Ν. Ζωοδόχου Πηγής, Λαρίσης 

Σε ηλικία επτά ετών τον έστειλαν στο σχολείο, όπου και φάνηκε πολύ επιμελής.

Κυρίως όμως προσπαθούσε να μελετά και να συμμορφώνεται με τις εντολές της Αγίας Γραφής, την οποία συνεχώς διάβαζε. Επίσης μελετούσε και τους βίους των Αγίων, τη ζωή των οποίων προσπαθούσε να μιμηθεί.

Η τοπική παράδοση της Σκλάταινας αναφέρει ότι στα διαλείμματα, στο σχολείο, ο Άγιος συγκέντρωνε τους ήσυχους και επιμελείς μαθητές και τους μιλούσε για την πίστη μας. 

Ένας μαθητής είπε το γεγονός αυτό στο δάσκαλό τους. 

Ο Άγιος, παρά τις συμβουλές του δασκάλου του να παίζει στα διαλείμματα, συνέχισε τη θεάρεστη ασχολία του. 

Μια μέρα ο δάσκαλός του, επειδή δεν βγήκε στο διάλειμμα, για να τον τιμωρήσει τον πέταξε από το παράθυρο. Στο μέρος που πάτησε ο Άγιος έμεινε αποτύπωμα του ποδιού του, το οποίο κατά τις βεβαιώσεις των κατοίκων σωζόταν μέχρι πριν από λίγα χρόνια.

Οι άγιοι, Διονύσιος ο εν Ολύμπω και Νικάνωρ της Ζάβορδας.
Ι.Ν Αγίου Αθανασίου, Γέρμα Καστοριάς.

Σε πολύ νεαρή ηλικία πήρε τη μεγαλύτερη απόφαση της ζωής του, να αφιερωθεί ολοκληρωτικά στο Θεό, γινόμενος μοναχός.

Εκείνο τον καιρό πέρασε από το χωριό του ένας μοναχός από τα Μετέωρα, ονομαζόμενος Άνθιμος και μετά από πολύωρη συζήτηση αποφάσισε να τον ακολουθήσει.

Στα Μετέωρα υποτάχθηκε σε έναν πολύ ενάρετο μοναχό ονόματι Σάββα ο οποίος τον ρασοφόρεσε και τον ονόμασε Δανιήλ και εκεί ο Άγιος επιδόθηκε στην προσευχή, τη νηστεία και τη μελέτη, φθάνοντας σε μεγάλο πνευματικό ύψος.

Μια μέρα ο ηγούμενος του μοναστηριού τον έστειλε να ανακατέψει το καζάνι με τον τραχανά. Όταν έφτασε στο μαγειριό είδε το φαγητό να είναι φουσκωμένο κι έτοιμο να χυθεί έξω. Επειδή δεν προλάβαινε να πάρει την κουτάλα, αναγκάστηκε να ανακατέψει το καζάνι με τα χέρια του. Έκπληκτοι οι πατέρες που ήταν εκεί είδαν ότι ο Άγιος δεν έπαθε τίποτα.

Αφ’ ενός το παραπάνω γεγονός το οποίο τον ανέβασε πολύ ψηλά στη συνείδηση των συμμοναστών του, αφ’ ετέρου ο πόθος του να μονάσει στο Άγιο Όρος για περισσότερη άσκηση και ησυχία, τον οδήγησαν μια νύχτα κρυφά να φύγει από το μοναστήρι. Μάλιστα πήδησε από ένα βράχο χωρίς να πάθει το παραμικρό.

Μετά από πολύ κόπο έφθασε στο περιβόλι της Παναγίας μας και συγκεκριμένα στις Καρυές, όπου υποτάχθηκε στο γέροντα Γαβριήλ τον πνευματικό, τον ικανό Πρώτο του Αγίου Όρους (1517 – 1518) ο οποίος έζησε κοντά στον Άγιο Νήφωνα τον Β΄. 

Το σπήλαιο του Αγίου Διονυσίου

Ο Ιερομόναχος Γαβριήλ δεν τον κράτησε στην αρχή κοντά του, εξ’ αιτίας κανόνος που απαγόρευε την παραμονή των "αγενείων" (δίχως γένια) στο Άγιο Όρος. 

Τον έστειλε λοιπόν στη Χαλκιδική, στο χωριό Άγιος Μάμας, όπου έμεινε κοντά στον επίσκοπο Κασσανδρείας Ιάκωβο για ένα χρόνο περίπου. 

Μόλις άρχισαν να φυτρώνουν τα γένια του επέστρεψε στο Άγιο Όρος και στις 12 Ιουλίου, πιθανώς του 1512, εκάρη μεγαλόσχημος μοναχός, από Δανιήλ ονομάστηκε Διονύσιος. 

Λίγο αργότερα χειροτονήθηκε Διάκονος από τον επίσκοπο Ιερισού και Αγίου Όρους ενώ κατά τη διάρκεια της απουσίας του γέροντά του Γαβριήλ στη Βλαχία το 1517, ο Άγιος Διονύσιος έλαβε το δεύτερο βαθμό της Ιερωσύνης, αυτόν του Πρεσβυτέρου.

Η Παλιά Μονή Διονυσίου,βομβαρδίστηκε το 1943.
Φωτ: Θοδωρής Αθανασιάδης/www.viewsofgreece.gr

Επί μία διετία εφημέρευσε στον Ναό του Πρωτάτου και στην Αθωνική πρωτεύουσα ο Άγιος παρέμεινε περίπου δέκα χρόνια. 

Μόλις επέστρεψε ο γέροντας του Γαβριήλ από τη Βλαχία, ζήτησε να απομακρυνθεί από το Πρωτάτο.  

Αφού έλαβε την ευλογία του, πορεύθηκε στη Σκήτη του Καρακάλου όπου έχτισε Ναό αφιερωμένο στην Αγία Τριάδα και κελί. 

Εκεί επιδόθηκε περισσότερο στην προσευχή, τη νηστεία και την αγρυπνία ενώ τροφή του ήταν η μελέτη της αγίας Γραφής και λίγα κάστανα, χαρακτηριστική επίσης ήταν και η ακτημοσύνη του αφού η πόρτα του δεν είχε κλειδαριά.

Η Παλιά Μονή Διονυσίου.
Σήμερα καταβάλλονται προσπάθειες αναστύλωσις.

Ο Άγιος είχε μεγάλη επιθυμία να επισκεφθεί τους Αγίους Τόπους.

Η επιθυμία του αυτή πραγματοποιήθηκε  και μάλιστα στο ταξίδι του αυτό δέχθηκε δυο τιμητικές προτάσεις για το επισκοπικό αξίωμα. 

Ο Πατριάρχης Ιεροσολύμων Δωρόθεος και ο Μητροπολίτης Ικονίου, εκτιμώντας τις αρετές και την πνευματικότητά του, θέλησαν να τον κρατήσουν ο καθένας για διάδοχό του. 

Ο Άγιος Διονύσιος και στους δύο αρνήθηκε ευγνικά και επέστρεψε στο ερημικό ησυχαστήριό του στον Άθωνα όπου στο κελί του πολλά θαυμαστά σημεία συνέβαιναν αφού όταν θέλησε να μεγαλώσει το εκκλησάκι, Άγγελοι τον βοηθούσαν στη μεταφορά των πετρών, άγγελος επίσης τον επισκέφθηκε, παραμονή της Τυροφάγου, και του πρόσφερε φρέσκα ψάρια και τυρί. 

Η Νέα Μονή του Αγίου Διονυσίου εν Ολύμπο.

Κάποτε ένας ληστής θέλησε να τον σκοτώσει, για να του ληστέψει.

Πίστευε ότι στο κελί του θα είχε αρκετά χρήματα.

Του έστησε λοιπόν καρτέρι σε ένα κοντινό χείμαρρο και περίμενε να περάσει ο Άγιος, η ώρα όμως περνούσε και ο Άγιος δεν φαινόταν. 

Πήγε στο κελί του και τον είδε έκπληκτος να είναι μέσα και όταν ο Άγιος, απαντώντας σε ερώτησή του, του είπε πως πέρασε από μπροστά του, εκείνος θαύμασε, διότι τυφλώθηκε και δεν τον είδε ενώ στην συνέχεια μετανόησε, εξομολογήθηκε και, αφού τον συμβούλεψε κατάλληλα ο Άγιος, αποφάσισε ο ληστής να γίνει και μοναχός. 

Μετά από επίμονη παράκληση των πατέρων της Ιεράς Μονής Φιλοθέου, ενθρονίστηκε ηγούμενός της. 

Για την ανόρθωση των οικονομικών της Μονής ταξίδεψε στην Κωνσταντινούπολη, από όπου επέστρεψε με αρκετά χρήματα και νέους μοναχούς. 

Στη Μονή επίσης προσπάθησε να επιβάλλει τάξη και ευπρέπεια, από ιδιόρρυθμη την μετέτρεψε σε κοινοβιακή και από Βουλγάρικη σε Ελληνική όμως στην προσπάθειά του αυτή συνάντησε αντιδράσεις και μίσος από του Βούλγαρους και έτσι αποφάσισε να αφήσει το Άγιο Όρος και πήγε στη Σκήτη Βεροίας με μια μικρή συνοδεία Φιλοθεϊτών.

Στη Βέροια εκείνο τον καιρό κοιμήθηκε ο επίσκοπός της Ματθαίος και όλοι οι κάτοικοι και οι άρχοντες τον παρακαλούσαν να γίνει επίσκοπός τους. 

Ο Άγιος για τρίτη φορά αρνήθηκε να χειροτονηθεί Επίσκοπος και πήγε στον Όλυμπο όπου έχτισε μοναστήρι και Ναό, αλλά δεν τον είχε ακόμη αφιερώσει σε κάποιον Άγιο όμως μετά από προσευχή, ένα πρωινό όπως ανέτειλε ο ήλιος φάνηκε πάνω από το Ναό ένας κύκλος και τρεις ηλιακές ακτίνες και αφιέρωσαν το Ναό στην Αγία Τριάδα.

Η οικοδομική δραστηριότητα του Αγίου εξόργισε τον Τούρκο άρχοντα της περιοχής, που έχτιζαν χωρίς την άδειά του και έτσι έφυγαν και πήγαν στο Πήλιο όπου έχτισαν και εκεί Ναό και κελιά.

Από την ημέρα της φυγής του όμως δεν έβρεξε στον Όλυμπο και αφού εν τω μεταξύ συνέβησαν και άλλα σημεία, λόγω της φυγής του, οι πρόκριτοι πήγαν να ξαναφέρουν τον Άγιο πίσω στον Όλυμπο όπου έγινε δεκτός με τιμές και ο Τούρκος άρχοντας τον εφοδίασε με έγγραφη άδεια ανοικοδομήσεως Ναού και κελιών.

Ο Άγιος από μικρός ασκήθηκε στην καλλιγραφία, την Αγιογραφία και την υμνογραφία και σίγουρα ως γέροντας στο μοναστήρι, θα ίδρυσε κάποια σχολή Αγιογραφίας αλλά και αντιγραφής κωδίκων.

Ο Άγιος Διονύσιος για ένα διάστημα ασκήτεψε και στο μέχρι σήμερα σωζόμενο σπήλαιο, παρακάτω από το μοναστήρι της Αγίας Τριάδος, όπου υπάρχει και το Αγίασμα ενώ είχε και την συνήθεια να ονοματίζει τις γύρω από το μοναστήρι περιοχές με ονόματα των Αγίων Τόπων, όπως Γολγοθάς, Όρος των Ελαιών, Άγιος Λάζαρος και άλλα. 

Δύο φορές το χρόνο επίσης, συνήθιζε να ανεβαίνει στην κορυφή του Ολύμπου, στα εορτάζοντα Παρεκκλήσια, του Προφήτου Ηλία στις 20 Ιουλίου και της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος στις 6 Αυγούστου.

Έφτασε κάποτε και στιγμή που ο Κύριός μας θα τον καλούσε κοντά Του αφού λίγες ημέρες νωρίτερα τον πληροφόρησε, για να ετοιμαστεί. 

Βρισκόταν σε κάποιο μοναστήρι του Πηλίου και εκεί, την ώρα του μεσονυκτικού, είδε όραμα που του απεκάλυψε ο Θεός τον θάνατό του και αυτός αποχαιρέτησε τότε τους πατέρες και αναχώρησε για το αγαπημένο μοναστήρι του στον Όλυμπο. 

Πριν φύγει είπε στους μοναχούς του Πηλίου: "αδελφοί και πατέρες και τέκνα μου, ο καιρός της τελευτής μου έφθασε, όπως με πληροφόρησε ο Θεός. Σας παραγγέλλω, λοιπόν, να μην αμελείτε την ψυχή σας, αλλά να μετανοείτε για τις αμαρτίες σας, έως ότου έχετε καιρό, για να γλιτώσετε την κόλαση και να αξιωθείτε να απολαύσετε την αιώνια αγαλλίαση".

Μόλις έφθασε στον Όλυμπο, δεν κάθισε στο μοναστήρι, αλλά πήγε στον «Γολγοθά», χωρίς θέρμανση και σκεπάσματα και ας ήταν χειμώνας, όπου εκεί μελετούσε μέρα και νύχτα τα ιερά βιβλία και έψαλε ύμνους στο Θεό. Ήταν Ιανουάριος μήνας, χιόνιζε, ο Άγιος ήταν χωρίς ζεστασιά και από το πολύ κρύο, αρρώστησε ενώ μετά από πίεση των αδελφών της Μονής, δέχθηκε να τον μεταφέρουν στο κοινόβιο, αλλά δεν έμεινε μέσα στο μοναστήρι. 

Πήγε στο σπήλαιο του Αγίου Λαζάρου όπου οι πατέρες τον περιποιήθηκαν με αγάπη περισσή κι εκείνος τους έδωσε σαν στοργικός πατέρας τις συμβουλές του. 

Τους συμβούλεψε πως πρέπει να φυλάγουν τους κανόνες της μοναχικής ζωής.

Μαζεύτηκαν τότε κοντά του οι μοναχοί και του είπαν: "Η διαθήκη που μας άφησες, άγιε πατέρα μας, είναι σε μερικά σημεία βαριά".

Τότε ο Άγιος τους αποκρίθηκε: "Όσα είναι καλά και εύλογα, φυλάξτε τα. Όσα όμως είναι βαριά, αφήστε τα. Όμως σας δίνω μία παραγγελία, να βαδίζετε σύμφωνα με το τυπικό του Αγίου Όρους. Να αγωνίζεστε όσο μπορείτε και ο Κύριος θα σας κυβερνήσει αντί εμού. 

 

Να έχετε αγάπη, υπομονή και ταπείνωση. Να φυλάγετε αγόγγυστα τη σιωπή, την προσευχή και τις νηστείες που μας παρέδωσαν οι Άγιοι Πατέρες. Να κάνετε μάλιστα και όσες περισσότερες μπορείτε.

Κανένας σας να μην είναι ανυπότακτος και ιδιόρρυθμος. Αυτό είναι το χειρότερο από όλα τα αμαρτήματα, διότι όποιος κοινοβιάτης έχει ρούχα και χρήματα περισσότερα από τους άλλους, δεν αξιώνεται της Ουρανίου αγαλλιάσεως. Εάν τυχόν βρεθεί κανένας τέτοιος, να τον διώχνετε από το μοναστήρι, για να μην παρασυρθούν και άλλοι.

Nέα Μονή

Να εξομολογείστε συχνά τους λογισμούς σας, για να μην φωλιάζουν στις ψυχές σας οι δαίμονες. Αλλά και εάν δύο ψυχραθούν, να συμφιλιωθούν πριν βασιλέψει ο ήλιος, όπως λέει η Αγία Γραφή.

Να εργάζεστε όλοι εργόχειρο, ο καθένας ό,τι ξέρει και μπορεί. Όποιος όμως μπορεί και δεν εργάζεται, εκείνος να μην τρώει, όπως λέει ο Απόστολος. Όποιος θέλει να φύγει από το μοναστήρι, να το λέει νωρίτερα στον ηγούμενο, ώστε να λαμβάνει συγχώρηση. Εάν όμως φύγει κρυφά, ας είναι το αμάρτημα στην ψυχή του και εγώ θα είμαι αθώος της απωλείας του.

Οι νεώτεροι να υποτάσσονται στους γέροντες και οι γέροντες να τους συμβουλεύουν.Τον ασθενή να τον φροντίζετε σαν μέλος σας. Να μην έχετε φιλία με νεώτερο, ούτε να πηγαίνετε ο ένας στο κελί του άλλου, για να μην τον εμποδίζετε.

Να έχετε αγάπη αναμεταξύ σας. Εάν έτσι πολιτευτείτε, θα αξιωθείτε της Βασιλείας των Ουρανών, για να συνεφραίνεσθε πάντα με το Δεσπότη Χριστό και όλους τους Αγίους. Εάν μάλιστα βρω κι εγώ παρρησία προς Αυτόν, θα παρακαλώ για εσάς πάντοτε. Σαν καλό σημάδι ότι ο Χριστός δέχθηκε τους κόπους μου, θα είναι η αύξηση των μοναστηριών, τα οποία έχτισα με πολλούς κόπους και ιδρώτες και για τα οποία τόσο πολύ βασανίστηκα".

Το Καθολικό της Νέας Μονής του Αγίου Διονυσίου

Ο Άγιος Διονύσιος εν Ολύμπο, κοιμήθηκε στις 23 Ιανουαρίου, του 1541 ή 1542 και ενταφιάστηκε στον νάρθηκα του Ναού που ο ίδιος έχτισε ενώ μετά από λίγα χρόνια όταν άνοιξαν τον τάφο, βρήκαν το Άγιο λείψανο του να ευωδιάζει από άρρητη ευωδία.

Αργότερα οι πατέρες της Μονής έλαβαν από τα Άγια λείψανα την κάρα, την σιαγόνα και την δεξιά χείρα όμως στις 12 Ιουλίου του 1890 στη Νιγρίτα Σερρών κλάπηκε η Κάρα του, όπου είχε μεταφερθεί για προσκύνημα.

Η Μονή της Αγίας Τριάδος Ολύμπου, το 1943 βομβαρδίστηκε και ανατινάχτηκε από τους Γερμανούς, έτσι δυστυχώς καταστράφηκαν και σπάνια κειμήλια, Ιερά σκεύη, άμφια, βιβλία, χειρόγραφα κ.α.

Σήμερα στη θέση του παλαιού μετοχίου (Σκάλας) λειτουργεί η νέα Ιερά Μονή του Αγίου Διονυσίου, ενώ καταβάλλονται προσπάθειες για την αναστήλωση της παλαιάς Μονής.

Η μνήμη του Αγίου Διονυσίου του εν τω Ολύμπω, εορτάζεται στις 23 Ιανουαρίου. 

Ιερά Μονή Αγίου Εφραίμ του Σύρου, Κατερίνη

πηγή

Στη Μονή μεταξύ άλλων αποθησαυρίζεται η Δεξιά χείρα 

του Οσίου Εφραίμ του Σύρου.

Βρίσκεται στους πρόποδες του Ολύμπου, στην θέση «Παναγία», στα σύνορα των υπωρειών του Ολύμπου και των Πιερίων, κοντά στο χωριό Κονταριώτισσα της Κατερίνης. Είναι το μοναδικό προσκύνημα του Αγίου Εφραίμ του Σύρου στον ελλαδικό χώρο. 

H είσοδος της Μονής
πηγή

Η Ιερά Μονή του Οσίου Εφραίμ του Σύρου, ιδρύθηκε το έτος 1983 σαν ένα Ιδιωτικό Ησυχαστήριο αλλά από το 1985 ανήκει και επίσημα στην Ιερά Μητρόπολη Κίτρους και Κατερίνης.

Το εντυπωσιακό αυτό οικοδόμημα της μονής του Οσίου Εφραίμ κτίσθηκε αλλά και συνεχώς ανακαινίζεται, σε ιδιόκτητα χωράφια και κτήματα, που αγόρασαν οι ίδιες οι μοναχές.

Η μονή του Οσίου Εφραίμ ξεχωρίζει για το υπέροχο φυσικό της κάλλος εντός του μοναστηριακού συγκροτήματος, όπως επίσης και για την ύπαρξη ενός μικρού ζωολογικού κήπου, που εντυπωσιάζει τον επισκέπτη.

Άποψη της Μονής
πηγή

Υπάρχουν δύο κτιριακά συγκροτήματα που ενώνονται και σχηματίζουν γωνία. 

Τα κτίρια αυτά κοσμούν τρία υπέργεια βυζαντινά κατανυκτικά Παρεκκλήσια του Γενεθλίου της Υπεραγίας Θεοτόκου, της Αγίας Ειρήνης Χρυσοβαλάντου και των Αγίων Αποστόλων. 

Το Σκευοφυλάκιον, η Γραμματεία, το Ηγουμενείον, το Συνοδικόν (διά τις συνάξεις της Αδελφότητος), η Τραπεζαρία, το Μαγειρείον, το Προσφορείον, το Αρτοποιείον (με τον παραδοσιακό φούρνο) και άλλοι βοηθητικοί χώροι και βεβαίως τά Κελλιά των Αδελφών καθώς και τα Εργαστήρια της Ιεράς Μονής, συμπληρώνουν τα Κτίρια. 

Ο Πύργος της Μονής
πηγή

Επίσης, η Έκθεση Εργοχείρων, το Θυρωρείον, το Εξομολογητήριον, με το κατάλυμα του Πνευματικού και του Εφημερίου της Μονής.

Το Κιόσκι και το φιλόξενο Αρχονταρίκι που έχει άμεση λειτουργικότητα με τον Ναό.

Στην συνέχεια σε περίοπτη θέση που βλέπει στον Όλυμπο και στέκει σαν παρατηρητήριο, διακρίνονται ο Πύργος της Μονής, το Παρεκκλήσιον του Αγίου Διονυσίου του Αρεοπαγίτου, η Βιβλιοθήκη και το Παρεκκλήσιον της Αγίας Πρωτομάρτυρος και Ισαποστόλου Θέκλης. Συνεχίζουν το Εκθετήριο των παραδοσιακών προϊόντων, το Βιβλιοπωλείον, ο μικρός Ζωολογικός κήπος και άλλοι εξωτερικοί επισκέψιμοι χώροι.

Άποψη του Καθολικού της Μονής
πηγή

Στο κέντρο της Ανατολικής αυλής του Μοναστηριού, είναι θεμελιωμένο το Καθολικό Αγιορείτικου τύπου που θεμελίωσε ο Σεβασμιότατος Μητροπολίτης Κίτρους κ. Αγαθόνικος, την Κυριακή των Μυροφόρων του έτους 1987, εις τιμήν και μνήμην της Υπεραγίας Θεοτόκου Ζωοδόχου Πηγής και του Οσίου και Θεοφόρου Πατρός ημών και Οικουμενικού Διδασκάλου, Εφραίμ του Σύρου.

Το Καθολικό περιλαμβάνει επίσης και δύο Παρεκκλήσια εις τιμήν της Μεγαλομάρτυρος Αικατερίνης και του Οσίου Πατρός ημών Πορφυρίου του Καυσοκαλυβίτου, του Ευεργέτου. Υπάρχουν επίσης παρεκκλήσια της Αγίας Ειρήνης Χρυσοβαλάντου, της Παναγίας Πορταϊτισσας στην είσοδο της Μονής, του Τιμίου Προδρόμου, των Αγίων Πρωτοκορυφαίων Αποστόλων Πέτρου και Παύλου, της Αγίας Παρθενομάρτυρος Παρασκευής.

Άποψη της εισόδου της Μονής

Επίσης υπάρχουν παρεκκλήσια των Νεοφανών Αγίων Ραφαήλ, Νικολάου και Ειρήνης, του Οσίου Δαβίδ του εν Ευβοίας, του Αγίου Διονυσίου του Αρεοπαγίτου, των Αγίων Διονυσίου εν Ζακύνθο και Διονυσίου εν ολύμπο, καθώς και των αγίων Αρχαγέλλων.

Ακόμη υπάρχει στον αύλειο χώρο ο Γολγοθάς που τελείται η Έξοδος του Εσταυρωμένου, κατά την Μεγάλη Πέμπτη το βράδυ, ως και η Αποκαθήλωση κατά την Μεγάλη Παρασκευή περί τις μεσημβρινές ώρες. 

Στην Μονή επίσης υπάρχει αντίγραφο της θαυματουργής εικόνας της Παναγίας Δακρυρροούσης που ιστορήθηκε εις το αγιογραφείον της Ιερής Σκήτης του Προφήτου Ηλιού, Αγίου Όρους. 

To δεξί χέρι του Οσίου Εφραίμ του Σύρου
πηγή

Στην Μονή του Αγίου Εφραίμ του Σύρου αποθησαυρίζονται Άγια Λείψανα Αποστόλων, Ιεραρχών, Οσίων, Μαρτύρων αλλά και Νεομαρτύρων.

Ιδιαίτερη όμως ευλογία αλλά και προστασία για την Ιερά Μονή της Κονταριώτισσας και για όσους ανηφορίζουν πρός αυτήν να αναζητήσουνε ψυχική γαλήνη και πνευματική ενίσχυση, παρηγοριά αλλά και αγιασμό, αποτελούν τα Άγια Λείψανα του Οσίου και Θεοφόρου Πατρός ημών Εφραίμ του Σύρου, του Θαυματουργού.

Η θέα από το μοναστήρι είναι υπέροχη. Μπροστά σου, ανατολικά, βλέπεις, όχι πολύ μακριά τις καταγάλανες και φημισμένες Πιερικές ακτές μέχρι τον Θερμαϊκό κόλπο, την Νύμφη του Βορρά, την όμορφη Θεσσαλονίκη και τα περίχωρα και στο βάθος ψυχική ανάσα προς το Άγιον Όρος.

Άποψη της Μονής
πηγή

Βορειοανατολικά, ξεχύνεται η όμορφη πόλη της Κατερίνης, η καρδιά του Νομού Πιερίας, που μοιάζει να κρατά το μοναστήρι στην αγκάλη του.

Δυτικά, βλέπεις τα δασωμένα Πιέρια, με τα όμορφα χωριά, που παίρνουν μια υπερκόσμια όψη στο ξεψύχισμα του ήλιου, δίπλα στον επιβλητικό και πολυσυζητημένο Όλυμπο, που προβάλλει νοτίως της Μονής, με τις σπάνιες φυσικές ομορφιές του. 

Στο Μοναστήρι κοινοβιάζει πολυμελής Αδελφότητα μοναζουσών υπό την πνευματική καθοδήγηση της Οσιολογιωτάτης Μοναχής Αικατερίνης, Πρώτης Καθηγουμένης και Κτίτορος της Ιεράς Μονής.

πηγή

Η Ιερά Μονή του Οσίου Εφραίμ του Σύρου πανηγυρίζει μεγαλοπρεπώς τον Προστάτη της Όσιο στις 28 Ιανουαρίου, και κατά την ημέρα αυτή ιδιαίτερα, πλήθη προσκυνητών συρρέουν και προσκυνούν με πίστη τη χαριτόβρυτη εικόνα του και τα ευωδιάζοντα Άγια Λείψανά του ενώ ο μεγάλος ασκητής της Συρίας του 4ου αιώνα είναι επίσης γνωστός και ως ο «Άγιος των δακρύων».

Η μονή απέχει περίπου δέκα λεπτά από την πόλη της Κατερίνης.

Ο διερχόμενος την Εθνική οδό από την Θεσσαλονίκη θα περάσει την σήραγγα της Κατερίνης, την υπόγεια διάβαση και μετά από 8 χιλιόμετρα περίπου θα ακολουθήσει την πινακίδα προς Νέα Έφεσσο, δεξιά της Εθνικής οδού.

Από εκεί ακολουθεί την πινακίδα προς την Κονταριώτισσα, φθάνοντας στο χωριό.

Επίσης, αυτός που διέρχεται την Εθνική οδό Αθηνών προς την Θεσσαλονίκη, θα ακολουθήσει την πινακίδα προς τον Αρχαιολογικό Χώρο του Δίου, δεξιά της Εθνικής Οδού και διερχόμενος τα χωριά Πλατανάκια, Δίον και Καρίτσα φθάνει στο χωριό της Κονταριώτισσας (αριστερά) και μετά συνεχίζει προς το μοναστήρι του Οσίου Εφραίμ του Σύρου.

Τηλέφωνο Μονής: (+30) 23510 51591 λειτουργεί από 10 π.μ έως και 2 μ.μ, fax: (+30) 23510 51592.

email: info@imociosefraimsyr.gr