ΤΑ ΆΦΘΑΡΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΩΝ ΚΤΗΤΟΡΩΝ ΤΗΣ ΜΟΝΗΣ ΒΑΡΛΑΑΜ, ΣΤΑ ΜΕΤΕΩΡΑ.

Πρόκειται από δεξιά για το δεξί χέρι του Οσίου Νεκταρίου και το αριστερό χέρι του Οσίου Θεοφάνους με άφθαρτο το δέρμα επί των αγίων οστών τους και φυλάσσονται στη Ιερά Μονή Βαρλαάμ στα Μετέωρα της οποίας είναι Κτήτορες.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Στην Ορθόδοξη Εκκλησία αποδίδουμε στα Αγία λείψανα τιμή και ευλαβική προσκύνηση, η όποια όμως δεν αποτελεί λατρευτική προσκύνηση η λατρεία. Τούτο γιατί κανείς ποτέ ορθόδοξος χριστιανός δεν ταύτισε στη σκέψη του τα τίμια λείψανα με «θεούς». Μακαριστός π. ΑΝΤΩΝΙΟΣ ΑΛΕΒΙΖΟΠΟΥΛΟΣ (ΕΓΧΕΙΡΙΔΙΟΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΠΑΡΑΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΩΝ ΟΜΑΔΩΝ).

Οι Όσιοι αυτάδελφοι Θεοφάνης και Νεκτάριος,
Κτήτορες της Μονής Βαρλαάμ.
Τοιχογραφία του 16ου αιώνα στην Μονή Βαρλαάμ.
πηγή

Οι Άγιοι αυτάδελφοι ιερομόναχοι Νεκτάριος και Θεοφάνης ήταν γέννημα και θρέμμα του αρχοντικού οίκου των Αψαράδων στα Ιωάννινα και αρχικά το επώνυμο τους ξεκίνησε ως Οψαράς και σημαίνει τον ιχθυοπώλη, από το όψον – οψάριον – ψάρι.

Γεννήθηκαν στα Ιωάννινα κατά τα τέλη του 15ου αιώνα  και οι ίδιοι ξεκινούν την αυτοβιογραφία τους από την στιγμή που αφιερώθηκαν στον Θεό, χωρίς να κάνουν καμία απολύτως μνεία για την αρχοντική καταγωγή τους, την ανατροφή, την μόρφωση ή ακόμη και την περιουσία τους. 

Οι γονείς τους και οι τρεις αδελφές τους ενδύθηκαν και αυτοί το μοναχικό σχήμα και κατοικούσαν σε κάποιο κελλί κοντά στο χωριό του νησιού ενώ το όνομα της τρίτης αδελφής των Οσίων, πιθανότατα να είναι Μαγδαληνή.

Οι δύο αυτοί αδελφοί, Νεκτάριος και Θεοφάνης, οι Αψαράδες, έλαβαν μια αξιόλογη για την εποχή τους παιδεία στην περίφημη μονή των Φιλανθρωπηνών επί ηγουμένου Μακαρίου Φιλανθρωπηνού, όμως τα πλούτη, η δόξα, η ικανή μόρφωση στάθηκαν αδύνατα να νικήσουν την θεϊκή τους αγάπη. 

H Μoνή Τιμίου Προδρόμου Νήσου Ιωαννίνων.
πηγή

Σε πολύ νεαρή ηλικία, κατέφυγαν στον μοναχισμό ξεκινώντας από τα Γιάννενα περιεβλήθησαν κατά το 1495 από κάποιον Όσιο γέροντα, Σάββα που έμειναν κοντά του δέκα ολόκληρα χρόνια, στο ασκητήριο του Τιμίου Προδρόμου της νήσου των Ιωαννίνων μέχρι την κοίμησή του, στις 9 Απριλίου 1505. 

Μετά την κοίμηση του πνευματικού τους πατέρα πήγαν στο Αγιο όρος και εκεί έγιναν δεκτοί από τον πρώην Οικουμενικό Πατριάρχη Νήφωνα Β’, ο οποίος μόναζε στη μονή Διονυσίου μετά από την Τρίτη εκλογή του το 1502. 

Κατά το διάστημα της σύντομης παραμονής τους στη μονή Διονυσίου ζήτησαν και έλαβαν από τον Πατριάρχη Νήφωνα, «όρο και κανόνα μοναχικής καταστάσεως» ενώ γύρισαν στο κελλί τους, στο νησί των Ιωαννίνων μετά από προτροπή του όμως το βρήκαν κατειλημμένο από κάποιους κοσμικούς και κατέφυγαν στα ενδότερα μέρη του νησιού. 

Οι κτήτο­ρες της μο­νής Βαρλαάμ.
Τοιχογραφία στο Καθολικό της Μονής
πηγή

Εκεί βρήκαν κάποιο άλλο μισο - ερειπωμένο και έρημο ησυχαστήριο, αφιερωμένο στον Άγιο Παντελεήμονα που ήταν κτισμένο σε μια σπηλιά, επάνω από τη λίμνη, που τα νερά της είχαν εισχωρήσει μέσα στην κοιλότητα του βράχου σχηματίζοντας μια πελώρια «Γούβα», όπως τοπικά ονομαζόταν.

Πριν πολλά χρόνια είχε αγιάσει στον τόπο αυτό, ένας περίφημος για την άσκησή του ερημίτης, ο Αντώνιος που δεκαοκτώ χρόνια είχε μείνει έγκλειστος στο κελλί και είχε προικισθεί από τον Θεό για την πολλή του καθαρότητα με διορατικό χάρισμα.

Αμέσως επισκέφθηκαν και έλαβαν από τον Μητροπολίτη Ιωαννίνων την ευλογία του και την έγγραφη άδεια του για την ανέγερση νέου ησυχαστηρίου ενώ για περισσότερη ασφάλεια ζήτησαν και την έγκριση του Οικουμενικού Πατριάρχου Παχωμίου Α’ και αυτός με ιδιόγραφο πατριαρχικό γράμμα του στήριξε τις προσπάθειές τους, ενισχύοντάς τους μάλιστα με τη διαβεβαίωση, όπως έκανε και ο Μητροπολίτης, ότι κανένας δεν θα τους εμπόδιζε στο θεάρεστο έργο τους.

Στους δυ­τι­κούς πεσ­σούς του καθολικού ι­στο­ρούν­ται οι 

κτή­το­ρες της μο­νής με τη μο­να­χι­κή τους πε­ρι­βο­λή,

α­ρι­στε­ρά κά­τω α­πό την Πα­να­γί­α ο Θε­ο­φά­νης, 

κρα­τών­τας, ό­πως συ­νη­θί­ζε­ται, και προ­σφέ­ρον­τας 

πε­ρί­τε­χνο ο­μοί­ω­μα του κτί­σμα­τός τους και δε­ξιά 

κά­τω α­πό το Χρι­στό ο Νε­κτά­ριος

πηγή φωτογραφίας: από τo εξώφυλλο βιβλίου με τίτλο 

"Βίος και Πολιτεία των οσίων Νεκταρίου και Θεοφάνους

των Αψαράδων" , του Δημήτριου Αγορίτσα

Αφού εξασφάλισαν την απαιτούμενη άδεια και έγκριση, προχώρησαν αμέσως στην ανέγερση ναού και στο κτίσιμο κελλιών και παρ όλες τις δυσκολίες το 1506/1507 ανήγειραν με προσωπικά τους έξοδα το ναό του Τιμίου Προδρόμου και μαζί με αυτόν, σε σύντομο χρονικό διάστημα, περατώθηκε και η ανέγερση των κελλιών και των λοιπών απαραίτητων οικοδομών.

Οι ιερομόναχοι Νεκτάριος και Θεοφάνης ήτανε κτήτορες ενός ακόμα μοναστηριού. 

Μετά την ανέγερση της μονής του Τιμίου Προδρόμου στο νησί, ανήγειραν για τις αδελφές τους και τους γονείς τους το μοναστικό ησυχαστήριο του Αγίου Νικολάου Λεπενού που με την διαθήκη τους κληροδοτήθηκε στην ιερά μονή Βαρλαάμ. 

Η πορεία τους συνεχίστηκε με δοκιμασίες και διωγμούς από τους εκκλησιαστικούς και κοσμικούς άρχοντες του τόπου, που για λόγους τους οποίους, όπως αναφέρουν στην αυτοβιογραφίες τους, δεν θέλησαν να κοινοποιήσουν και τους ήλθε στο νου τους η συμβουλή του Αγίου Νήφωνος, που τους είχε πει: «Όταν καταλάβη υμάς πειρασμός, μη αντιστήτε αυτώ, αλλά αναχωρήσατε εν μοναστηρίω και ειρηνεύσετε».

Οι κτήτο­ρες της μο­νής Βαρλαάμ.
Σύγχρονη εικόνα των Αγίων.
πηγή

Μετά από τέσσερα περίπου χρόνια παραμονής τους στα Ιωάννινα εγκατέλειψαν οριστικά πια τη νεόκτιστη μονή τους και μετέβησαν κατά το 1510/11 στους μετεωρίτικους βράχους αναζητώντας εκεί τη νέα εστία για την ασκητική τους τελείωση.

Εκεί τους δόθηκε από τους πατέρες της Σκήτης του Μεγάλου Μετεώρου ο στύλος του Ιερού Προδρόμου όπου και παρέμειναν για επτά χρόνια.

Η στενότητα όμως του βράχου και το ανθυγιεινό κλίμα από τους δυνατούς ανέμους δεν τους επέτρεψε να παραμείνουν περισσότερο εκεί και στράφηκαν στην αναζήτηση καταλληλότερου χώρου που τους είλκυσε περισσότερο ένας πλατύς και ευάερος λίθος, ησυχαστικός και αρκετά ευρύχωρος, κατάλληλος για κατοικία, ο οποίος ονομαζόταν του Βαρλαάμ, από τον πρώτο ερημίτη – οικιστή, που σκαρφάλωσε και εγκαταβίωσε στην απάτητη αυτή κορυφή που ήταν ολοκληρωτικά έρημος και ακατοίκητος πριν από πολλά χρόνια. 

Οι δύο Όσιοι ανέβηκαν και εγκαταστάθηκαν με την άδεια του Μητροπολίτου Λαρίσης Βησσαρίωνος και του τότε καθηγουμένου της ιεράς μονής του Μεγάλου Μετεώρου τον Οκτώβριο του 1517/18 και αμέσως άρχισαν τις οικοδομικές τους εργασίες αφού δεν σώζονταν τίποτε από τα παλαιότερα κτίσματα. 

Η Μονή Βαρλαάμ
πηγή

Αφού έκτισαν μερικά πρόχειρα κελλιά για κατοίκηση, πρώτη τους δουλειά ήταν να ανεγείρουν τον τέλεια ερειπωμένο ναό αφού από το παλαιό εκκλησάκι, που ο ερημίτης Βαρλαάμ είχε αφιερώσει στους Αγίους Τρεις Ιεράρχες, σώζονταν μόνο μερικά ετοιμόρροπα τμήματα από το Άγιο Βήμα, που εξυπηρετούσαν τις θρησκευτικές τους ανάγκες για αρκετό καιρό.

Με ανεξάντλητους σωματικούς κόπους και ταλαιπωρίες, με την αμέριστη συμπαράσταση των Οσίων υποτακτικών τους, Βενεδίκτου και Παχωμίου, οι οποίοι ήταν από την αρχή μαζί τους και με τη Χάρη του Θεού προχώρησαν στην εκ βάθρων ανέγερση του ναού.

Για περισσότερα από τριάντα χρόνια φύλαξαν την ακολουθία των θείων ύμνων και προσευχών, την ολονύκτια αγρυπνία των Κυριακών, καθώς και κάθε άλλης δεσποτικής εορτής ή και μνήμης μεγάλου Αγίου, ενώ κατά τις υπόλοιπες ημέρες της εβδομάδος το ήμισυ της νυκτός το είχαν αφιερώσει στη δοξολογία του Θεού ενώ η καθημερινή τους δίαιτα ήταν υπερβολικά ασκητική και αδιάπτωτη.

Το 1542 θεμελίωσαν το ναό των Αγίων Πάντων και στις 17 Μαΐου του 1544, ημέρα Σάββατο, την ενάτη βυζαντινή ώρα ο Ιερός ναός των Αγίων Πάντων ολοκληρώθηκε.

Η Μονή Βαρλαάμ
πηγή

Εν τω μεταξύ, ο Όσιος Θεοφάνης είχε ήδη δέκα μήνες ασθενής στο κρεβάτι και εξαντλημένος από την ασθένειά του βρισκόταν στα πρόθυρα του θανάτου του και ενώ όλοι οι συμπαραστεκόμενοι αδελφοί και πατέρες γύρω του έκλαιγαν και θρηνούσαν και με μάτια δακρυσμένα έψελναν τον κατανυκτικό Παρακλητικό Κανόνα, έγινε ένα θαύμα. 

Ένα υπέρλαμπρο και διαυγέστατο αστέρι είχε σταθεί πάνω από το κελί του Οσίου, καταλάμποντάς το με υπερκόσμιο φως και με την δύση του ηλίου η ψυχή του Οσίου Θεοφάνους μετέστη το 1444 στις αιώνιες μονές και ταυτόχρονα έσβησε και το υπερφυσικό αστέρι, σημείο της αμέτρητης δόξας που τον περίμενε στην ουράνια πολιτεία και έξι χρόνια αργότερα, δεύτερη ημέρα της Διακαινησίμου, στις 7 Απριλίου 1550, αναπαύθηκε και ο Όσιος Νεκτάριος. 

Ο τάφος τους και τα άγια λείψανά τους, το δεξί χέρι του Οσίου Νεκταρίου και το αριστερό χέρι του Οσίου Θεοφάνους με άφθαρτο το δέρμα επί των αγίων οστών τους, αποτελούν πηγή δυνάμεως για τους αδελφούς της μονής και τους ευλαβείς προσκυνητές.

Η μνήμη των Αγίων αυταδέλφων, ιερομονάχων Νεκταρίου και Θεοφάνους Αψαράδων τιμάται από την Εκκλησία μας στις 17 Μαίου.

ΟΙ ΤΙΜΙΕΣ ΚΑΡΕΣ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΚΤΗΤΟΡΩΝ ΤΗΣ ΜΟΝΗΣ ΜΕΓΑΛΟΥ ΜΕΤΕΩΡΟΥ.

πηγή

Από δεξιά είναι η Τιμία Κάρα του Αγίου Ιωάννη - Ιωάσαφ Ούρεση Παλαιολόγου και αριστερά του Αγίου Αθανασίου του Μετεωρίτη που φυλάσσονται στην Ιερά Μονή Μεγάλου Μετεώρου της οποίας είναι Κτήτορες.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Στην Ορθόδοξη Εκκλησία αποδίδουμε στα Αγία λείψανα τιμή και ευλαβική προσκύνηση, η όποια όμως δεν αποτελεί λατρευτική προσκύνηση η λατρεία. Τούτο γιατί κανείς ποτέ ορθόδοξος χριστιανός δεν ταύτισε στη σκέψη του τα τίμια λείψανα με «θεούς».Μακαριστός π. ΑΝΤΩΝΙΟΣ ΑΛΕΒΙΖΟΠΟΥΛΟΣ (ΕΓΧΕΙΡΙΔΙΟΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΠΑΡΑΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΩΝ ΟΜΑΔΩΝ).

Οι κτίτορες της Ιεράς Μονής Μεγάλου Μετεώρου.
όσιος Αθανάσιος και όσιος Ιωάσαφ.
Τοιχογραφία στο νάρθηκα του καθολικού.

Ο Άγιος Αθανάσιος ο Μετεωρίτης γεννήθηκε στη Νέα Πάτρα, τη σημερινή Υπάτη της Φθιώτιδος περίπου το 1302.

Το βαπτιστικό όνομα ήτανε Ανδρόνικος και έμεινε ορφανός μικρός ενώ ο ζήλος του για μάθηση τον έκανε να κάθεται έξω από τα σχολεία να ακούει τα μαθήματα και επειδή δεν είχε τα απαιτούμενα έξοδα για τους δασκάλους του, βλέποντας εκείνοι «το πρόθυμον και ευπάρεδρον, εδίδασκον αυτόν και δίχα μισθού». 

Μετά την κατάληψη της Υπάτης από τους Καταλανούς  το 1319, κατέφυγε στη Θεσσαλονίκη από εκεί στο Αγιο όρος, μετά στην Κωνσταντινούπολη, όπου γνώρισε τον περίφημο Γρηγόριο τον Σιναΐτη, αργότερα πήγε στην Κρήτη και στα 30 του χρόνια, ξαναγύρισε για να μείνει στο Όρος. 

Διέμεινε σε μια περιοχή που ανήκει στην Μονή Ιβήρων και οι πατέρες Γρηγόριος ο Πολίτης και Μωυσής του μετέδωσαν το μοναχικό και αγγελικό σχήμα και εκάρη έτσι μοναχός ενώ από Ανδρόνικος ονομάσθηκε Αθανάσιος το 1332 και ασκήτευσε κοντά στη σκήτη του Μαγουλά, στη θέση Μηλέα. 

Οι κτίτορες της Ιεράς Μονής Μεγάλου Μετεώρου.
όσιος Αθανάσιος και όσιος Ιωάσαφ, φορητή εικόνα.

Οι συχνές επιδρομές των πειρατών ανάγκασαν τον Αθανάσιο μαζί με τον Γέροντά του Γρηγόριο και τον μοναχό Γαβριήλ, να φύγουν από το Όρος αναζητώντας νέο ησυχαστικό τόπο. 

Αφού πρώτα πήγανε στην Σκήτη Βεροίας κατά το 1340 αναχώρησε για τους Σταγούς - Καλαμπάκα και εκεί στην κορυφή του μεγαλύτερου βράχου, μαζί με τον όσιο Ίωάσαφ, ίδρυσε την πρώτη κοινοβιακή μονή, στα αγιορείτικα πρότυπα προς τιμή της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος και της Θεοτόκου. 

Στα τελευταία του έτη αποσύρθηκε σε σπήλαιο του βράχου, που σώζεται μέχρι και σήμερα, όπου «αμερίμνως ο γέρων ησύχαζεν»  και αφού έζησε 78 ετών, απεβίωσε ειρηνικά το 1383 ή κατά άλλους το 1373 ενώ όταν μετά ο τάφος του ανοίχτηκε, που μόνος του τον είχε ανοίξει, ευωδίασε.

Ο Όσιος Ιωάσαφ, ήταν ο Σερβοέλληνας κυρίαρχος της Θεσσαλίας από το 1372, με το κατά κόσμον όνομα Ιωάννης Ουρός Παλαιολόγος, γιος του Συμεών και μετά το 1383 ήτανε επικεφαλής της μοναστικής αδελφότητας των Μετεώρων ενώ το 1390 ίδρυσε την Ιερά Μονή της Υψηλοτέρας που είναι σήμερα ερειπωμένη.

Η μονή Μεγάλου Μετεώρου.
πηγή

Όταν παρέδωσε την εξουσία της Θεσσαλίας στο συγγενή του Αλέξιο Άγγελο Φιλανθρωπηνό, αποσύρθηκε στα Μετέωρα όπου γνωρίστηκε με τον Αγιο Αθανάσιο και έγινε αφοσιωμένος μαθητής του με το μοναχικό όνομα Ιωάσαφ ενώ λίγο πριν το θάνατο του ο Όσιος Αθανάσιος συμβούλεψε τα μέλη της αδελφότητάς του να αναγνωρίσουν τον Ιωάσαφ ως επόμενο αρχηγό τους, όπως και έγινε.

Ο όσιος Ιωάσαφ κοιμήθηκε το 1422 - 23 ως απλός μοναχός σε ένα μικρό κελλί τού Μεγάλου Μετεώρου, το όποιο αγάπησε και λάμπρυνε με πολλά έργα, μεγαλώνοντας το μικρό Καθολικό, πού το αγιογράφησε, συμπλήρωσε με απαραίτητες οικοδομές και αφιέρωσε κτήματα και χειρόγραφα. Ήταν ολόψυχα αφιερωμένος στο ιδεώδες τού μοναχικού βίου, ταπεινόφρων, υπάκουος, κοινοβιάτης μοναχός, ακούραστος ασκητής και για αυτό σεβαστός και αγαπητός απ΄ όλους.

Η μνήμη των Αγίων Αθανασίου του Μετεωρίτη και του Αγίου Αγίου Ιωάννη - Ιωάσαφ Ούρεση Παλαιολόγου τιμάται από τη εκκλησία μας στίς 20 Απριλίου.

Η ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΗ ΕΙΚΟΝΑ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΦΑΝΕΡΩΜΕΝΗΣ, ΣΤΟ ΦΑΝΑΡΙ.

πηγή

Φυλάσσεται στο αριστερό κλίτος στον Πατριαρχικό ναό του Αγίου Γεωργίου, στο Φανάρι της Κωνσταντινούπολης

Λεπτομέρεια της Εικόνας.
Τα πρόσωπα της Παναγίας και του Χριστού είναι
σχεδόν κατεστραμμένα

Σύμφωνα με την παράδοση, ή αχειροποίητη εικόνα προερχόταν από την περιώνυμη μονή του Μεγάλου Αγρού ή Σιγριανή, πού καταστράφηκε κατά την πρώτη δεκαετία του 14ου αιώνα.

Η Μονή του Μεγάλου Αγρού βρισκόταν, κοντά στο παράλιο χωριό Κουρσουμλί της επαρχίας Κυζίκου

Αφού χάθηκε η Εικόνα, φανερώθηκε μετά από υπόδειξη της ίδιας της Θεοτόκου, και τοποθετήθηκε στη μονή της Θεοτόκου Αχειροποιήτου και Φανερωμένης της Κυζίκου, που βρισκόταν μεταξύ Αρτάκης και Περάμου στην Μικρασιατική χερσόνησο της Κυζίκου και λειτουργούσε μέχρι το 1922. 

Η τιμή πού απέδιδαν οι Παλαιολόγοι στην εικόνα της Παναγίας της Κυζίκου καταγράφηκε από τον Ιωάννη Καντακουζηνό, όταν το 1328 ο Ανδρόνικος Γ προσκύνησε την αχειροποίητη εικόνα του ναού, πράξη πού δεν είναι δυνατόν να μη συσχετισθεί με την παραίτηση του Ανδρόνικου Β' και τον τερματισμό του εμφυλίου πολέμου: "Ύπο δε τον αυτόν χρόνον ό βασιλεύς εις Κύζικον επεραιώθη, άμα μεν την της θεομήτορος αχειροποίητον εικόνα, ή προς τον εν Ύρτακίω ναον ην, προσκυνήσων, άμα δε κατοψόμενος και τήν χώραν, ούπω πρότερον ίδών".

Τα ερείπια της ιστορικής Μονής της Παναγίας
Φανερωμένης στην Κύζικο

Στην εικόνα η Θεοτόκος παριστάνεται στον τύπο της Οδηγήτριας πού υποβαστάζει με το αριστερό της χέρι τον Χριστό ενώ αν και φέρει αργυρόχρυση επένδυση και τα πρόσωπα είναι φθαρμένα, χρονολογήθηκε στο 12ο αιώνα λόγο της μετωπικής στάσης των μορφών.

Ο ίδιος εικονογραφικός τύπος αποτέλεσε το πρότυπο για όλες τις παλαιολόγιες εικόνες, αφιερωμένες στην Παναγία Φανερωμένη ενώ δεν είναι τυχαίο που ο Μιχαήλ Η' Παλαιολόγος επέλεξε αυτή την εικόνα της για προπομπό της θριαμβευτικής εισόδου του στη Βασιλεύουσα το 1261, για να αναλάβει τον Θρόνο.

Όταν το 1922 οι Έλληνες εκδιώχθηκαν από τις πατρογονικές τους εστίες στην Μικρά Ασία, κατάφεραν και διέσωσαν την εικόνα, την οποία μετέφεραν στο Οικουμενικό Πατριαρχείο στην Κωνσταντινούπολη. 

Στην εικόνα, ένα φαρδύ χρυσοκέντητο στέφανο περιβάλλει την κεφαλή της Παναγίας, όπως και αυτή του Χριστού, τα στέφανα είναι διακοσμημένα με γαλάζιες και τιρκουάζ πέτρες από σμάλτο και τρία βαθυκόκκινα ρουμπίνια στο μέγεθος φουντουκιού, ένα στη κορυφή του στεφάνου, τα δύο στις άκρες δεξιά και αριστερά του προσώπου, στο ύψος των αυτιών, στολίζουν την κεφαλή της Παναγίας ενώ στα μέσα αυτών των αποστάσεων, δύο καταπράσινα σμαράγδια του ιδίου μεγέθους και όλα περιβάλλονται, κεντημένα κυκλικά, με διαμαντόπετρες.

Εδώ και μερικά χρόνια στις 23 Αυγούστου, στην απόδοση της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, τελείτε στα ερείπια της Μονής της Φανερωμένης Θεία Λειτουργία, προεξάρχοντος του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου. 

Η ΤΙΜΙΑ ΚΑΡΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΙΕΡΟΜΑΡΤΥΡΑ ΑΝΘΙΜΟΥ, ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΝΙΚΟΜΗΔΕΙΑΣ.

Φυλάσσεται στην Ιερά Μονή Αγίου Παύλου στο Άγιο Όρος.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Στην Ορθόδοξη Εκκλησία αποδίδουμε στα Αγία λείψανα τιμή και ευλαβική προσκύνηση, η όποια όμως δεν αποτελεί λατρευτική προσκύνηση η λατρεία. Τούτο γιατί κανείς ποτέ ορθόδοξος χριστιανός δεν ταύτισε στη σκέψη του τα τίμια λείψανα με «θεούς».Μακαριστός π. ΑΝΤΩΝΙΟΣ ΑΛΕΒΙΖΟΠΟΥΛΟΣ (ΕΓΧΕΙΡΙΔΙΟΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΠΑΡΑΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΩΝ ΟΜΑΔΩΝ).

 Άγιος Άνθιμος Νικομηδείας 

Τοιχογραφία τού 14ου αιώνα στον Ιερό Ναό τού Αγίου

Νικολάου Ορφανού στη Θεσσαλονίκη. 

πηγή

Ο Άνθιμος γεννήθηκε στην πόλη της Νικομήδειας, από ευσεβείς και ευγενείς γονείς, έζησε στα τέλη του 3ου αιώνα ενώ ο Ευσέβιος Καισαρείας δεν αναφέρει το έτος και την ημερομηνία γέννησης του Ἀνθιμου όμως στο μαρτυρολόγιο Geronimo (Martyrologium Hieronymianum), αναφέρεται ως ημερομηνία γέννησης του η 27η Απριλίου, άγνωστης χρονιάς. 

Όταν κοιμήθηκε ο τότε Επίσκοπος Νικομήδειας Κύριλλος οι κάτοικοι της Νικομήδειας μαζί με τους Κληρικούς της Εκκλησίας απεφάσισαν ομόφωνα να αναδείξουν Επίσκοπο τους Άνθιμο όπως και έγινε. 

Όταν επέστρεψε ο Μαξιμιανός νικητής από τον πόλεμο εναντίον των Αιθιόπων, διέταξε αμέσως όλους να συγκεντρωθούν στην Νικομήδεια, για να θυσιάσουν στους θεούς του και κηρύχθηκε τότε ένας βαρύτατος και μέγιστος διωγμός κατά των χριστιανών που δεν το έκαναν. 

Την νύκτα των Χριστουγέννων, Ιεράρχης Άνθιμος εόρταζε μαζί με όλους τους χριστιανούς την Γέννηση του Χριστού στην εκκλησία της Νικομήδειας και όταν το άκουσε αυτό ο Μαξιμιανός διέταξε να ανάψουν αμέσως ξύλα γύρω από την Εκκλησία, για να καούν όλοι οι χριστιανοί που ήταν μέσα  σε αυτήν.

 Άγιος Άνθιμος Νικομηδείας 

Τοιχογραφία σε μετάλλιο τού 1167 στον Ιερό Ναό τού 

Αγίου Γεωργίου στην παλιά Lodoga, στην περιοχή 

olkhov του Λένινγκραντ. 

πηγή

Μέσα στην εκκλησία, αντιλήφθηκαν οι χριστιανοί τις φωτιές από έξω και έψαλλαν την υμνωδία των Αγίων Τριών Παίδων, επικαλούμενοι όλη την Κτίση προς υμνωδία και δοξολογία του Θεού όμως κατακάησαν οι οποίοι ήταν περίπου είκοσι χιλιάδες, όμως ο Άγιος Άνθιμος δεν κάηκε, αλλά διαφυλάχθηκε αβλαβής από την θεία χάρη και αναχώρησε για την Σμύρνη.

Ο Μαξιμιανός στέλνει είκοσι έφιππους στρατιώτες, στη Σμύρνη για να τον συλλάβουν και να τον φέρουν ενώπιόν του οι οποίοι τον βρίσκουν εκεί και χωρίς να τον γνωρίζουν, ρωτούσαν τον ίδιο τον Άνθιμο περί του Ανθίμου, ποιος είναι και σε ποιο μέρος της Σμύρνης κατοικούσε. 

Ο Άγιος Άνθιμος αφού τους φιλοξένησε και παρέθεσε σε αυτούς δείπνο, έπειτα τους είπε, ότι ο ίδιος είναι ο Άνθιμος. 

Οι στρατιώτες έμειναν εκστατικοί, δεν μπορούσαν κάν να τον αντικρύσουν σκεπτόμενοι βαθειά αφ’ ενός μεν την τράπεζα, το δείπνο και την φιλοξενία, αφ’ ετέρου δε για ποιο σκοπό στάλθηκαν και για ποιο σκοπό πρόκειται να τον φέρουν ενώπιον του Μαξιμιανού ενώ θαύμασαν την φιλαλήθειά του και τον προέτρεπαν μάλιστα να φύγει από εκεί λέγοντάς του: «Σε μας είναι αρκετό να απολογηθούμε και να πούμε, ότι σε όλη την Νικομήδεια τον ζητήσαμε, αλλά δεν μπορέσαμε να τον βρούμε». 

Το Μαρτύριο τού Αγίου Ανθίμου.

Τοιχογραφία ( Fresco.) τού  έτους 1721

στην Ιερά Μονή  Βατοπεδίου Αγίου Όρους. 

πηγή

Ο Άνθιμος όμως, που πάντα δίδασκε και προέτρεπε όλους να έχουν την αλήθεια στην καρδιά τους, δεν ανεχόταν να πούνε ψέμα γι αυτόν, άλλωστε διψούσε τον θάνατο υπέρ του Χριστού, και έτσι ανεχώρησε μαζί τους. 

Ενώ βάδιζαν στο δρόμο τους έδωσε πολλές ευσεβείς συμβουλές, τους δίδαξε περί των μελλόντων αγαθών, εξαφάνισε κάθε ασεβή λογισμό από μέσα τους και αφού προετοίμασε την ψυχή τους για να δεχθούν τις θείες επαγγελίες του Ιερού Ευαγγελίου. 

Ακόμη, διαβάζει τις ευχές και όταν έφθασαν σε κάποιο ποτάμι τους βαπτίζει, και κατόπιν πάλι συνέχισαν την οδοιπορία τους, μέχρι ότου έφθασαν στην πόλη.

Ο βασιλέας όταν αντίκρισε τον Άνθιμο του λέει: «Συ είσαι ο λεγόμενος Άνθιμος, ο οποίος έχει πλανηθεί στην πίστη του Χριστού, που ως απλός και ευκολόπιστος άνθρωπος απατήθηκες, και εκτοξεύεις χιλιάδες ύβρεις εναντίον των δικών μας θεών;» και του ζητά να θυσιάσει στους δικούς του Θεούς ειδάλλως θα τον βασανίσει φρικτά και μάλιστα του δείχνει τα εργαλεία των βασανιστηρίων.

Το Μαρτύριο τού Αγ. Ανθίμου και Η Οσία Φοίβη 

η διακόνισσα. Μηνολόγιο 2 - 5  Σεπτεμβρίου τού 

14ου αιώνα, βρίσκεται στην Bodleian Βιβλιοθήκη 

(Bodleian Library) στην Οξφόρδη της Αγγλίας, 

πηγή

Ο Άνθιμος του απαντά: «Γιατὶ μοῦ τὰ δείχνεις; Γιὰ νὰ μὲ φοβίσεις; Αὐτὰ ἂς τὰ φοβοῦνται ἐκεῖνοι, γιὰ τοὺς ὁποίους ἡ παροῦσα ζωὴ εἶναι μόνο ἡδονὴ καὶ τὴν στέρησή της θεωροῦν μεγάλη ἀπώλεια. 

Ἀλλὰ σὲ μένα, ὅπως καὶ σὲ κάθε χριστιανό, αὐτὰ δὲν ἀσκοῦν καμιὰ γοητεία. Τὸ σῶμά μου εἶναι πρόσκαιρο καὶ εὐτελές, ποὺ μόνη ἀξία ἔχει, ὅταν ἁγιασθεῖ διὰ τοῦ Χριστοῦ καὶ δοθεῖ εἰς τὴν κατὰ Χριστὸν ζωή. 

Ἑπομένως, τιμωρίες καὶ βάσανα εἶναι γιὰ μένα πιὸ ποθητὰ ἀπὸ τοῦ νὰ ἀρνηθῶ τὸν Σωτῆρα μου». 

Ο Μαξιμιανός τότε διατάζει να στρωθεί στο έδαφος όστρακο και να τον απλώσουν γυμνό επάνω σε αυτό και να τον δέρνουν με ράβδους ώστε, με τις πληγές από τα ραβδίσματα από πάνω και με στρωμένα από κάτω όστρακα να αισθανθεί η ψυχή του διπλάσιο πόνο. 

Ο Άνθιμος όμως δεν απελπίστηκε και παρακαλούσε τον Κύριο λέγοντας. «Ευχαριστώ σοι, Δέσποτα Βασιλεύ των αιώνων, ότι περιέζωσάς με δύναμιν εξ ύψους, και τους εχθρούς μου έδωκας μοι νώτον, και τους μισούντας με εξωλόθρευσας, και συνεπόδισας πάντας τους επανισταμένους επ’ εμέ υποκάτω μου». 

Το Μαρτύριο τού Αγίου Ανθίμου.

Τοιχογραφία ( Fresco.) τού  1547 στην Ιερά 

Μονή  Διονυσίου Αγίου Όρους. 

¨Εργο τού Τζώρτζης (Ζώρζης) Fuca.

πηγή

Τότε ο Μαξιμιανός επινοεί και άλλα βασανιστήρια και διατάζει να κάψουν χάλκινες περικνημίδες και να τις βάλουν στα πόδια του όμως και πάλι ο Άνθιμος δεν αισθανόταν καθόλου πόνο ούτε σημάδια είχε στα πόδια του και ο Μαξιμιανός απορούσε, όμως από την απιστία του νόμιζε ότι αυτά ήταν μαγικά του κόλπα. 

Κατόπιν διατάζει να δέσουν τον Μάρτυρα πάνω σε τροχό και να τον περιστρέφουν συνεχώς, συγχρόνως δε με λαμπάδες και φωτιά να κατακαίουν τις σάρκες του και έτσι να διαλύονται όμως ο τροχός όσο και να προσπαθούσαν οι δήμιοι δεν γυρνούσε για το μαρτύριο και εξοργισμένος ο Μαξιμιανός διατάζει τον αποκεφαλισμό του Ανθίμου. 

Ο Άνθιμος αφού προσευχήθηκε για τελευταία φορά, και την ώρα που προσευχόταν στο Θεό του έκοψαν την μακαρία του κεφαλή την τρίτη του μηνός Σεπτεμβρίου κατά το έτος 304. 

Η μνήμη του τιμάται από την Εκκλησία μας στις 3 Σεπτεμβρίου.

ΤΑ ΙΕΡΑ ΛΕΙΨΑΝΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΑΝΘΙΜΟΥ ΤΗΣ ΧΙΟΥ.

πηγή

Φυλάσσονται στην Ιερά Μονή της Παναγίας Βοήθειας, στην Χίο, της οποίας είναι Κτήτορας.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Στην Ορθόδοξη Εκκλησία αποδίδουμε στα Αγία λείψανα τιμή και ευλαβική προσκύνηση, η όποια όμως δεν αποτελεί λατρευτική προσκύνηση η λατρεία. Τούτο γιατί κανείς ποτέ ορθόδοξος χριστιανός δεν ταύτισε στη σκέψη του τα τίμια λείψανα με «θεούς».Μακαριστός π. ΑΝΤΩΝΙΟΣ ΑΛΕΒΙΖΟΠΟΥΛΟΣ (ΕΓΧΕΙΡΙΔΙΟΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΠΑΡΑΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΩΝ ΟΜΑΔΩΝ).

Ο Άγιος Άνθιμος της Χίου, κατά κόσμον Αργύριος Βαγιάνoς.
Εικόνα του Αγίου στην Ιερά Μονή Παναγίας Βοήθειας της Χίου
της οποίας είναι ιδρυτής και Κτήτορας.
πηγή

Ο Άγιος Άνθιμος (κατά κόσμον Αργύριος Βαγιάνoς) γεννήθηκε στα Λειβάδια της Χίου, στις 1 Ιουλίου του 1869, οι γονείς του ονομαζόταν Κωνσταντίνος και είχε άλλα δύο αδέρφια, τον Νικόλαο και την Καλλιόπη, η οποία κάποια στιγμή έγινε μοναχή και μετονομάσθηκε σε Καλλινίκη.

Η εποχή που έζησε ο Άγιος ήταν πολύ δύσκολη, οι σφαγές τον Τούρκων μόλις είχαν κοπάσει και οι συνθήκες εμπόδιζαν τα φτωχά παιδιά να σπουδάσουν, έτσι ο Άγιος δεν έμαθε γράμματα αλλά έμαθε την τέχνη του υποδηματοποιού από μικρός. 

Όταν έγινε έφηβος συνδέθηκε με τον Μοναχό Παχώμιο (τον Άγιο Παχώμιο τον Χίο) που ήταν ο ιδρυτής της Ιερά Μονής του Αγίου Κωνσταντίνου και της Σκήτης των Αγίων Πατέρων που βρίσκονταν στο Προβάτειο Όρος και επίσης υπήρξε και Γέροντας τού Αγίου Νεκταρίου Πενταπόλεως, του εν Αιγίνῃς. 

Αφορμή της γνωριμίας του με τον Παχώμιο αλλά και για να ακολουθήσει την μοναχική οδό υπήρξε η επίσκεψή του στη Σκήτη των Αγίων Πατέρων της Χίου για την επισκευή μιας ιδιόκτητης εικόνας της Παναγίας, οικογενειακό κειμήλιο του Ανθίμου.

Η Τιμία Κάρα του Αγίου Άνθιμου της Χίου.
πηγή

Η Θαυματουργή εικόνα της Παναγίας Βοήθειας.
Ηταν οικογενειακό κειμήλιο του Αγίου Ανθίμου
του εν Χίου και φυλάσσεται στην ιερά Μονή
Παναγίας Βοήθειας στην Χίο.
πηγή

Ο Αργύριος εκάρη μικρόσχημος μοναχός σε ηλικία 20 χρόνων από τον Παχώμιο και μετονομάσθηκε σε Άνθιμο όμως υπέφερε από σοβαρές στομαχικές διαταραχές και έτσι, πήρε ευλογία να γυρίσει στο πατρικό του σπίτι μέχρι να αναρρώσει και εκεί έκτισε ένα κελλάκι στα πατρικά του κτήματα. 

Τα έσοδα από την εργασία ως  υποδηματοποιού, τα διέθετε έτσι ώστε να συντηρούνται όχι μόνο οι γέροντες γονείς του αλλά και οι συνάνθρωποι του που αντιμετώπιζαν διάφορα προβλήματα. 

Τὸ 1905 ο Γέροντας Παχώμιος κοιμήθηκε και ο διάδοχός του, ο Ιερομόναχος Ανδρόνικος που γνώριζε την πορεία του Άνθιμου, στην ηλικία των σαράντα ετών, το 1909, τον κάνει μεγαλόσχημο Μοναχό.

Τα θαύματα που επιτελούσε η εικόνα της Παναγίας που είχε ο Άνθιμος βοηθούσαν τα πλήθη των πιστών που συνέρρεαν στο ασκητήριό του και ζητούσε να γίνει ιερέας, αλλά ο Μητροπολίτης Ιερώνυμος Γοργίας δεν ενέκρινε την χειροτονία του, επειδή ο Άνθιμος δεν γνώριζε πολλά γράμματα. 

Από Θεία Οικονομία, ο Άγιος Άνθιμος πήγε στο Αδραμύττι της Σμύρνης το 1910 για να μάθει τα πρώτα γράμματα, με την βοήθεια της πρώτης του ξαδέλφης Λουκίας Διωματάρη. Ο σύζυγος της Λουκίας, προύχοντας Στέφανος Διοματάρης, βάλθηκε να του μάθει γράμματα για να μπορεί να διαβάζει το Ευαγγέλιο και δάσκαλό του προσέλαβε τον έμπειρο Καρακατσάνη. 

Ο Άγιος Άνθιμος προσευχόμενος στην εικόνα τις Παναγίας

[από το βιβλίο Ο Άγιος Άνθιμος της Χίου ο θαυματουργός:

βίος - θαύματα - διδαχές 1869-1960,

Mοναχού Θεοκλήτου Διονυσάτου, I.M.Παναγία Βοήθεια, Χίος]

πηγή

Η προετοιμασία κράτησε αρκετούς  μήνες και έπειτα, η οικογένεια Διοματάρη και ο Άνθιμος πήγαν στην Σμύρνη όπου με εντολὴ του Μητροπολίτη Εφέσου, ο μοναχός Άνθιμος χειροτονήθηκε στην Σμύρνη ιερέας, απο τον βοηθὸ Επίσκοπο Δηλανά.

Το 1911 και μετέβη στο Άγιον Όρος και αργότερα επιστρέφει στην Χίο και τοποθετείται ιερέας στο Λεπροκομείο που εκεί φάνηκε και το μεγαλείο του αφού συμπαρευρισκόταν,  συνέτρωγε, συνομιλούσε με τους λεπρούς και τους κοινωνούσε των Αχράντων Μυστηρίων αλλά και κατέλυε μετά την Θεία Λειτουργία.

Μέσα σε εκείνη την ατμόσφαιρα στην ηλικία πλέον των 60 ετών οραματίζεται την ίδρυση μιάς Μονής, για να στεγάσει πρόσφυγες καλόγριες προερχόμενες από την Μικρά Ασία αλλά και την Θαυματουργή εικόνα της Παναγίας Βοήθειας που είχε στην κατοχή του.

Αρχικά κατέφυγε στον τόπο καταγωγής του, στα Καρδάμυλα, στη θέση Πέρα Παναγιά, όμως ο τότε Επίσκοπος Καρδαμύλων, Βολισσού, Ψαρών και Οινουσσών, Ιωακεὶμ Στρουμπής αρνήθηκε και υπέβαλε νέα αίτηση στις 6 Ιουνίου τού 1927 στον Μητροπολίτη Χίου Ιερώνυμο Γοργία που αρχικά και αυτός αρνήθηκε όμως τελικά, μὲ τις πιέσεις μεγάλων Χίων ευπατρίδων και ευεργετών, οι δυσκολίες παρακάμφθηκαν και στις 5/11/1927 του χορηγήθηκε η άδεια.

Ο Όσιος Άνθιμος με τον Όσιο Νικηφόρο τον Λεπρό και τροφίμους του Λωβοκομείου Χίου

πηγή

Ο Όσιος Άνθιμος με τον Όσιο Νικηφόρο τον Λεπρό

πηγή

 Η Ιερά Μονή της Παναγίας Βοήθειας, στην Χίο,
της οποίας είναι ιδρυτής και Κτήτορας ο Άγιος Άνθιμος
της Χίου.

Στις 19/2/1928, μέρα Κυριακή των Αποκριών, τέλεσε ο ίδιος τον αγιασμό των θεμελίων της Μονής και τοποθέτησε ο ίδιος τον θεμέλιο λίθο, 3 χιλιόμετρα από την πόλη της Χίου, έξω από τον συνοικισμό Φραγκομαχαλά, επάνω στο λοφίσκο και στον δρόμο που οδηγεί στο χωριό Καρυές με τον ίδιο να  εκτελούσε χρέη αρχιτέκτονα, διευθυντή, γραμματέα και ταμία, με δύσκολο καιρό εργαζόταν με τους μαστόρους και διέθεσε όσα χρήματα είχε συγκεντρώσει από τις οικονομίες του και από την βοήθεια του λαού της Χίου. 

Οι εμφανίσεις και η ισχυρή προστασία της Θεοτόκου τον συντρόφευαν και τον ενίσχυαν στον αγώνα του να κτίσει την Μονή, αποτρέποντας τις προσπάθειες ορισμένων να την κατεδαφίσουν και μάλιστα, οι φύλακες είχαν δει την Παναγία σαν μια ωραιότατη Κυρία, υψηλού αναστήματος, ντυμένη μεγαλοπρεπώς, να ευλογεί ένα - ένα τα κελιά πριν αυτά κατοικηθούν.

Δεξιά Ο Άγιος Άνθιμος κατά την ώρα της Θείας Λειτουργίας [από το βιβλίο Ο Άγ. Άνθιμος της Χίου ο θαυματουργός: βίος - θαύματα - διδαχές 1869-1960, Mοναχού Θεοκλήτου Διονυσάτου, I.M.Παναγία Βοήθεια, Χίος] και αριστερά ο Άγιος Άνθιμος ευλογεί απο το Ιερό Βήμα (απο το βιβλίο: Ο Αρχιμ. Άνθιμος Κ. Βαγιάνοςς (1869-1960), Ι. Μ. Παναγίας Βοηθού στη Χίο, 1999).  πηγή

Η θεμελίωση της Μονής από τον Άγ. Άνθιμο στις 19/2/1928

[από το βιβλίο Ο Άγιος Άνθιμος της Χίου ο θαυματουργός:

βίος - θαύματα - διδαχές 1869-1960, Mοναχού Θεοκλήτου

Διονυσάτου, I.M.Παναγία Βοήθεια, Χίος]

πηγή

Μέσα σε δύο μόλις χρόνια αποπερατώθηκε η ανέγερση της Μονής Παναγίας Βοήθειας, όπως και του περικαλλή βυζαντινού ρυθμού ναού του οποίου ο θεμέλιος λίθος τοποθετήθηκε μετά από μία μεγαλοπρεπή τελετή, στις 26 Αυγούστου του 1928 ενώ η θαυματουργή εικόνα της Παναγίας Βοήθειας, μεταφέρθηκε στη Μονή από το ασκητήριο του Αγίου Ανθίμου με μία κατανυκτική τελετή στις 30 Μαρτίου του 1930.

Ο Άγιος Άνθιμος με την συνείδηση ότι είναι ο πατέρας του χριστιανικού λαού της πολύπαθης Χίου συμμετείχε ακόμη και στον αμυντικό αγώνα της Ελλάδας του 1940 - 1, με τρόπο γενναίο και θαυμαστό, αφού διαφύλαξε με κάθε τρόπο την Μονή από τους κατακτητές Γερμανούς που ήθελαν να την καταστήσουν ορμητήριό τους.

Το κελί του Γέροντα με τα προσωπικά του είδη, τα οποία διατηρούνται ως έχουν μέχρι σήμερα.
(«Ο Γέροντας Αρχιμανδρίτης Άνθιμος Κ.Βαγιάνος 1869-1960», Τόμος Β, Ι. Μ.Παναγίας Βοήθειας εν Χιω, Αθήνα 1982)

πηγή

Ο Τάφος του Άγιου Γέροντος Άνθιμου, του Χίου

Οι μοναχές της Μονής οδυρόμενες προ του 

σκηνώματος του Άγιου Γέροντος Άνθιμου, του Χίου

πηγή

Σε ηλικία 91 ετών, τέλεσε την τελευταία Θεία Λειτουργία του την 27η Ιανουαρίου του 1960 και στις 15 Φεβρουαρίου κοιμήθηκε με ειρήνη.

Η ανακομιδή των ιερών λειψάνων του έγινε στις 3 Σεπτεμβρίου του 1965 την ημέρα γιορτής του Αγίου Ιερομάρτυρα Ανθίμου επισκόπου Νικομηδείας, αλλά και γιορτή της ανακομιδής των Ιερών Λειψάνων του Αγίου Νεκταρίου και τα λείψανά του τοποθετήθηκαν και φυλάσσονται σήμερα μέσα στο Ιερό Βήμα της Μονής, δεξιά της Αγίας Τράπεζας.

Η αγιοκατάταξή του Αγίου Ανθίμου του εν Χίου έγινε με την υπ αριθμόν 14 - 8 - 1992 απόφαση της Ιεράς Συνόδου του Οικουμενικού Πατριαρχείου και τον Αύγουστο του 1993 χτίστηκε ο πρώτος ναός αφιερωμένο σε αυτόν, στον τόπο όπου γεννήθηκε, στα Λειβάδια της Βροντάδου.

Η μνήμη του τιμάται από τη Εκκλησία μας στις 15 Φεβρουαρίου.