Η ΤΙΜΙΑ ΚΑΡΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΝΕΟΜΑΡΤΥΡΑ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΕΚ ΠΗΛΙΟΥ.

πηγή

Φυλάσσεται στον ομώνυμο ιερό ναό, στο χωριό του Αγίου Λαυρεντίου, στον Βόλο.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Στην Ορθόδοξη Εκκλησία αποδίδουμε στα Αγία λείψανα τιμή και ευλαβική προσκύνηση, η όποια όμως δεν αποτελεί λατρευτική προσκύνηση η λατρεία. Τούτο γιατί κανείς ποτέ ορθόδοξος χριστιανός δεν ταύτισε στη σκέψη του τα τίμια λείψανα με «θεούς». Μακαριστός π. ΑΝΤΩΝΙΟΣ ΑΛΕΒΙΖΟΠΟΥΛΟΣ (ΕΓΧΕΙΡΙΔΙΟΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΠΑΡΑΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΩΝ ΟΜΑΔΩΝ).

Άγιος Απόστολος ο Νέος
Φορητή εικόνα με σκηνές από τον βίο του.
Έργο Μαργαρίτη Μακριντζιώτη και Βασιλείου, 1866
Αγιος Δημήτριος Νεοχωρίου.
πηγή

Ο Άγιος Απόστολος ο Νέος, γεννήθηκε στον Άγιο Λαυρέντιο του Πηλίου το 1667, ο πατέρας του ονομαζόταν Κώστας Σταματίου και η μητέρα του Μέλω.

Σε ηλικία 15 ετών έμεινε ορφανός και το 1682 πήγε στην Κωνσταντινούπολη, όπου εργαζότανε σε ένα καπηλιό και τέσσερα χρόνια αργότερα, συνέβη το εξής σημαντικό γεγονός στην ιδιαίτερη πατρίδα του, τον Αγιο Λαυρέντιο. 

Οι κάτοικοι του Αγίου Λαυρεντίου και της ευρύτερης περιοχής, καταπιέζονταν πολύ σκληρά από τη βαριά και άδικη φορολογία και αποφάσισαν να προσφύγουν στους επιτρόπους του Σουλτάνου, που όριζαν τα χωριά της περιοχής και πέτυχαν σημαντική μείωση της φορολογίας.

Ο Βοεβόδας όμως δεν αναγνώρισε τα έγγραφα των επιτρόπων και τα απέρριψε ως πλαστά ενώ συνέλαβε και τρεις από την επιτροπή των κατοίκων, που είχαν πάει στην Κωνσταντινούπολη, τους έδεσε ως κακούργους, τους οδήγησε στην Κωνσταντινούπολη και ενήργησε να φυλακιστούν ως ένοχοι εσχάτης προδοσίας.

Όταν το έμαθαν αυτό οι συμπατριώτες τους στέλνουν αμέσως στην Πόλη μια επιτροπή σκοπεύοντας να απευθυνθούν στην ίδια την βασιλομήτορα για να ελευθερώσουν τους δεσμώτες, δεν γνώριζαν όμως πώς και που να απευθυνθούν και έτσι προσφέρθηκε ο Αγιος Απόστολος να τους βοηθήσει.

Άγιος Απόστολος ο Νέος
Φορητή εικόνα του Χατζημιχαήλ Θεόφιλου, 1912
πηγή

Πήρε μάλιστα ο ίδιος την αναφορά και την έδωσε σε έναν ανώτατο αξιωματούχο του Σουλτάνου, εκείνος όμως είχε ήδη δεχθεί τις διαβολές του Βοεβόδα του Πηλίου.

Διέταξε αμέσως εξαγριωμένος να συλληφθεί ο Άγιος και να παραδοθεί στον Βοεβόδα για να τιμωρηθεί για την αυθάδειά του. 

Ο Βοεβόδας διέταξε να τον δέσουν με αλυσίδες και του ζήτησε χαράτσι τεσσάρων ετών για όσο χρόνο έλειπε από το χωριό του. 

Ωστόσο, επειδή φοβόταν μήπως προσφύγουν οι υπόλοιποι της επιτροπής στην ίδια τη βασιλομήτορα, σκεφτόταν να απελευθερώσει τελικά τους τέσσερις κρατούμενους. 

Κάποιος συμπατριώτης του Αγίου, ένας ζηλότυπος γέρος, από φθόνο μήπως ένα ασήμαντο και φτωχό παιδί θεωρηθεί ευεργέτης του τόπου του, τον συκοφάντησε ότι αυτός υποκίνησε την όλη υπόθεση και ότι αν τον ελευθέρωνε σίγουρα θα καταμήνυε τον Βοεβόδα στην βασιλομήτορα και έτσι ο Βοεβόδας διέταξε να τον βασανίσουν σκληρά μέχρι θανάτου.

Ο Περικαλής ιερός Ναός του Αγίου στον Αγιο Λαυρέντιο
πηγή

Ενώ ο άγιος βασανιζόταν άσπλαχνα κάποια μέρα κατάφερε να ελευθερώσει το ένα του πόδι και προσπάθησε παραπατώντας να δραπετεύσει. Τον αντιλήφθηκαν όμως από τον θόρυβο των αλυσίδων και τον συνέλαβαν. 

Ο Βοεβόδας ήρθε τότε και άρχισε να τον χτυπά με ένα τσεκούρι. Ο άγιος του λέγει: «τι με χτυπάς με τόση σκληροκαρδία; Ή δεν γνωρίζεις ότι είμαι και από σένα και από τους υπηρέτες σου καλύτερος». Αυτό θεωρήθηκε ομολογία πίστεως στο ισλάμ, ότι δήθεν ο Άγιος έλεγε πως είναι καλύτερος μωαμεθανός από αυτούς και αμέσως ο Βοεβόδας διέταξε να περιτμηθεί. 

Ο Άγιος αντιστεκόταν γενναία λέγοντας: «εγώ Χριστιανός είμαι και δεν αρνούμαι την αγία μου πίστη». Τον βασάνισαν τότε και τον έκλεισαν στη φυλακή των κακούργων. Κατόπιν τον οδήγησαν στον ανώτατο θρησκευτικό ηγέτη των μουσουλμάνων και τους άλλους αξιωματούχους οι οποίοι άρχισαν με κολακείες και υποσχέσεις για αξιώματα, πλούτη, τιμές την προσπάθεια για εξισλαμισμό. Επειδή ο άγιος έμενε σταθερός στην πίστη του τον οδήγησαν στον βεζίρη, ο οποίος προσπάθησε και αυτός με τη σειρά του να εξισλαμίσει τον μάρτυρα με ακόμα μεγαλύτερες υποσχέσεις. 

Ο ιερός Ναός του Αγίου στον Αγιο Λαυρέντιο
πηγή

Ο άγιος ούτε καν πρόσεχε τα λόγια τους αλλά τους έλεγε: «Μην αργοπορείτε και χάνετε τον καιρό σας, ότι είναι να κάνετε κάντε το γρήγορα. 

Οποιονδήποτε θάνατο και αν μου δώσετε θα τον δεχθώ προθυμότατα για χάρη του Χριστού μου. Μην αργοπορείτε λοιπόν.

Θέλετε να με κάψετε; Να μαζέψω εγώ τα ξύλα και να ετοιμάσω την φωτιά. Θέλετε να με απαγχονίσετε; Να ετοιμάσω με τα ίδια μου τα χέρια τη θηλιά. Θέλετε να με αποκεφαλίσετε; Δώστε μου το ξίφος να το ακονίσω εγώ όσο χρειάζεται». 

Μη μπορώντας να τον ανεχθούν άλλο διέταξε ο βεζίρης τον αποκεφαλισμό του. Αφού όλη εκείνη τη νύχτα τον βασάνισαν, πριν ακόμη ξημερώσει τον οδήγησαν στον τόπο της εκτέλεσης. 

πλήθος κόσμου στην γιορτή του Αγίου
πηγή

Κάποιους Χριστιανούς που συνάντησαν τους χαιρέτισε ταπεινά και ζήτησε να τον συγχωρήσουν.

Εκείνοι κατάλαβαν τον λόγο, ακολούθησαν φοβισμένοι από μακριά και υπήρξαν αυτόπτες μάρτυρες του τέλους του. 

Στην πύλη του Γενή τζαμιού προς τον Κεράτιο ο Άγιος γονάτισε και περίμενε τον δήμιο ενώ οι άπιστοι προσπάθησαν και αυτή την τελευταία στιγμή να κάμψουν το φρόνημά του, μάταια όμως. 

Ο δήμιος για να κάνει οδυνηρότερη την εκτέλεση τον χτύπησε τρεις φορές στο λαιμό με το ξίφος και μετά αρπάζοντας με το αιμοβόρο του χέρι τα μαλλιά του αγίου τον αποκεφάλισε στις 16 Αυγούστου του 1686 στην ηλικία των δεκαεννέα ετών.

Τοιχογραφία με σκηνές του μαρτυρίου του Αγίου Νεομάρτυρα Αποστόλου του Νέου, από το
εσωτερικό του ομώνυμου ναού του στον Αγιο Λαυρέντιο στο Πήλιο.
πηγή

πηγή φωτογραφίας: imd.gr

Ενώ το εκτελεστικό απόσπασμα καθόταν λίγο πιο πέρα από το άγιο λείψανο, ένα αστέρι από τον ουρανό κατέβηκε, στάθηκε πάνω από το άγιο λείψανο και σχημάτιζε σταυρό.

Συγχρόνως πλήθος ανθρώπων εμφανίστηκε και περικύκλωνε τον μάρτυρα. 

Νομίζοντας ότι το πλήθος εκείνο είναι Χριστιανοί που ήρθαν να κλέψουν το λείψανο όρμησαν κατά κει αλλά πλησιάζοντας δεν είδαν τίποτα πέρα από το ιερό σώμα του αγίου.

Επειδή ξημέρωνε και άρχισε η κίνηση, φοβήθηκαν οι εκτελεστές μήπως αντιληφθούν οι Χριστιανοί τι συνέβαινε και ζητήσουν να πάρουν τον άγιο να τον θάψουν και να τον τιμούν και έριξαν αμέσως το σώμα στη θάλασσα, την δε κεφαλή πήγαν στον βεζίρη ως απόδειξη της εκτέλεσης. 

Τα ρούχα που φορούσε ο Νεομάρτυρας Απόστολος
κατά την εκτέλεσή του

Το άγιο λείψανο αντί να βυθισθεί βγήκε πλέοντας από τον Κεράτιο αλλά μένει άγνωστο το που προσορμίστηκε.

Την αγία κεφαλή ζήτησαν μέσω του Πατριαρχείου οι Χριστιανοί που είχε συναντήσει ο άγιος στο δρόμο, για να την θάψουν δήθεν και την έβαλαν σε αργυρή θήκη και την κατέθεσαν στον ιερό ναό του Αγίου Δημητρίου στα Ταταύλα. 

Αργότερα, στις 3 Νοεμβρίου του 1795 ο Δοσίθεος Σελευκείας, συμπατριώτης του Νεομάρτυρα Απόστολου του Νέου, έστειλε την Τιμία Κάρα του στην ιδιαίτερη πατρίδα του, την κωμόπολη του Αγίου Λαυρεντίου στο Πήλιο, με έναν συγγενή του τον Σταμούλη Κέκια. Από τότε η μνήμη του τιμάται στη γενέτειρα και σε ολόκληρη τη Μαγνησία με ξεχωριστή μεγαλοπρέπεια στις 16 Αυγούστου, με επίκεντρο το μεγαλοπρεπή Ιερό Προσκυνηματικό ναό του (στο σημείο όπου βρίσκονταν το σπίτι του) και με συμμετοχή χιλιάδων πιστών από πολλές περιοχές της Ελλάδος. 

Η ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΗ ΕΙΚΟΝΑ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΜΕΓΑΛΟΣΠΗΛΙΩΤΙΣΣΑΣ.

Φυλάσσεται στην Ιερά Μονή του Μεγάλου Σπηλαίου στα Καλάβρυτα.

Λεπτομέρεια της εικόνας

Ο Κωνσταντίνος Οικονόμος ο εξ Οικονόμων στο Κτητορικό της Μονής Μεγάλου Σπηλαίου σημειώνει ότι ο Αγιος Λουκάς ο Ευαγγελιστής, παρέδωσε στον Θεόφιλο,  πνευματικό του τέκνο και ηγεμόνα της Αχαΐας και εκείνος κληροδότησε στους απόγονούς του, το Ευαγγέλιο του και την εικόνα της Παναγίας Θεοτόκου, που διασώζεται μέχρι και σήμερα στο μοναστήρι αυτό. 

Κατά την εποχή των διωγμών, οι απόγονοι του Θεοφίλου, έκρυψαν την εικόνα σε ένα σπήλαιο ενώ όταν εκείνοι απεβίωσαν ή μαρτύρησαν για την αγάπη του Χριστού, η εικόνα παρέμεινε εκεί, μέχρι που αποκαλύφθηκε με θαυμαστό τρόπο στην Αγία Ευφροσύνη.

Η εικόνα της Παναγίας, που είναι του τύπου της Βρεφοκρατούσας, αναφέρεται στο Κτητορικό της Μονής ως Ξύλο Ζωής: «έφερεν ο εν Εδέμ παράδεισος, ως ξύλον ζωής τεθησαύρισται και εις τον θείον τούτον ναόν η θεοχαρίτωτος εικών της Θεοτόκου, της Μητρός της όντως αθανάτου ζωής εξ ης πάντες οι προσερχόμενοι μετ’ ευλάβειας και πίστεως της εις Χριστόν Ιησούν, τρυγώσιν αείποτε την χάριν των ακένωτων αυτής θαυμάτων και πνευματικών δωρεών, εις ψυχικήν αυτών σωτηρίαν και δόξαν Θεού», ενώ αναφέρεται και ως Χρυσοχέρα:«ως χείρα χρυσήν έχουσα, και τούτο παλαιότατον αφιέρωμα».

Ιερά Μονή του Μεγάλου Σπηλαίου στα Καλάβρυτα

πηγή

Mε την ευλογία αυτής της εικόνας έζησαν οι αδελφοί της μονής αυτής και με αυτήν, σε καιρούς ανομβρίας, έβγαιναν οι πατέρες σε λιτανεία και ζητούσαν την βοήθεια της.

Η εικόνα είναι ζωγραφισμένη πάνω σε μια τετράγωνη λινή οθόνη, που είναι στεγανά κολλημένη πάνω σε τετράγωνη σανίδα, η όποια στην επάνω εσωτερική της πλευρά σχηματίζει καμπυλοειδές τόξο και κάθε της πλευρά έχει μήκος 64 εκατοστά περίπου ενώ λέγεται «κηρόχυτος», γιατί οι ζωγράφοι για την φιλοτέχνηση τέτοιων εικόνων ανακάτευαν τα χρώματα σε λιωμένο κερί και ζωγράφιζαν τις εικόνες λείες και ομαλές ή και τις εκτύπωναν ανάγλυφες, όπως συμβαίνει και με αυτή την εικόνα του αγίου Λουκά.

Το σημείο εύρεσης της εικόνας στο σπήλαιο της Μονής 

 Αρχείο ΙΑΑ - © Ιερά Αρχιεπισκοπή Αθηνών

πηγή

Στην εικόνα η Θεοτόκος φέρει έγχρωμη εσθήτα και χρυσά διαγράμματα για αυτό και στα παλαιά κτητορικά της μονής αναφέρεται με το όνομα Χρυσοσπηλαιώτισσα. 

Η Θεοτόκος γέρνει το κεφάλι Της προς τα δεξιά και ατενίζει στοργικά προς τον Μονογενή Υιόν Της, τον όποιον κρατά στη δεξιά αγκαλιά Της, το αριστερό χέρι της προσφέρεται προς το θείο Βρέφος και ο Ιησούς στηρίζει το δικό Του αριστερό χέρι στην παλάμη της Παναγίας Μητέρας Του. 

Ο Χριστός φορά έναν πλατύ και άραφο χιτώνα, ένα χιτώνα που κατεβαίνει μέχρι κάτω από τα γόνατα, με το δεξί Του χέρι κρατεί ειλητάριο, το ευαγγέλιο της σωτηρίας του κόσμου και επίσης, δεξιά και αριστερά της Θεομήτορος παριστάνονται Άγγελοι και Αρχάγγελοι, τα πολυόμματα Χερουβείμ και τα έξαπτέρυγα Σεραφείμ.

Την γνησιότητα αυτής της εικόνας, ως έργου του αγίου Ευαγγελιστή Λουκά, την στηρίζει το Κτητορικό σε πολλές μαρτυρίες κυρίως εκκλησιαστικών συγγραφέων, όπως είναι ο Συμεών ο Μεταφραστής, ο Θεοφάνης Ταυρομανίας, ο Ιωάννης Δαμασκηνός, ο Ραμεώτης, ο Νικηφόρος Κάλλιστος κ.α. 

Ακόμη μαρτυρίες περί της γνησιότητας της εικόνας έχουμε και σε χρυσόβουλλα αυτοκρατόρων, όπως των Μιχαήλ Η' Παλαιολόγου (1261 - 1282), Ανδρόνικου Β’ Παλαιολόγου (1282 - 1328) και Ιωάννου ΣΤ’ του Καντακουζηνού (1347 - 1354).

Η Σύναξη της Παναγίας της Μεγαλοσπηλαιώτισσας τιμάται στις 15 Αυγούστου.

Η ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΗ ΕΙΚΟΝΑ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΠΑΡΑΒΟΥΝΙΩΤΙΣΣΑΣ.

Η Εικόνα της Παναγίας Παραβουνιώτισσας είναι μία από τις παλαιότερες εικόνες που έχουν διασωθεί στο διάβα των αιώνων και εικάζεται ότι αγιογραφήθηκε τον 7ο αιώνα, επί Βασιλέως Ηρακλείου, μετά από μία νίκη του κατά των Περσών.

 

Αγιογράφοι της Εικόνας ήταν 2 ασκητές μοναχοί από την Κύπρο, ο Σιλβέστρος και Ησαΐας. 

Οι μοναχοί αυτοί μαζί με άλλους χριστιανούς εγκαταστάθηκαν στην Προικόνησο ή αλλιώς στη νήσο Μαρμαρά, στο βουνό, που ως σήμερα ονομάζεται ΠΑΝΑΓΙΑ, όταν ο αυτοκράτορας Ηράκλειος μετά από τη νίκη του κατά των Περσών, αποφάσισε να μεταφέρει χριστιανούς από την Κύπρο, για να κατοικήσουν στην Προικόνησο. 

Εκεί ανήγειραν παρεκκλήσι στο όνομα της Υπεραγίας Θεοτόκου, και επειδή ακριβώς βρισκόταν ΠΑΡΑ ΤΗΝ ΚΟΡΥΦΗ ΤΟΥ ΒΟΥΝΟΥ έδωσαν την επωνυμία στην Παναγία, «ΠΑΡΑΒΟΥΝΙΩΤΙΣΣΑ», έχτισαν λοιπόν το παρεκκλήσι της Παναγίας Παραβουνιώτισσας.

Το 1054 με το χωρισμό των Εκκλησιών Ανατολής και Δύσης προξενήθηκαν πολλά δεινά. 

Οι Φράγκοι με τις Σταυροφορίες κατέκτησαν ακόμα και την Κωνσταντινούπολη το 1204, τρομοκρατώντας, καίγοντας ναούς, σχολές και βιβλιοθήκες. Από τη μανία τους δεν ξέφυγε ούτε το παρεκκλήσι της Παναγίας Παραβουνιώτισσας, το οποίο πυρπόλησαν και για πολλούς αιώνες τα ερείπια του παρεκκλησίου δεν είχαν ανακαλυφθεί. 

Ο Ναός της Παναγίας Παραβουνιώτισσας στην
Ερέτρια της Εύβοιας
πηγή

Τον 16ο αιώνα οικογένειες από το νησί δημιούργησαν μία κοινότητα στην πεδιάδα του βουνού, επειδή η τοποθεσία, τα ρυάκια που διαπερνούσαν την πεδιάδα και το κλίμα ήταν ιδανικά για την καλλιέργεια αμπελοκήπων.

Έχτισαν εκεί και μια Εκκλησία, προς τιμή του Αγίου Μεγαλομάρτυρος Γεωργίου, πενιχρή όμως εξαιτίας του τουρκικού φόβου και το χωριό που δημιουργήθηκε το ονόμασαν Γαλλιμή, ίσως επειδή τον 2ο αιώνα η πεδιάδα αυτή ήταν καλυμμένη από θάλασσα σχηματίζοντας γαλήνιο – λιμάνι.

Αφού πέρασε ένας αιώνας και πλέον, κάποιοι ποιμένες που έβοσκαν τα πρόβατά τους θέλοντας να φτιάξουν ένα μαντρί, έσκαψαν εν αγνοία τους στα ερείπια του παρεκκλησίου, όταν όμως διαπίστωσαν την ιερότητα του χώρου εγκατέλειψαν το έργο τους και έσπευσαν να αναγγείλουν το γεγονός στον εφημέριο του χωριού. Εκείνος αμέσως πήγε μαζί με τους ποιμένες και άλλους Γαλλιμίτες κι αφού έκαναν ανασκαφές, βρήκαν το δάπεδο του καμένου ναού και δύο κατεστραμμένα μανουάλια, ανάγλυφα από μάρμαρο.

Άποψη του εσωτερικού του Ιερού Ναού της Παναγίας
Παραβουνιώτισσας στην Ερέτρια της Εύβοιας
πηγή

Έπειτα με πολλή συγκίνηση ανέσυραν την Ιερά Εικόνα της Θεομήτορος, από ξύλο ασήπου, που μόλις διακρινόταν η μορφή Της, γιατί είχε φθαρεί από την πολύχρονη διαμονή κάτω από τη γη και την υγρασία.

Με φόβο Θεού και ευλάβεια λιτάνευσαν την Αγία Εικόνα έως τη Γαλλιμή και την τοποθέτησαν σαν πολύτιμο θησαυρό και στολίδι στο αριστερό κλίτος του Ιερού Βήματος του Ναού του Αγίου Γεωργίου του Τροπαιοφόρου. 

Με δαπάνη της πλούσιας οικογένειας Χατζή Δροσίνου ανακαινίστηκε η Ιερά Εικόνα από κάποιον αγιογράφο, Δημήτριο Κουτάλεως και επειδή η ανεύρεση της εικόνας έγινε την Δευτέρα του Θωμά, καθιερώθηκε να εορτάζεται πανηγυρικά αυτή την ημέρα κάθε χρόνο έως σήμερα.

Η Θαυματουργή εικόνα της Παναγίας
Παραβουνιώτισσας στην Ερέτρια της Εύβοιας
πηγή

Μετά την ανταλλαγή του πληθυσμού από τη Μικρά Ασία, οι πρόσφυγες που ήρθαν στην Ερέτρια προτίμησαν να μεταφέρουν από τον τόπο τους μέσα σε δύο μεγάλα καΐκια, αντί περιουσίας την Αγία Εικόνα της Παναγίας, όπως και άλλες 410 εικόνες, γιατί πίστευαν περισσότερο στα θαύματα που ανέβλυζαν από τη Χάρη των Αγίων, παρά στο μαμωνά, το χρυσό και τον άργυρο.

Οι ξενιτεμένοι Γαλλιμίτες, με δάκρυα στα μάτια, πριν βρουν κρεβάτι να ξαποστάσουν την πρώτη τους νύχτα στην Ερέτρια, λιτάνευσαν τις Ιερές Εικόνες με ιερέα τον Παπά - Στρατή έως τον Ιερό Ναό του Αγίου Νικολάου.

Μία ιερή μυσταγωγία με θυσιαστήριο τις καρδιές των προσφύγων εκτυλισσόταν μέσα στο ναό που η ψαλμωδία, το κλάμα και ο πόνος έκαναν τις εικόνες να τρίζουν, τα καντήλια να κινούνται, όπως μαρτυρούν μέχρι σήμερα πολλοί πρόσφυγες, σαν ένα σημάδι συμπαράστασης, ευλογίας και Θείας παρηγοριάς.

Οι μισές εικόνες και οι μισοί πρόσφυγες μετακόμισαν στην Αμμουλιανή της Θεσσαλονίκης. Η Ιερά Εικόνα της Παναγίας Παραβουνιώτισσας έμεινε στην Ερέτρια για να συντροφεύει τους πρόσφυγες και τους απογόνους τους. Προς τιμή της Θαυματουργού Εικόνος δημιουργήθηκε νέα Ενορία στην Ερέτρια (31 Μαρτίου 1999) με Προεδρικό Διάταγμα και το 2002 χτίστηκε ένας μικρός ναός, ο Ιερός Ναός της Παναγίας Παραβουνιώτισσας, όπου στεγάζεται η Ιερά Εικόνα. Στις 12 Απριλίου 2010, Δευτέρα του Θωμά, που γιορτάζει η Παναγία Παραβουνιώτισσα, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Χαλκίδος κ. Χρυσόστομος έβαλε το θεμέλιο λίθο για την ανέγερση ενός νέου, μεγάλου Ναού, αντάξιου της τιμής που οφείλουμε στην Παναγία μας.

Περιγραφή της Ιεράς Εικόνας.

Στην Ιερά Εικόνα παριστάνεται η Παναγία, να κρατά το Χριστό αριστερά Της με τα δυο Της χέρια. Ο Χριστός εικονίζεται με σώμα τετράχρονου παιδιού, αλλά με πρόσωπο δωδεκάχρονου, ίσως για να τονιστεί η σοφία Του. Με το δεξί Του χέρι ο Χριστός ευλογεί κοιτάζοντας ευθεία μπροστά.

Το πρόσωπο της Παναγίας είναι γλυκύ, αλλά και σοβαρό έως αυστηρό· η μύτη λεπτή και μακρουλή δείχνοντας μία πραότητα και ηρεμία, το στόμα κλειστό και μικρό συμβολίζοντας τη νηστεία που έκανε, αλλά και το ολιγόλογο. Το φόρεμα καλύπτει όλο το σώμα σαν βασιλικός μανδύας, το ίδιο και του Χριστού. Κάθεται επάνω σε μεγαλοπρεπή θρόνο σε ένα πανέμορφο μαξιλάρι. Αριστερά και δεξιά Της παραστέκονται 2 Άγγελοι σε στάση δεήσεως, με καλυμμένα εντελώς τα χέρια με το ένδυμά τους, ως ένδειξη σεβασμού και δέους. 

Ο Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός μας λέει: «Μπαίνω στο ιατρείο των ψυχών, στην Εκκλησία, πνιγμένος από λογισμούς σαν να είμαι μέσα σε αγκάθια. Η ομορφιά των εικόνων όμως με έλκει και άθελά μου ο νους μου πηγαίνει στην υπομονή που έδειξε η Παναγία στη ζωή, αλλά και με τι δόξα στεφανώθηκε· μέσω της εικόνας κατανύγομαι, δοξολογώ το Θεό, κερδίζω τη σωτηρία μου». 

Η Σύναξη της Παναγίας Παραβουνιώτισσας γιορτάζει με βάση το Πάσχα, 8 ημέρες μετά.

ΑΠΟΤΜΗΜΑ ΤΗΣ ΤΙΜΙΑΣ ΚΑΡΑΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΤΟΥ ΤΡΟΠΑΙΟΦΟΡΟΥ.

Φυλάσσεται στην Ιερά Μονή Ευαγγελιστρίας Κάστρου Άκοβας Γορτυνίας, στην Πελοπόννησο. 

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Στην Ορθόδοξη Εκκλησία αποδίδουμε στα Αγία λείψανα τιμή και ευλαβική προσκύνηση, η όποια όμως δεν αποτελεί λατρευτική προσκύνηση η λατρεία. Τούτο γιατί κανείς ποτέ ορθόδοξος χριστιανός δεν ταύτισε στη σκέψη του τα τίμια λείψανα με «θεούς». Μακαριστός π. ΑΝΤΩΝΙΟΣ ΑΛΕΒΙΖΟΠΟΥΛΟΣ (ΕΓΧΕΙΡΙΔΙΟΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΠΑΡΑΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΩΝ ΟΜΑΔΩΝ).

Φορητή εικόνα του Αγίου Γεωργίου.
13ος αιώνας, διαστάσεις 93.5 x 72.5 εκατοστά σε ξύλο.
Εκκλησιαστικό και Βυζαντινό Μουσείο Μυτιλήνης
πηγή

Ο Αγιος Γεώργιος ο Μεγαλομάρτυρας και Τροπαιοφόρος είναι από τους δημοφιλέστερους Αγίους σε όλο τον χριστιανικό κόσμο. 

Ειδικά στη χώρα μας, δεν υπάρχει περιοχή που να μην έχει κάποιο εξωκλήσι ή εκκλησία αφιερωμένη στη μνήμη του, ενώ το όνομα Γεώργιος είναι από τα πλέον διαδεδομένα και συνηθισμένα.

Κατά τους συναξαριστές αλλά και την Ιερή Παράδοση, ο Γεώργιος γεννήθηκε μεταξύ του 275 και του 281 στη Νικομήδεια της Βιθυνίας. 

Ο πατέρας του ονομαζόταν Γερόντιος και καταγόταν από μία πλούσια οικογένεια της Καππαδοκίας και ήταν επίσης στρατιωτικός αλλά και Συγκλητικός. 

Η μητέρα του ονομαζόταν Πολυχρονία και καταγόταν από τη Λύδδα της Παλαιστίνης ενώ και οι δύο γονείς του Γεωργίου είχανε βαπτιστεί χριστιανοί.

Μετά τον θάνατο του πατέρα του Γερόντιου, η οικογένεια του Αγίου μετακόμισε στη Λύδδα της Παλαιστίνης, την πατρίδα της μητέρας του και σε νεαρή ηλικία, ο Γεώργιος ακολούθησε στρατιωτική καριέρα και εντάχθηκε στο Ρωμαϊκό Στρατό. 

Ο τάφος του Αγίου Γεωργίου στη Λύδδα.

Γρήγορα ο Γεώργιος στον Ρωμαικό στρατό, ξεχώρισε για τις ηγετικές του ικανότητες αλλά και την ανδρεία του και έλαβε μάλιστα το αξίωμα του Τριβούνου. 

Ο ίδιος ο αυτοκράτορας Διοκλητιανός τον τίμησε και τον προήγαγε σε Δούκα (διοικητή) και αργότερα σε Κόμη (συνταγματάρχη) στο σώμα της σπουδαίας αυτοκρατορικής φρουράς.

Το 303 ο αυτοκράτορας Διοκλητιανός άρχισε λυσσαλέους και τρομερούς διωγμούς κατά των Χριστιανών όμως ο Γεώργιος αρνήθηκε να εκτελέσει τις φρικτές διαταγές του και ομολόγησε επί πλέον την πίστη του στον Χριστό. 

Ο αυτοκράτορας Διοκλητιανός, που δεν περίμενε  καθόλου αυτή την συμπεριφορά και ειδικά από ένα δικό του άνθρωπο μάλιστα, διέταξε να υποβάλουν τον Γεώργιο σε φρικτά βασανιστήρια, προκειμένου να απαρνηθεί την πίστη του.

Αφού τον βασάνισαν, τον λόγχισαν, του ξέσχισαν τις σάρκες με ειδικό τροχό γεμάτο από μαχαίρια, έπειτα τον έριξαν εξαντλημένο σε έναν λάκκο με βραστό ασβέστη και κατόπιν τον ανάγκασαν να βαδίσει με πυρωμένα μεταλλικά παπούτσια που του είχανε φορέσει στα πόδια του με την βία. 

Φορητή εικόνα του Αγίου Γεωργίου, έφιππου.

17ος αιώνας, διαστάσεων 59 x 50 εκατοστών σε ξύλο με αυγοτέμπερα 
και φέρει την επιγραφή: ΔΕΗCΙC ΔΟΥΛΟΥ ΘΕΟΥ ΑΝΔΡΕΟΥ ΛΑΔΑ

Μουσείο εκκλησιαστικής τέχνης Μονής Στροφάδων και Αγίου Διονυσίου

πηγή

Ο Γεώργιος υπέμενε όμως καρτερικά το μαρτύριο αυτό και στις 23 Απριλίου του 303 αποκεφαλίστηκε στα τείχη της Νικομήδειας. 

Την ημερομηνία αυτή τιμάται η μνήμη του σε όλο τον χριστιανικό κόσμο, με εξαίρεση τις ορθόδοξες εκκλησίες. 

Όταν η 23η Απριλίου πέφτει πριν από το Πάσχα ή συμπίπτει με το Πάσχα, επειδή η ακολουθία του περιλαμβάνει αναστάσιμους ύμνους.

Στην περίπτωση αυτή, ο εορτασμός της μνήμης του Αγίου Γεωργίου μετατίθεται για τη Δευτέρα της εβδομάδας της Διακαινησίμου.

Το λείψανο του αγίου Γεωργίου, μαζί με αυτό της μητέρας του, η οποία μαρτύρησε επίσης την ίδια ή και την επόμενη ημέρα από αυτόν, μεταφέρθηκε και τάφηκε στη Λύδδα. 

Από εκεί, όπως βεβαιώνουν οι πηγές, οι Σταυροφόροι πήραν τα ιερά λείψανα της Αγίας Πολυχρονίας και τα μετέφεραν στη Δύση ενώ επί του τάφου του Αγίου Γεωργίου, ο Μέγας Κωνσταντίνος έκτισε έναν περικαλλή ναό.

Φορητή εικόνα του Αγίου Γεωργίου.

Βυζαντινό μουσείο. 
πηγή

Η θαυμαστή καρτερία που επέδειξε ο Γεώργιος κατά τη διάρκεια του μαρτυρίου του και τα θαύματα που επιτέλεσε, συνετέλεσαν στη μεταστροφή πολλών παριστάμενων Ρωμαίων στον Χριστιανισμό, με επιφανέστερη περίπτωση της συζύγου του Διοκλητιανού, Αλεξάνδρας, η οποία ασπάστηκε τον Χριστιανισμό μαζί με τους δούλους της Απολλώνιο, Ισαάκιο και Κοδράτο που η μνήμη τους τιμάται στις 21 Απριλίου.

Η φήμη του Γεωργίου διαδόθηκε σε όλη την Ανατολή και ήδη, τον 4ο αιώνα υπήρχαν στη Συρία ναοί με το όνομά του, ενώ στην Αίγυπτο είχαν χτιστεί προς τιμήν του 40 ναοί αλλά και 3 μοναστήρια ενώ στην Κωνσταντινούπολη αναφέρεται ένας ναός του Γεωργίου, ήδη, από την εποχή του Μεγάλου Κωνσταντίνου.

Οι εκκλησιαστικοί ποιητές, όπως ο Ρωμανός ο Μελωδός, του αφιέρωσαν θριαμβευτικούς ύμνους και εγκώμια, ανακηρύσσοντάς τον «Αστέρα πολύφωτον, ώσπερ ήλιον λάμποντα», «Πρωταθλητάρχην και πρωτοστράτηγον και μέγαν ταξιάρχην της πίστεως» και της «πίστεως υπέρμαχον και μάρτυρα αήττητον και νικητήν θεόστεπτον», «περιφρουρούντα το εν θαλάσση πλέοντα, τον εν οδώ βαδίζοντα και τον εν νυκτί κοιμώμενον», μεγαλομάρτυρα τροπαιοφόρον, του οποίου, «το θαυμάσιον αυτού όνομα εν πάση τη γη άδεται».

Σημείωση: Η μνήμη του Αγίου γιορτάζεται στις 23 του Απρίλη αν όμως το Πάσχα πέφτει μετά τις 23 Απρίλη, τότε η μνήμη του Αγίου γιορτάζεται την επόμενη μέρα του Πάσχα (Δευτέρα της Διακαινησίμου).

ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ 

ΑΠΟΤΜΗΜΑ ΤΙΜΙΑΣ ΚΑΡΑΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ
ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΤΡΟΠΑΙΟΦΟΡΟΥ ΣΤΗΝ
ΜΟΝΗ ΞΕΝΟΦΩΝΤΟΣ ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ (ΚΛΙΚ ΕΔΩ)

ΤΟ ΔΕΞΙ ΧΕΡΙ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ

ΓΕΩΡΓΙΟΥ (ΚΛΙΚ ΕΔΩ)

Ο AΓΙΟΣ ΚΑΝΝΑΒΟΣ (ΣΚΟΙΝΙ).

Ο Άγιος Κάνναβος είναι το σκοινί με το οποίο έδεσαν οι Ρωμαίοι στρατιώτες τα χέρια του Ιησού, οδηγώντας Τον προς τον Σταυρό και τμήμα του σώζεται σήμερα στην Μονή Τιμίου Σταυρού στο χωριό Όμοδος της Κύπρου.

Τοιχογραφία στην Μονή Σταυρονικήτα Αγ. Όρους, 1545.
Ο Χριστός ελκόμενος είναι δεμένος με τον άγιο κάνναβο
πηγή

Το τμήμα του Αγίου Καννάβου που σώζεται στο χωριό Όμοδος της Κύπρου στην Ιερά Μονή του Τιμίου Σταυρού, είναι βαμμένο στο αίμα, του Χριστού, σύμφωνα με την μαρτυρία του Νεόφυτου Ροδινού αλλά και άλλων. 

Ο Άγιος Κάνναβος βρίσκεται μέσα στο εσωτερικό ενός μεγάλου και εξαιρετικής τέχνης, χρυσεπάργυρου σταυρού που διαθέτει κάλυμμα και μέσα σε μία κοιλότητα η οποία προφυλάσσεται με μία θυρίδα η οποία και ανοιγοκλείνει.

Η θυρίδα αυτή, επίσης, πλαισιώνεται με την ακόλουθη επιγραφή: «ΕΝΘΑΔΕ ΚΕΙΤΕ Ο ΑΓΙΟΣ ΚΑΝΑΒΟΣ ΜΕΘ'ΟΥ ΕΔΗΣΑΝ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟΝ ΤΟΝ ΘΕΟΝ ΗΜΟΝ ΟΙ ΠΑΡΑΝΟΜΟΙ ΙΟΥΔΕΟΙ. ΔΕΗΣΙΣ ΤΟΥ ΔΟΥΛΟΥ ΣΟΥ ΑΝΤΩΝΙΟΥ ΣΙΜΒΙΑΣ Γ».

Ο μεγάλος χρυσεπάργυρος σταυρός που φέρει στο εσωτερικό
του τον Άγιο κάνναβο, Μονή Τιμίου Σταυρού, Όμοδος Κύπρου.
πηγή

Το μοναστήρι του Τιμίου Σταυρού στο όμοδος της Κύπρου δεν είναι γνωστό το πότε ιδρύθηκε. 

Τα μοναστηριακά κτίρια που σώζονται είναι του 18ου και 19ου αιώνα, ενώ η εκκλησία, που ήταν διακοσμημένη με τοιχογραφίες και θα μπορούσε να μας δώσει κάποιες χρονολογικές ενδείξεις για την ίδρυση του μοναστηριού, κατεδαφίσθηκε το 1858 και αντικαταστάθηκε από τη σημερινή εκκλησία. 

Σύμφωνα με την παράδοση η εκκλησία και το μοναστήρι χτίστηκαν για να προφυλάξουν τον "Άγιο Κάνναβο", δηλαδή μέρος του σχοινιού με το οποίο έδεσαν οι Ρωμαίοι στρατιώτες τον Χριστό. 

Την πληροφορία αυτή αναφέρει ο Νεόφυτος Ροδινός που προσθέτει ότι ο κάνναβος είναι βαμμένος με το αίμα του Χριστού, όμως ο Μαχαιράς δεν αναφέρει το Όμοδος σαν μέρος στο οποίο διασώζεται τμήμα του Τιμίου Σταυρού. 

Την πληροφορία του Ροδινού επαναλαμβάνει και ο Ρώσσος μοναχός Βασίλι Μπάρσκυ που επισκέφθηκε το μοναστήρι το 1735, που την εποχή του Μπάρσκυ υπήρχε άγνοια πότε και πώς αποκαλύφθηκε αλλά και πώς βρέθηκε στο Όμοδος ο "Άγιος Κάνναβος".

Απόσπασμα από τη Χρονολογική Ιστορία της Κύπρου 
του Αριμανδρίτου Κυπριανού, Βενετία 1788.
πηγή

Το 1788 ο αρχιμανδρίτης Κυπριανός στη Χρονολογική Ιστορία του για το Νησί της Κύπρου, αναφέρει ότι τον "Άγιο Κάνναβο" δώρησε στο μοναστήρι του Τιμίου Σταυρού στον Ομοδό η αγία Ισαπόστολος Ελένη, όμως έως σήμερα δεν έχουμε καμιά σχετική πληροφορία που να επιβεβαιώνει ή και όχι, τη μαρτυρία αυτή του αρχιμανδρίτη Κυπριανού. 

Το μοναστήρι του Τιμίου Σταυρού δεν αναφέρεται πριν από τον Ροδινό, που και αυτός όμως αναφέρει μόνο για την εκκλησία του Τιμίου Σταυρού και όχι για κάποια ιερά Μονή, επίσης ο Μπάρσκυ δεν αναφέρει μοναστήρι του Τιμίου Σταυρού ή και μοναχούς ακόμη, αλλά μόνον για κάποιον πρωτοπαπά του χωριού Ομαδός, στο σπίτι του οποίου και διανυκτέρευσε. 

ΙΣΤΟΡΙΚΕΣ ΜΑΡΤΥΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΚΑΝΝΑΒΟ.

Ο μεγάλος σταυρός που φέρει στο εσωτερικό του τον Άγιο κάνναβο.
Μονή Τιμίου Σταυρού, Όμοδος Κύπρου.
πηγή φωτογραφίας: leipsanothiki.blogspot.gr

Ας δούμε τις διάφορες ιστορικές μαρτυρίες και το τι αυτές αναφέρουν:

1. Εις το Όμοδος είναι άλλος Ναός περίφημος, αφιερωμένος και αυτός εις το όνομα του Τιμίου Σταυρού, εις τον οποίο ευρίσκεται μέρος του Σταυρικού Ξύλου και μέρος μάλιστα του Αγίου Καννάβου, τω αχράντω αίματι βάζας· πράγμα φρικώδες τοις ορώσιν αυτόν. (ΡΟΔΙΝΟΣ, 1650).

2. Επισκέφτηκε τη μονή ο Ρώσσος μοναχός Μπάρσκυ ο οποίος έγραψε: Ο Ναός κατέχει μέρος του σχοινίου, δια του οποίου εδέθη ο Χριστός κατά τα πάθη του. Είναι λεπτόν ως τα σχοινία δια των οποίων κρέμμονται αι κανδήλαι των Ναών· το χρώμα του είναι ερυθρόν και κιτρινόμαυρον, λέγεται δε ότι εκηλιδώθη, δια του αίματος του Χριστού. Αγνοούν υπό ποίας περιστάσεις και πότε ανεκαλύφθη. Είχα την ευτυχίαν να προσκυνήσω εκεί δια δευτέραν φοράν. Διενεκτέρευσα εις την οικία του πρωθιερέως.(ΜΠΑΡΣΚΥ, 1735).

3. Αφού η μακαρία Ελένη, έτει από Χριστού γεννήσεως 306, έτυχε του ποθουμένου, εύρε δηλ. τον κεκρυμμένον Σταυρόν του Κυρίου ημών υπό των Εβραίων, στρεφομένη από της Ιερουσαλήμ, άραξεν εις τα ανατολικά παραθαλάσσια της Νήσου εις χωρίον Μαρίν ... Δεν ακριβολογήθη προσέτι η καλή μήτηρ των Κυπρίων να αφήση και εις άλλα μέρη της Νήσου, Ιερά εκ τούτου αναθήματα, ως εις το χωρίον Κουκά τα τρίμματα του τιμίου ξύλου και εις το Όμοδος μέρος του Καννάβου μεθ' ού έδεσαν τον Κύριον οι παράνομοι. (ΚΥΠΡΙΑΝΟΣ, 1780).

4. Όμοδος, χωρίον σμικρόν, αλλά διάφημον, από του εν αυτώ ιδρυμένου Μοναστηρίου του Σταυρού, και του εναποκειμένου εφείσε μέρους του Ιερού Σχοίνου Εκείνου, μετά του οποίου τον Χριστόν έδησαν οι αγνώμονες, Τίμιος Κάνναβος ονομαζόμενος. 
(ΚΥΠΡΙΑΣ χαρίεσσσα και επίτομος, 1819).

5. Εν αρτοφόριον σετεφένιον, σταυρόν αργυρούν με αλυσίδα μεγάλην, ένα σταυρόν χρυσούν με μαργαριτάρια, εν σταυρό χρυσούν με θήκη, εν ρωσσικόν Άγιον Ποτήριον χρυσομένον με όλα τα χρειώδη. Εν άγιον ποτήριον χρυσομένον με καλύμματα και δίσκον με επιγραφήν, Δοσιθέου, τρείς λαβίδας αργυράς μεταδόσεος και μίαν μικράν ρωσσικήν δωρεάν Ηροδότου, εν μικρόν δισκοπότηρον ρωσσικόν χωρίς πετράδια. Μίαν μερρέχαν αργυράν με ψιλήν τέχνην. Εν θυμιατόν καινούργιο, εν θυμιατόν παλαιόν, εν θυμιατόριον αργυρούν με χέριν, Το κρανίον του Αποστόλου Φιλίππου με σφραγίδας 4 αυτοκρατορικάς, 5 κουτιά ασημένια με λείψανα και σταυρούδια ωραία τα είχαν οι ζητιάνοι. Εν κουτίον Αγίας Φωτεινής και άλλων Αγίων λείψανα δωρεά κληρονόμων Χαρίτου. Εν εγκόλπιον ρωσσικόν με σταυρόν και αλυσίδας. Εν ευαγγέλιον μεγάλου Δοσιθέου χρυσούν, από το εν μέρος η Ανάστασις και από το άλλον μέρος η εικών της Παναγίας. Εν μικρότερον Ευαγγέλιο αργυρούν με κόσμημα χρυσούν, εν τω μέσω σταύρωσις καί τριγύρω οι δώδεκα Απόστολοι, έχοντας επιγραφήν το παρόν δι' επιστασίας του ποτέ επιτροπεύοντος Νικολάου ιερέως, δαπάνη της Ιερής έκκλησίας του Σταυρού Ομόδους δια χειρός Χ"Λοϊζή. Εν Ευαγγέλιον αργυρούν και χρυσομένον έχων την Ανάσταση. Μίαν λαμπάδαν αργυράν των μεγάλων μανουαλλίων δωρεά Σοφρωνίου ΑΆρχιερέος το 1804. Δύο λαμπάδας αργυραί μανουαλλίων δωρεά Δοσιθέου Οικονόμου το 1811. Εν ζέος αργυρούν με στούππωμαν, εν ζέος ρωσσικόν με χέρι. Εν επιτάφιον ρωσσικόν χρυσοκέντητον δωρεά Μελετίου Αρχιερέως Κιτίου του ιδίου εν ομοφόριον θαυματουργόν, το επιτραχήλιον και τα επιμανίκια. Εν τρικάνδυλον αργυρούν δι' επιστασίας Χ"Νικόλα, 3 κανδύλαις τρειγονικαίς, έγειναι εις Λευκωσίαν το 1898. Μία κανδύλα στρογγύλα Γερμανική το 1844, τέσσαραις κανδύλαι στρογγύλαις, άνευ έπιγραφής. Σταυρός ο μέγας αργυρούς, επίχρυσος το εγκαίνιον της εκκλησίας διπλούν εντός του οποίου υπάρχει μέρος Καννάγεος μεθ' ής οι Ιουδέοι έδεσαν τον Κύριον ημών Ιησούν Χριστόν, και μέρος Αγίου Ξύλου εν το μέσω. Έτσι δε και Σταυρός μεγάλος χρυσομένος του οποίου έφεραν από τα Πέντε Λιθάρκα. Δισκάρια 2 ρωσσικά επίχρυσα. Εικόν μικρά της Παναγίας επίχρυσον έχουσα τον Χριστόν εκ δεξιών. 4 ζεύγη πούκλες με ζώνες και σταυρός φθιρμένος και εν κόσμημα, δεμένα όλα εις εν μανδύλιον μεταξωτόν. 4 ζεύγη πούκλες με ζώνες, τρία ζεύγη αργυρές, 1 ζεύγος χρυσές. (Ιερέας Κωνσταντίνος Οικονόμου σε κατάλογο σκευών της εκκλησίας του 1925).