Η ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΗ ΕΙΚΟΝΑ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΜΥΡΟΒΛΥΤΙΣΣΑΣ ΑΝΔΡΟΥ.

Φυλάσσεται στην Ιερά Μονή Αγίου Νικολάου, στην Άνδρο.

Η Εικόνα φέρει το χαρακτηριστικό γνώρισμα και την επωνυμία της ρίζης του Ίεσσαί.

Αυτό επειδή, δεξιά και αριστερά της κυρίως εικόνας ο αγιογράφος έχει αγιογραφήσει Προφήτες οι όποιοι μίλησαν και έγραψαν για την καταγωγή της Παναγίας από τον Ίεσσαί τον Δαυίδ.

Ως προς την προέλευση της, η Εικόνα δωρίστηκε ως Ευλογία από τον περιώνυμο Ιερό Ναό της Υπεραγίας Θεοτόκου των Βλαχερνών της Κωνσταντινούπολης στους Πατέρες του Βλάχ - Σαράι, ένα μετόχι της Ιεράς Μονής Αγίου Νικολάου Άνδρου στην Κωνσταντινούπολη και οι Πατέρες του Βλάχ - Σαράι μετέφεραν την Εικόνα στην Κύρια Μονή του Αγίου Νικολάου στην Άνδρο τον 16ο αιώνα.

Είναι άγνωστο το πότε μυρόβλυσε η Εικόνα και μπορούμε να πούμε κατ' εικασία ότι ή μυρόβλυση είναι δύσκολο να είχε αρχίσει όταν η Εικόνα ήταν ήδη στο Ναό των Βλαχερνών, διότι δεν θα την δωρίζανε.

Ισως λοιπόν να άρχισε στο Μετόχι στην Πόλη αλλά ας ληφθεί ως δεδομένο ότι μυρόβλυσε στο Μοναστήρι του Αγίου Νικολάου, άλλωστε η φράση «εκχέον ανά τους αιώνας έως των ήμερων μας μύρον», αφήνει να νοηθεί ότι ή Εικόνα στο Μοναστήρι μυροβλύζει για αιώνες.

Η ΤΙΜΙΑ ΚΑΡΑ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΝΥΜΦΟΔΩΡΑΣ.

πηγή

Φυλάσσεται στην Ιερά Μονή Αγίου Παύλου, στο Αγιο Όρος.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Στην Ορθόδοξη Εκκλησία αποδίδουμε στα Αγία λείψανα τιμή και ευλαβική προσκύνηση, η όποια όμως δεν αποτελεί λατρευτική προσκύνηση η λατρεία. Τούτο γιατί κανείς ποτέ ορθόδοξος χριστιανός δεν ταύτισε στη σκέψη του τα τίμια λείψανα με «θεούς».Μακαριστός π. ΑΝΤΩΝΙΟΣ ΑΛΕΒΙΖΟΠΟΥΛΟΣ (ΕΓΧΕΙΡΙΔΙΟΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΠΑΡΑΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΩΝ ΟΜΑΔΩΝ).

 

Το Μαρτύριο των Αγίων Μηνοδώρας, Μητροδώρας και Νυμφοδώρας.

Τοιχογραφία στηντήν Ιερά Μονή  Βατοπαιδίου Αγίου Όρους. 

Οι Αγίες Μηνοδώρα, Μητροδώρα και Νυμφοδώρα ήταν αδελφές και κατάγονταν από τη Βιθυνία ενώ η λάμψη της παρθενίας, η ωραιότητα των ψυχών και των σωμάτων τις έκαναν να είναι καύχημα των χριστιανών αλλά οι φροντίδες και οι συνήθειες του κόσμου δεν τις απασχολούσαν. 

Η μόνη της φροντίδα ήταν «μετὰ αἰδοῦς καὶ σωφροσύνης κοσμεὶν ἑαυτάς, ἢ ἐν πλέγμασιν ἢ χρυσῶ ἢ μαργαρίταις ἢ ἰματισμῶ πολυτελεῖ» (Α' προς Τιμόθεον, β' 9).

Αφού ορφάνεψαν από μικρές άφησαν την πατρίδα τους και πήγαν σε ένα λόφο, κοντά στα Πύθια θερμά λουτρά και εκεί ασκήτευαν και αξιώθηκαν από το Θεό να θεραπεύουν ασθένειες και έτρεχε κοντά τους πλήθος κόσμου, έτσι όταν το έμαθε αυτό ο έπαρχος του Μαξιμιλιανού, Φρόντων, έστειλε και συνέλαβε τις τρεις αδελφές. 

Βλέποντας ο Φρόντων την αφοβία με την οποία τον αντιμετώπισαν, διέταξε να βασανιστούν φρικτά και κατόπιν να απογυμνώσουν πρώτη την μεγαλύτερη σε ηλικία, την Μηνοδώρα, και να την υποβάλουν σε βασανισμούς ενώπιον των δύο άλλων αδελφών της, όμως παρά τις δοκιμασίες αυτές καμία δεν κάμφθηκε και τελικά πέθαναν και οι τρεις μαρτυρικά στις 10 Σεπτεμβρίου του 306. 

Ο έπαρχος θέλησε να κάψει τα σώματα τους, αλλά οι φλόγες έκαψαν τον ίδιο και έπειτα καταρρακτώδης βροχή έσβησε τη φωτιά και τα σώματα των τριών παρθένων τάφηκαν με σεβασμό από τους χριστιανούς.

Προς τιμή τους ανεγέρθηκε αργότερα ναός ερείπια του οποίου σώζονταν μέχρι τις αρχές του 20ού αιώνα παρά το σημερινό χωριό Αρμουτλή που βρίσκεται κοντά στην αρχαία λουτρόπολη Πύθια όπου και τα ερείπια της παλιάς μονής που μόναζαν. 

Η μνήμη τους τιμάται από την Εκκλησία μας στις 10 Σεπτεμβρίου.

ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

ΤΗΝ ΤΙΜΙΑ ΚΑΡΑ 
ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΜΗΤΡΟΔΩΡΑΣ ΕΔΩ

Η ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΗ ΕΙΚΟΝΑ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΜΑΛΕΒΗΣ.

Φυλάσσεται στην ομώνυμο ιερά Μονή, στην Αρκαδία της Πελοποννήσου.

Η μονή Μαλεβής

Κατά την παράδοση είναι μία από τις εβδομήντα εικόνες της Παναγίας που ζωγράφισε ο Ευαγγελιστής Λουκάς.

Το πρώτο Μοναστήρι της Μαλεβής ιδρύθηκε το 771, σε υψηλό μέρος του Μαλεβού όρους, στους Κανάλους (όπως σήμερα λέγεται) και μετά το τραγικό τέλος των Μοναχών, που πέθαναν ένα χειμώνα από το πολύ κρύο, η Εικόνα έφυγε μόνη της και πήγε στη θέση που βρίσκεται σήμερα. Στάθηκε μέσα σε βάτα και δίπλα της έκαιγε ένα Καντήλι, που τις νύχτες φώτιζε τη θέση της. 

Τρεις φορές πήραν την Εικόνα και τη μετέφεραν στους Κανάλους αλλά πάντοτε επέστρεφε στα βάτα με το Θεϊκό Φως που τη Φώτιζε και τότε αποφασίστηκε να κτιστεί το Μοναστήρι στη σημερινή του θέση και τοποθετήθηκε η Εικόνα στη θέση που η ίδια είχε διαλέξει.

Αυτό έγινε το 1116 και το ασημένιο επικάλυμμά της, χρονολογείται από το 1362.

Πρέπει να αναφερθεί ότι από τη Θαυματουργή αυτή Εικόνα αναβλύζει Θείο Μύρο. Το άρωμα αυτού του Μύρου είναι αρίστης ποιότητος. Η ευωδιά του είναι ασυνήθης και η διάρκειά της για πολλά χρόνια, ενώ τα δυνατότερα αρώματα σε 48 ώρες εξατμίζονται.

Συγκεκριμένα, το 1964, πριν ακόμα τρέξει το Άγιο Μύρο στην Εικόνα της Θεοτόκου, επί 20 ημέρες ευωδίαζε εξαίσια και υπερβολικά σε όλο το Μοναστήρι. 

Την Παρασκευή των τελευταίων Χαιρετισμών, στις 17 Απριλίου 1964, ενεφανίσθησαν οι πρώτες σταγόνες. Το Άγιο Μύρο, περιέργως δεν ανάβλυζε από κάποιο μέρος της Εικόνας, αλλά τρυπούσε θα λέγαμε το τζάμι της (αν είναι ποτέ δυνατόν) με ροή ως το δάπεδο.

Επειδή όμως σιγά - σιγά κατέφθαναν εκατοντάδες προσκυνητές με πούλμαν, επιβατικά, αγροτικά κλπ. και γινόταν μεγάλη φασαρία, γύρω στά 1969, κάποιοι ειδοποίησαν τον εισαγγελέα της Σπάρτης, για πιθανή "απάτη". Έστειλε λοιπόν δύναμη Χωροφυλακής, έβγαλαν την Εικόνα στην αυλή, πλένοντάς την δύο φορές με ξύδι!

Η μονή Μαλεβής

Ύστερα την κλείδωσαν σε διπλανό κελλί, βάζοντας και φρουρό χωροφύλακα απ΄ έξω, όμως το Θαύμα του Θεού δεν είναι ποτέ δυνατό να φυλακιστεί με κανέναν τρόπο.

Το ίδιο βράδυ, το ευωδιαστό Άγιο Μύρο ξεκίνησε πάλι την πορεία του, περισσότερο από κάθε άλλη φορά, έτρεξε κάτω από την πόρτα, στα πόδια του σκοπού – χωροφύλακα.

Το άλλο πρωΐ, έγινε σε όλους κατανοητό πως δεν υπήρχε ούτε μια σταγόνα απάτης αφού το Μύρο ερχόταν από τον ουρανό κατά εντελώς παράδοξο τρόπο, όπως και μέχρι σήμερα έρχεται ενώ από τότε, το τζάμι της Εικόνας είναι βρεγμένο και το Άγιο Μύρο προσφέρεται στους ευσεβείς προσκυνητές της Χάρης Της από τις Μοναχές της Ιεράς Μονής, μέσα σε ειδική συσκευασία.

Η Παναγία Μαλεβή

Ακόμη πιο Θαυμαστό όμως είναι, ότι μικρές Εικονίτσες - Αντίτυπα της κύριας Εικόνας, τα οποία υπάρχουν σε σπίτια πιστών ακόμη και μακριά, π.χ. στον Καναδά, ευωδιάζουν και τρέχουν Άγιο Μύρο όπως εκείνο της Αγίας Εικόνας στο Μοναστήρι.

Η Επιστήμη αδυνατεί να εξηγήσει το φαινόμενο αυτό και όσες φορές προσπάθησαν να χημίσουν το Μύρο της Αγίας Εικόνας της Ιεράς Μονής, σε ελληνικά και ξένα πανεπιστήμια, δεν μπόρεσαν να δώσουν καμιά ικανοποιητική απάντηση. «Πού βρήκατε αυτό το άρωμα;» ρωτούσε ένας Βούλγαρος χημικός κάποιον Έλληνα που πήγε στη Βουλγαρία για να το χημίσει, χωρίς όμως να αποκαλύψει ότι ήταν το Μύρο της Παναγίας και όταν ο Έλληνας του εξήγησε, ο Βούλγαρος χημικός έμεινε άφωνος!

Το Μύρο αυτό είναι Θαυματουργό, πολλοί άνθρωποι με βαριές και ανίατες αρρώστιες, όπως καρκίνο στον εγκέφαλο, στο λαιμό, στο αίμα, στην κοιλιά, μόλις έβαλαν και εχρίσθησαν με αυτό το Άγιο Μύρο, βρήκαν αμέσως τη θεραπεία τους.

Η Παναγία η Μαλεβή γιορτάζει στις 23 Αυγούστου, αλλά και στις 14 Αυγούστου που πραγματοποιείται Ιερά Αγρυπνία και Περιφορά της Αγίας Εικόνας στον περίβολο της Ιεράς Μονής. Στη συνέχεια, όταν δηλαδή έχει ξημερώσει (ανήμερα της Παναγίας), τελείται δεύτερη Θεία Λειτουργία.

ΤΟ ΔΕΞΙ ΧΕΡΙ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ.

Φυλάσσεται στο κειμηλιαρχείο του Καθεδρικού Ναού της Κοιμήσεως της Θεοτόκου στο Κρεμλίνο της Μόσχας, στην Ρωσία.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Στην Ορθόδοξη Εκκλησία αποδίδουμε στα Αγία λείψανα τιμή και ευλαβική προσκύνηση, η όποια όμως δεν αποτελεί λατρευτική προσκύνηση η λατρεία. Τούτο γιατί κανείς ποτέ ορθόδοξος χριστιανός δεν ταύτισε στη σκέψη του τα τίμια λείψανα με «θεούς».Μακαριστός π. ΑΝΤΩΝΙΟΣ ΑΛΕΒΙΖΟΠΟΥΛΟΣ (ΕΓΧΕΙΡΙΔΙΟΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΠΑΡΑΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΩΝ ΟΜΑΔΩΝ).

Όταν ο Σουλεϊμάν Α΄, κοινώς γνωστός ως Σουλεϊμάν Α΄ ο Μεγαλοπρεπής, κατέλαβε τον Αύγουστο του 1521 μετά από σειρά βαρέων βομβαρδισμών το Βελιγράδι που το υπερασπιζόταν μια φρουρά μόλις 700 ανδρών, περιήλθαν στην κατοχή του οι θησαυροί των Σέρβων βασιλέων, ανάμεσα στα οποία ήταν και τα "Αγια των Αγίων" τους, δηλαδή τα κειμήλια και τα άγια λείψανα που κατείχαν.

Ανάμεσα στα κειμήλια ήταν και μια χρυσεπάργυρη θήκη κάπου μισό μέτρο, μια λειψανοθήκη που περιείχε το δεξί χέρι του Μεγάλου Κωνσταντίνου. Αυτήν την λειψανοθήκη του ιδρυτή της Κωνσταντινούπολης δώρισε ο Σουλεϊμάν Α΄στον τότε Οικουμενικό Πατριάρχη Ιερεμία Α΄ σε τελετή που ίσως και να έγινε στη Μονή Παμμακάριστου, έδρα τότε του Οικουμενικού Πατριαρχείου.

Ο Καθεδρικός Ναός Κοιμήσεως της Θεοτόκου
στο Κρεμλίνο της Μόσχας.

Το 1588, ο Ιερεμίας Β΄, ο επιλεγόμενος Τρανός, ο οποίος περιόδευε στη Ρωσία για εκκλησιαστικές υποθέσεις, χάρισε τη λειψανοθήκη στον Τσάρο Φιόντορ (Θεόδωρο) Α΄ Ιωάννοβιτς, ο οποίος τιμάται σήμερα ως άγιος από την Ορθόδοξη Εκκλησία.

Μέχρι την εποχή του Ιβάν (Ιωάννη) Δ΄ της Ρωσίας, γνωστότερου με το προσωνύμιο Τρομερός, ο οποίος ήταν πατέρας του Φιόντορ (Θεόδωρου) Α΄ Ιωάννοβιτς, λίγα πράγματα ήταν γνωστά για τον Μεγάλο Κωνσταντίνο στη Ρωσία και υπήρχε μόλις ένα μικροσκοπικό λείψανό του στο Κρεμλίνο.

Αυτό όμως θα αλλάξει με τον Ιβάν τον Τρομερό, ο οποίος επονομάστηκε και Νέος Κωνσταντίνος, και η στέψη του ως Τσάρου, τίτλος που αναγνωρίστηκε από το Οικουμενικό Πατριαρχείο, νομιμοποίησε τη Ρωσία και τους Τσάρους της ως τη δεσπόζουσα δύναμη σε ολόκληρο τον Ορθόδοξο Χριστιανισμό.

Η λειψανοθήκη με το χέρι του Μεγάλου Κωνσταντίνου πάνω
αριστερά από πρόσφατη έκθεση εκκλησιαστικών θησαυρών της
Ρωσίας. Η έκθεση είχε τίτλο Ἠ ΑΓΙΑ ΡΩΣΙΑ'. Οι άλλες
λειψανοθήκες είναι βυζαντινές και φέρουν
ελληνικές επιγραφές.

Η λειψανοθήκη με το λείψανο του δεξιού χεριού του Μεγάλου Κωνσταντίνου τοποθετήθηκε από εκεί και πέρα στο κειμηλιαρχείο του Καθεδρικού Ναού της Κοιμήσεως της Θεοτόκου στο Κρεμλίνο και θα σχηματίσει μαζί με άλλα λείψανα και κειμήλια την υπερπολυτιμότερη συλλογή αγίων λειψάνων που κατείχε και ίσως κατέχει ακόμα η Ρωσία.

Η λειψανοθήκη έχει διαστάσεις 38 Χ 4.3 Χ 3 εκ, με επίμηκες σχήμα που στενεύει στη μια πλευρά, είναι χρυσεπάργυρη (ο πυθμένας και τα πλαϊνά τοιχώματα της λειψανοθήκης είναι από μασίφ ασήμι), έχει αρθρωτό κάλυμμα και χαρακτηριστικό της είναι ότι δεν φέρει παραστάσεις, αλλά είναι κατάφορτη από επιγραφές (τέσσερεις στο σύνολο). Μια επιγραφή αποδίδει το λείψανο στον Μέγα Κωνσταντίνο και οι υπόλοιπες είναι τρία τροπάρια από την εορτή των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης (21 Μαΐου).

Σύμφωνα με τα αρχεία του Καθεδρικού Ναού της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, το 1723, στη λειψανοθήκη υπήρχε ένα μακρύ οστό (βραχιόνιο;), του οποίου είχαν πάρει ένα κομμάτι από τη μια άκρη του.

Η Elena Morshakova που το περιέγραψε πρόσφατα (το 2000), αναφέρει ότι η λειψανοθήκη είναι του 14ου αιώνα πιθανότατα από σερβικό εργαστήριο και είναι η αρχαιότερη λειψανοθήκη τύπου σαρκοφάγου που υπάρχει στο Κρεμλίνο, ενώ πρόσφατα εμφανίστηκε σε έκθεση στη Ρωσία.

πηγή: leipsanothiki.blogspot.gr

H ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΗ ΕΙΚΟΝΑ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΚΑΜΑΡΙΩΤΙΣΣΑΣ.

Φυλάσσεται στον ιερό ναό της Κοίμησης της Θεοτόκου στο χωριό Καμαριώτισσα της Σαμοθράκης και η μνήμη της τιμάται κάθε χρόνο την Πέμπτη της Διακαινησίμου Εβδομάδος. 

Ο ναός της Κοίμησης της Θεοτόκου στο χωριό
Καμαριώτισσα της Σαμοθράκης

Στα χρόνια της εικονομαχίας, εποχή που οι εικόνες κινδύνευαν να καταστραφούν από τους εικονοκλάστες, ο κάτοχος της εικόνας την έβαλε μέσα σε ένα μεταλλικό κιβώτιο και την πέταξε στη θάλασσα.

Η εικόνα, πλέοντας πάνω στα κύματα, έφθασε στο λιμάνι της Σαμοθράκης και ψαράδες μια νύχτα είδαν ένα λαμπερό φως και όσο περνούσε η ώρα, το φως πλησίαζε την ακτή και γινόταν πιο δυνατό και λαμπερό, έτσι αποφάσισαν να κατεβούν στη θάλασσα με βάρκες και όταν δυο βάρκες έφθασαν κοντά του, το αντικείμενο χώθηκε ανάμεσα τους, έκανε ένα κύκλο και σταμάτησε.

Οι ψαράδες το πήραν και το έφεραν έξω στην ακτή και εκεί, παρουσία και άλλων, άνοιξαν το μεταλλικό κουτί, περιμένοντας με αγωνία να δουν το θησαυρό που έκρυβε και με μεγάλη έκπληξη είδαν μια μικρή εικόνα της Θεοτόκου, που κρατούσε στην αγκαλιά Της τον Ιησού Χριστό ενώ έφερε και την επιγραφή Παναγία Καμαριώτισσα. 

 

Αργότερα, οι κάτοικοι του νησιού έκτισαν μια μικρή εκκλησία στον τόπο άφιξης της εικόνας και την τοποθέτησαν μέσα ενώ σήμερα, η εικόνα αυτή βρίσκεται μέσα στον ενοριακό ναό του χωριού και εορτάζεται την Πέμπτη μετά το Πάσχα, ημέρα εύρεσης της εικόνας.

Η ΤΙΜΙΑ ΚΑΡΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΛΑΖΑΡΟΥ, ΦΙΛΟΥ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ.

Φυλάσσεται στον ομώνυμο ναό, που κτίστηκε προς τιμήν στην Λάρνακα της Κύπρου.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Στην Ορθόδοξη Εκκλησία αποδίδουμε στα Αγία λείψανα τιμή και ευλαβική προσκύνηση, η όποια όμως δεν αποτελεί λατρευτική προσκύνηση η λατρεία. Τούτο γιατί κανείς ποτέ ορθόδοξος χριστιανός δεν ταύτισε στη σκέψη του τα τίμια λείψανα με «θεούς».Μακαριστός π. ΑΝΤΩΝΙΟΣ ΑΛΕΒΙΖΟΠΟΥΛΟΣ (ΕΓΧΕΙΡΙΔΙΟΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΠΑΡΑΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΩΝ ΟΜΑΔΩΝ).

Ο Ναός του Αγίου Λαζάρου στην Λάρνακα της Κύπρου

όπου είναι ο τάφος του και τα ιερά λείψανά του
πηγή

Ο Λάζαρος ήταν φίλος του Χριστού και οι αδελφές του Μάρθα και Μαρία τον φιλοξένησαν πολλές φορές (Λουκ.ι΄, 38-40, Ιωαν.ιβ΄, 1-3) στη Βηθανία κοντά στα Ιεροσόλυμα.

Λίγες μέρες πρό του πάθους του Κυρίου ασθένησε ο Λάζαρος και οι αδελφές του ενημέρωσαν σχετικά τον Ιησού που τότε ήταν στη Γαλιλαία να τον επισκεφθεί αλλά όταν όμως έφτασε στην Βηθανία ο Χριστός ήδη είχε πεθάνει 4 ημέρες πρίν ο Λάζαρος.

Ο Χριστός παρηγόρησε τις αδελφές του Λάζαρου που ήταν πεθαμένος τέσσερις μέρες και ζήτησε να δει το τάφο του.

Όταν έφθασε στο μνημείο, δάκρυσε και διέταξε να βγάλουν την ταφόπλακα. Τότε ύψωσε τα μάτια του στον ουρανό, ευχαρίστησε τον Θεό και Πατέρα και με μεγάλη φωνή είπε: Λάζαρε, βγές έξω. Αμέσως βγήκε έξω τυλιγμένος με τα σάβανα ο τετραήμερος νεκρός μπροστά στο πλήθος που παρακολουθούσε και ο Ιησούς ζήτησε να του λύσουν τα σάβανα και να πάει σπίτι του, (Ιωαν. Ια΄,44).

Ο τάφος του Αγίου Λαζάρου κάτω από το ιερό στον 

ομώνυμο ναό του στην Λάρνακα της Κύπρου.

πηγή

Αργότερα ο Λάζαρος αναγκάστηκε να ζητήσει καταφύγιο στο Κίτιο, την σημερινή Λάρνακα της Κύπρου, αποφεύγοντας την επιβουλή των αρχιερέων και φαρισαίων που ήθελαν να τον σκοτώσουν: «Εβουλεύσαντο δε οι αρχιερείς ίνα και τον Λάζαρον αποκτείνωσιν, ότι πολλοί δι’ αυτόν υπήγον των Ιουδαίων και επίστευον εις τον Ιησούν». (Οι αρχιερείς τότε απεφάσισαν να θανατώσουν και τον Λάζαρον, διότι εξ αιτίας του πολλοί από τους Ιουδαίους έφευγαν και πίστευαν εις τον Ιησούν). 

Πιθανότερος χρόνος φυγής του Λαζάρου από την Βηθανία θεωρείται το 33 και συγκεκριμένα, ο καιρός του διωγμού που ξέσπασε μετά το λιθοβολισμό του πρωτομάρτυρα Στεφάνου, οπότε πολλοί χριστιανοί της Ιουδαίας «διασπαρέντες από της θλίψεως της γενομένης επί Στεφάνω, διήλθον έως Φοινίκης και Κύπρου και Αντιοχείας».

Η Λάρνακα σήμερα με τα ιερά λείψανα του

Αγίου Λαζάρου του 4ήμερου, φίλου του Χριστού

Κατά την παράδοση της Εκκλησίας ο Λάζαρος ήταν τριάντα ετών το 33 όταν ο Χριστός τον ανέστησε εκ νεκρών και έζησε άλλα τριάντα χρόνια στο Κίτιο της Κύπρου και πέθανε γύρω στο 63 σε ηλικία εξήντα ετών. 

Στην Κύπρο λοιπόν τον βρήκαν οι Απόστολοι Παύλος και Βαρνάβας, όταν πήγαν το 45 και τον χειροτόνησαν ως πρώτο Επίσκοπο Κιτίου.

Ποίμανε το ποίμνιό του για δεκαοχτώ χρόνια (45 - 63), οπότε πέθανε για δεύτερη φορά και τάφηκε στο Κίτιο, εκεί όπου σήμερα υψώνεται ο βυζαντινός ναός προς τιμήν του.

Στις 23 Νοεμβρίου του 1972 (κατά τη διάρκεια εργασιών ανακαίνισης του ναού), βρέθηκε μέρους των λειψάνων του αγίου βαθιά κάτω από την αγία Τράπεζα, μέσα σε μία μαρμάρινη λάρνακα.

Τα λείψανα με την Τιμία Κάρα του Αγίου Λαζάρου

Η προσκυνηματική εικόνα του Αγίου Λαζάρου που επίσης
φυλάσσεται στον ομώνυμο ναό του στην Λάρνακα της Κύπρου

Όπως είναι γνωστό το λείψανο του αγίου είχε πρωτοβρεθεί το 890 στον τάφο του, μέσα στο μικρό ναό, που υπήρχε την εποχή εκείνη και μέσα σε μαρμάρινη λάρνακα στην οποία ήταν χαραγμένα (όχι όμως στα ελληνικά) τα εξής: «Λάζαρος ο τετραήμερος και φίλος του Χριστού». 

Ο τότε αυτοκράτορας του Βυζαντίου Λέων ΣΤ΄ ο Σοφός, σύμφωνα με τη συνήθεια που επικρατούσε, μετέφερε το ιερό λείψανο στην Κωνσταντινούπολη και σε αντάλλαγμα έστειλε χρήματα και τεχνίτες για να κτίσουν το ναό που βλέπουμε σήμερα, είναι όμως αδιανόητο να δεχτούμε ότι οι τότε Κιτιείς είχαν δώσει ολόκληρο το λείψανο χωρίς να κρατήσουν ένα μικρό μέρος για την πόλη τους.

Για αυτό το γεγονός, ότι βρέθηκε στον τάφο μέρος μόνο λειψάνου και όχι ολόκληρο λείψανο, αποτελεί μια ισχυρή ένδειξη για την αυθεντικότητά του.

Μετά την άλωση της Κωνσταντινούπολης από τους Φράγκους το 1204, οι Σταυροφόροι, εκτός από τους άλλους θησαυρούς που μετέφεραν στη Δύση, μετέφεραν και το λείψανο του αγίου στη Μασσαλία, από όπου όμως αργότερα χάθηκε, οι Φράγκοι βέβαια εκμεταλλεύτηκαν το γεγονός και καλλιέργησαν παλαιότερα, για λόγους θρησκευτικούς και εθνικιστικούς, τη φήμη ότι εκεί και όχι αλλού έζησε και τάφηκε ο Λάζαρος σαν επίσκοπος.

H μνήμη του αγίου Λαζάρου τιμάται 8 ημέρες πριν το Πάσχα και αυτή τη μέρα δεν γίνονται μνημόσυνα με κόλλυβα, σε ανάγκη μόνο απλό Τρισάγιο.

Η ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΗ ΕΙΚΟΝΑ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΜΑΛΙΚΑΙΝΑΣ.

Φυλάσσεται στον καθεδρικό ναό της Κοίμησης της Θεοτόκου στην Ύδρα, που είναι το καθολικό της πάλαι ποτέ ιστορικής ιεράς Μονής της Παναγίας Φανερωμένης.

O ναός της Κοίμησης της Θεοτόκου στην Ύδρα

Η εικόνα φέρει χρονολογία 29 Αυγούστου 1858 και στο κάτω μέρος της αναγράφει: «Παναγία μήτερ Θεού Λόγου κόρη, ευχάς δέδεξο καρδιάς τεθλιμμένης αναξίου σου οικέτου δώρον δέχου, σπουδή και δαπάνη Βασιλείου Μαλίκη…».

Είναι έργο κάποιου αγνώστου Ιερομονάχου Ζωγράφου εκ Χίου όπως μαρτυρεί και μία άλλη σύντομος επιγραφή: «της μερίδος δεξιόν παραστάτην αναξίου μου ζωγράφου Χίου…», ο οποίος διέμενε πλησίον της Εκκλησίας του Χριστού στην περιοχή της Κιάφας, στην Ύδρα.

Η Εικόνα του Μαλίκη ανήκε εκ κληρονομιάς εις την Κυριακούλα σύζυγο Σταματίου Γλιάτη το γένος Μαλίκη και η οικία όπου φυλασσόταν η εικόνα ερειπωμένη σήμερα, βρίσκεται μπροστά από τον πρώτο ιστορικό Ναό Γεννήσεως του Χριστού (1640) του ιερέα Αντωνίου Νέγκα – Μπουρντάβερτη. 

Άποψη του εσωτερικού του Ενοριακού ναού της
Παναγίας Φανερωμένης της Ύδρας.

Μετά τον θάνατο ο γιος της Γεώργιος Γλιάτης παρέδωσε την εικόνα στον συγγενή της μητέρας του Νικόλαο Δρίβα ο οποίος δεν δέχτηκε να κρατήσει την θαυματουργό εικόνα και την αφιέρωσε στον Καθεδρικό Ναό της Παναγίας όπου έκτοτε φυλάσσεται σε περίτεχνο ξυλόγλυπτο προσκυνητάρι έργο του Φάνη Νομικού και δωρεά της μακαριστής αρχόντίσας Αννέζως Ε. Ραφαλιά. 

Η εικόνα μεταφέρθηκε στο Μοναστήρι στις 9 - 10 - 1927 με λιτανευτική πομπή προεξάρχοντος του μακαριστού Μητροπολίτου Ύδρας κ. Προκοπίου του Καραμάνου.

Στο κέντρο της εικόνας ιστορείται σε όρθια στάση εν προτομή η Παναγία κρατώντας τον Χριστό στην αγκαλιά της απ’ τα Δεξιά, Βρεφοκρατούσα - Δεξιοκρατούσα και χαρακτηρίζεται ως η «χρυσορωιάτησσα – Ελεούσα» ενώ πέριξ αυτής ιστορούνται διάφορες παραστάσεις θαυμάτων με σύντομο χρονικό της εικόνας Παναγίας της Κύκκου της οποίας είναι πιστό αντίγραφο. 

Πανοραμική άποψη του ενοριακού Ναού της Παναγίας
Φανερωμένης στο λιμάνι της Ύδρας που είναι το
Καθολικό της ιστορικής Μονής της Παναγίας
Φανερωμένης.

Είναι επτανησιακής τεχνοτροπίας και το σώμα της Παναγίας καλύπτεται από ασημένιο περίτεχνο κάλυμμα. 

Το κεφάλι της είναι σκεπασμένο σεμνά και σοβαρά με το «μαφόριο» που πέφτει στον ώμο της απλόχωρο αφήνοντας να φαίνεται το γλυκύτατο πρόσωπό της και τα χέρια. 

Το μέτωπο της είναι σαν μελαχροινό φίλντισι, αγνό απλό και κατακάθαρο και έχει το κεφάλι της γυρτό κατά την πλευρά του Κυρίου και η έκφραση της είναι πιο «αισθηματική» όπως θα έλεγε και ο Φ. Κόντογλου ενώ πάνω από την κεφαλή της στέκεται το στέμμα της ανάστασης όλου του κόσμου. Μια ταινία σε λευκό φόντο «κυκλώνει» την Παναγία όπου αναγράφονται στην δεξιά πλευρά τα εξής; «Θεοτόκε παντάνασσα των ορθοδόξων το καύχημα αιρετικών τα φρυάγματα ων τα πρόσωπα καταίσχυνων των μη προσκυνούντων μηδέ τιμώντων Πάναγνε την σεβάσμιον εικόνα σου». Και στην αριστερή πλευρά: «Αγνή Παναγία ευσυμπαθής υφάπλωσον κόρη τας αγκάλας σων οικτιρμών και δέξαι Παρθένε τους σους δούλους, πάντας υπό την σκέπην την σην καταφεύγοντας».

Σύμφωνα με ιστορικές μαρτυρίες η ιερά εικόνα μεταφερόταν στα σπίτια προς αγιασμό και ευλογία, όταν υπήρχε ασθενής και επρόκειτο να γιατρευτεί αυτοί που την μετέφεραν την αισθάνονταν ελαφριά και το πρόσωπο της έλαμπε (ροδόχρουν χρώμα), ενώ εάν του ασθενούς η κατάσταση ήτανε ανίατη η εικόνα στους μεταφορείς βάραινε και το πρόσωπο της γινόταν χλωμό.

Η εικόνα συντηρήθηκε πρόσφατα, είναι γεμάτη από αφιερώματα και εορτάζει στην Απόδοση της Κοιμήσεως στις 23 Αυγούστου.