Η ΤΙΜΙΑ ΚΑΡΑ ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΑΜΦΙΛΟΧΙΟΥ ΜΑΚΡΗ.

Φυλάσσεται στην Ιερά Μονή Ευαγγελισμού της Θεοτόκου, στην Πάτμο.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Στην Ορθόδοξη Εκκλησία αποδίδουμε στα Αγία λείψανα τιμή και ευλαβική προσκύνηση, η όποια όμως δεν αποτελεί λατρευτική προσκύνηση η λατρεία. Τούτο γιατί κανείς ποτέ ορθόδοξος χριστιανός δεν ταύτισε στη σκέψη του τα τίμια λείψανα με «θεούς». Μακαριστός π. ΑΝΤΩΝΙΟΣ ΑΛΕΒΙΖΟΠΟΥΛΟΣ (ΕΓΧΕΙΡΙΔΙΟΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΠΑΡΑΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΩΝ ΟΜΑΔΩΝ).

Ο Άγιος Αμφιλόχιος, κατά κόσμον Αθανάσιος Μακρής.

Ο Άγιος Αμφιλόχιος (κατά κόσμον Αθανάσιος Μακρής) γεννήθηκε στις 13 Φεβρουαρίου του 1889 στην Πάτμο και υπήρξε φίλος και πνευματικό παιδί του Αγίου Νεκταρίου.

Οι γονείς του Εμμανουήλ και Ειρήνη τον μεγάλωσαν με αγάπη και ευλάβεια ανάβοντας στην καρδιά του την φλόγα της αγάπης του Θεού και της Ελλάδας, την οποία μεταλαμπάδευσε ο Άγιος σε πλήθος κόσμου. Είχε τρία αδέρφια, εκ των οποίων το ένα (αγόρι) κοιμήθηκε σε μικρή ηλικία, ενώ οι αδερφές του έγιναν και οι δύο μοναχές. 

Από μικρό παιδί βοηθούσε τους γονείς του στις γεωργικές εργασίες και το ψάρεμα, κύρια ασχολία του φτωχού νησιού, πάντα όμως μέσα του, όπως ομολογούσε ο ίδιος, είχε την επιθυμία να γίνει μαθητής του αγίου Ιωάννου του Θεολόγου.

Η επιθυμία του έγινε σε ηλικία 17 ετών να λαμβάνει την μοναχική του κουρά στις 27 Αυγούστου του 1906 στην Ιερά Μονή του Θεολόγου, όπου έλαβε το όνομα Αμφιλόχιος και στις 23 Μαρτίου του 1913 σε ηλικία 24 ετών κείρεται στο Κάθισμα του Απολλού Μεγαλόσχημος Μοναχός από τον ασκητή και πνευματικό Μακάριο Αντωνιάδη τον Σάμιο.

Ο Άγιος Αμφιλόχιος, κατά κόσμον Αθανάσιος Μακρής.

Χειροτονήθηκε διάκονος από τον Μητροπολίτη Κώου κυρό Αγαθάγγελο στις 27 Ιανουαρίου του 1919 στον Ιερό Ναό του Αγίου Νικολάου στην Κω και Πρεσβύτερος την Κυριακή του Θωμά στις 5 Απριλίου του ίδιου έτους από τον Μητροπολίτη Σάμου και Ικαρίας Κωνσταντίνο Βαντζαλίδη στον Ιερό Ναό του Αγίου Σπυρίδωνος στο Βαθύ.

Εφημέριος της Ιεράς Μονής Πάτμου διακόνησε από το 1920 - 1926 και διορίσθηκε Προϊστάμενος του Ιερού Σπηλαίου της Αποκαλύψεως κατά τα έτη 1926 – 1932 ενώ στις 14 Νοεμβρίου του 1935 εκλέγεται Ηγούμενος στην Ιερά Μονή της Πάτμου.

Το 1937 ο Άγιος Αμφιλόχιος ήρθε σε ρήξη με τους Ιταλούς κατακτητές αφού αντιστάθηκε με γενναιότητα και σθένος στα σχέδιά τους για τον εξιταλισμό των Δωδεκανήσων και την εκκλησιαστική υπαγωγή τους στον πάπα, και πρωτοστάτησε στον αγώνα της Εκκλησίας να διατηρηθούν η εθνική συνείδηση και η Ελληνική γλώσσα που διώκονταν, οργάνωσε κρυφά σχολειά και κατηχητικά για να μαθαίνουν τα Ελληνόπουλα την μητρική τους γλώσσα και να διδάσκονται την Ορθόδοξη Πίστη. 

Φωτογραφία από την κηδεία του Άγιου Αμφιλόχιου Μακρή,
στην Ι. Μονή Ευαγγελισμού στις 17 Απριλίου του 1970.

Η δράση του αυτή είχε αποτέλεσμα να χάσει την ηγουμενία και να εξοριστεί στην ηπειρωτική Ελλάδα. 

Αυτό όμως δεν έκαμψε το φρόνημα του και συνέχισε το ιεραποστολικό του έργο.

Ίδρυσε μοναστήρια, την Γυναικεία Μονή του Ευαγγελισμού στην Πάτμο, την επίσης Γυναικεία Μονή του Αγίου Μηνά στην Αίγινα και ανέλαβε την πνευματική επιστασία της Γυναικείας Μονής Ευαγγελισμού Ικαρίας. 

Όταν ήταν εφημέριος του ναού της Αποκαλύψεως καλλώπισε τον ναό με τοιχογραφίες και έκανε διάφορες εργασίες ανακαίνισης, χαρακτηριστική, όμως, ήταν η αγάπη του και για την φύση αφού σε αυτόν οφείλεται η πυκνή βλάστηση της Πάτμου, καθώς παντού φύτευε κυπαρίσσια και άλλα είδη δέντρων.

Η υγεία του υπήρξε εύθραυστη σε όλη τη διάρκεια της ζωής του, έτσι τον Μάρτιο του 1970 προσβλήθηκε από πνευμονία και κοιμήθηκε την Πέμπτη 16 Απριλίου του ίδιου έτους αφού είχε πληροφορηθεί την εκδημία του από την ίδια την Θεοτόκο και τον Άγιο Ιωάννη τον Θεολόγο ενώ τάφηκε στο Κοιμητήριο της Ιεράς Μονής Ευαγγελισμού που ο ίδιος ίδρυσε το 1937.

Το 1981, κατά την εκταφή του, τα οστά του ευωδίαζαν και στην αγιοκατάταξή του, προχώρησε την Τετάρτη στις 29 Αυγούστου του 2018 η Αγία και Ιερά Σύνοδος του Οικουμενικού Πατριαρχείου με την Μνήμη του να τιμάται στις 16 Απριλίου.

ΤΟ ΑΡΙΣΤΕΡΟ ΑΦΘΑΡΤΟ ΧΕΡΙ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΦΕΒΡΩΝΙΑΣ.

πηγή

Φυλάσσεται στο μοναστήρι Hurezi – Horezu στην Ρουμανία.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Στην Ορθόδοξη Εκκλησία αποδίδουμε στα Αγία λείψανα τιμή και ευλαβική προσκύνηση, η όποια όμως δεν αποτελεί λατρευτική προσκύνηση η λατρεία. Τούτο γιατί κανείς ποτέ ορθόδοξος χριστιανός δεν ταύτισε στη σκέψη του τα τίμια λείψανα με «θεούς». Μακαριστός π. ΑΝΤΩΝΙΟΣ ΑΛΕΒΙΖΟΠΟΥΛΟΣ (ΕΓΧΕΙΡΙΔΙΟΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΠΑΡΑΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΩΝ ΟΜΑΔΩΝ).

Το μαρτύριο της Αγίας Φεβρωνίας.

Βυζαντινό Μηνολόγιο του 14ου αιώνα, βρίσκεται στην Οξφόρδη

της Αγγλίας, Bodleian Βιβλιοθήκη (Bodleian Library)

πηγή

Η Αγία Φεβρωνία, ήταν περιζήτητη νύμφη για την σωματική της ομορφιά, το ίδιο όμως έλαμπε και η αγνή ψυχή της. 

Για το λόγο αυτό και σε ηλικία μόλις 17 ετών, επέλεξε το δρόμο της άσκησης και της εγκράτειας στο μοναστήρι όπου ηγουμένη ήταν η θεία της, Βρυένη και βρισκόταν στην Μεσοποταμία (στην πόλη της Νισίβεως, που λέγεται Αντιόχεια της Μυγδονίας και βρισκόταν στα σύνορα του Βυζαντινού και Περσικού κράτους).

Γρήγορα, παρά το νεαρό της ηλικίας της, προσαρμόσθηκε στους δύσκολους κανόνες της μοναχικής ζωής βρίσκοντας παράλληλα και χρόνο για να μελετά και να εμβαθύνει έτσι στις Θείες Γραφές.

Έγινε δε υπόδειγμα ανάμεσα στις άλλες μοναχές για τη σύνεσή της, το ζήλο της, την προθυμία της καθώς και το ταπεινό της φρόνημα.

Κάποια ημέρα όμως, ένα στρατιωτικό σώμα το οποίο καταδίωκε κάποιους χριστιανούς, με επικεφαλής μάλιστα τον ηγεμόνα Σελήνο, το 288, έφθασε και στο μοναστήρι της Φεβρωνίας.

Εικόνα του 4ου αιώνα του μαρτυρίου της Αγίας Φεβρωνίας 

από τη Μονή της Γκρατσάνιτσα του Κοσσυφοπεδίου.

πηγή

Οι άλλες μοναχές της Μονής κατόρθωσαν να διαφύγουν, η Αγία όμως η οποία ήτανε και  άρρωστη δεν κατόρθωσε να μετακινηθεί και κοντά της παρέμειναν η ηγουμένη Βρυένη αλλά και η αδελφή Θωμαΐδα.

Οι στρατιώτες, μόλις αντίκρυσαν τη Φεβρωνία, έμειναν έκπληκτοι από την ομορφιά της. 

Άφησαν, λοιπόν, τρεις άνδρες να την φρουρούν και οι υπόλοιποι γύρισαν και το ανέφεραν στον αρχηγό τους Σελήνο. 

Αυτός αμέσως διέταξε και την έφεραν μπροστά του, και με κάθε τρόπο την πίεσε να αλλαξοπιστήσει.

Πρότεινε στη Φεβρωνία να τη δώσει σύζυγο στον ανεψιό του Λυσίμαχο, που κοντά του θα γνώριζε μεγάλη δόξα. 

Η Φεβρωνία, όμως, προτίμησε να γίνει «της μελλούσης αποκαλύπτεσθαι δόξης κοινωνός» (Α' Έπιστολή Πέτρου, ε' 1). 

Προτίμησε, δηλαδή, να είναι συμμέτοχος της δόξας που θα αποκαλυφθεί κατά τη δευτέρα παρουσία, και με περίσσιο θάρρος περιφρόνησε τις προτάσεις του Σελήνου, ο όποιος, αφού τη βασάνισε φριχτά, τελικά τη σκότωσε με αποκεφαλισμό δια ξίφους.

Η μνήμη της τιμάται από την Εκκλησία μας στις 25 Ιουνίου.

ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

ΤΗΝ ΤΙΜΙΑ ΚΑΡΑ ΤΗΣ
ΑΓΙΑΣ ΦΕΒΡΩΝΙΑΣ (ΚΛΙΚ ΕΔΩ)

ΤΟ ΣΚΗΝΩΜΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΙΩΣΗΦ ΤΟΥ ΣΑΜΑΚΟΥ, ΤΟΥ ΗΓΙΑΣΜΕΝΟΥ.

πηγή

Φυλάσσεται στον Ιερό Ναό του Παντοκράτορος στο Γαιτάνι της Ζακύνθου.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Στην Ορθόδοξη Εκκλησία αποδίδουμε στα Αγία λείψανα τιμή και ευλαβική προσκύνηση, η όποια όμως δεν αποτελεί λατρευτική προσκύνηση η λατρεία. Τούτο γιατί κανείς ποτέ ορθόδοξος χριστιανός δεν ταύτισε στη σκέψη του τα τίμια λείψανα με «θεούς». Μακαριστός π. ΑΝΤΩΝΙΟΣ ΑΛΕΒΙΖΟΠΟΥΛΟΣ (ΕΓΧΕΙΡΙΔΙΟΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΠΑΡΑΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΩΝ ΟΜΑΔΩΝ).

Όσιος Ιωσήφ ο Σαμάκος
Τοιχογραφία στην Μονή Στροφάδων και
Αγίου Διονυσίου Ζακύνθου
Έργο Ιωάννου Τσολάκου
πηγή: www.saint.gr

Ο Όσιος Ιωσήφ ήταν γέννημα και θρέμμα της Κρήτης, καταγόταν από ένα χωριό που ονομαζόταν Κεράμων (σημερινό Αζωκέραμο Σητείας) και γεννήθηκε το 1440.

Οι ευσεβείς γονείς του, όταν ήλθε σε κατάλληλη ηλικία τον παρέδωσαν σε έναν δάσκαλο, σεβάσμιο πνευματικό πατέρα, που κατοικούσε στο μονύδριο του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου, του Δερματάνου όπως πολλοί το ήξεραν και που βρισκόταν κοντά στη θάλασσα, στον Χάνδακα (Ηράκλειο). 

Το μοναστηράκι αυτό ήτανε μετόχι της Παναγίας της Ακρωτηριανής της Σητείας, εκεί που σήμερα υψώνεται ο Ναός της Αγίας Τριάδος και εκεί ο Ιωσήφ έβαλε μετάνοια κι υποτάχτηκε στον σεβάσμιο Γέροντα και Πνευματικό της, εκεί έμαθε τη θεία θεωρία και μάλιστα καλλιγραφούσε.

Όταν πέθαναν οι γονείς του, μοίρασε τη μεγάλη κληρονομιά του στους φτωχούς και επιδόθηκε περισσότερο στους πνευματικούς αγώνες ενώ αργότερα ο Θεός τον αξίωσε να γίνει ιερέας και να πάει να προσκυνήσει στους Αγίους Τόπους ενώ κατόπιν επέστρεψε στο μονύδριό του και έζησε ζωή αγία με αγάπη και ελεημοσύνες προς τους συνανθρώπους του. 

Πέθανε περίπου 79 χρονών στις 22 Ιανουαρίου του 1511 και ενταφιάσθηκε στην μονή του. Με την ανακομιδή των λειψάνων του διαπιστώθηκε η αγιότητά του, διότι το ιερό λείψανο βρέθηκε ακέραιο και εξέπεμπε ευωδία και το ιερό σκήνωμά του κατατέθηκε στο καθολικό της μονής ενώ η συνεχής θεραπεία πλήθους ασθενών, τυφλών και δαιμονισμένων και μετά την κοίμησή του, καθιέρωσε ευρύτατα την φήμη του ως θαυματουργού.

Ο Ιερός Ναός του Παντοκράτορα στο Γαιτάνι

Το 1669 οι Οθωμανοί κυρίευσαν το Χάνδακα (Ηράκλειο) και ο ευλαβής κληρικός Αντώνιος Αρμάκης, μετέφερε το ιερό λείψανο στη Ζάκυνθο, όπου στις 29 Αυγούστου 1669 το κατέθεσε στην γυναικεία ιερά μονή του Αγίου Ιωάννου του Μαντινειού στα Ξεροβούνια.

Εκεί παρέμεινε ως το 1915, οπότε μετακομίστηκε στον ενοριακό ναό του Παντοκράτορος Γαϊτανίου, σε ένα προάστιο της πόλης της Ζακύνθου.

Στη γενέτειρα του Αγίου, τον Αζωκέραμο της Σητείας, κτίσθηκε μικρός τρουλλαίος Ναός, ο οποίος πανηγυρίζει στις 22 Ιανουαρίου, στην πόλη της Σητείας, στη νεόδμητη τρίκλιτη βασιλική του Αγίου Γεωργίου, το νότιο κλιτός αφιερώθηκε στον Ό­σιο Ιωσήφ και επίσης στην πόλη του Ηρακλείου, στον ενοριακό Ναό της Αγίας Τριάδος, που βρίσκεται στο χώρο του παλαιού Μονυδρίου του Αγίου, η μνήμη του Οσίου Ιωσήφ επίσης τιμάται με επισημότητα.

Η εκκλησία μας τιμά της Μνήμη του στις 22 Ιανουαρίου ενώ στη Ζάκυνθο τιμάται κυρίως η εκεί κατάθεση του ιερού λειψάνου, στις 29 Αυγούστου, οπότε και λιτανεύεται το ιερό λείψανο στους δρόμους του Γαϊτανιού.

ΛΕΙΨΑΝΟ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΟΡΦΥΡΙΟΥ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΓΑΖΗΣ.

Φυλάσσεται στο Ιερό Ησυχαστήριο που είναι αφιερωμένο στην Μνήμη του, στον Γέρακα της Ξάνθης.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Στην Ορθόδοξη Εκκλησία αποδίδουμε στα Αγία λείψανα τιμή και ευλαβική προσκύνηση, η όποια όμως δεν αποτελεί λατρευτική προσκύνηση η λατρεία. Τούτο γιατί κανείς ποτέ ορθόδοξος χριστιανός δεν ταύτισε στη σκέψη του τα τίμια λείψανα με «θεούς».Μακαριστός π. ΑΝΤΩΝΙΟΣ ΑΛΕΒΙΖΟΠΟΥΛΟΣ (ΕΓΧΕΙΡΙΔΙΟΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΠΑΡΑΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΩΝ ΟΜΑΔΩΝ).

 Ο Άγιος Πορφύριος Επίσκοπος Γάζης ο θαυματουργός.
Τοιχογραφία του 1558 στο Καθολικό της Ιεράς Μονής
Αγίου Βησσαρίωνος Δουσίκου Τρικάλων
πηγή

Ο Όσιος Πορφύριος γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 347 - 348 από πλούσιους και ευσεβείς γονείς, όμως σε νεαρή ηλικία, στα χρόνια της βασιλείας του Αρκαδίου και Ονωρίου, αναχώρησε για την Αίγυπτο που ήταν τότε μεγάλο μοναστικό κέντρο και έγινε μοναχός σε σκήτη της ερήμου.

Μετά πενταετή διαμονή στην έρημο πήγε στα Ιεροσόλυμα όπου έμεινε άλλα 5 χρόνια (337 - 382) και κήρυσσε στους Ιουδαίους και τους Έλληνες το Ευαγγέλιο του Χριστού, όμως εκεί ασθένησε σοβαρά από κίρρωση του ήπατος, αλλά παρά την ασθένειά του δεν παρέλειπε καθημερινά να επισκέπτεται το Ναό της Αναστάσεως και τα άλλα ιερά προσκυνήματα, προκαλώντας τον θαυμασμό των άλλων προσκυνητών. 

Μεταξύ αυτών ήταν και ο Μάρκος, ο μετέπειτα βιογράφος του Πορφυρίου, ο οποίος είχε μεταβεί, επίσης, για προσκύνημα από την Ασία στα Ιεροσόλυμα και από τότε συνδέθηκαν διά βίου. Ο Μάρκος αποδείχθηκε πιστός και χρήσιμος συνεργάτης του, ανέλαβε μάλιστα να τακτοποιήσει μια σοβαρή εκκρεμότητα που είχε αφήσει στη Θεσσαλονίκη ο Πορφύριος, τον καταμερισμό δηλαδή της οικογενειακής περιουσίας του με τα ενήλικα πλέον αδέλφια του και κατά την διάρκεια της απουσίας του Μάρκου στη Θεσσαλονίκη, η υγεία του Αγίου Πορφυρίου αποκαταστάθηκε θαυματουργικά, κατόπιν οράματος της σταυρώσεως του Κυρίου και του ευγνώμονος ληστού.

Εξωτερική άποψη του Ιερού Ναού Αγίου Πορφυρίου
της ομωνύμου Μονής στη Γάζα της Παλαιστίνης
πηγή

Ο διάκονος Μάρκος διεκπεραίωσε την υπόθεση του Πορφυρίου και επέστρεψε με το μερίδιο της περιουσίας του, ύψους περίπου 4.400 νομισμάτων και ο Πορφύριος τα μοίρασε όλα στους φτωχούς των Ιεροσολύμων καθώς και στα μοναστήρια της Αιγύπτου, ενώ το μεγαλύτερο μέρος από τα ασημικά το μεταποίησε σε ιερά σκεύη. 

Παράλληλα για να εξασφαλίσει και τα αναγκαία για την επιβίωσή του, επιδόθηκε στην τέχνη του βυρσοδέψη, ακολουθώντας πιστά το παράδειγμα του Αποστόλου Παύλου, ο οποίος εργαζόταν με τα ίδια του τα χέρια, διδάσκοντας: «Ἐργάζεσθε ταῖς ἰδίαις χερσίν ὑμῶν…, ἵνα μηδενός χρείαν ἔχητε» .

Η εφέστια εικόνα του Αγίου Πορφυρίου Επισκόπου Γάζης
στον ομώνυμο Ιερό Ναό της Γάζας.
πηγή

Όταν ο επίσκοπος Ιεροσολύμων Πραΰλιος πληροφορήθηκε την ενάρετη πολιτεία και την πνευματική του ακτινοβολία, τον χειροτόνησε σε ηλικία σαράντα πέντε ετών, το 392, πρεσβύτερο παρά τη θέλησή του και επιπλέον του εμπιστεύτηκε τη φύλαξη του Τιμίου Σταυρού, γεγονός που επιβεβαίωσε περίτρανα το θαυμαστό όραμα που είχε δει, σύμφωνα με το οποίο οδηγήθηκε στον Κύριο από τον ευγνώμονα Ληστή, που είχε κατεβεί από τον Σταυρό και ο δε Κύριος του είπε: «λάβε αυτό το ξύλο και φύλαξέ το».

Τρία χρόνια μετά, το 395, κοιμήθηκε ο επίσκοπος Γάζης Αινείας και εξελέγη Επίσκοπος της Γάζης ο Πορφύριος από τον Επίσκοπο Καισαρείας Ιωάννη και εκεί, αφού επιτέλεσε πολλά θαύματα, οδήγησε και πολλούς ειδωλολάτρες αλλά και αιρετικούς στην αληθινή θεογνωσία.

Για να προστατεύσει ο Άγιος το ποίμνιό του από τις αδικίες των Εθνικών και των αρχόντων, δεν δίστασε να μεταβεί στην Κωνσταντινούπολη και να ζητήσει την συνδρομή των αυτοκρατόρων Αρκαδίου (395 - 408) και Ευδοξίας και εκεί συνάντησε και τον Άγιο Ιωάννη τον Χρυσόστομο ο οποίος τον συνέστησε στον Αμάντιο τον κουβικουλάριο και στους βασιλείς και στήριξε με θέρμη το αίτημά του να καταστήσει γνωστή στους βασιλείς την τυραννία των πολιτικών αρχόντων που καταπίεζαν τον λαό.

Οι Άγιοι Πορφύριος Επίσκοπος Γάζης, Πορφύριος ο μάρτυς
και Πορφύριος ο από μίμων. Ψηφιδωτή τοιχογραφία
στον Ι.Ν. Αγ. Ανδρέου, Αγίας Παρασκευής Αττικής.
πηγή

Παρά τις αρχικές του αντιδράσεις ο βασιλέας πείστηκε και χορήγησε στον Άγιο Πορφύριο βασιλικό διάταγμα με το οποίο περιόριζε την δράση των ειδωλολατρών και των λοιπών αιρετικών και με βασιλική χορηγία ανήγειρε εκκλησίες εκεί όπου προηγουμένως βρίσκονταν ειδωλολατρικοί ναοί και κατάφερε ο Άγιος να κατεδαφιστεί το Μαρνείον, ο περίφημος ναός των Εθνικών Γαζαίων, που είχε ιδρυθεί από τον αυτοκράτορα Αδριανό το έτος 129.

Στην θέση του ανοικοδομήθηκε περικαλλής ναός με χορηγία της αυτοκράτειρας Ευδοξίας, η οποία απέστειλε για τον σκοπό αυτό στην Γάζα τον Αντιοχέα αρχιτέκτονα Ρουφίνο και ο ναός αυτός, που ονομάστηκε Ευδοξιανός πρός τιμήν της Ευδοξίας, είχε 32 μεγάλους κίονες από καρυστινό μάρμαρο και τα εγκαίνιά του έγιναν το Πάσχα του 407, ενώ τα επόμενα χρόνια ο Άγιος Πορφύριος εργάστηκε για την συγκρότηση της Επισκοπής του και με ζωηρά χρώματα διασώζει ο βιογράφος του Μάρκος, την φιλανθρωπική και ιεραποστολική του δράση.

Ο θεμελιωθείς στις 21 Σεπτεμβρίου 1980 Ι. Ν.Αγ. Ανδρέου
Δήμου Αγίας Παρασκευής, όπου ο Άγιος Πορφύριος Επίσκοπος
Γάζης και όλοι οι συνώνυμοι Άγιοι με το όνομα "Πορφύριος"
τιμούνται με ομώνυμο παρεκκλήσιο εντός του Ιερού Ναού.
(Photo: Ραφαήλ Μποφίλιος, www.rbphotography.gr)
πηγή

Το 415 έλαβε μέρος στη Σύνοδο της Διοσπόλεως στην Λύδδα, υπό την προεδρία του φίλου του Πατριάρχου Ιεροσολύμων Ιωάννου Β'. Η Σύνοδος αυτή ασχολήθηκε με τον Βρετανό θεολόγο Πελάγιο, ο οποίος είχε καταφύγει στα Ιεροσόλυμα κοντά στον Ιωάννη, μετά την σύγκρουση που είχε στην Αφρική με τον ιερό Αυγουστίνο, Επίσκοπο Ιππώνος για τα θέματα του προπατορικού αμαρτήματος και της θείας χάριτος και στην Σύνοδο αυτή ο Πελάγιος αθωώθηκε, αφού αποδέχθηκε τη βασική διδασκαλία, ότι η θεία Χάρη είναι απαραίτητη για τη σωτηρία του ανθρώπου.

Ο Άγιος αναπαύθηκε, έχοντας ποιμάνει την Επισκοπή της Γάζας επί 25 σχεδόν χρόνια ως φιλόστοργος ποιμενάρχης, φωτεινός οδοδείκτης και φλογερός πολέμιος της πλάνης των ειδώλων, στις 26 Φεβρουαρίου του 420 μετά από σύντομη ασθένεια, σε ηλικία 72 ετών, «τὸν καλὸν ἀγῶνα τετελεκῶς πρὸς τοὺς εἰδωλομανεῖς ἕως τῆς ἡμέρας τῆς κοιμήσεως αὐτοῦ». 

Ο Αγιος Πορφύριος επίσκοπος Γάζης.
Τοιχογραφία σε Μονή του Αγίου όρους
πηγή

Ο αγνώστου καταγωγής Μάρκος άρχισε να γράφει το Βίο τον διδασκάλου του αμέσως μετά την εκδημία του. 

Δεν επεδίωκε να παρουσιάσει ένα έργο εγκωμιαστικό και εκτός των πραγματικών διαστάσεων των γεγονότων, αλλά την ιστορία και την αρετή του ανδρός. 

Για το λόγο αυτό μας άφησε ένα κείμενο απαράμιλλο σε απλότητα και περιγραφικότητα, αλλά και ιστορικότητα. 

Η θέση όμως του Πορφυρίου απέναντι σε γεγονότα και πρόσωπα της εποχής του - Ιωάννης Β΄ Ιεροσολύμων, Σύνοδος Διοσπόλεως, βασίλισσα Ευδοξία - κρίθηκαν ως μη αρεστά σε πολλούς κύκλους περί το 500 και για αυτό ο Βίος του δέχθηκε μεταγενέστερη παρέμβαση από κάποιον όμως άγνωστο διασκευαστή, με σκοπό να εξαλειφθούν ή τουλάχιστον να υποβιβασθούν τα επίμαχα σημεία, με αποτέλεσμα να διαταραχθεί και η χρονολογική συνέχεια του κειμένου.

Σύμφωνα με σχετική αναφορά του Πανιερωτάτου Μητροπολίτου Μαραθώνος κ. Μελίτωνος (Καβατσικλή) ο τάφος του Αγίου Πορφυρίου βρίσκεται στη βόρεια πλευρά του ομωνύμου βυζαντινού Ιερού Ναού στην πόλη της Γάζας, στην παλαιότερη και φτωχότερη γειτονιά της Γάζας με την ονομασία Ζεϊτούν, ο οποίος χρονολογείται από τον 12ο αιώνα, ενώ γύρω από αυτόν υπάρχει και το κοιμητήριο των Ορθοδόξων.

Η μνήμη του τιμάται από την Εκκλησία μας στις 26 Φεβρουαρίου.

ΙΕΡΑ ΛΕΙΨΑΝΑ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΟΣΙΟΜΑΡΤΥΡOΣ ΟΛΥΜΠΙΑΣ.

πηγή

Φυλάσσονται στην Μονή Αγίου Ραφαήλ στην Θέρμη Λέσβου.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Στην Ορθόδοξη Εκκλησία αποδίδουμε στα Αγία λείψανα τιμή και ευλαβική προσκύνηση, η όποια όμως δεν αποτελεί λατρευτική προσκύνηση η λατρεία. Τούτο γιατί κανείς ποτέ ορθόδοξος χριστιανός δεν ταύτισε στη σκέψη του τα τίμια λείψανα με «θεούς». Μακαριστός π. ΑΝΤΩΝΙΟΣ ΑΛΕΒΙΖΟΠΟΥΛΟΣ (ΕΓΧΕΙΡΙΔΙΟΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΠΑΡΑΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΩΝ ΟΜΑΔΩΝ).

Φορητή εικόνα της 
Αγίας Οσιομάρτυρος Ολυμπίας.
πηγή

Η Οσία Ολυμπία γεννήθηκε από ευσεβείς γονείς που καταγόταν από την Κωνσταντινούπολη, ο πατέρας της ήταν Ιερέας και η μητέρα της κόρη Ιερέως, όμως άγνωστο για ποιο λόγο, έφυγαν και κατοίκησαν τελικά στην Πελοπόννησο. 

Σε ηλικία δέκα ετών η Ολυμπία έχασε τους γονείς της και οι συγγενείς της την έστειλαν στο μοναστήρι των Καρυών της Θερμής, τη σημερινή Ιερά Μονή του Αγίου Ραφαήλ, όπου η τότε ηγουμένη Δωροθέα ήτανε θεία της Ολυμπίας. 

Σε ηλικία 19 ετών η Ολυμπία έγινε μοναχή και σε ηλικία 25 ετών, όταν πέθανε η θεία της, έγινε ηγουμένη, το 1220.  

Στις 11 Μαΐου του 1235, πειρατές ήρθαν στη Μυτιλήνη, πήγαν στο μοναστήρι, διασκόρπισαν τις τριάντα μοναχές και όσες δεν πρόλαβαν να φύγουν, τις κακοποίησαν μεταξύ αυτών την Ολυμπία και μια γερόντισσα, την Ευφροσύνη που τις βασάνισαν φριχτά.

Την ογδοντάχρονη Ευφροσύνη, αφού την κρέμασαν σε δένδρο, την έκαψαν ενώ την Ολυμπία την έκαψαν σε όλο το σώμα με λαμπάδες και έπειτα πέρασαν μία πυρωμένη σιδηρόβεργα στα αυτιά της και τέλος κάρφωσαν το βασανισμένο σώμα της με είκοσι καρφιά σε μια σανίδα και έτσι με τη σανίδα την ενταφίασαν την επόμενη ημέρα οι χριστιανοί, μετά την αναχώρηση των πειρατών, αφού δεν μπορούσαν να ξεκαρφώσουν το κορμί της, τέτοια ήτανε η μανία των πειρατών.

Ο βίος και το φριχτό μαρτύριο των δύο αυτών αγίων γυναικών έγιναν γνωστά στα τέλη Αυγούστου του 1959, όταν βρέθηκαν τα σεπτά λείψανα τους και έγινε γνωστή με θείες αποκαλύψεις η ιστορία τους.

Στον τάφο της Αγίας Ολυμπίας βρέθηκαν στην κεφαλή Της τρία μεγάλα καρφιά, τα δύο στο μέρος των αυτιών και το άλλο στο μέρος της σιαγόνας ενώ ανάμεσα στο σκελετό του σώματός της, βρέθηκαν και άλλα καρφιά, σύνολο 24, τα οποία σώζονται και φυλάσσονται στη λάρνακα μαζί με τα οστά Της. 

Η μνήμη τους τιμάται από την εκκλησία μας στις 11 Μαΐου.

Η ΤΙΜΙΑ ΚΑΡΑ ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΑΡΣΕΝΙΟΥ ΤΟΥ ΚΑΠΠΑΔΟΚΟΥ.

πηγή

Φυλάσσεται στο Ιερό Ησυχαστήριο "Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος" στη Σουρωτή της Θεσσαλονίκης.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Στην Ορθόδοξη Εκκλησία αποδίδουμε στα Αγία λείψανα τιμή και ευλαβική προσκύνηση, η όποια όμως δεν αποτελεί λατρευτική προσκύνηση η λατρεία. Τούτο γιατί κανείς ποτέ ορθόδοξος χριστιανός δεν ταύτισε στη σκέψη του τα τίμια λείψανα με «θεούς». Μακαριστός π. ΑΝΤΩΝΙΟΣ ΑΛΕΒΙΖΟΠΟΥΛΟΣ (ΕΓΧΕΙΡΙΔΙΟΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΠΑΡΑΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΩΝ ΟΜΑΔΩΝ).

πηγή

Ο Όσιος Αρσένιος ο Καππαδόκης γεννήθηκε γύρω στα 1840 στα Φάρασα ή Βαρασιό, στο Κεφαλοχώρι των έξι Χριστιανικών χωριών της περιφερείας Φαράσων της Καππαδοκίας. 

Οι γονείς του ήταν πλούσιοι σε αρετές και μέτριοι σε αγαθά ενώ είχαν αποκτήσει δύο αγόρια, τον Βλάσιο και τον Θεόδωρο (τον Άγιο Αρσένιο) τα οποία όμως από μικρή ηλικία έμειναν ορφανά και τα προστάτεψε η θεία τους, αδελφή της μητέρας τους. 

Ένα θαυμαστό γεγονός που συνέβηκε στα παιδιά και την θαυματουργική διάσωση του μικρού τότε Θεόδωρου από τον Άγιο Γεώργιο, είχε ως αποτέλεσμα, για τον μεν Βλάσιο να δοθεί με τον δικό του τρόπο στον Θεό, να τον δοξολογεί ως δάσκαλος της Βυζαντινής Μουσικής και κατέληξε αργότερα στην Κωνσταντινούπολη, για τον δε Θεόδωρο να θέλει να γίνει καλόγερος ενώ στη συνέχεια μεγαλώνοντας, στάλθηκε στη Νίγδη και μετά στη Σμύρνη όπου τέλειωσε τις σπουδές του.

Η πρώτη εικόνα του Αγίου Αρσενίου του Καππαδόκη
Αγιογραφήθηκε στο Ησυχαστήριο του Ιωάννου του 
Θεολόγουστην Σουρωτή της Θεσσαλονίκης με την 
καθοδήγηση του Αγίου Παϊσίου του Αγιορείτη.
πηγή

Στα είκοσι έξι του περίπου χρόνια πήγε στην Ιερά Μονή Φλαβιανών του Τιμίου Προδρόμου (Ζιντζί - Ντερέ) όπου αργότερα εκάρη Μοναχός και πήρε το όνομα Αρσένιος.

Δυστυχώς όμως δε χάρηκε πολύ την ησυχία του, διότι εκείνη την εποχή είχαν ανάγκη μεγάλη από δασκάλους και ο Μητροπολίτης Παΐσιος ο Β’, τον χειροτόνησε Διάκο και τον έστειλε στα Φάρασα για να μάθει γράμματα στα εγκαταλειμμένα παιδιά και αυτό φυσικά γινόταν στα κρυφά, με χίλιες δυο προφυλάξεις, για να μη μάθουν τίποτε οι Τούρκοι. 

Στο τριακοστό έτος της ηλικίας του χειροτονήθηκε στην Καισαρεία πρεσβύτερος με τον τίτλο του Αρχιμανδρίτου και την ευλογία ως Πνευματικός και έτσι άρχισε πια η πνευματική του δράση να γίνεται μεγαλύτερη και να απλώνεται. 

Είχε πολλή αγάπη στον Θεό και προς τον άνθρωπο και όχι στον εαυτό του, θεράπευε αδιάκριτα τον ανθρώπινο πόνο όπου τον συναντούσε σε Χριστιανούς ή και σε Τούρκους, για τον Άγιο δεν είχε καμιά σημασία, διότι έβλεπε στο πρόσωπό τους, την με πολλή αγάπη εικόνα του Θεού. 

Αναρίθμητα είναι τα θαύματα που έκανε ο Άγιος με τη Χάρη του Θεού. Στείρες γυναίκες τεκνοποιούσαν, αφού τις διάβαζε ευχή ή έδιδε «φυλακτό» που ήταν ένα κομμάτι χαρτί γραμμένο με κάποιες ευχές που τις έγραψε ο ίδιος ενώ σε σοβαρές περιπτώσεις διάβαζε το Άγιο Ευαγγέλιο, όπως στους τυφλούς, βουβούς, χωλούς παραλυτικούς, δαιμονισμένους και γινόντουσαν καλά, μόλις τελείωνε την ανάγνωση. 

Ο Ι. Ν. Οσιομαρτύρων Βαραχησίου και Ιωνά όπου
λειτουργούσε ο Όσιος Αρσένιος ο Καππαδόκης στα
Φάρασα της Καππαδοκίας, σήμερα είναι τζαμί.
πηγή

Πολλοί Χριστιανοί και Τούρκοι είχαν θεραπευθεί, αφού πήραν χώμα από το κατώφλι του κελιού του και αναμιγνύοντάς το με λίγο νερό το έπιναν, πιστεύοντας ότι θα θεραπεύονταν και η πίστη τους που είχαν στον Άγιο, έκανε το θαύμα και φυσικά χρήματα δε δεχόταν ποτέ ούτε κι έπιανε στα χέρια του.

Συνήθιζε να λέγει «η πίστη μας δεν πουλιέται» και ζούσε με αυταπάρνηση, διότι αγαπούσε πολύ πρώτα τον Θεό και μετά την εικόνα Του, τον πλησίον.

Κατέβαλε Αιματηρούς αγώνες και προσπάθειες για να διατηρήσει τους συγχωριανούς και τους συμπατριώτες του στην πίστη, για να μην κλονιστούν και αλλαξοπιστήσουν στις χαλεπές εκείνες ημέρες και εποχές, από τις πολλές και διάφορες πιέσεις που δεχόντουσαν από τους Τούρκους, αλλά και από τους προτεστάντες.

Άποψη του χωριού του Αγίου Αρσενίου στα Φάρασα. 

Λαξευτές στο βράχο διακρίνονται οι εκκλησίες της Παναγίας 

(αριστερά) και του Αγίου Βασιλείου (δεξιά).

πηγή

Το κελί του, μικρό, απέριττο, βρισκόταν μέσα στον κόσμο, ζούσε μέσα στον κόσμο, αλλά συγχρόνως κατόρθωνε να ζει και εκτός του κόσμου.

Σε αυτό, καθώς και για τα θεία του κατορθώματα, πολύ τον βοηθούσαν οι δύο ημέρες (η Τετάρτη και η Παρασκευή) που έμενε έγκλειστος στο κελί του, προσευχόμενος για ώρες έμενε γονατιστός. 

Η μεγάλη ευαισθησία του Αγίου δεν άντεχε να κάνει κανένα κακό στην πλάση, ιδιαίτερα στα ζώα. Ποτέ του δεν κάθισε σε ζώο να το κουράσει, για να ξεκουράσει τον εαυτό του, προτιμούσε πάντα να βαδίζει πεζός και όπως συνήθιζε ξυπόλυτος. Είχε πάντα μπροστά του τον Χριστό που ποτέ Του δεν κάθισε σε ζώο - μόνο μια φορά - και όπως χαρακτηριστικά έλεγε: «Εγώ που είμαι χειρότερος και από το γαϊδουράκι, πως να καθίσω σ' αυτό;» 

Η πλάκα που τοποθέτησαν στον τάφο του Αγίου 

Αρσενίου του Καππαδόκη οι Φαρασιώτες

πηγή

Παρουσιαζόταν σαν σκληρός θυμώδης, οξύθυμος, απόπαιρνε τις διάφορες γυναίκες, που από αγάπη γι' αυτόν και ευγνωμοσύνη προσπαθούσαν να τον βοηθήσουν, με διάφορους τρόπους, να του μαγειρεύουν και να του στέλνουν φαγητό. 

Όπως χαρακτηριστικά έλεγε στον πιστό του φίλο και ψάλτη Πρόδρομο: «Εάν ήθελα να με υπηρετούν γυναίκες, θα γινόμουν έγγαμος ιερέας και θα με υπηρετούσε παπαδιά».

Εκτός από τα άλλα του χαρίσματα είχε και το προορατικό χάρισμα, είχε πληροφορηθεί από τον Θεό, πως θα έφευγαν για την Ελλάδα και έγινε στις 14 Αυγούστου του 1924 με την ανταλλαγή των πληθυσμών, επίσης γνώριζε από προηγουμένως και τον θάνατό του και ότι αυτός θα συνέβαινε σε ένα νησί και έτσι έγινε. 

Στις 14 Σεπτεμβρίου μετά από πολλές ταλαιπωρίες έφθασε μαζί με άλλους χωριανούς του στον Πειραιά, ακολούθως τους μετέφεραν στην Κέρκυρα όπου ο Άγιος, άρρωστος και ταλαιπωρημένος κοιμήθηκε στο νοσοκομείο στις 10 Νοεμβρίου του 1924. 

Τρεις μέρες πριν την εκδημία του ήλθε η Παναγία, τον γύρισε σε όλο το Άγιο Όρος, τα Μοναστήρια, τους Ναούς που τόσο επιθυμούσε να δει και δεν είχε αξιωθεί και του είπε ότι σε τρεις ημέρες θα παρουσιαστεί στον Κύριο, που τόσο πολύ αγάπησε και έδωσε όλο του τον εαυτό σε Αυτόν.

Η εκταφή των λειψάνων του έγινε τον Οκτώβριο του 1958 από τον Άγιο Γέροντα Παϊσιο και μεταφέρθηκαν από τον ίδιο στην Κόνιτσα ενώ το 1970 μεταφέρθηκαν στο γυναικείο Ησυχαστήριο του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου στη Σουρωτή. 

Η Ορθόδοξη Εκκλησία τον αγιοκατέταξε στις 11 Φεβρουαρίου του 1986 και τιμάμε την μνήμη του στις 10 Νοεμβρίου.

ΤΟ ΔΕΞΙ ΑΦΘΑΡΤΟ ΧΕΡΙ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΚΑΙ ΙΣΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΘΕΚΛΑΣ.

πηγή

Φυλάσσεται στην Εκκλησία των Αγίων Αρχαγγέλων στο Σεράγεβο της Βοσνίας - Ερζεγοβίνης.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Στην Ορθόδοξη Εκκλησία αποδίδουμε στα Αγία λείψανα τιμή και ευλαβική προσκύνηση, η όποια όμως δεν αποτελεί λατρευτική προσκύνηση η λατρεία. Τούτο γιατί κανείς ποτέ ορθόδοξος χριστιανός δεν ταύτισε στη σκέψη του τα τίμια λείψανα με «θεούς». Μακαριστός π. ΑΝΤΩΝΙΟΣ ΑΛΕΒΙΖΟΠΟΥΛΟΣ (ΕΓΧΕΙΡΙΔΙΟΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΠΑΡΑΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΩΝ ΟΜΑΔΩΝ).

Η Αγία πρωτομάρτυς και ισαπόστολος Θέκλα.
Φορητή εικόνα στο ομώνυμο παρεκκλήσιο της Μονής των
Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης, Αγιοταφιτών στα Ιεροσόλυμα.
(Αρχείο Μανουήλ Τασούλα).
πηγή

Στον βίο της Αγίας Θέκλας, όπως τον περιγράφει ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης, καθώς και το Acta Pauli et Theclae, που συντάχθηκε στα τέλη του 2ου αιώνα και τα «Θαύματα της Αγίας Θέκλας», ένα κείμενο του 5ου αιώνα γραμμένο ίσως από τον Επίσκοπο Καισαρείας Βασίλειο, αναφέρεται ότι η Αγία ήταν κόρη της Θεοκλείας, από το Ικόνιο της Μικράς Ασίας και στα 18 της χρόνια, ήταν αρραβωνιασμένη με κάποιον που τον έλεγαν Θάμυρι.

Όταν ο Απόστολος Παύλος πήγε, από την Αντιόχεια στο Ικόνιο, έμενε στο σπίτι του Ονησιφόρου και εκεί δίδασκε την πίστη στο Χριστό, σε όλους εκείνους που πήγαιναν κοντά του.

Η Αγία Θέκλα έμενε στην ίδια γειτονιά και όταν άκουγε τα γλυκύτατα λόγια του Παύλου, ξεχνούσε το φαγητό, το ποτό και όλα τα αναγκαία για να ζήσει, ξεχνούσε ακόμη και την μητέρα της και τον αρραβωνιαστικό της, παρόλο που αυτοί προσπαθούσαν να την εμποδίσουν να ακούει τα λόγια του Παύλου.

Η Θέκλα άκουγε από ένα ανοιχτό παράθυρο, το κήρυγμα του Αποστόλου και για τρεις ημέρες έμεινε ακίνητη και αμίλητη μπροστά στο παράθυρο εκείνο, σε βαθιά συλλογή και στην συνέχεια ανακοίνωσε την απόφασή της να ματαιώσει το γάμο της και να αφιερωθεί στο Θεό για τον οποίο μιλούσε ο άγνωστος άνδρας στο γειτονικό σπίτι.

Η εφέστιος παλαιά εικόνα, του 1817, της Αγίας με σκηνές του 

βίου της στο Καθολικό της Ιεράς Μονής Αγίας Θέκλης στην 

Μααλούλα της Συρίας. (Αρχείο Μανουήλ Τασούλα).

πηγή

Ο Θάμυρις εξοργίστηκε εναντίον του Παύλου, τον οποίο θεώρησε υπεύθυνο για αυτή τη μεταστροφή της Θέκλας και έπεισε τους κατοίκους του Ικονίου να τον φυλακίσουν ενώ αργότερα εκδιώχθηκε και η Θέκλα, η οποία παρέμεινε όμως σταθερή στην άρνησή της να νυμφευθεί τον Θάμυρι και καταδικάστηκε έτσι σε θάνατο στην πυρά.

Την ώρα της εκτέλεσής της συντελέστηκε όμως το εξής θαύμα: οι φλόγες τύλιξαν το κορμί της προστατεύοντάς το, αντί να το καίνε, και έσβησαν από μια ξαφνική νεροποντή, που έσωσε την Αγία, αλλά προκάλεσε ζημιές στην πόλη.

Ακολουθώντας τον Παύλο, η Θέκλα κατέφυγε στην Αντιόχεια για να βρει τον Απόστολο και τον βρήκε να κρύβεται μέσα σε ένα τάφο, μαζί με τον Ονησιφόρο, τον ξενοδόχο του και πήγε μαζί του κατόπιν στην Αντιόχεια.

Μόλις μπήκαν στην πόλη, ο Αλέξανδρος, ο πρώτος άρχοντας της Αντιόχειας, ερωτεύθηκε την Θέκλα και επειδή παρακάλεσε τον Παύλο για να την πάρει γυναίκα του και δεν τα κατάφερε, την έπιασε και την φίλησε ξεδιάντροπα, στην μέση του δρόμου. Η Αγία τότε φωνάζοντας, έσχισε το πανωφόρι του άρχοντα, έριξε από την κεφαλή του το στεφάνι που φορούσε και ζητούσε μόνον τον Παύλο ενώ ο δε Αλέξανδρος μη μπορώντας να αντέξει αυτήν την ντροπή, κατήγγειλε την Θέκλα στον ηγεμόνα.

Φορητή εικόνα της Αγίας από τον ομώνυμο Ιερό Ναό 

του χωριού Αγία Θέκλη Κεφαλληνίας. 

(Αρχείο Μανουήλ Τασούλα).

πηγή

Τότε δίνεται η μάρτυς τροφή σε μία λέαινα και έπειτα δίνεται σε λιοντάρια και άρκτους, όμως χωρίς να πάθει τίποτε, είδε ένα λάκκο γεμάτο με νερό και επειδή ήθελε προ πολλού να βαπτιστεί, μπήκε μέσα και οι φώκιες που βρίσκονταν μέσα, αμέσως από θεία δύναμη, έμειναν νεκρές ενώ μετά δίνεται και πάλι η παρθένος στα θηρία.

Οι γυναίκες που βρίσκονταν τριγύρω, κατηγορούσαν τον ηγεμόνα, γιατί τιμωρούσε μια αθώα γυναίκα και έδειχναν μεγάλη αγάπη στην Θέκλα, ιδιαίτερα η συγγενής του Καίσαρα Τρύφαινα, η οποία την φύλαττε και την είχε σαν την κόρη της Φαλκονίλλα που είχε πεθάνει.

Κατόπιν η Αγία δέθηκε κοντά σε δύο φοβερούς ταύρους του Αλέξανδρου αλλά και από αυτούς έμεινε αβλαβής, έτσι ο ηγεμόνας αλλά και ο άρχοντας Αλέξανδρος, σκέφτηκαν ότι επιχειρούν αδύνατα πράγματα και επειδή έβλεπαν και την ευγενεστάτη Τρύφαινα να λιποθυμά από την υπερβολική λύπη, για τα βάσανα της Θέκλας, άφησαν την Αγία ελεύθερη, για να ζήσει όπως θέλει.

Ο Απόστολος Παύλος διδάσκει την Αγία Θέκλα. 

Λεπτομέρεια από ελεφαντοστέινο βυζαντινό πλακίδιο. 

Φυλάσσεται στο Μουσείο του Λονδίνου. 

(Αρχείο Μανουήλ Τασούλα).

πηγή

Μετά την απελευθέρωση της Αγίας και αφού πέρασε αρκετός καιρός, πήγε στα Μύρα και βρήκε τον Παύλο και από εκεί γύρισε πάλι στο Ικόνιο και με την γνώμη του Παύλου, άρχισε να διδάσκει το Ευαγγέλιο στους άπιστους.

Επειδή έβλεπε την μητέρα της ότι δεν πίστευε στα λόγια του Ευαγγελίου, για αυτό την άφησε και πήγε στην Αντιόχεια, στον τάφο που βρήκε προηγουμένως τον Απόστολο Παύλο μαζί με τον Ονησιφόρο, τον προσκύνησε και πήγε στην Σελεύκεια του Καλύκαδνου.

Βγήκε ένα μίλι έξω, ανέβηκε στο βουνό Καλαμών και μόνασε για αρκετά χρόνια μέσα σε ένα σπήλαιο το οποίο βρισκόταν στην παλαιά νεκρόπολη της πόλης, ψηλότερα από τον τάφο του τοπικού ήρωα Σαρπηδόνιου, που λατρευόταν μαζί με τον Απόλλωνα, ιδιαίτερα εξαιτίας των ιαματικών του ιδιοτήτων, αλλά χαμηλότερα από το ιερό της Αθηνάς Κανήτιδος, προστάτιδας της πόλης.

Η Αγία Θέκλα στο σπήλαιο του Αποστόλου Παύλου

στην Έφεσο, νωπογραφία του 5ου - 6ου αιώνα. 

(Αρχείο Μανουήλ Τασούλα).

πηγή

Εκεί η Αγία Θέκλα δέχτηκε πολλές ενοχλήσεις από τους δαίμονες, επιδόθηκε όμως αμέσως στο χριστιανικό κήρυγμα ενώ η φήμη της εξαπλώθηκε γρήγορα και άρχισε να συγκεντρώνει γύρω της πλήθη, που ήθελαν να την ακούσουν ή να γιατρευτούν.

Έγινε γνωστή σε όλους για τις αρετές και τα θαύματά της και προσέλκυσε πολλές γυναίκες, ευγενείς και αρχόντισσες, να την μιμηθούν στην άσκηση.

Επειδή δε η Αγία φαινόταν σε όλους άμισθος γιατρός του σώματος και της ψυχής, οι γιατροί της Σελεύκειας την φθονούσαν και για αυτό έστειλαν μερικούς νέους να την ατιμάσουν και η Αγία όταν τους είδε να ορμούν κατά πάνω της ξεδιάντροπα, επικαλέστηκε την βοήθεια του Θεού και τότε, ως εκ θαύματος, άκουσε θεία φωνή να της λέει να μπει μέσα σε μια πέτρα, η οποία σχίστηκε γι’ αυτήν και εκεί αναπαύτηκε για πάντα κοντά στον Θεό, σε ηλικία 90 χρόνων.

Οι κάτοικοι της Σελεύκειας έχτισαν προς τιμήν της Εκκλησία και αναφέρεται ότι σε περιπτώσεις λοιμών ολόκληρη η πόλη πραγματοποιούσε λιτανείες προς τον ιερό τόπο της Αγίας.

Τον 5ο αιώνα ο Αυτοκράτορας Ζήνων, ίσως ως ένδειξη ευγνωμοσύνης για τη βοήθεια που του παρέσχε η Αγία στον πόλεμό του κατά του σφετεριστή Βασιλίσκου, μεγάλωσε και λάμπρυνε την εκκλησία αυτή, που σήμερα είναι γνωστή με το όνομα Meriamlık, δηλαδή εκκλησία της Μαρίας ή συνεκδοχικά, της Παρθένου.

Η μνήμη της Αγίας Ισαποστόλου Θέκλας εορτάζεται από την Εκκλησία μας στις 24 Σεπτεμβρίου.