ΛΕΙΨΑΝΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΑΡΣΕΝΙΟΥ, ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΚΕΡΚΥΡΑΣ.

πηγή

Φυλάσσονται στο το αγιώνυμο παρεκκλήσιο στο Επισκοπείο της Κέρκυρας.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Στην Ορθόδοξη Εκκλησία αποδίδουμε στα Αγία λείψανα τιμή και ευλαβική προσκύνηση, η όποια όμως δεν αποτελεί λατρευτική προσκύνηση η λατρεία. Τούτο γιατί κανείς ποτέ ορθόδοξος χριστιανός δεν ταύτισε στη σκέψη του τα τίμια λείψανα με «θεούς». Μακαριστός π. ΑΝΤΩΝΙΟΣ ΑΛΕΒΙΖΟΠΟΥΛΟΣ (ΕΓΧΕΙΡΙΔΙΟΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΠΑΡΑΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΩΝ ΟΜΑΔΩΝ).

    Ο άγιος Αρσένιος, Μητροπολίτης Κέρκυρας
πηγή

Γεννήθηκε στη Βηθανία το 876 και σύμφωνα με το συναξάρι οι γονείς του ήταν άνθρωποι ευσεβείς και με πίστη ακράδαντη. 

Ο πατέρας του καταγόταν από την Ιερουσαλήμ και η μητέρα του από τη Βηθανία, όντες άτεκνοι σε προχωρημένη ηλικία παρακάλεσαν τον Θεό να τους χαρίσει ένα τέκνο και τάχτηκαν να το αφιερώσουν στην Εκκλησία. 

Έτσι και έγινε, δεν άργησε να συλλάβει η μητέρα του και να φέρει στον κόσμο τον Αρσένιο και όπως είχαν υποσχεθεί μόλις το παιδί έγινε τριών χρόνων το πήραν σε μοναστήρι όπου ο Αρσένιος καθ’ όλη την παρουσία του εκεί διακρινόταν για την ενάρετη ζωή και φιλομάθειά του. 

Σε ηλικία δώδεκα ετών έλαβε το μοναχικό σχήμα και τότε και οι γονείς του εγκατέλειψαν τα εγκόσμια, έλαβαν και αυτοί το μοναχικό σχήμα και εντάχθηκαν στην αδελφότητα όπου ζούσε ο κατά σάρκα γιός τους.

Ο Αρσένιος μετά τις βασικές σπουδές του στην Βηθανία τις συνέχισε στην Σελεύκεια της Συρίας που ήταν την περίοδο εκείνη σημαντικό κέντρο σπουδών της Ανατολής ενώ ο επίσκοπος της Σελεύκειας σύντομα διέκρινε τα χαρίσματα του Αρσενίου και τον χειροτόνησε Διάκονο και Πρεσβύτερο. 

Ο άγιος Αρσένιος, Μητροπολίτης Κέρκυρας
πηγή

Την περίοδο εκείνη θέλησε να επισκεφθεί τη γενέτειρα του και να προσκυνήσει τους Αγίους Τόπους, κατά τη διάρκεια όμως του ταξιδιού έπεσε σε πειρατές και αιχμαλωτίστηκε, όμως οι πειρατές κάμφθηκαν μπροστά στην ιεροπρέπεια του ανδρός, την πραότητα του χαρακτήρα και το μελίρρυτο των λόγων του και τον απελευθέρωσαν.

Στη συνέχεια και αφού είχαν κοιμηθεί οι γονείς του εγκαταστάθηκε στην Κωνσταντινούπολη και έζησε κοντά στον Πατριάρχη και Άγιο της Εκκλησίας μας Τρύφωνα. Το 933 επί Πατριάρχου Θεοφυλάκτου, γιου του αυτοκράτορα Ρωμανού Α΄ Λεκαπηνού, ο Αρσένιος εξελέγη Αρχιεπίσκοπος Κερκύρας. 

Μάλιστα αναφέρεται στην εκκλησιαστική ιστορία ότι επί των ημερών του, λόγω της σημαντικής προσωπικότητας του Αρσενίου, ο θρόνος της Εκκλησίας της Κερκύρας από Αρχιεπισκοπικός προήχθη σε Μητροπολιτικός.

Όπως μας αναφέρει το Συναξάρι του Αγίου: «Εκεί (στην Κέρκυρα) ο Αρσένιος επί τον θρόνον αναβάς, τα του βήματος πρώτον κατεκόσμησε και την χειροτονίαν καθαράν και ανεπίληπτον διετήρει. Κατόπιν και τα χρεώδη πατρικώς προμηθούμενος, ορφανών εγένετο πατήρ, χηρών υπερασπιστής, αδικουμένων προστάτης, πεινώντων τροφεύς, πενήτων χορηγός, καταπονουμένων βοηθός, λυπουμένων παράκλησις, ασθενούντων ιατρός, και απλώς ειπείν· τοις πάσιν εγένετο τα πάντα κατά τον θείον Απόστολον· διό και ο Θεός διά της χάριτος των θαυμάτων αυτόν αντήμειψεν».

Ο άγιος Αρσένιος, Μητροπολίτης Κέρκυρας
πηγή

Ο Αρσένιος το 941 έλαβε την πληροφορία ότι Σλάβοι πειρατές που λεηλατούσαν τα απέναντι ηπειρωτικά παράλια επρόκειτο να επιτεθούν και στην Κέρκυρα, βρισκόμενος μπροστά σ’ αυτή την απειλή δεν δίστασε να ταξιδεύσει ο ίδιος προς αυτούς, θέτοντας τη ζωή του σε κίνδυνο, με σκοπό να τους αποτρέψει,  όμως αυτοί, τον συνέλαβαν και τον απείλησαν. 

Οι Κερκυραίοι μόλις πληροφορήθηκαν τις ενέργειες και τη σύλληψη του επισκόπου τους επιβιβάστηκαν στα πλοία και με πίστη και δύναμη επιτέθηκαν στους επιδρομείς, τους έφεραν καίρια πλήγματα, βύθισαν πολλά από τα πλοία τους, ελευθέρωσαν τον επίσκοπό τους και τους καταδίωξαν έως τα λεγόμενα Τετρανήσια (νησίδες που σήμερα ανήκουν στην Αλβανία και βρίσκονται στο στενό βορειοανατολικά της Κέρκυρας).

Το αίσιο αποτέλεσμα γέμισε χαρά τους Κερκυραίους και η ενέργεια του επισκόπου τους εκτιμήθηκε δεόντως, χωρίς αμφιβολία για τους Κερκυραίους ο επίσκοπός τους ήταν ένας ζωντανός άγιος.

Μία ανάλογη πρωτοβουλία για το ποίμνιό του ανέλαβε στα τέλη της ζωής, όταν στα μέσα του 10ου αιώνα υπηρετούσε στην Κέρκυρα ένας διοικητής φιλοχρήματος και δόλιος που στην προσπάθειά του να αποσπάσει υψηλά χρηματικά ποσά από εύπορους Κερκυραίους, τους κατηγόρησε στην αυτοκρατορική αυλή ότι προκαλούν στασιαστικά κινήματα στο νησί. 

Η λειψανοθήκη με τα λείψανα του Αγίου Αρσενίου,
 Μητροπολίτη Κέρκυρας.
πηγή

Ο Αρσένιος αποφάσισε να πάει στην Κωνσταντινούπολη και να εκθέσει ο ίδιος την κατάσταση στον αυτοκράτορα, παρά το προχωρημένο της ηλικίας του και τις δυσκολίες ενός τόσο μεγάλου και δύσκολου για την εποχή του ταξιδιού. Η παρουσία του ενώπιον του αυτοκράτορα Κωνσταντίνου Ζ΄ του Πορφυρογέννητου και οι εξηγήσεις που έδωσε είχαν ως αποτέλεσμα τη διάσωση και την απαλλαγή των κατηγορουμένων από τις συκοφαντίες.

Ο Αρσένιος με χαρά για το αίσιο αποτέλεσμα και σε ηλικία 77 χρόνων, επιβιβάστηκε στο πλοίο για να επιστρέψει στο ποίμνιό του, όμως λόγω της ταλαιπωρίας του πολυήμερου ταξιδιού, του χειμώνα και άλλων κακουχιών ασθένησε κοντά στη Σκύρο και πλησίον της Κορίνθου εκοιμήθη στις 19 Ιανουαρίου του 953 ενταφιάστηκε την Κόρινθο με τις πρέπουσες τιμές.

Η λειψανοθήκη με τα λείψανα του Αγίου Αρσενίου,
 Μητροπολίτη Κέρκυρας.
πηγή

Οι Κερκυραίοι μετά από λίγο καιρό μετέφεραν τα λείψανά του και τα εναπόθεσαν σε καινό μνημείο στον καθεδρικό τους ναό των Αγίων Αποστόλων Πέτρου και Παύλου, που βρισκόταν στο Παλαιό Φρούριο της Κέρκυρας.

Ο Αρσένιος και μετά την κοίμησή δεν άργησε να δείξει σημεία της αγιότητάς του, όπως θαύματα και να τιμηθεί πολύ γρήγορα ως άγιος και πολιούχος της Κέρκυρας για αιώνες μέχρι να πάρει τη θέση αυτή ο Άγιος Σπυρίδων. 

Από τα πρώτα χρόνια της ανδηγαυικής κυριαρχίας της Κέρκυρας (1267 - 1386) άρχισαν τα δεινά, οι Δυτικοί κατακτητές θέλοντας να έχουν καλές σχέσεις με τον Πάπα προσπάθησαν να επιβάλλουν το ρωμαιοκαθολικό δόγμα στην Κέρκυρα και μεταξύ άλλων κατάσχεσαν τον ορθόδοξο καθεδρικό ναό των Αγίων Αποστόλων Πέτρου και Παύλου, εντός του οποίου βρισκόταν και ο τάφος του Αγίου Αρσενίου καθώς και τα λείψανα του που τα παρέδωσαν στους Ρωμαιοκαθολικούς. 

Τα λείψανα του Αγίου παρέμειναν στους Ρωμαιοκαθολικούς έως το 1944 όταν στις 13 Νοεμβρίου του 1944, μετά τη Γερμανική Κατοχή, ο στρατιωτικός ιερέας Δωρόθεος Χλαμίδης τα επανέφερε στην Ορθόδοξη Εκκλησία και τα παρέδωσε στον Μητροπολίτη Κερκύρας και Παξών Μεθόδιο, τοποθετήθηκαν σε παρεκκλήσιο που δημιούργησε εντός του Μητροπολιτικού Μεγάρου προς τιμήν του Αγίου Αρσενίου ενώ τμήμα αυτών δόθηκε στον ιερό ναό Αγίου Αρσενίου Λευκίμμης. 

Στιγμιότυπο απο την Λιτανεία των
λειψάνων του Αγίου Αρσενίου
Μητροπολίτη Κερκύρας
πηγή

Στην πόλη της Κέρκυρας πραγματοποιείται λιτανεία την παραμονή από το Μητροπολιτικό Μέγαρο προς τον ναό του Παντοκράτορος, όπου τα ιερά λείψανα παραμένουν σε 2ήμερο προσκύνημα ενώ ιδιαίτερα τιμάται στη Λευκίμμη, όπου στους Αναπλάδες υπάρχει μεγαλοπρεπής ναός του Αγίου Αρσενίου, επίσης ναοί του Αγίου Αρσενίου υπάρχουν στα χωριά της Κέρκυρας, Αυλιώτες, Βαλανειό, Ποταμό και Σταυρό.

Πολλοί από τους βιογράφους του Αγίου Αρσενίου αναφέρουν ότι ασχολήθηκε με την εκκλησιαστική ποίηση και συνέγραψε σχετικά κείμενα  και σίγουρα έως τις ημέρες μας έχουν διασωθεί τρεις λόγοι του, ικανοί να μας φανερώσουν την αξιόλογη μόρφωση και τη σπουδαία πνευματική του προσωπικότητα: «Εγκώμιον εις τον Άγιον Ανδρέα τον Πρωτόκλητον», «Εγκώμιον εις την Αγίαν Μεγαλομάρτυραν Βαρβάραν» και «Εγκώμιον εις τον Άγιον Θερίνον τον Μάρτυρα». 

Οι Κερκυραίοι αγαπούσαν τον Άγιο Aρσένιο ιδιαίτερα και παρ’όλο που ήταν Μητροπολίτης, τον τιμούσαν σαν «Στρατιωτικό» Άγιο – προστάτη τους, η παλαιά λατρεία του Αγίου Αρσενίου «ατόνησε» μόνο όταν έφτασε στο Νησί το σκήνωμα του Αγίου Σπυριδώνα, αλλά δεν ξεχάστηκε ποτέ.

Η μνήμη του Αγίου Αρσενίου εορτάζεται στις 19 Ιανουαρίου.

πηγή

ΤΜΗΜΑ ΤΗΣ ΤΙΜΙΑΣ ΚΑΡΑΣ ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΒΑΡΒΑΡΟΥ ΤΟΥ ΜΥΡΟΒΛΗΤΗ.

Πρόκειται για τμήμα από τον κρόταφο του Αγίου και φυλάσσεται στον ομώνυμο Ιερό Ναό του Αγίου Βαρβάρου στον Ποταμό της Κέρκυρας.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Στην Ορθόδοξη Εκκλησία αποδίδουμε στα Αγία λείψανα τιμή και ευλαβική προσκύνηση, η όποια όμως δεν αποτελεί λατρευτική προσκύνηση η λατρεία. Τούτο γιατί κανείς ποτέ ορθόδοξος χριστιανός δεν ταύτισε στη σκέψη του τα τίμια λείψανα με «θεούς». Μακαριστός π. ΑΝΤΩΝΙΟΣ ΑΛΕΒΙΖΟΠΟΥΛΟΣ (ΕΓΧΕΙΡΙΔΙΟΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΠΑΡΑΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΩΝ ΟΜΑΔΩΝ).

O Άγιος Βάρβαρος ο Πενταπολίτης και Μυροβλύτης
πηγή

Ο Αγιος Βάρβαρος γεννήθηκε το 800 στην Πεντάπολη της Αιγύπτου, από όπου πήρε το προσωνύμιο Πενταπολίτης και έζησε στα χρόνια της βασιλείας του Μιχαήλ Τραυλού Β'.

Σύμφωνα με τον εγκωμιαστή του Κωνσταντίνο Ακροπολίτη και το Συναξάρι ήταν μέλος αραβικής πειρατικής συμμορίας που έφτασε στην Ακαρνανία σφάζοντας, λεηλατώντας και ερημώνοντας σχεδόν όλη την περιοχή του Ξηρόμερου.

Η μάχη με τους πειρατές ήταν σκληρή, έγινε στο χωριό Δραγαμέστο - το σημερινό Καραϊσκάκη - Αστακού, στην οποία οι Ακαρνάνες νίκησαν τους πειρατές, από τους οποίους σώθηκε μόνο ο Βάρβαρος που κρύφτηκε μέσα σε θάμνους ή κατά την παράδοση μέσα σε ένα αμπέλι.

Για χρόνια ζούσε σε μέρη δύσβατα, μακριά από ανθρώπους, έτρωγε καρπούς, ρίζες δέντρων και νερό έπινε από τις ιαματικές πηγές των Ακαρνανικών βουνών, κοντά στο χωριό Τρύφου Ξηρομέρου.

Ο πειρατής Βάρβαρος έγινε ο φόβος και ο τρόμος στα γύρω χωριών, οι κάτοικοι προσπάθησαν πολλές φορές να τον συλλάβουν χωρίς επιτυχία και κάποια ημέρα μπήκε σε ναό που ήταν αφιερωμένος στον Άγιο Μεγαλομάρτυρα Γεώργιο, σε τόπο που ονομαζόταν Νήσα, όπου λειτουργούσε ο ιερέας Ιωάννης. 

Η λειψανοθήκη κλειστή

O Άγιος Βάρβαρος ο Πενταπολίτης και Μυροβλύτης
πηγή

Την ώρα της υψώσεως των Τιμίων Δώρων ο ιερέας τον είδε και προσευχήθηκε μετά φόβου στον Θεό και τότε, ο Κύριος άνοιξε τους οφθαλμούς του ληστή, που είδε τους Αγγέλους να συλλειτουργούν με τον ιερέα. 

Όταν ο ιερέας τελείωσε την Λειτουργία, ο Βάρβαρος τον ρώτησε: «Που είναι αυτοί που ήταν μαζί σου;» και ο ιερέας του εξήγησε ότι ο Θεός τον αξίωσε να δει αυτά που δεν μπορούν να δουν τα ανθρώπινα μάτια, για να οδηγηθεί σε μετάνοια. 

Ο Βάρβαρος, μετανόησε, βαπτίσθηκε οι χωριανοί, του είπαν να μείνει στο χωριό όμως αυτός παρέμεινε στο σπήλαιο κάνοντας ασκητική ζωή και έζησε αλυσοδεμένος, στερούμενος τα πάντα, επί 18 χρόνια σερνόταν στο χώμα: «Η άλυσις είναι ο χρυσός στολισμός μου, με αυτήν έδεσα τη σάρκα και την υπέταξα στο πνεύμα» έλεγε, τιμωρώντας έτσι τον εαυτό του.

Κάποιο απόγευμα βρέθηκαν κοντά στη σπηλιά του κυνηγοί που ήρθαν από τη Νικόπολη, τη σημερινή Πρέβεζα, για κυνήγι και δεν γνώριζαν την ύπαρξη του ανθρώπου στη σπηλιά και άθελά τους τον τραυμάτισαν θανάσιμα.

O Άγιος Βάρβαρος ο Πενταπολίτης και Μυροβλύτης
πηγή

Όταν ο θάνατός του έγινε γνωστός, μοναχοί, ετοίμασαν το λείψανο και το ενταφίασαν στις 23 Ιουνίου, μόλις εναπόθεσαν το λείψανο στον τάφο μια τυφλή που βασανιζόταν επί 7 χρόνια βρήκε το φως της, αλλά και άλλοι χριστιανοί θεραπεύτηκαν.

Ο τάφος του Αγίου ανέδυε μύρο και για το μύρο του Αγίου υπάρχουν πολλές μαρτυρίες όπως από τον Ιωσήφ Βρυέννιος, στα 1400, τον Πατριάρχη Κων/πόλεως Κάλλιστο το 1355, ο οποίος μας πληροφορεί ότι οι Βούλγαροι έχριζαν με το μύρο του Αγίου τους βαπτιζόμενους ενώ ο Κωνσταντίνος Ακροπολίτης αναφέρει τη θεραπεία της κόρης του από λέπρα. 

Δίκαια λοιπόν ο Άγιος Βάρβαρος ονομάζεται και Μυροβλήτης καθώς επίσης και δίπλα στον τάφο του Αγίου υπάρχουν ιαματικά λουτρά που οι κάτοικοι του Ξηρομέρου τα ονομάζουν "Αγιονέρι", το πίνουν και αγιάζονται.

O Τάφος του Αγίου Βαρβάρου του Θαυματουργού,
Πενταπολίτη και Μυροβλύτη, στο Τρύφο της
Αιτωλοακαρνανίας.
πηγή

Τα ιερά λείψανα του αγίου έμειναν στον Τρύφο περίπου 700 χρόνια και το 1571, ένας Βενετός αξιωματικός ονόματι Σκλαβούνος, αφού προσκύνησε στον τάφο του και ήπιε από το αγιονέρι, θεραπεύτηκε από την αρρώστια του. 

Θέλοντας να τιμήσει τον Αγιο Βάρβαρο, πήρε τα λείψανά του στην Ιταλία, στο χωριό San Barbaro και ύστερα από πολλά χρόνια, τα άγια λείψανά του βρέθηκαν στην πόλη Vodnjan της Κροατίας και στις 9 Ιουνίου 2013 απότμημα της Αγίας Κάρας του Αγίου Βαρβάρου δόθηκε στον Ιερό Ναό του αγίου στο χωριό Ποταμός της Κέρκυρας.

Κατά την μεταφορά των ιερών λειψάνων από την Τρύφου με προορισμό την Ιταλία, το πλοίο αγκυροβόλησε στο θαλάσσιο τμήμα της περιοχής του Ποταμού όπου ο Άγιος θεράπευσε ένα παραλυτικό  νέο και έτσι χτίστηκε η εκκλησία πρός τιμή του Αγίου Βαρβάρου. 

Η παράδοση λέει ότι η αλυσίδα που έφερε στο σώμα του για άσκηση ο άγιος το 1688, όταν οι Τούρκοι κυριάρχησαν στην περιοχή, χάθηκε ενώ το 1776 επισκέπτεται και προσκυνά τον τάφο του Αγίου Βαρβάρου ο Αγιος Κοσμάς ο Αιτωλός και ήπιε από το αγιονέρι.

Ο Όσιος αναφέρεται στην τοπική αγιολογία της Ιεράς Μητρόπολης Αιτωλίας, Ακαρνανίας και Κέρκυρας ως Όσιος Βάρβαρος ο Πενταπολίτης, η οποία τιμά την μνήμη του στις 23 Ιουνίου.

Η εκκλησία μας τιμά την μνήμη του στις 15 Μαίου.

Ιερός Ναός Υπεραγίας Θεοτόκου Κασσωπίτρας, Κασσιόπη Κέρκυρα.

Στον Ναό φυλάσσεται η Θαυματουργή εικόνα της Παναγιάς Κασσωπίτρας, κατά την παράδοση,
έργο του Ευαγγελιστή Λουκά..

Άποψη της εισόδου του Ναού

Βρίσκεται στην βορειοανατολική Κέρκυρα, στον παραθαλάσσιο οικισμό της Κασσιόπης. 

Εκτός από τους Κερκυραίους, λίγοι γνωρίζουν σήμερα την ιστορία αυτού του μικρού ναού που είναι χτισμένος επάνω στα ερείπια του ειδωλολατρικού ναού του Κάσσιου Δια, κάπου ανάμεσα στον 3 - 4 αιώνα μ.Χ. 

Η Παναγιά της Κασσιόπης αποτέλεσε για αιώνες ένα από τα σημαντικότερα προσκυνήματα των Ορθοδόξων αλλά και των Καθολικών χριστιανών. 

Σε κείμενα που διασώζονται, από τον 14ο αιώνα και μετά, περιγράφετε ο ναός της Κασσιόπης ως μία απαραίτητη στάση για όλους τους ξένους προσκυνητές που ταξίδευαν προς τους Αγίους τόπους.

Πολλοί περιηγητές περιγράφουν με δέος την επίσκεψη τους στην Παναγία Κασσωπίτρα για να προσευχηθούν στη θαυματουργή εικόνα της Θεοτόκου, μια εικόνα με τέτοια θαυματουργή δύναμη που είχε αποδοθεί στον Ευαγγελιστή Λουκά.

Οι πιστοί δικαιώθηκαν για αυτή τους τη δοξασία καθώς μέσα από αυτή την εικόνα, που ακόμα βρίσκεται στο ναό της Κασσιόπης, η Θεοτόκος θεράπευσε τον μικρό Στέφανο στις 18 Μαΐου του 1530. 

Άποψη του εσωτερικού του ναού

Λίγες μέρες πριν, στη πόλη της Κέρκυρας, ένα νεαρό παιδί ο Στέφανος, κατηγορήθηκε άδικα για κλοπή αλευριού και οι Ενετοί ήταν αμείλικτοι στις τιμωρίες τους. 

Αφαίρεσαν τους οφθαλμών του Στέφανου  που κατέλυσε στην Κασσιόπη με τη μητέρα του, ζητώντας άσυλο από τους ιερείς της Παναγίας Κασσωπίτρας και αυτοί τους επέτρεψαν να διανυκτερεύσουν εντός του ναού. 

Το βράδυ ο Στέφανος ένιωσε ένα χέρι να του ακουμπά τα βλέφαρα των ματιών του και ανοίγοντάς τα είδε το όραμα μιας γυναίκας, μπροστά από τη θαυματουργή εικόνα της Θεοτόκου, αμέσως ξύπνησε τη μητέρα του φωνάζοντας ότι μπορεί να δει αυτή όμως αρχικά δεν έδωσε σημασία αλλά τελικά είδε το γιο της να την κοιτά με γαλανά μάτια στη θέση των καστανών που είχε πριν την αφαίρεση. 

Οι ιερείς του Ναού αντιλήφθηκαν ότι η Παναγία Κασσωπίτρα, διέπραξε μεγάλο θαύμα που μάλιστα υπάρχουν σύγχρονες καταγεγραμμένες μαρτυρίες για αυτό. Οι Ενετοι, θέλοντας να μην κατηγορηθούν ότι τιμώρησαν άδικα το Στέφανο, αρνήθηκαν στη αρχή το γεγονός αλλά μετά από αλλεπάλληλες επίσημες ανακρίσεις και έρευνες δεν μπορούσαν παρα να το αποδεχτούν και μάλιστα αντάμειψαν το Στέφανο και ανακαίνισαν τον περίβολο της εκκλησίας.

H Θαυματουργή εικόνα της Παναγίας Κασσωπίτρας.

Ο Κερκυραίος λόγιος Νίκανδρος Νούκιος, περιγράφει στο βιβλίο του “Αποδημιών Γ´”, που φυλάσσεται στην Αμβροσιανή βιβλιοθήκη στο Μιλάνο της Ιταλίας, ότι ήταν παρόν στην δημόσια αφαίρεση των οφθαλμών του Στέφανου και ότι λίγες μέρες αργότερα είδε το Στέφανο να περπατάει στη πόλη της Κέρκυρας, έχοντας “οφθαλμούς άρτιους και υγιής”.

Απόρησε με το γεγονός και ρώτησε να μάθει πως είναι δυνατό να θεραπεύτηκε! 

Όταν έμαθε τι συνέβη και αυτός και οι φίλοι του σοκαρίστηκαν από αυτό το “τρομερό θαύμα”. 

Τα νέα ταξίδεψαν γρήγορα και σύντομα εκκλησίες αφιερωμένες στην Παναγία Κασσωπίτρα χτίστηκαν σε όλη την Κέρκυρα και όχι μόνο. 

Σήμερα σώζονται εκκλησίες αφιερωμένες στη Υπεραγία Θεοτόκο Κασσωπίτρα στην Αρτα, στη Χειμάρρα Αλβανίας αλλά και στην Gallipoli της Ιταλίας, όπου στεγάζεται η Χριστιανική Αδελφότητα, της Santa Maria dι Cassopo, όπως ονομάζουν στα ιταλικά την Κασσωπίτρα. 

τοιχογραφία στο εσωτερικό του Ναού

Λίγα χρόνια μετά το θαύμα, το 1537, η Κασσιόπη έπεσε θύμα της βαρβαρότητας του στόλου του σουλτάνου Σουλεϊμάν Α΄ του Μεγαλοπρεπή ο οποίος, υπό τις διαταγές του Χαϊρεντίν Μπαρμπαρόσα, επιτέθηκε στην Κέρκυρα και η Κασσιόπη σχεδόν ισοπεδώθηκε. 

Ο Ναός της Κασσωπίτρας δεν γλύτωσε, σώθηκε όμως η θαυματουργή εικόνα με θεϊκή παρέμβαση και αυτό το πιστοποιεί ο Γάλλος Βαρόνος Saint Blancard, όπως αυτό καταγράφεται στο σχετικό ημερολόγιο της εκστρατείας του. 

Ο Βαρόνος ήταν ηγέτης της Γαλλικής αρμάδας και πολεμούσε στο πλευρό των συμμάχων τους, των Τούρκων αλλά δεν έπαυε να είναι χριστιανός, τρεις μέρες μετά της επίθεση, άραξε με το στόλο του έξω από το λιμάνι της Κασσιόπης,  και βρήκε το Ναό κατεστραμμένο.

Η σκεπή είχε καταρρεύσει και όρθιοι έμεναν μόνο οι τοίχοι, η εκκλησία ήταν γεμάτη μπάζα και τα όλα τιμαλφή είχαν αφαιρεθεί, οι εικόνες που δεν είχαν αξία, κρεμόταν ακόμα στους τοίχους, καλυμμένες με αίμα και κόπρανα ζώων, σε ένδειξη βεβήλωσης από τους Τούρκους, όμως μια εικόνα της Θεοτόκου παρέμενε άθικτη και στολισμένη με ασημένια τάματα. 

τοιχογραφία στο εσωτερικό του Ναού

Ο Βαρόνος απόρησε με αυτή την εξαίρεση που έκαναν οι Τούρκοι.

Ρώτησε τον λόγο και πήρε ως απάντηση ότι κατά τη διάρκεια της λεηλασίας, ένας Τούρκος στρατιώτης δοκίμασε να αφαιρέσει τα τάματα, αλλά όταν ακούμπησε την εικόνα τυφλώθηκε και οι υπόλοιποι στρατιώτες δεν τόλμησαν να την πειράξουν. 

Ο Blancard μετά από όσα άκουσε έκανε δέηση μπροστά στην εικόνα πριν αποχωρήσει.

Η θαυματουργή εικόνα της Παναγιάς Κασσωπίτρας που έδωσε φως στο Στέφανο, το αφαίρεσε από τον βέβηλο που τόλμησε να την πειράξει, σίγουρα ακούγετε απίστευτη αυτή η διήγηση όπως και η παραπάνω για το θαύμα της ομμάτωσης του Στέφανου. 

Όμως οι σύγχρονες μαρτυρίες του θαύματος, αποτελούν αδιάψευστες αποδείξεις των παραπάνω γεγονότων. 

Το ημερολόγιο του Βαρόνου, που σώζετε μέχρι τις μέρες μας, προοριζόταν για τον βασιλιά Φραγκίσκο, κατόπιν εντολής του αφού οι Γάλλοι σε αυτό τον πόλεμο ήταν σύμμαχοι των Τούρκων ενάντια στους Ενετούς, προφανώς δεν τους συνέφερε να φανούν συνένοχοι με βέβηλους θαυματουργών χριστιανικών ναών.

Η Πλατυτέρα.
Τοιχογραφία στο εσωτερικό του Ναού.

Αντίθετα τους έβλαπτε πολιτικά ο τρόπος που γλύτωσε η εικόνα, ότι λοιπόν καταγράφηκε περιγράφει ένα πραγματικό γεγονός και όχι πολιτικές η άλλες σκοπιμότητες.

Μετά την καταστροφή της εκκλησίας, οι Ενετοί απομάκρυναν την εικόνα και την τοποθέτησαν στο ενετική Αρμοστεία όπου έμεινε για χρόνια και παρόλο που το 1590 η εκκλησία της Υπεραγίας Θεοτόκου Κασσωπίτρας επισκευάστηκε από τους Ενετούς, η εικόνα δεν επέστρεψε. 

Αντίθετα περιπλανήθηκε σε ναούς της πόλης της Κερκυραίος, ώσπου το 1967 μετά από τέσσερις αιώνες απουσίας, γύρισε με τιμές αρχηγού κράτους στο σπίτι της, στο ναό της Υπεραγίας Θεοτόκου Κασσωπίτρας, στην Κασσιόπη. 

Αυτοί οι τέσσερις αιώνες απουσίας οδήγησαν στο να ξεχαστούν τα θαυμαστά έργα Της, σήμερα μόνο οι κάτοικοι της Κασσιόπης και γειτονικών περιοχών, γνωρίζουν τη δύναμη και τη χάρη Της, που παραμένει αμείωτη. 

Λίγοι εκτός Κέρκυρας, γνωρίζουν σήμερα ότι είναι ανάμεσα στις εικόνες που αποδόθηκαν στον Ευαγγελιστή Λουκά, ότι είναι η εικόνα που πριν από λίγους αιώνες έκανε ένα ασύλληπτο για τον ανθρώπινο νου θαύμα.

Ότι για τη Χάρη Της, συνέρρεαν πλήθος κόσμου από όλη την Ευρώπη για να ανάψουν ένα κερί, μόνη θύμηση αυτής της δόξας παραμένουν οι αμέτρητες υπογραφές προσκυνητών στις τοιχογραφίες του ναού, που σφράγιζαν με αυτό τον τρόπο το προσκύνημα τους.

Από την ετήσια λιτανεία της θαυματουργής Εικόνας, στις 8 Μαΐου.

Η Θαυματουργή εικόνα Της Παναγίας Κασσωπίτρας, λιτανεύεται κάθε χρόνο, στις 8 Μαΐου στην Κασσιόπη, σε ανάμνηση του θαύματος της ομμάτωσης του μικρού Στέφανου. 

Τον υπόλοιπο χρόνο, η Θαυματουργή εικόνα Της Παναγίας Κασσωπίτρας παραμένει σε προσκύνημα εντός του ναού, που από μόνος του αποτελεί ένα μοναδικό θρησκευτικό μνημείο. 

Από τη δημιουργία της πρώτης εκκλησίας μέχρι και σήμερα, ο ναός της Κασσιόπης γνώρισε δόξα, λατρεία, αλλά και αλλεπάλληλες επιθέσεις και καταστροφές από σταυροφόρους, πειρατές, Τούρκους, Σικελούς κ.α που παρόλες αυτές όμως επέζησε.

“Κασσιόπη, ένας μικρός τόπος,
μια  μεγάλη ιστορία"
της Ελένης Χ. Σαρακηνού.

Παρότι η πρώην σπουδαία πόλη της Ρωμαϊκής και μετέπειτα Βυζαντινής Κασσιόπης, εγκαταλείφθηκε από τους κατοίκους και παρέμεινε έρημη για αιώνες, η εκκλησία δεν έπαψε να λειτουργεί ακόμα και σε κακή κατάσταση για κάποιες περιόδους και να περιβάλλεται μάλιστα από την αμέριστη αγάπη των Κερκυραίων αλλά και τον Ενετών.

Σήμερα τα σημάδια αυτής της διαχρονικότητας του μνημείου διαφαίνονται ξεκάθαρα. 

Εξωτερικά ο ναός έχει την όψη καθολικών ναών που πήρε τον 16ο αιώνα μετά την ανακατασκευή του από τους Ενετούς. 

Εσωτερικά φέρει βυζαντινές τοιχογραφίες του 11ου και 16ου αιώνα, βυζαντινές και καθολικές εικόνες και άλλα αποτυπώματα του παρελθόντος, ενώ σε περίοπτη θέση δεσπόζει η θαυματουργή εικόνα της Θεοτόκου.

Στην Εκκλησία σήμερα που λειτουργεί ως ενοριακός Ναός, τελούνται κανονικά όλες οι θρησκευτικές λειτουργίες αλλά και τα Μυστήρια ενώ παραμένει ανοιχτή καθημερινά από τον Μάιο έως και τον Οκτώβριο τις ώρες 9.00 π.μ – 14.00 μ.μ και όποιοι επιθυμούν να την επισκεφθούν σε διαφορετικές ώρες ή εποχή μπορούν να το κάνουν μόνο κατόπιν συνεννοήσεως.

Τηλέφωνο εκκλησίας: (+30) 26630 81201.

Σημείωση: Οι παραπάνω πληροφορίες προέρχονται από το βιβλίο με τίτλο “Κασσιόπη, ένας μικρός τόπος, μια  μεγάλη ιστορία" της Ελένης Χ. Σαρακηνού, που εκδόθηκε  από τον Πολιτιστικό Σύλλογο Κασσιόπης το 2013. Το βιβλίο αποτελεί προϊόν μακρόχρονης έρευνας και  όλα  τα στοιχεία προέρχονται από καταγεγραμμένες και επιβεβαιωμένες πηγές. Οι φωτογραφίες του αφιερώματος είναι προσφορά της κας Ελένης Χ. Σαρακηνού που την ευχαριστούμε Θερμά για ότι έχει προσφέρει έως σήμερα για την ιστορία και ανάδειξη του Ναού και ευχόμαστε ταπεινά Καλή Δύναμη να συνεχίσει το τόσο σημαντικό έργο της.

ΤΟ ΑΦΘΑΡΤΟ ΣΚΗΝΩΜΑ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΘΕΟΔΩΡΑΣ ΤΗΣ ΑΥΓΟΥΣΤΑΣ.

πηγή

Βρίσκεται, εκτός της Τιμίας Κάρας της που έχει χαθεί, εντός ασημένιας λάρνακας στον Ιερό Μητροπολιτικό Ναό Παναγίας Σπηλαιώτισσας, στην Κέρκυρα. 

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Στην Ορθόδοξη Εκκλησία αποδίδουμε στα Αγία λείψανα τιμή και ευλαβική προσκύνηση, η όποια όμως δεν αποτελεί λατρευτική προσκύνηση η λατρεία. Τούτο γιατί κανείς ποτέ ορθόδοξος χριστιανός δεν ταύτισε στη σκέψη του τα τίμια λείψανα με «θεούς». Μακαριστός π. ΑΝΤΩΝΙΟΣ ΑΛΕΒΙΖΟΠΟΥΛΟΣ (ΕΓΧΕΙΡΙΔΙΟΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΠΑΡΑΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΩΝ ΟΜΑΔΩΝ).

Η λάρνακα και το αδιάφθορο λείψανο της
Αγίας Θεοδώρας, της Αυγούστας.

Το Σκήνωμα της Αγίας μεταφέρθηκε στην Κέρκυρα από την Κωνσταντινούπολη, λίγο μετά την άλωση της Πόλης, το 1456, μαζί με αυτό του Αγίου Σπυρίδωνα.

Η Αγία Θεοδώρα, γεννήθηκε στην Έβισσα της Παφλαγονίας το 815, από ευσεβείς γονείς, τον Δρουγγάριο Μαρίνο και την ενάρετη Θεοκτίστη, είχε τρεις άλλες αδελφές, τη Σοφία, τη Μαρία και την Ειρήνη καθώς και δύο αδελφούς, τον Βάρδα και τον Πετρωνά. 

Όταν η μητριά του Θεόφιλου, η Ευφροσύνη κάλεσε νέες από όλο το Βυζάντιο να επιλέξει ο Θεόφιλος σύζυγο, η Θεοδώρα προτιμήθηκε από την Κασσιανή και το 830 παντρεύτηκαν. Ο Θεόφιλος ήτανε εικονομάχος, όμως η Θεοδώρα εξακολουθούσε να τιμά τις ιερές εικόνες και να τις φυλάσσει κρυφά στα δωμάτια της ενώ η μητέρα της, η Θεοκτίστη, εγκατέλειψε τα ανάκτορα και αποσύρθηκε σε μία γυναικεία μονή, την οποία η ίδια είχε ιδρύσει.

Από την λιτάνευση του σκηνώματος
της Αγίας στην Κέρκυρα.

Το 842 ο Θεόφιλος αφού προείδε τον θανατό του και σύμφωνα με μαρτυρία της Θεοδώρας ασπάστηκε τις εικόνες, πέθανε και η Αγία Θεοδώρα ανέλαβε την βασιλεία και την εποπτεία του ανήλικου γιου της Μιχαήλ Γ', με συνεπιτρόπους τον αδελφό της Βάρδα, τον εκ του πατέρα της θείου της, που ήταν μάγιστρος αλλά και τον λογοθέτη Θεόκτιστο. 

Η πρώτη ενέργεια της Θεοδώρας, ήτανε η απομάκρυνση του εικονομάχου Πατριάρχη Ιωάννου Γραμματικού και η εκλογή στην θέση του, του Αγίου Μεθοδίου Α'. 

Η Σύνοδος, που συνήλθε στις 11 Μαρτίου του 842, αποφάσισε την αναστήλωση των Αγίων εικόνων και ανόρθωσε την διδασκαλία της Ζ' Οικουμενικής Συνόδου ενώ η μεγαλοπρεπής πανήγυρη για την Αναστήλωση, τελέστηκε την Α' Κυριακή των Νηστειών, στις 19 Φεβρουαρίου του 843, στο ναό της Αγίας Σοφίας, που από τότε καθιερώθηκε ως Κυριακή της Ορθοδοξίας.

Από την λιτάνευση του σκηνώματος
της Αγίας στην Κέρκυρα.

Όμως εκτός από το ζήτημα των εικόνων, την Αγία Θεοδώρα απασχόλησαν και άλλοι ποικίλοι εσωτερικοί αλλά και εξωτερικοί περισπασμοί. 

Την απασχόλησαν θέματα όπως οι επιδρομές των Αράβων στη Σικελία και την Μικρά Ασία, οι επαναστάσεις των Σλάβων της Πελοποννήσου και των Παυλιανιτών της Μικράς Ασίας, οι εκστρατείες κατά των Αράβων της Κρήτης, της Συρίας και της Αιγύπτου, και οι περιπλοκές με τον ηγεμόνα των Βουλγάρων Βόγορι, τον οποίο οδήγησε στην Ορθοδοξία. 

Έτσι, εμπιστεύτηκε την ανατροφή του υιού της στον αδελφό της Βάρδα, ο οποίος όμως με σκοπό το δικό του συμφέρον, ενθάρρυνε και ενίσχυε κάθε ροπή του νεαρού βασιλέως προς την ακολασία. 

Ο Ιερός Μητροπολιτικός Ναός της Παναγίας
Σπηλαιώτισσας, στην Κέρκυρα.

Η δολοφονία του λογοθέτου Νεοκτίστου από τον ίδιο τον Βάρδα, τον κατέστησε πανίσχυρο, ώστε να περιφρονεί και να απειλεί ακόμη και την ίδια.

Αργότερα, ο ίδιος ο γιος της Αγίας, Μιχαήλ, αλλά και ο αδελφός της Βάρδας, διέταξαν τον εγκλεισμό της, μαζί με τις θυγατέρες της Άννα, Θέκλα, Αναστασία, Μαρία και Πουλχερία, στη Μονή Γαστριών, στην περιοχή των Υψομαθείων και την κουρά της ως μοναχή σε αυτήν. 

Εκεί, στην μονή, η Αγία Θεοδώρα αφοσιώθηκε ολοκληρωτικά στην προσευχή και στην άσκηση ώσπου κοιμήθηκε οσιακά και με ειρήνη το έτος 867. 

Κάθε χρόνο, μετά από απόφαση του μακαριστού Μητροπολίτου Τιμοθέου Τριβιζά, το 1896, την Κυριακή της Ορθοδοξίας τελείται ιερά λιτάνευση του σεπτού σκηνώματος της Αγίας Θεοδώρας στην πόλη της Κέρκυρας.

Η μνήμη της τιμάται στις 11 Φεβρουαρίου.