Η ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΗ ΕΙΚΟΝΑ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΓΡΗΓΟΡΟΥΣΣΑΣ, ΑΘΗΝΑ.

 Φυλάσσεται στο ομώνυμο Ιερό Προσκυνηματικό Ναό της Αθήνας.

Ο Ιερός Προσκυνηματικός Ναός της
Παναγίας Γρηγορούσσης - Ταξιαρχών, στην Αθήνα
πηγή

Στην καρδιά της Αθήνας, ανάμεσα στους σπουδαίους αρχαιολογικούς χώρους της Ρωμαϊκής Αγοράς και της Βιβλιοθήκης του Αδριανού, στη συμβολή ακριβώς των οδών Δεξίππου και Ταξιαρχών, βρίσκεται ένα από τα σπουδαιότερα προσκυνήματα της πόλης της Αθήνας, ο Ιερός ναός της Παναγίας Γρηγορούσας.

Είναι κτισμένος στη θέση ενός παλαιότερου ιερού ναού, του βυζαντινού ναού των Παμμεγίστων Ταξιαρχών, ο οποίος καταστράφηκε από πυρκαγιά κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας (1456 - 1833). 

Το 1922 ο ναός ανοικοδομήθηκε και διατηρεί τη μορφή του μέχρι σήμερα, με εξαίρεση μια μικρή προέκταση προς τα δυτικά, που έγινε το 1995 ενώ το 1948, με Προεδρικό Διάταγμα χαρακτηρίστηκε ως προσκυνηματικός με την επωνυμία «Ιερό Προσκύνημα Παναγίας Γρηγορούσης – Παμμεγίστων Ταξιαρχών».

Άποψη του εσωτερικού του Ιερού Ναού
της Παναγίας Γρηγορούσσας.
πηγή

Η σημερινή εκκλησία, νεοβυζαντινού ρυθμού, ανήκει στον τύπο του δικιόνιου σταυροειδούς εγγεγραμμένου ναού με τρούλο. 

Το εσωτερικό της διακοσμείται με εντυπωσιακές τοιχογραφίες, έργο του περίφημου Ζακύνθιου αγιογράφου Δημήτριου Πελεκάση (1881 - 1973), του οποίου η τέχνη συνδυάζει αρμονικά τα στοιχεία της βυζαντινής παράδοσης με τη δυτική τέχνη.

Εξέχουσα, βέβαια θέση στο εσωτερικό του ναού κατέχει η θαυματουργή εικόνα της Παναγίας, πρόκειται για κειμήλιο προσφύγων από τη Μικρά Ασία, που δωρήθηκε στον ναό το 1945, και ονομάζεται «Παναγία Γρηγορούσα», διότι εκπληρώνει γρήγορα τη δέηση των πιστών.

Το Ιερό αυτό Προσκύνημα επιχορηγεί το Εκκλησιαστικό Ορφανοτροφείο Βουλιαγμένης της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών, υπό την εποπτεία της οποίας και λειτουργεί.   

Ο Ιερός Ναός πανηγυρίζει την 8η Σεπτεμβρίου προς τιμήν της Παναγίας και την 8η Νοεμβρίου προς τιμήν των Ταξιαρχών.

Η ΤΙΜΙΑ ΚΑΡΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΑΝΤΟΛΕΟΝΤΟΣ, ΣΥΝΑΘΛΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΕΝ ΒΟΥΝΕΝΟΙΣ.

 Φυλάσσεται στον Ιερό Ναό Παμμεγίστων Ταξιαρχών και Αγίου Δημητρίου, στο Μήλεσι Ωρωπού, στην Αττική.

Ο Άγιος Μάρτυς του Χριστού Παντολέον ήν εις εκ των δώδεκα συνάθλων του Δουκὸς της Λαρίσης Νικολάου, του ειτα ασκήσαντος καὶ αθλήσαντος εν τοῖς Βουνένοις εν έτει 902. 

Ήθλησεν εν Τυρνάβω, εν ω κατέφυγε κατὰ προτροπὴν του αρχηγέτου αυτου Νικολάου, μετὰ Χριστοφόρου, Αρμοδίου, Ακινδύνου, Αιμιλιανού, Γρηγορίου, Δημητρίου, Ευωδίου, Θεοδώρου, Ιωάννου, Μιχαὴλ καὶ Παγκρατίου κατὰ τὴν επί της Θετταλίας επιδρομὴν των στυγνών Αράβων, ως Άγγελος Κυρίου αυτοίς προείπε.

Τὰ ιερὰ αυτού λείψανα μετ’ εκείνα των αυτού συνάθλων μετήνεγκεν εκ Τυρνάβου εἰς Λάρισαν ο λαοφιλὴς Επίσκοπος της πόλεως Φίλιππος.

Εν τοις εσχάτοις χρόνοις θαυμαστώς ευρέθη η σορὸς των χαριτοβρύτων του Άγίου Παντολέοντος λειψάνων υποκάτω της Αγίας Τραπέζης του Ναού τού Αγίου Παντελεήμονος εν τη περιοικίδι του Μηλεσίου Ωρωπού καὶ επεβεβαιώθησαν υπὸ του ιδίου του Αγίου εμφανισθέντος εις ευσεβή γυναίκα οσφρανθείσαν τὴν των ιερών λειψάνων ευωδίαν. Νυν θησαυρίζονται εν τω Ναό του Αγίου Δημητρίου Μηλεσίου.

Η ΤΙΜΙΑ ΚΑΡΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΓΕΡΟΝΤΑ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΧΑΜΑΚΙΩΤΗ.

Φυλάσσεται στο Ιερό Ησυχαστήριο της Παναγίας Φανερωμένης που ο ίδιος ίδρυσε, στην Ροδόπολη της Αττικής.

Εξωτερική άποψη του Ιερού Ησυχαστηρίου της Παναγίας
Φανερωμένης στην Ροδόπολη Αττικής
πηγή

Ο π. Αθανάσιος, κατά κόσμον Γεώργιος Χαμακιώτης, γεννήθηκε το 1891 σε ένα ορεινό χωριό των Καλαβρύτων, την Τουρλάδα και του άρεσε από  μικρός να επισκέπτεται τα εξωκκλήσια του χωριού του, ν’ ανάβει τα καντήλια και να προσεύχεται. 

Στις 20 Ιουλίου 1906 με την συγκατάθεση των γονιών του αφιερώθηκε στο Μοναστήρι της Αγίας Λαύρας και τον Οκτώβριο του 1913 εκάρη Μοναχός με το όνομα Αθανάσιος.

Το 1916 ο Μητροπολίτης Καλαβρύτων και Αιγιαλείας Τιμόθεος, τον χειροτόνησε διάκονο και την ημέρα της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού το 1926, σε ηλικία 30 ετών, τον χειροτόνησε πρεσβύτερο. Χωρίς να μειώσει καθόλου τον πνευματικό του αγώνα, για δέκα ολόκληρα χρόνια επιτελεί τα ιερατικά του καθήκοντα, προσφέροντας παράλληλα και τις υπηρεσίες του ως ηγουμενοσυμβούλου της Μονής.

Το κελάκι του Αγίου στο Ησυχαστήριο

Στις 18 Ιανουαρίου 1930 χειροθετείται Πνευματικός και έπειτα από 25 χρόνια διακονίας στη Μονή Αγίας Λαύρας, για λόγους υγείας (είχε πλευρίτιδα) πηγαίνει στην Αθήνα, για καλύτερο κλίμα. 

Αρχικά υπηρετεί στο Ναό της Αναλήψεως του Σωτήρος, στον Βύρωνα και γνωρίζεται με τον Γέροντα Ιερώνυμο, με τον οποίο συνδέεται πνευματικά ενώ τον Φεβρουάριο του 1933, τοποθετείται στο Βιλλιαρί, κοντά στην Μάνδρα Αττικής στον Ναό Μεταμορφώσεως του Σωτήρος, όπου μένει για 3 χρόνια.

Έχοντας θεραπευθεί από την βρογχοπνευμονία, επιδόθηκε με ζήλο στα λειτουργικά, κηρυκτικά και εξομολογητικά του καθήκοντα. Τον Οκτώβριο του 1936,  τοποθετείτε  εφημέριος στο μικρό εκκλησάκι της Παναγίας Νερατζιωτίσσης του Αμαρουσίου, χτισμένο στα τέλη του 16ου αιώνος, το οποίο ανήκει σήμερα στο Ταμείο Ασφαλίσεως Κληρικών Ελλάδος και εκεί υπηρετεί επί 27 συνεχή έτη.

Ο Άγιος Αθανάσιος Χαμακιώτης σε φωτογραφία
εν ζωή

Εκεί έζησε μέχρι το 1963 και ανεπανάληπτες έχουν μείνει οι Θείες Λειτουργίες και οι Ακολουθίες που τελούσε, η φιλανθρωπία του καθώς και αμέτρητο είναι το πλήθος των ανθρώπων που ανεπαύθησαν στο πετραχήλι του. 

Τα τελευταία τέσσερα χρόνια της αγίας του ζωής έζησε σε ένα μικρό μοναστηράκι, την «Παναγία τη Φανερωμένη», που το έφτιαξε ο ίδιος στη σημερινή Ροδόπολη (Μπάλα) Αττικής, εκεί βρίσκεται, το κελάκι του με τα προσωπικά του αντικείμενα, η Κάρα του, τα λείψανά του αλλά και ο τάφος του. 

Τον βίο του Γέροντα Αθανάσιου Χαμακιώτη έγραψε ο Μητροπολίτης Αργολίδος Νεκτάριος, μερικά αποσπάσματα είναι τα εξής: 

1) Κοντά στην «Νερατζιώτισσα», σ’ ένα φτωχικό σπίτι, κατοικούσε μια ηλικιωμένη γυναίκα, παράλυτη. Δεν είχε άνθρωπο να την περιποιείται, όμως, όσοι την επισκέπτονταν έβλεπαν το σπίτι της καθαρό, περιποιημένο, τα ρούχα της, πλυμένα και σιδερωμένα, το φαγητό της, έτοιμο. Δεν μπορούσαν να το εξηγήσουν αυτό, ούτε και η ίδια έλεγε κάτι. Η περιέργεια, οδήγησε κάποιους να παραφυλάξουν και να δουν. Αυτό που διαπιστώθηκε είναι ότι ο Γέροντας π. Αθανάσιος, όταν βράδυαζε, έπαιρνε το ραβδί του και ξεκινούσε για το σπίτι της παράλυτης. Σκούπιζε, καθάριζε, τακτοποιούσε το σπίτι, μαγείρευε και όταν τελείωνε, επέστρεφε στο κελλί του έχοντας μαζί και τα άπλυτα ρούχα. Τα έπλενε, τα σιδέρωνε και, την επόμενη μέρα, τα επέστρεφε. 

Ο Άγιος Αθανάσιος Χαμακιώτης εν ζωή σε φωτογραφία
έξω απο την Παναγία Νεραντζιώτισσα.
πηγή

2) Τον χειμώνα του 1942, ο κόσμος, πέθαινε στους δρόμους από την πείνα και τις αρρώστιες. Μια πνευματική θυγατέρα του Γέροντα Αθανασίου, άρρωστη και εξαντλημένη, έπνεε τα λοίσθια, καταλάβαινε ότι πλησιάζει το τέλος της και έλεγε στους δικούς της να ετοιμάσουν το σάβανό της. Η μόνη παρηγοριά της, ήταν ένα μικρό ευαγγέλιο, διάβαζε λίγο, μετά ζαλιζόταν και το άφηνε δίπλα στο μαξιλάρι της. Πάνω στη ζαλάδα της, γύρισε το είδε και της φάνηκε σαν ψωμί. Μονολόγησε: Αχ, Χριστέ μου! Να είχα λίγο ψωμάκι! 

Όσοι ήταν μέσα στο δωμάτιο, χαμογέλασαν. Τότε, όχι ψωμί δεν υπήρχε, αλλά έδιναν με το δελτίο δώδεκα γραμμάρια λούπινα και, αυτήν ακόμη την ευτελή τροφή, είχαν πάνω από δέκα μέρες να την μοιράσουν. Σκεφτόταν η άρρωστη: Πειρασμός, είναι!. Έξω, τα πάντα είχαν καλυφθεί από χιόνι, οι Μαρουσιώτες δεν θυμούνται ποτέ άλλοτε τόσο χιόνι και το κρύο ήταν τσουχτερό. 

Ο π. Αθανάσιος βρισκόταν στην άλλη άκρη της πόλης, στην Πεύκη, όπου έκανε έναν αγιασμό σ’ ένα σπίτι και ο άνθρωποι του σπιτιού, αντί για χρήματα, του πρόσφεραν δύο κομμάτια άσπρο ψωμί. Ήταν ό,τι καλύτερο μπορούσαν να δώσουν. 

Άποψη απο την Ανακομιδή των Λειψάνων του Αγίου
γέροντα Αθανάσιου Χαμακιώτη
πηγή

Ο Γέροντας Αθανάσιος, δεν το κράτησε ούτε έβαλε μπουκιά στο στόμα του, αναλογίστηκε τα πνευματικά του παιδιά.

Θυμήθηκε δύο από αυτά που είχαν την μεγαλύτερη ανάγκη, το ένα, ήταν η άρρωστη που αναφέραμεκαι ξεκίνησε για το σπίτι της. 

Ο δρόμος μακρύς και με τόσο χιόνι, εξαιρετικά δύσκολος, όμως έφτασε στο σπίτι της και πήγε κατευθείαν στο δωμάτιό της. Τί κάνεις, παιδί; – Δεν μπορώ, πάτερ μου, δεν είμαι καλά! 

Ο Γέροντας π. Αθανάσιος Χαμακιώτης, έβγαλε το ένα κομμάτι άσπρο ψωμί: Παιδί, πήγα κι έκανα αγιασμό σ’ ένα σπίτι, μου έδωσαν λίγο ψωμί και σου το έφερα! Η άρρωστη, έμεινε άναυδη, άρχισε να κλαίει και μέσα στους λυγμούς της, του διηγήθηκε τον «πειρασμό» που βίωσε πριν από λίγο. 

Ο Γέροντας, χαμογέλασε: Είδες, παιδί, πόσο μας αγαπάει ο Θεός;, κάθισε, της είπε λόγους παρηγοριάς, στήριξε το καταρρακωμένο της ηθικό και την ευλόγησε ενώ η ετοιμοθάνατη σιγά – σιγά συνήλθε, επέζησε και διηγείται με δάκρυα μέχρι σήμερα το περιστατικό αυτό. 

Ο Τάφος του αγίου Αθανάσιου Χαμακιώτη
στον περίβολο του Ιερού Ησυχαστηρίου
της Παναγίας Φανερωμένης στην Ροδόπολη

Ο π. Αθανάσιος, όμως, δεν τελείωσε την αποστολή του, συνέχισε μέσα στα χιόνια την πορεία του, είχε ακόμη και ένα ακόμη κομμάτι ψωμιού στον κόρφο του, μια ακόμη φτωχή νέα κοπέλα, άρρωστη από αδενοπάθεια, πεινούσε και υπέφερε. 

Ο Γέροντας έφτασε και σ’ αυτό το σπίτι, πρόσφερε το δεύτερο ψωμί, παρηγόρησε και την εκεί άρρωστη κι έφυγε. Κατάκοπος, παγωμένος, πεινασμένος, μόνος, έφτασε πίσω στο αγαπημένο του Ησυχαστήριο στην Παναγία την «Νερατζιώτισσα».

Ο π. Αθανάσιος, εκοιμήθη εν Κυρίω 76 ετών, στις 17 Αυγούστου του 1967.

Στίς 23 Οκτωβρίου του 2014, 47 χρόνια μετά τήν οσιακή κοίμησή του, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κηφισίας, Αμαρουσίου καί Ωρωπού κ. Κύριλλος, τέλεσε τή Θεία Λειτουργία στό Καθολικό του Ησυχαστηρίου, συμπαραστατούμενος υπό του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Αργολίδος κ. Νεκταρίου καί του Θεοφιλεστάτου Επισκόπου Επιδαύρου κ. Καλλινίκου.

Μετά τήν Θεία Λειτουργία έγινε η ανακομιδή των λειψάνων του οσίου Γέροντος, τά ιερά λείψανα ετοιμάστηκαν από τούς πατέρες καί μετεφέρθησαν στό Καθολικό καί εν συνεχεία στό κελί του Γέροντα ενώ ύστερα από λίγες ώρες έγινε αισθητή η παρουσία του αφού μιά άρρητη ευωδία πλημμύρισε τό κελί του καί ολο τό χώρο του Ησυχαστηρίου.

Η Αγία και Ιερά Σύνοδος του Οικουμενικού Θρόνου της Κωνσταντινουπόλεως, υπό την προεδρία του Οικουμενικού Πατριάρχη κ.κ. Βαρθολομαίου, κατά την Συνεδρία της 16ης Νοεμβρίου 2023, αποφάσισε την κατάταξη εν τω Αγιολογίω της Ορθοδόξου Εκκλησίας του Ιερομονάχου Αθανασίου (Χαμακιώτου), ιδρυτού του Ιερού Ησυχαστηρίου Παναγίας Φανερωμένης Ροδοπόλεως Αττικής και εφημερίου επί πολλά έτη του ιστορικού Ιερού Ναού Παναγίας Νεραντζιωτίσσης Αμαρουσίου.

Ο εορτασμός της μνήμης του ορίστηκε στις 17 Αυγούστου, ημέρα της οσιακής κοιμήσεως του και στις 23 Οκτωβρίου, ημέρα ανακομιδής των ιερών λειψάνων του.

ΤΑ ΛΕΙΨΑΝΑ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΝΕΟΜΑΡΤΥΡΟΣ ΚΑΣΣΑΝΔΡΑΣ ΤΗΣ ΤΡΑΠΕΖΟΥΝΤΙΑΣ.

Φυλάσσονται στον Ιερό Ναό (ΓΟΧ) της Παναγίας Σουμελά Ασπροπύργου, στην Αττική.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Στην Ορθόδοξη Εκκλησία αποδίδουμε στα Αγία λείψανα τιμή και ευλαβική προσκύνηση, η όποια όμως δεν αποτελεί λατρευτική προσκύνηση η λατρεία. Τούτο γιατί κανείς ποτέ ορθόδοξος χριστιανός δεν ταύτισε στη σκέψη του τα τίμια λείψανα με «θεούς». Μακαριστός π. ΑΝΤΩΝΙΟΣ ΑΛΕΒΙΖΟΠΟΥΛΟΣ (ΕΓΧΕΙΡΙΔΙΟΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΠΑΡΑΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΩΝ ΟΜΑΔΩΝ).

Φορητή νεώτερη εικόνα της Αγίας Νεομάρτυρος Κασσάνδρας
της Τραπεζούντιας

Γεννήθηκε το 1644, από τον Ιωάννη Μουρούζη, εύπορο ευγενή και σύμβουλο του πασά της Τραπεζούντας και της συζύγου του, γόνου της πριγκιπικής, εκ Τραπεζούντας οικογένειας, των Υψηλάντη.

Το 1660, η 16άχρονη Κασσάνδρα με πρωτοβουλία των γονιών της παντρεύτηκε μέσα σε μια νύχτα, τον Ιωάννη Υψηλάντη, χήρο και πατέρα τριών παιδιών, για να αποφύγει την σύλληψη, όπως όριζε σουλτανικό φιρμάνι για τις άγαμες Τραπεζούντιες κορασίδες.

Εγινε καλή σύζυγος και στοργική μητέρα για τα ορφανά, Άννα, Ειρήνη και Παλαιολόγο, αλλά και για τα πέντε παιδιά που αυτή έφερε στον κόσμο, Ταρσία, Ελένη, Κωνσταντίνο, Αντώνιο και Εμμανουήλ, στην ψυχή των οποίων ενστάλαξε την Ορθοδοξία και την φλόγα του πατριωτισμού.

Μία μέρα, ο Ιωάννης Υψηλάντης επέστρεψε στο αρχοντικό τους σοβαρά τραυματισμένος, ύστερα απὸ σύγκρουση που ειχε με εγκληματίες Οθωμανοὺς στο λιμάνι της πόλης, προκειμένου να υπερασπιστεί δύο ορφανά κοριτσάκια ποὺ οι Αγαρηνοὶ επιχείρησαν νὰ κλέψουν απὸ τα χέρια του γέροντα παππού τους. 

Τα λείψανα της Αγίας Νεομάρτυρος Κασσάνδρας κατά 
την διαδικασία ένδυσης και κατάθεσής τους στην
Λάρνακα στην οποία σήμερα φυλάσσονται
πηγή

Τα τραύματα που υπέστη ο Ιωάννης ήταν θανατηφόρα και υπέκυψε, ωστόσο στην μάχη σκότωσε τους Αγαρηνούς και αντί του νεκρού πλέον, καταδικασμένου σε θάνατο, Ιωάννη, που η τουρκικὴ δικαιοσύνη θεώρησε υπεύθυνο, την ποινή επρεπε να εκτίσει - σύμφωνα με το κοράνι - η σύνευνος του καταδικασθέντα.

Η Κασσάνδρα, προκειμένου να αποφύγει την άδικη καταδίκη, εγκατέλειψε τὸ σπίτι της και κατέφυγε με τα τρία μικρότερα παιδιά της, στο χωριὸ Υψηλό. 

Οι Οθωμανοί, στὴν προσπάθεια τους να τὴν εντοπίσουν, βασάνισαν και θανάτωσαν τους υπηρέτες της και έκαψαν το σπίτι της στο οποίο βρισκόταν και η κατάκοιτη μητέρα της, που κάηκε ζωντανή, αφου όμως πρώτα της απέσπασαν πληροφορίες το πού βρίσκεται η Κασσάνδρα.

Οι Οθωμανοί λεηλάτησαν και πυρπόλησαν το Υψηλό και σφάγιασαν τους κατοίκους του ενώ την ίδια κτηνωδία αντιμετώπιζαν από τοὺς Τσέτες, ολα τα ποντιακὰ χωριά απ’ όπου πέρναγε η καταδιωκόμενη Κασσάνδρα και το βάρος των φρικαλεοτήτων αυτών ήταν αβάσταχτο για την τριαντατριάχρονη αρχόντισσα, η οποία αφού φυγάδεψε τὰ παιδιά της σε συγγενικὰ σπίτια, τράβηξε μὲ αποφασιστικότητα και θάρρος τὸ δρόμο της αυτοθυσίας καὶ του μαρτυρίου.

Τα λείψανα (Τιμία Κάρα) της Αγίας Νεομάρτυρος Κασσάνδρας 
κατά την διαδικασία ένδυσης και κατάθεσής τους στην
Λάρνακα στην οποία σήμερα φυλάσσονται
πηγή

Η Αγία, παραδόθηκε στον πασά και μετά από τρία μερόνυχτα φυλακισμένη, νηστική και διψασμένη, κλήθηκε δημόσια, ενώπιον του λαού της Τραπεζούντας, να βλασφημήσει τη μνήμη του ανδρός της και να αρνηθεί την πίστη της. 

Εκείνη όμως, δόξα σε τη μνήμη του άνδρα της, ομολόγησε την πίστη της στον Χριστό εξοργίζωντας τον Πασά που διέταξε να την  μαστιγώσουν μπροστά στο πλήθος. 

Η Αγία υπέμεινε το φρικτό μαρτύριο και όταν την παρέδοσαν με κομματιασμένες σάρκες στον Πασά, αφού αυτή παρέμεινε ακόμη απτόητη, διέταξε την θανάτωσή της με τον μαρτυρικότερο τρόπο.

Την έδεσαν στά κλαδιά της κορυφής δύο κυπαρισσιών τα οποία έπειτα άφησαν ελεύθερα κομματιάζοντας έτσι στα δύο το σώμα της Νεομάρτυρος, στις 1 Αυγούστου του 1677.

Η Αγία Κασσάνδρα, Νεομάρτυρας της Ορθοδοξίας από την Τραπεζούντα του Πόντου την καρδιά για αιώνες του Ποντιακού Ελληνισμού, υπήρξε από τον γιό της Κωνσταντίνο η προ - προ γιαγιά του πρίγκηπα Αλεξάνδρου Υψηλάντη, δηλαδή η Αγία είχε δισέγγγονο τον θρυλικό Αλέξανδρο Υψηλάντη που με συμβοηθούς τους αδελφούς του Δημήτριο, Νικόλαο και Γρηγόριο πρωτοστάτησε στον απελευθερωτικό αγώνα της ελευθερίας από τον Τούρκικο ζυγό στην επανάσταση του 1821.

ΠΩΣ ΗΡΘΑΝ ΤΑ ΛΕΙΨΑΝΑ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΝΕΟΜΑΡΤΥΡΟΣ ΚΑΣΣΑΝΔΡΑΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ 

(ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΣΕΛΙΔΑ ΓΟΧ ΕΔΩ).

Το δεξί άφθαρτο χέρι της Αγίας Νεομάρτυρος Κασσάνδρας 
κατά την διαδικασία ένδυσης και κατάθεσής τωμ λειψάνων
της στην Λάρνακα στην οποία σήμερα φυλάσσονται
πηγή

Με τα γεγονότα της Μικρασιατικής Καταστροφής τα Λείψανα της Αγίας Κασσάνδρας μεταφέρθηκαν στην Ελλάδα και έπειτα καθ' υπόδειξιν της ίδιας της Αγίας δόθησαν σε τρεις αυτάδελφες, την Ελένη, την Ευσέβεια και την Μαρία Ταστσόγλου, που κατοικούσαν στη Πεντέλη. 

Οι τρείς αδελφές τα έθεταν προς προσκύνηση των ευλαβών πιστών, όπως μαρτυρεί και η Ηγουμένη του Ιερού Παρθενώνος Αγίου Κωνσταντίνου Χίου, Γερόντισσα Παρασκευή ενώ αργότερα, μία εκ των τριών αδελφών, αφιερώθηκε στην Μονή της Κοιμήσεως Λεύκτρων και παρέδωσε τα Ιερά Λείψανα στην Μακαριστή Γερόντισσα Ευγενία. 

Η περίτεχνη λάρνακα στην οποία φυλάσσονται τα λείψανα της Αγίας
Νεομάρτυρος Κασσάνδρας. 
πηγή

Έκτοτε, οι αδελφές έβγαζαν προς προσκύνηση ορισμένων προσκυνητών της Μονής την άφθαρτο χείρα της Αγίας, ενώ σε ορισμένους κληρικούς έδωσαν και απότμημα Ιερού Λειψάνου. 

Ένας εκ των κληρικών που είχε την ευλογία να λάβει μικρό απότμημα Λειψάνου είναι ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης ΓΟΧ Αττικής και Βοιωτίας κ. Χρυσόστομος, κατά κόσμον Ιωάννης Μανιώτης του Γεωργίου και της Δήμητρας, ως Ιερέας και εφημέριος τότε του Ιερού Ναού Αγίων Πάντων στο Πυρί Θηβών.

Όπως μαρτυρεί ο ίδιος, οι μακαριστές πλέον αδελφές της Μονής Ευγενία, Φιλοθέη, Μαράννα, Ευθυμία, Ταξιαρχία και Πολυκαρπία - Πόντια και συγγενής της Άγιας Νεομάρτυρος Ελένης εκ Σινώπης - ως και η νυν Γερόντισσα Χριστονύμφη γνώριζαν ότι η Αγία Κασσάνδρα ήταν πλούσια από αρχοντική οικογένεια της Τραπεζούντας, έκανε πολλές ελεημοσύνες ενισχύοντας το υπόδουλο γένος και τελικώς εσχίσθη εις δύο υπό των Οθωμανών. 

Όταν το 2016 ξεκίνησαν οι εργασίες για την ανέγερση του Ναού της Παναγίας Σουμελά, τα Ιερά Λείψανα της Αγίας Κασσάνδρας δόθησαν από την Γερόντισσα Χριστονύμφη στον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη, προκειμένου η Αγία να δοξάζεται και επί γης αλλά και να ενισχύει το γένος των Ορθοδόξων.

Την ακολουθία της Αγίας συνέγραψε η Οσιωτάτη Ηγουμένη της Ιεράς Μονής Υπαπαντής Χορτοκοπίου Καβάλας, Γερόντισσα Μαγδαληνή.

Η μνήμη της τιμάται στην εορτή των Αγίων Πάντων.

Πηγή

Η ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΗ ΕΙΚΟΝΑ ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΛΑΥΡΕΝΤΙΟΥ ΤΩΝ ΜΕΓΑΡΩΝ ΣΤΗΝ ΝΕΑ ΙΩΝΙΑ.

Φυλάσσεται στο Ιερό Παρεκκλήσιο του Οσίου Λαυρεντίου, εντός του Μητροπολιτικού Ναού των Αγίων Αναργύρων Νέας Ιωνίας. 

Η Τιμία Κάρα του Οσίου Λαυρεντίου,
φυλάσσεται στην Ιερά Μονή Παναγίας
Φανερωμένης στην Σαλαμίνα, της οποίας
ειναι Κτήτορας.

Με την παλιά και θαυματουργό Εικόνα του Οσίου Λαυρεντίου, συνδέθηκαν τόσο οι πρώτοι κάτοικοι της Νέας Ιωνίας, όσο και οι Χριστιανοί από όλη την Αττική.

Η θαυματουργή Εικόνα του Οσίου Λαυρεντίου στη Νέα Ιωνία μεταφέρθηκε από τη Μικρά Ασία τον Σεπτέμβριο του 1914 από την τότε κάτοχο της Γεωργία Κάλλου και αρχικά τοποθετήθηκε σε πρόχειρο ναΐσκο δίπλα στην «Ωμορφοκκλησιά» των Αθηνών και έκτοτε πλήθη προσκυνητών εισέρρεαν για να την προσκυνήσουν.

Σε επιστολή της η κάτοχος της Εικόνας στο Εκκλησιαστικό Συμβούλιο του Ναού Αγίων Αναργύρων Νέας Ιωνίας στις 8/7/1967, αναφέρει ότι επειδή ο ναΐσκος ήταν ιδιωτικός, για την αποφυγή εντυπώσεων περί εκμετάλλευσης της Εικόνας, η Ιερά Αρχιεπισκοπή Αθηνών έκρινε σκόπιμη την σφράγιση του ναού και για να μην στερήσει το δικαίωμα από τους χριστιανούς να προσκυνούν την Εικόνα, την παραχώρησε στον Ιερό Ναό των Αγίων Αναργύρων Νέας Ιωνίας.

Το 1970 ανεγέρθηκε στο νότιο κλίτος του Ναού φερώνυμο Παρεκκλήσιο,στο οποίο φυλάσσεται σήμερα η Θαυματουργή εικόνα του Οσίου Λαυρεντίου των Μεγάρων.

Μπορείτε να διαβάσετε τον βίο του Οσίου Λαυρεντίου ΕΔΩ

Η μνήμη του Αγίου τιμάται στις 7 Μαρτίου.

Η ΤΙΜΙΑ ΚΑΡΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΝΕΟΜΑΡΤΥΡΑ ΘΕΟΔΩΡΟΥ ΤΟΥ ΕΚ ΔΑΡΔΑΝΕΛΙΩΝ.

Φυλάσσεται στον Ιερό Ναό της Οσίας Ξένης στην Νίκαια της Αττικής.

 

Ο νεομάρτυρας Θεόδωρος γεννήθηκε σε ένα χωριό της επαρχίας Ελλησπόντου και Τρωάδος, που στα τουρκικά ονομαζόταν Ερένκιοι. 

Ανατράφηκε δε από ευσεβείς γονείς, τον Γεώργιο και την Κυριακή και σε νεαρή ηλικία πήγε στην πόλη Τανάκ Καλέ (Δαρδανέλια), όπου έμαθε και εξασκούσε την τέχνη επεξεργασίας σουσαμιού. 

Αν και ήταν μόλις 20 χρονών, ο Θεός τον είχε προικίσει με πλούσια αρετή, αυτό όμως το πρόσεξε και κάποιος πλούσιος Τούρκος της πόλης, που θέλησε να τον εξισλαμίσει και να τον κάνει γαμπρό του και κληρονόμο του, για αυτό και χρησιμοποίησε πολλά δόλια μέσα.

Ο Θεόδωρος όμως απέρριψε όλες τις προτάσεις του και τότε ο Τούρκος τον συκοφάντησε στον κριτή της πόλης, ότι δήθεν ο Θεόδωρος - μετά από μια αρρώστια του - είπε ότι θα γίνει μωαμεθανός, αν γίνει υγιής. 

Ο Κριτής ρώτησε τον Θεόδωρο αν αληθεύουν όλα αυτά και ο μάρτυρας απάντησε: «Εγώ είμαι χριστιανός απ' τους γονείς μου και χριστιανός θέλω να πεθάνω. Τον Ιησού μου δεν αρνούμαι και τη μιαρή θρησκεία σας απεχθάνομαι». 

Αμέσως τότε τον άρπαξαν και υπέστη πολλά και φρικτά βασανιστήρια και τελικά στις 2 Αυγούστου 1690, στις 15.00 το μεσημέρι τον αποκεφάλισαν.

Το 1922, φεύγοντας από τις πατρικές εστίες ο αείμνηστος ιερέας Πατήρ Κωνσταντίνος Οικονόμου με μερικούς πατριώτες μετέφεραν την Αγία Κάρα του στη Νίκαια και φυλάσσεται σήμερα στον Ιερό Ναό Οσίας Ξένης.

Η μνήμη του τιμάται απο την Εκκλησία μας στις 2 Αυγούστου.

Η ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΗ ΕΙΚΟΝΑ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΑΤΤΑΛΕΙΩΤΙΣΣΑΣ ή «ΤΖΙΚΟ ΠΑΝΑΓΙΑΣ».

πηγή

Φυλάσσεται στον Ιερό Ναό Κοιμήσεως Θεοτόκου και Παναγίας του Κύκκου (Παναγίτσας), στον Ταύρο, της Αττικής.

Το λιμάνι της Αττάλειας στην δεκαετία του 1920,από
εδώ ξεκίνησε το πλοίο που μετέφερε τους Μικρασιάτες
πρόσφυγες απο Σπάρτα (Isparta) και Μπουλντούρι (Burdur)
στον Πειραιά. Επικεφαλής της αποστολής (18/10/1922)
ο ιερέας Σπάρτας Παπαιωακείμ Πεσματζόγλου.
πηγή

Οι χριστιανοί της Αττάλειας μέ ιδαίτερη ευλάβεια τιμούσαν την Θαυματουργή Εικόνα της Παναγίας της Κύκκου – Τζίγκο Παναγιά, όπως τήν αποκαλούσαν μέ τήν τοπική προφορά, που βρισκόταν στόν ναό του Αγίου Νικολάου της Αττάλειας, ανάμεσα από τίς συνοικίες των Ρωμηών, μέσα στό κάστρο και που μετά τήν ανταλλαγή, τόν γκρέμισαν οι Τοπικές αρχές γιά νά κάνουν πλατεία.

Εκτός άλλων εκδηλώσεων σεβασμού καί ευλαβείας οι Ατταλειώτες κάθε Δευτέρα πρωΐ, πρίν πάνε στίς δουλειές τους περνούσαν και προσκυνούσαν τήν ιερή Εικόνα καί ζητούσαν τή Χάρη της Παναγίας Μητέρας. 

Η Εικόνα είναι πολύ παλαιά και αποτελεί πιστό αντίγραφο της Εικόνας της Παναγίας του Κύκκου της Κύπρου με την  προφορική ιστορική παράδοση να θέλει τον ίδιο τον Ευαγγελιστή Λουκά να δίνει την εικόνα της Παναγίας της Ατταλειώτισσας στον Απόστολο Βαρνάβα και εκείνος με την σειρά του να την προσφέρει στους χριστιανούς της Αττάλειας, πόλη στην οποία παρέμεινε μαζί με τον Απόστολο Παύλο κατά την Α΄ Αποστολική Περιοδεία.

Η θαυματουργή εικόνα της Παναγίας του Κύκκου,
αντίγραφο της οποίας είναι η θαυματουργή εικόνα
της Παναγίας Ατταλειώτισσας.

Ο Ατταλειώτης Μητροπολίτης της Άγκυρας Σεραφείμ στό ειδικό σύγγραμμά του «Περί τῆς Μονῆς τοῦ Κύκκου εἰς τήν Κύπρον» που εκδόθηκε τό 1780 στή Βενετία γράφει: «Μία από τίς τρείς εικόνες της Θεοτόκου πού αγιογραφήθηκαν από τόν Απόστολο καί Ευαγγελιστή Λουκά, μέσω Αιγύπτου μεταφερόταν στήν Κωνσταντινούπολη, άγνωστο όμως για ποιό λόγο την έφεραν στήν Αττάλεια και εκεί φυλάχθηκε για μεγάλο διάστημα. Όταν τόν 6ο αιώνα επί αυτοκράτορα Ηρακλείου ο βασιληάς των Περσών Χοσρόης κυρίευσε τήν Αττάλεια η εικόνα μεταφέρθηκε στήν Κύπρο, όμως τόν 7ο αιώνα καί εκεί κινδύνεψε από τις επιδρομές των Σαρακηνών και γιά να την προστατεύσουν τήν μετέφεραν στήν Κωνσταντινούπολη, στό αυτοκρατορικό παλάτι».

Κατά μία άλλη παράδοση, που δέν αναφέρει ο Αγκύρας Σεραφείμ, γύρω στά 1100, ο βυζαντινός διοικητής της Κύπρου άρχοντας Μανουήλ Βουτομίτης, μετά από θαυματουργική θεραπεία του από τον γέρο ερημίτη, Ησαΐα, δέχτηκε νά πάνε μαζί στήν βασιλεύουσα και να ζητήσουν από τόν αυτοκράτορα τήν Εικόνα της Παναγίας.

Ο αυτοκράτορας Αλέξιος Ά Μέγας Κομνηνός δέχθηκε σέ ακρόαση τόν άρχοντα Βουτομίτη καί τόν ερημίτη Ησαΐα επιφυλάχτηκε όμως νά απαντήσει αφού δέν ήθελε νά στερηθεί τήν χαριτόβρυτη εικόνα, όταν όμως η μονάκριβη κόρη του αρρώστησε βαριά και θεραπεύτηκε μέ τήν προσευχή του γέροντα Ησαΐα, αντιλήφθηκε πώς ήταν θέλημα Θεού να δώσει την Εικόνα.

Η Ιερά Μονή Κύκκου στην Κύπρο

Όχι μόνο παρέδωσε τήν Εικόνα της Παναγίας αλλά χορήγησε και τά χρήματα γιά τήν ανέγερση του μοναστηριού, στό οποίο θά τήν τοποθετούσαν και αυτό τό αναφέρει ο Αγκύρας Σεραφείμ:«Επί αὐτοκράτορος Ἀλεξίου τοῦ Κομνηνοῦ μεταφέρθηκε ἡ Εἰκών τῆς Θεομήτορος μετά περισσῆς μεγαλοπρεπείας, δι᾽αὐτοκρατορικοῦ πλοίου πάλιν εἰς τήν Κύπρον καί κατετέθη εἰς τήν ἐπί τούτῳ βασιλικοῖς ἀναλώμασιν ἱδρυθεῖσαν μεγαλώνυμον ἱεράν Μονήν τοῦ Κύκκου. 

Ταύτης τῆς εἰκόνος ἀντίτυπον ἦτο ἡ εἰς τήν Ἀττάλειαν ὑπάρχουσα εἰκών τῆς Παναγίας καί δι᾽αὐτό λέγεται «Παναγία τῆς Κύκκου».

Η φήμη της θαυματουργής Εικόνας εξαπλώθηκε, πολλοί ζητούσαν νά έχουν αντίγραφό της και έτσι υπάρχουν αντίγραφά της από τόν 13ο αιώνα σέ ναούς της Κύπρου, στό Σινά αλλά και αλλού.

Η μορφή του Αποστόλου καί Ευαγγελιστού Λουκά,
που είναι στραμμένος πρός τήν Θεοτόκο
βαστώντας έναν αγιογραφικό κάλαμο,
δίνει τήν εντύπωση οτι την ζωγραφίζει

Η θαυματουργή Εικόνα της Παναγίας Ατταλειώτισσας, είναι διαστάσεων 75 Χ 55 εκατοστά, στό κέντρο της απεικονίζεται η Θεοτόκος, βαστάζουσα εκ δεξιών Της τόν Σωτήρα Χριστό καί έχει τό πρόσωπόν Της γυρμένο πρός Αυτόν. 

Στό δεξιό μέρος της Παναγίας καί του Θείου Βρέφους, απεικονίζεται κάτι σπάνιο, η μορφή του Αποστόλου καί Ευαγγελιστού Λουκά, ο οποίος είναι στραμμένος πρός τήν Θεοτόκο βαστώντας έναν αγιογραφικό κάλαμο, δίνοντας τήν εντύπωση οτι την ζωγραφίζει ενώ δεξιά καί αριστερά της κεφαλής της Θεοτόκου ειναι αγιογραφημένοι οι Αρχάγγελοι Γαβριήλ καί Μιχαήλ. 

Στό πάνω μέρος της Εικόνας και άνωθεν της κεφαλής της Θεομήτορος ειναι αγιογραφημένη η παράσταση της Αγίας Τριάδος (Σύνθρονον), περιστοιχιζόμενης από αγγελικά τάγματα. 

Όλη η Εικόνα είναι καλυμμένη μέ κάλυμμα «πουκάμισο», από χρυσό και πλατίνα, ενώ στήν κεφαλή της Θεοτόκου υπάρχει βασιλικό στέμμα, στολισμένο μέ διαμάντια και άλλους πολύτιμους λίθους.

Η επιγραφή κάτωθεν της εικόνας υποδυκνείει την
ημερομηνία κατασκευής του καλλύματος

Κάτωθεν της Εικόνας υπάρχει η επιγραφή, που αφορά μάλλον την ημερομηνία κατασκευής του πολύτιμου καλλύματος: «ΔΕΗΣΙΣ ΤΩΝ ΔΟΥΛΩΝ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΤΩΝ ΣΥΝΔΡΟΜΗΤΩΝ ΚΑΙ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ 1875 ΜΑΡΤΙΟΥ 20». 

Δυστυχώς από τις διάφορες ταλαιπωρίες της Εικόνας, η μορφή της Παναγίας φαίνεται αμυδρά, όπως και η μορφή του Χριστού ενώ σέ καλύτερη κατάσταση είναι οι μορφές του Αποστόλου Λουκά, των δύο Αρχαγγέλων καί της παράστασης της Αγίας Τριάδος.

Ο ιερός Ναός Κοιμήσεως Θεοτόκου στον
Ταύρο της Αττικής

Οι Ατταλειώτες αρχικά γιόρταζαν τήν θαυματουργή εικόνα τήν 8η Σεπτεμβρίου, μέρα του Γενεθλίου της Θεοτόκου, κάποια χρονιά όμως, ξημερώματα Κυριακής των Μυροφόρων, ενώ γινόταν αγρυπνία στόν ναό του Αγίου Νικολάου της Αττάλειας, η Παναγία θεράπευσε θαυματουργικά μιά κοπέλλα εκ γενετής παράλυτη και έκτοτε τήν τιμούσαν δύο φορές τόν χρόνο, στίς 8 Σεπτεμβρίου καί τήν Κυριακή των Μυροφόρων, σέ ανάμνηση του θαύματος.

Στόν διωγμόν του 1922 ο Ιερέας της Αττάλειας π. Παγκράτιος, (αδελφός του τότε Μητροπολίτη Πισιδίας, Εξάρχου Ατταλείας κ.λπ. Γερασίμου Τανταλίδη) μέ τόν Παιδονόμο της Αττάλειας Παναγιώτη Χατζηεσμέρη, μέ πολλές προφυλάξεις και πολλή ευλάβεια μετέφεραν την Εικόνα στήν Ελλάδα. 

Μετά από ταξίδι που κράτησε 15 περίπου ημέρες, η ιερή εικόνα μαζί με 6.000 ψυχές που στριμώχτηκαν στα αμπάρια του ελληνικού υπερωκεανίου φορτηγού “Ανδρέας Άνδρου”, αποβιβάστηκε και μεταφέρθηκε στο Κατάκολο Πύργου Ηλείας και επαποτέθηκε στον ιερό Ναό του Αγίου Νικολάου.

Αργότερα τήν μετέφεραν στό Θησείο, στήν Εκκλησία του Αγίου Φιλίππου και τόν Αύγουστο του 1929 στό προσωρινό ναό της Παναγίας στόν Ταύρο ενώ σήμερα βρίσκεται στόν Ιερό Ναό Κοιμήσεως της Θεοτόκου Ταύρου, πού κτίστηκε μέ πρωτοβουλία του «Συλλόγου Ατταλειωτών – Αλαϊωτών» και κάθε χρόνο τήν Κυριακή τῶν Μυροφόρων προσέρχονται οι Ατταλειώτες καί πανηγυρίζουν τήν «Τζίγκο - Παναγιά» όπως καί στήν Αττάλεια. 

Ιερός Ναός Κοιμήσεως Θεοτόκου Ταύρου, 

οδ. Επταλόφου & Χρυσοστόμου Σμύρνης 

τηλ: 210 3466538

Πηγές: Moscchato guide, Ιερός Ναός Κοιμήσεως Θεοτόκου Παναγίτσα Ταύρου, Ι.Ν. ΚΟΙΜΗΣΕΩΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΤΑΥΡΟΥ

ΛΕΙΨΑΝΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΤΙΜΟΘΕΟΥ, ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΠΡΟΙΚΟΝΝΗΣΟΥ.

πηγή

Φυλάσσονται στον νεοανεγηρόμενο, ομώνυμο Ιερό ναό του Αγίου Τιμόθεου Αρχιεπισκόπου Προικοννήσου, στα Νέα Παλάτια Ωρωπού.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Στην Ορθόδοξη Εκκλησία αποδίδουμε στα Αγία λείψανα τιμή και ευλαβική προσκύνηση, η όποια όμως δεν αποτελεί λατρευτική προσκύνηση η λατρεία. Τούτο γιατί κανείς ποτέ ορθόδοξος χριστιανός δεν ταύτισε στη σκέψη του τα τίμια λείψανα με «θεούς». Μακαριστός π. ΑΝΤΩΝΙΟΣ ΑΛΕΒΙΖΟΠΟΥΛΟΣ (ΕΓΧΕΙΡΙΔΙΟΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΠΑΡΑΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΩΝ ΟΜΑΔΩΝ).

Φορητή σύγχρονη εικόνα του Αγίου
Τιμοθέου επίσκοπου Προικοννήσου
πηγή

Ο Άγιος Τιμόθεος φέρεται να ήκμασε επί των Αυτοκρατόρων Ιουστίνου Α´ του Θρακός και Ιουστινιανού Α´ του Μεγάλου. 

Χωρίς στέρεη ιστορικὴ βάση υποστηρίζεται οτι την εποχή εκείνη οι Προικοννήσιοι  επιδίδονταν σε πειρατείες, φόνους και ληστείες και ήταν μεγάλο πρόβλημα για τους διαπλέοντες την Προποντίδα και τους κατοίκους των γύρω ακτών. 

Ο Αυτοκράτωρας Ιουστίνος, γνωρίζοντας την αρετή και αγιότητα του Τιμοθέου, ποὺ τότε ζούσε στὴ Βασιλεύουσα, ζήτησε τὴν προαγωγή του σε Αρχιεπίσκοπο Προικοννήσου και την αποστολή του  νὰ τους επαναφέρει στην οδό της κατά Θεόν χρηστής πολιτείας. 

Ετσι ο Τιμόθεος ανέλαβε την Αρχιεπισκοπή καί παρὰ τις πολλὲς δυσκολίες, τα προσκόμματα, τις αντιδράσεις και τις συκοφαντίες που αντιμετώπισε, εργάσθηκε με ζήλο, και κατώρθωσε τελικά νὰ εξημερώσει τὰ ήθη και νὰ οδηγήσει σε μετάνοια και θεοφιλή βιοτή τους Χριστιανοὺς των νησιών. 

Ευμεγέθης εικόνα του Αγίου Τιμοθέου επισκόπου
Προικοννήσου, βρίσκεται στο ομώνυμο Ιερό Ναό
του Αγίου Τιμοθέου στα Νέα Παλάτια Ωρωπού.
πηγή

Αναφέρεται ότι, έχοντας το θαυματουργικὸ χάρισμα, θεράπευσε την θυγατέρα του Ιουστινιανού από δαιμόνιο, η δε Αυτοκράτειρα Θεοδώρα, από ευγνωμοσύνη γιὰ την ευεργεσία, ανήγειρε αργότερα, μετά την οσιακή κοίμησή του, το επ’ ονόματί του Μονύδριο, πάνω απὸ τὴν πόλη Κλαζάκι του Μαρμαρά, όπου και κατατέθηκαν τὰ τίμια λείψανά του. 

Το Μονύδριο εκείνο ήταν για αιώνες τὸ κέντρο της πρὸς τὸν Άγιο Τιμόθεο ευλαβείας τῶν Προικοννησίων, οπου τὸν θεωρούν προστάτη τους, σήμερα σώζονται ελάχιστα ερείπιά του, ενώ διάφορα ιερὰ σκεύη, Ευαγγέλια, εικόνες, καθώς και τμήματα των ιερών λειψάνων του Αγίου έφεραν μαζί τους οι Μαρμαρινοί, μετά την Συνθήκη της Λωζάνης που έγινε η ανταλλαγὴ των πληθυσμών, στα Νέα Παλάτια του Ωρωπού της Αττικής. 

Ο Μανουὴλ Ι. Γεδεών, με επιχειρήματα δύσκολα αντικρουόμενα, αποκλείει παντελώς τόσο τὴν ύπαρξη Αρχιεπισκόπου Προικοννήσου μὲ τὸ όνομα Τιμόθεος, οσο και τις παρουσιαζόμενες στὸ βίο του άθλιες καταστάσεις του λαού της Προικοννήσου. 

Πιστεύει ότι πρόκειται μάλλον γιὰ κάποιον ασκητή, ίσως της περιόδου της Εικονομαχίας, ονόματη Τιμόθεο, ποὺ προφανώς αγίασε στὸ νησί καὶ άφησε ζωηρὴ εντύπωση στὸ λαό λόγο της αρετής και θαυματουργίας του, η δε υπόθεση περί Αρχιεπισκοπικής του ιδιότητας, και μάλιστα υπό τον Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως και όχι υπό τον Μητροπολίτη Κυζίκου (που θα ήταν το πιο φυσικό), είναι προϊόν σύγχυσης και φαντασίας. 

Και αν ακόμη η γνώμη του Γεδεών ευσταθεί, η σύνεση μας επιβάλλει να ακολουθήσουμε τὴν παράδοση και την απὸό αιώνων παγιωμένη πεποίθηση και βεβαιότητα της τοπικής Εκκλησίας, η οποία και Αρχιερέα και πολιούχο και προστάτη των απανταχού Προικοννησίων θέλει τον Άγιο Τιμόθεο.

Η μνήμη του τιμάται στις 1 Αυγούστου.

ΤΜΗΜΑ ΤΙΜΙΑΣ ΚΑΡΑΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΝΗΠΙΟΜΑΡΤΥΡΟΣ ΚΗΡΥΚΟΥ.

Φυλάσσεται στην Ιερά Μονή Ασωμάτων Πετράκη, στην Αθήνα.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Στην Ορθόδοξη Εκκλησία αποδίδουμε στα Αγία λείψανα τιμή και ευλαβική προσκύνηση, η όποια όμως δεν αποτελεί λατρευτική προσκύνηση η λατρεία. Τούτο γιατί κανείς ποτέ ορθόδοξος χριστιανός δεν ταύτισε στη σκέψη του τα τίμια λείψανα με «θεούς». Μακαριστός π. ΑΝΤΩΝΙΟΣ ΑΛΕΒΙΖΟΠΟΥΛΟΣ (ΕΓΧΕΙΡΙΔΙΟΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΠΑΡΑΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΩΝ ΟΜΑΔΩΝ).

Πόδι του νηπιομάρτυρα Κηρύκου στην
Νέα Μονή της Χίου.
Φωτογραφία του π. Ν.Κ.
πηγή

Η αγία Ιουλίττα καταγόταν από τα μέρη του Ικονίου της Μικράς Ασίας, έμεινε σε νεαρή ηλικία χήρα και είχε αφιερώσει τη ζωή της στη φροντίδα του 3χρονου νηπίου της, του Κήρυκος.

Ζούσαν στα χρόνια του Διοκλητιανού (285 - 305) ο οποίος είχε κηρύξει το φοβερότερο διωγμό κατά των Χριστιανών.

Είναι ιστορικά βεβαιωμένο πως τα ειδωλολατρικά ιερατεία και ιδιαίτερα οι μάντεις, έπαιξαν καταλυτικό ρόλο στην κήρυξη του διωγμού αυτού αφού οι ιερείς – μάντεις των μαντείων της Μικράς Ασίας, του Κλαρίου και Διδυμαίου Απόλλωνα, διαμήνυσαν στο θρησκόληπτο Διοκλητιανό πως οι «θεοί» ήταν θυμωμένοι, διότι το κράτος ανέχονταν την ύπαρξη των Χριστιανών που δεν θυσίαζαν και δεν τους λάτρευαν και τον έπεισαν έτσι να αρχίσει τους διωγμούς, οι οποίοι είχαν εξελιχτεί σε γενοκτονία για τους Χριστιανούς. 

Οι Άγιοι Μάρτυρες Κήρυκος και Ιουλίττα

Εικὀνα βυζαντινή τού 15ου αιὠνα, στο Καθολικό

τού Πρωτάτου. Καρυές,  Άγιον Όρος
πηγή

Το Ικόνιο, που ζούσε η αγία Ιουλίττα, βρισκόταν πολύ κοντά στην Νικομήδεια, που είχε έδρα ο Διοκλητιανός και έτσι για μεγαλύτερη ασφάλεια, έφυγε με τον μικρό 3ετή Κήρυκο για τη Σελεύκεια και αργότερα στην Ταρσό της Κιλικίας. 

Εκεί όμως συνελήφθη από τον τοπικό έπαρχο Αλέξανδρο και οδηγήθηκε σε βασανιστικές πιέσεις να αρνηθεί την πίστη της, έχοντας μαζί της και τον Κήρυκο όμως ομολόγησε με θαυμαστό θάρρος και παρρησία την πίστη της στο Χριστό. 

Ο Κήρυκος στεκόταν δίπλα στη μητέρα του, ατάραχος και ομολογούσε και αυτός ταυτόχρονα την πίστη του ψελλίζοντας συνεχώς το όνομα του Χριστού και όταν κατάλαβε ότι απειλούνταν η ζωή της μητέρας του πήγε κοντά στον έπαρχο και του κλώτσησε ελαφρά το πόδι. 

Οργισμένος ο έπαρχος άρπαξε το παιδί και το εκσφενδόνισε με όλη τη δύναμή του από τη σκάλα του βήματος, ο Κήρυκος κύλησε με ορμή στα σκαλοπάτια, τραυματίστηκε βαριά και βρήκε μαρτυρικό θάνατο.

Μαρτύριο Αγίων μαρτύρων Κηρύκου και Ιουλίττης,
Τοιχογραφία τού 1547 στην Ι. Μ. Διονυσίου, Αγιον Όρος. 

Έργο τού αγιογράφου Τζώρτζη (Ζώρζη) Fuca. 

πηγή

Η Ιουλίττα δοκίμασε μεγάλο πόνο στην ψυχή της όμως μια πρωτοφανής γαλήνη την κυρίευσε, όταν σκέφτηκε ότι την αξίωσε ο Θεός να γίνει μητέρα Μάρτυρα. 

Δεν έχασε την ψυχραιμία της και με ήρεμο και ειρηνικό τρόπο συνέχιζε να ομολογεί τη χριστιανική της πίστη και παράλληλα έλεγξε την άνανδρη πράξη του επάρχου, ο οποίος ξέσπασε την οργή του και τον φανατισμό του στο άκακο νήπιο. 

Ακούγοντας όλα αυτά ο έπαρχος διέταξε να τη βασανίσουν φρικτά και στο τέλος να την αποκεφαλίσουν και αφού υπέστη απίστευτης αγριότητας βασανιστήρια ο δήμιος της έκοψε το κεφάλι και η αγία της ψυχή φτερούγησε στα ουράνια, κάτω από το θρόνο του Θεού, για να συναντήσει το ηρωικό βλαστάρι της, για να ζουν αιώνια μαζί και να συμβασιλεύουν με το Χριστό.

Τοιχογραφία του Αγίου Νηπιομάρτυρα Κηρύκου.

Μετά τον αποκεφαλισμό της Ιουλίττας, το ιερό λείψανό της ρίχθηκε στον τόπο, όπου βρισκόταν το λείψανο και του τρίχρονου γιου της, του Κηρύκου. 

Την επόμενη νύχτα δύο υπηρέτριες πήγαν και παρέλαβαν κρυφά τα ιερά λείψανα και τα τοποθέτησαν σε ένα σπήλαιο έξω από την πόλη της Ταρσού. 

Μετά τους διωγμούς η μία υπηρέτρια αποκάλυψε τα ιερά λείψανα των ενδόξων μαρτύρων Κηρύκου και Ιουλίττης, τα οποία σήμερα φυλάσσονται σε διάφορες ιερές μονές. 

Στην ιερά μονή Γρηγορίου Αγίου Όρους φυλάσσεται μέρος της Τιμίας Κάρας του Αγίου Κηρύκου, μέρος της Τιμίας Κάρας του Αγίου Κηρύκου επίσης φυλάσσεται στη Μονή Ρουσάνου Μετεώρων σε αργυρή λειψανοθήκη του 1744, στην ιερά μονή Διονυσίου Αγίου Όρους, φυλάσσεται τμήμα του δεξιού ποδός του τρίχρονου νηπίου κ.α.

Η μνήμη τους τιμάται στις 15 Ιουλίου.