Η ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΗ ΕΙΚΟΝΑ ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΛΑΥΡΕΝΤΙΟΥ ΤΩΝ ΜΕΓΑΡΩΝ ΣΤΗΝ ΝΕΑ ΙΩΝΙΑ.

Φυλάσσεται στο Ιερό Παρεκκλήσιο του Οσίου Λαυρεντίου, εντός του Μητροπολιτικού Ναού των Αγίων Αναργύρων Νέας Ιωνίας. 

Η Τιμία Κάρα του Οσίου Λαυρεντίου,
φυλάσσεται στην Ιερά Μονή Παναγίας
Φανερωμένης στην Σαλαμίνα, της οποίας
ειναι Κτήτορας.

Με την παλιά και θαυματουργό Εικόνα του Οσίου Λαυρεντίου, συνδέθηκαν τόσο οι πρώτοι κάτοικοι της Νέας Ιωνίας, όσο και οι Χριστιανοί από όλη την Αττική.

Η θαυματουργή Εικόνα του Οσίου Λαυρεντίου στη Νέα Ιωνία μεταφέρθηκε από τη Μικρά Ασία τον Σεπτέμβριο του 1914 από την τότε κάτοχο της Γεωργία Κάλλου και αρχικά τοποθετήθηκε σε πρόχειρο ναΐσκο δίπλα στην «Ωμορφοκκλησιά» των Αθηνών και έκτοτε πλήθη προσκυνητών εισέρρεαν για να την προσκυνήσουν.

Σε επιστολή της η κάτοχος της Εικόνας στο Εκκλησιαστικό Συμβούλιο του Ναού Αγίων Αναργύρων Νέας Ιωνίας στις 8/7/1967, αναφέρει ότι επειδή ο ναΐσκος ήταν ιδιωτικός, για την αποφυγή εντυπώσεων περί εκμετάλλευσης της Εικόνας, η Ιερά Αρχιεπισκοπή Αθηνών έκρινε σκόπιμη την σφράγιση του ναού και για να μην στερήσει το δικαίωμα από τους χριστιανούς να προσκυνούν την Εικόνα, την παραχώρησε στον Ιερό Ναό των Αγίων Αναργύρων Νέας Ιωνίας.

Το 1970 ανεγέρθηκε στο νότιο κλίτος του Ναού φερώνυμο Παρεκκλήσιο,στο οποίο φυλάσσεται σήμερα η Θαυματουργή εικόνα του Οσίου Λαυρεντίου των Μεγάρων.

Μπορείτε να διαβάσετε τον βίο του Οσίου Λαυρεντίου ΕΔΩ

Η μνήμη του Αγίου τιμάται στις 7 Μαρτίου.

ΟΙ ΤΙΜΙΕΣ ΚΑΡΕΣ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΤΕΣΣΑΡΩΝ ΝΕΟΜΑΡΤΥΡΩΝ ΤΩΝ ΕΝ ΡΕΘΥΜΝΗ.

Φυλάσσονται, πλήν της Τιμίας Κάρας του Αγίου Νεομάρτυρα Νικολάου που βρίσκεται κάπου την Ρωσία, στον ομώνυμο Ιερό Ναό των Αγίων Τεσσάρων Νεομαρτύρων στο Ρέθυμνο.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Στην Ορθόδοξη Εκκλησία αποδίδουμε στα Αγία λείψανα τιμή και ευλαβική προσκύνηση, η όποια όμως δεν αποτελεί λατρευτική προσκύνηση η λατρεία. Τούτο γιατί κανείς ποτέ ορθόδοξος χριστιανός δεν ταύτισε στη σκέψη του τα τίμια λείψανα με «θεούς». Μακαριστός π. ΑΝΤΩΝΙΟΣ ΑΛΕΒΙΖΟΠΟΥΛΟΣ (ΕΓΧΕΙΡΙΔΙΟΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΠΑΡΑΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΩΝ ΟΜΑΔΩΝ).

 

Εικόνα του 1836, των αγίων τεσσάρων μαρτύρων
στον ομώνυμο Ιερό Ναό στο Ρέθυμνο
πηγή

Στα χρόνια της Τουρκοκρατίας, στο χωριό Μέλαμπες της επαρχίας Αγίου Βασιλείου Ρεθύμνης, γεννήθηκαν οι Άγιοι Τέσσερις Νεομάρτυρες. 

Τα ονόματά τους ήταν Αγγελής, Μανουήλ που ήταν αδέλφια, γιοί του Ιωάννου Ρετζέπη, Γεώργιος, γιός Κωνσταντίνου Ρετζέπη, και Νικόλαος, γιός Ιωάννου Ρετζέπη, που ήταν εξάδελφοι των πρώτων. Γιά τούς Τούρκους είχαν τό επώνυμο Ρετζέπης όμως τό πραγματικό επώνυμο της οικογένειάς τους ήταν Βλατάκης.

Όταν ξέσπασε η επανάσταση το 1821 πήραν τα όπλα ενάντια στους βάρβαρους Τούρκους, και πολέμησαν γενναία υπέρ πίστεως και πατρίδος. 

Το 1824 κατεστάλη η επανάσταση στην Κρήτη, με τη βοήθεια Αιγυπτιακών στρατευμάτων και η Τουρκική κυριαρχία επανήλθε στο Νησί, έτσι οι Τούρκοι συνέλαβαν όλους τους επαναστάτες και υποκινητές της επανάστασης. 

Αμέσως συνέλαβαν τους Αγίους Μάρτυρες, τους έδεσαν και μετά από πεζοπορία 12 ωρών τους οδήγησαν απο τις Μέλαμπες, στον Μεχμέτ Πασά στο Ρέθυμνο, ο οποίος προσπάθησε με υποσχέσεις αρχικά και στη συνέχεια με φυλάκιση και σκληρά βασανιστήρια να τους πείσει να ασπαστούν τον Μωαμεθανισμό. 

Εικόνα των αγίων τεσσάρων Μαρτύρων

έκδοση του ομώνυμου Ιερού Ναού το 1954

πηγή

Οι Άγιοι φυλακίστηκαν στις φυλακές που βρισκόταν στη βάση του λιμενοβραχίονα του παλιού Ενετικού λιμανιού του Ρεθύμνου, εκεί όπου βρίσκεται σήμερα το Τελωνείο της πόλης.

Παρά τα φοβερά μαρτύρια που περνούσαν απάντησαν με παρρησία και γενναιότητα στον Πασά ότι: «Ἐμεῖς Χριστιανοί γεννηθήκαμε καί Χριστιανοί θά μείνομε μέχρι θανάτου».

Ο Μεχμέτ Πασάς, αποφάσισε να τους εκτελέσει και ακόμη να κάψει το χωριό τους τις Μέλαμπες, μάλιστα έβαλε έναν τελάλη την παραμονή του αποκεφαλισμού τους, να καλεί τον κόσμο για να δει το αποτρόπαιο θέαμα. 

Πίστευε έτσι ότι οι υπόλοιποι χριστιανοί θα φοβόντουσαν, δεν θα σήκωναν κεφάλι εναντίον του, και θα ασπαζόντουσαν το Ισλάμ. 

Ο τελάλης έλεγε «Ταϋτέρου τσι δύο ώρες σάμπα ίλεν (αύριο το πρωί) θα σφάξουνε στη μεγάλη Πόρτα τέσσερις γκιαούρηδες. Θα γεννούνε κι άλλα μαλζουχάθια (περίεργα) και λογής λογής μασκαραλίκια (αστεία). Οι λαδομαγατζέδες και τα ντουκιάνα (καταστήματα) θάναι σφαλικτά. Νάρθουνε ούλοι Τούρκοι και Ρωμιοί στο σεϊρι (θέαμα)», όπως και έγινε. 

Στις 28 Οκτωβρίου του 1824 ο δήμιος τους αποκεφάλισε, στη θέση Μεγάλη Πόρτα στην σημερινή κεντρική πλατεία του Ρεθύμνου.

Τόποι εκτέλεσης στην πόλη ήταν τότε, ο Πλάτανος στην κρήνη Ριμόντι (εκεί είχαν εκτελεστεί το 1700 ο Μαθιός από το Γερακάρι, για την πίστη του και το 1822 ο επίσκοπος Γεράσιμος Περδικάρης), επίσης ο πλάτανος της Μεγάλης Πόρτας (εκεί είχαν αποκεφαλιστεί το 1892 ο Μανόλης Φουντουλάκης από τα Ρούστικα και το 1659 ο Ανδρουλής Γιουλούντας από το Γιαννούδι).

Εικόνα του 1837, των αγίων τεσσάρων μαρτύρων
από τις Μέλαμπες τον τόπο καταγωγης τους
πηγή

Τα Άγια Σώματά του παρέμειναν άταφα για τρεις ημέρες και κάποιοι Χριστιανοί με επικεφαλή τον διερμηνέα του Πασά Μανουήλ Παπαδάκη, ζήτησαν στις 1 Νοεμβρίου την άδεια από το Μεχμέτ Πασά να ενταφιάσουν τα λείψανα. 

Τότε οι κάτοικοι των Περιβολίων, Γεώργιος Λαγός και Αντώνης Μπουρδούνης ή Χανιωτάκης, μαζί με άλλους χριστιανούς, πήραν και ενταφίασαν πλάι στον Ιερό Ναό του Αγίου Γεωργίου στα Περιβόλια τα λείψανα των Αγίων Τεσσάρων, σημείο στο οποίο υπάρχει μέχρι σήμερα ο τάφος τους και μετά την εκταφή τους, το 1827 τα μεν Ιερά Λείψανα των Αγίων φυλάχτηκαν στην Ιερά Μονή Αρκαδίου, ενώ οι κάρες τους στο Ρέθυμνο. 

Επί Επισκόπου Ιωαννίκιου το 1827 έγινε η εκταφή των λειψάνων τους και μέρος αυτών ενώ οι 4 κάρες μεταφέρθηκαν στον Ιερό Ναό Εισοδίων και στην Ιερά Μονή Αρκαδίου, όμως η Τιμία κάρα του Αγίου Νεομάρτυρα Νικολάου, δόθηκε αργότερα από τον Επίσκοπο σε έναν Ρώσο πλοίαρχο.

Αξίζει να αναφέρουμε κάποια θαύματα των Αγίων Τεσσάρων Νεομαρτύρων τις πρώτες κιόλας μέρες τις κοιμήσεώς τους. 

Πρώτο είναι το θαύμα με το φως που φαινόταν αναμμένο πάνω στα λείψανα των Αγίων στον τόπο του αποκεφαλισμού τους, δεύτερο θαύμα έγινε με το αίμα τους, στο μαχαίρι του Δημίου. 

Βαμβάκι εμποτισμένο στό αίμα των Αγίων
ΤεσσάρωνΜαρτύρων, ανακατεμένο μέ χώμα,
Κειμήλιο που φυλάσσεται στην Ενορία
Επισκοπής Ρεθύμνου.
πηγή

Ο Δήμιος γυρνώντας στο σπίτι του σκούπισε το μαχαίρι με ένα πανί και πήγε στο ντουκιάνι (καφενείο), η μητέρα του όμως που ήταν τυφλή, σηκώθηκε να πλυθεί, σκουπίστηκε χωρίς να το ξέρει με το πανί που είχε το αίμα των Αγίων και αμέσως είδε το φως της, γυρίζοντας από το καφενείο ο γιος της είδε το θαύμα και την ρώτησε πώς είδε το φως της.

Αυτή του είπε πως σκουπίστηκε με εκείνο το πανί, και αυτός της ομολόγησε ότι πάνω στο πανί υπήρχε το αίμα τεσσάρων χριστιανών που είχε αποκεφαλίσει, αυτή του είπε ότι είναι Άγιοι αφού μόλις σκουπίστηκε με το αίμα τους έγινε καλά. 

Το Μαχαίρι που έκοψε τις Άγιες Κεφαλές των 4 Μαρτύρων, βρίσκεται σήμερα στον Άγιο Νικόλαο της Σπλάντζια στα Χανιά.

Οι νεομάρτυρες τιμήθηκαν ως άγιοι, στη συνείδηση του κόσμου από την πρώτη στιγμή, σήμερα υπάρχουν γραπτές μαρτυρίες που βεβαιώνουν ότι οι Άγιοι τιμήθηκαν για πρώτη φορά στις 25/10/1825 (ένα χρόνο μετά τη θυσία τους) και στη μνήμη τους έψαλαν την Ακολουθία των Αγίων Πάντων, όπως γίνεται και σε παρόμοιες περιπτώσεις Αγίων που δεν υπάρχει ακολουθία. 

Τό ακόνι (ακονόπετρα) που ακόνισε τό γιαταγάνι του ο
δήμιος, ενα από τά ιερά κειμήλια των Τεσσάρων Μαρτύρων
πούφυλάσσονται στήν ενορία Επισκοπής Ρεθύμνου
πηγή

Χαρακτηριστικό σημάδι Αγιότητος αποτελεί η Εικόνα των Αγίων του 1836, που σήμερα φυλάσσεται στο Μητροπολιτικό Ναό.

Επίσης έγγραφο του 1837 βεβαιώνει ότι οι Τέσσερις Μάρτυρες γιορτάστηκαν στις 28 Οκτωβρίου της χρονιάς αυτής, στην Εκκλησία των Εισοδίων της Θεοτόκου.

Πιθανότατα την ίδια χρονιά, το 1837 να γράφτηκε η πρώτη Ακολουθία προς τιμή τους από τον Επίσκοπο Ρεθύμνης και Αυλοποτάμου Καλλίνικο Νικολετάκη και το Μητροπολίτη Κρήτης Μελέτιο Νικολετάκη. 

Η επίσημη αναγνώριση και Ανακήρυξη των Αγίων Τεσσάρων Νεομαρτύρων, άργησε πολύ να γίνει και χρειάστηκαν δυναμικές παρεμβάσεις του αείμνηστου Μητροπολίτου Ρεθύμνης κυρού Τίτου, για να γίνει, ο οποίος στις 15 Μαρτίου το 1977 έστειλε στο Οικουμενικό Πατριαρχείο επιστολή και ζητούσε την επίσημη ένταξή τους στο Αγιολόγιο της Εκκλησίας.

Ο Πατριάρχης Δημήτριος απάντησε τον ίδιο χρόνο, ετσι χρειάστηκαν συνολικά 153 χρόνια από το μαρτύριό τους για να αποκτήσει η μνήμη τους πάνδημο χαρακτήρα, με Πράξη του Οικουμενικού Πατριαρχείου. 

Η μνήμη τους τιμάται στις 28 Οκτωβρίου.

ΛΕΙΨΑΝΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΕΚ ΤΟΥ ΜΙΣΤΙ ΤΗΣ ΚΑΠΠΑΔΟΚΙΑΣ.

πηγή

Φυλάσσονται στον Ιερό Ναό Μεταμορφώσεως του Σωτήρος στην Αλεξανδρούπολη.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Στην Ορθόδοξη Εκκλησία αποδίδουμε στα Αγία λείψανα τιμή και ευλαβική προσκύνηση, η όποια όμως δεν αποτελεί λατρευτική προσκύνηση η λατρεία. Τούτο γιατί κανείς ποτέ ορθόδοξος χριστιανός δεν ταύτισε στη σκέψη του τα τίμια λείψανα με «θεούς». Μακαριστός π. ΑΝΤΩΝΙΟΣ ΑΛΕΒΙΖΟΠΟΥΛΟΣ (ΕΓΧΕΙΡΙΔΙΟΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΠΑΡΑΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΩΝ ΟΜΑΔΩΝ).

 

 

Ο Άγιος Δημήτριος καταγόταν από το Μιστί της Νίγδης της Καππαδοκίας όπου έζησε βίο οσιακό.

Τα χαριτόβρυτα λείψανά του βρέθηκαν με πολύ θαυματουργικό τρόπο κατά τα έτη 1860 με 1870 όταν μια αγράμματη αλλά θεοσεβής γυναίκα η Ελευθερία Ελεκίδου από το Μιστί είδε ένα όνειρο.

Οδηγεί λοιπόν τον σύζυγό της κι όλους του κατοίκους του Μιστίου σε μια κατακόμβη ανάμεσα στα χωριά Μιστί και Λιμνά, όπου τα βρήκαν αναβλύζοντα μυρίπνοον ευωδία και δίνοντας έκτοτε πλούσιες ευλογίες και πολλές ιάσεις σε όσους τον επικαλούνται.

Κατά την Μικρασιατική καταστροφή οι Καππαδόκες μετέφεραν τα άγια λείψανα και την εικόνα του αγίου Δημητρίου στο χωριό Ιάνα της Αλεξανδρούπολης όπου εγκαταστάθηκαν.

Στην εικόνα εμφανίζεται ένας Άγιος με λαϊκή καππαδοκική ενδυμασία, μάλλον ποιμένας ή και γεωργός, ο οποίος κρατάει σταυρό ενώ άλλα αγιογραφικά στοιχεία για τον Άγιο δυστυχώς δεν υπάρχουν.

Τα λείψανα του Αγίου μέχρι πρόσφατα, φυλάσσονταν στην Καππαδοκική Εστία της Αλεξανδρουπόλεως, στην εκκλησία του Αγίου Δημητρίου Ιάνας και από τον Ιανουάριο του 2012 τα αποθησαύρισαν στον Ιερό Ναό της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος Αλεξανδρουπόλεως.

Επίσης τμήμα από τα άγια λείψανά του, υπάρχουν στον Ιερό Ναό Αγίου Βασιλείου και Αγίου Παντελεήμωνος Νέου Αγιονερίου Κιλκίς.

ΛΕΙΨΑΝΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΙΕΡΟΜΑΡΤΥΡΑ ΦΩΚΑ ΤΟΥ ΕΚ ΣΙΝΩΠΗΣ ΤΟΥ ΠΟΝΤΟΥ.

Φυλάσσονται  στον Ιερό Ναό της Αγίας Παρασκευής Κλεινού Καλαμπάκας.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Στην Ορθόδοξη Εκκλησία αποδίδουμε στα Αγία λείψανα τιμή και ευλαβική προσκύνηση, η όποια όμως δεν αποτελεί λατρευτική προσκύνηση η λατρεία. Τούτο γιατί κανείς ποτέ ορθόδοξος χριστιανός δεν ταύτισε στη σκέψη του τα τίμια λείψανα με «θεούς». Μακαριστός π. ΑΝΤΩΝΙΟΣ ΑΛΕΒΙΖΟΠΟΥΛΟΣ (ΕΓΧΕΙΡΙΔΙΟΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΠΑΡΑΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΩΝ ΟΜΑΔΩΝ).

Ο Αγιος Ιερομάρτυς Φωκάς, Επίσκοπος Σινώπης. 

Τοιχογραφία στήν Ιερά Μονή Βατοπαιδίου.

Ο άγιος Φωκάς στις μέρες μας είναι ένας ελάχιστα γνωστός άγιος όμως στον ελλαδικό χώρο εκκλησάκια ή τοπωνύμια που μαρτυρούν την προηγούμενη παρουσία κτισμάτων αφιερωμένων στον άγιο εντοπίζονται κυρίως σε ακρωτήρια (σε Σύρο, Πάρο και δυτικά των Βατερών Λέσβου), παραλίες (σε Κρήτη, Ικαρία, Κω, Σκύρο και Τήνο) και νησίδες (Αστυπάλαια, Μονεμβασιά και Σκύρο).

Οι τοποθεσίες αυτές αποτελούν τα ελάχιστα διασωθέντα κατάλοιπα από το πλήθος των παραθαλάσσιων εκκλησιών και μονών, όπου προσέτρεχαν οι ναυτικοί του απώτερου παρελθόντος και επικαλούνταν τον Άγιο όταν οι θάλασσες ήταν φουρτουνιασμένες και τον ευχαριστούσαν για την ασφάλεια που τους παρείχε όταν η θάλασσα ήταν γαλήνια. 

Κατά την 1η χιλιετία της χριστιανοσύνης έχαιρε μεγάλης τιμής από τους πιστούς και ήταν γνωστός σε ολόκληρη την ανατολική Μεσόγειο και τον Εύξεινο Πόντο ενώ μέχρι τουλάχιστον την πρώιμη βυζαντινή περίοδο προστάτης των Βυζαντινών ναυτικών ήταν ο άγιος Φωκάς. 

Από τον 7ο όμως αιώνα και μετά ο άγιος Νικόλαος άρχισε να τον αντικαθιστά ως προστάτη των ναυτικών στη συνείδηση των χριστιανών. 

Στο πρώτο μισό της δεύτερης χιλιετίας στον Πόντο και την αυτοκρατορία των Μεγάλων Κομνηνών η τιμή του αγίου Φωκά γνώρισε μία αναβίωση, σημαντικά κάστρα που αποτελούσαν πυλώνες της κεντρικής εξουσίας της αυτοκρατορίας, αλλά και της άμυνάς της απέναντι στις τουρκομανικές εισβολές, ήταν χτισμένα στο όνομά του.

                                                         

Ο Αγιος Ιερομάρτυς Φωκάς, Επίσκοπος Σινώπης.

Τοιχογραφία τού 1198 στον Ι.Ν. Μεταμορφώσεως τού Σωτήρος 

στο Όρος Nereditsa, νότια του Νόβγκοροντ, Ρωσία.

Ο άγιος Φωκάς θεωρήθηκε μετά τον Άγιο Ευγένιο ο δεύτερος προστάτης της αυτοκρατορίας της Τραπεζούντας όμως η κατάλυση της αυτοκρατορίας των Κομνηνών και η τουρκοκρατία που ακολούθησε περιόρισε τη φήμη του αγίου, καθώς ο χριστιανισμός έπαψε να είναι προστατευόμενη θρησκεία και πολλές μονές και εκκλησίες καταστράφηκαν ή μετατράπηκαν σε τζαμιά.

Σύμφωνα με τον βίο του Αγίου, ο πατέρας του Φωκά, Πάμφιλος εγκαταστάθηκε ως μέτοικος στη Σινώπη, ήταν Πόντιος στο γένος και οι επαγγελματικές του ασχολίες ήταν η ναυπηγική και η ναυκληρία, ήταν δε «πάσης ναυτικής επιστήμης καὶ τέχνης έμπειρος». 

Η σύζυγός του Μαρία ή Μακαρία καταγόταν από την ίδια περιφέρεια και κατά μία εκδοχή από την πόλη της Αμάσειας και η γέννηση του παιδιού τους έδωσε μεγάλη χαρά και αναφώνησαν από κοινού «ετέχθη ημίν φώς αγαθὸν ο πρωτότοκος ημών υιός». 

Ανέλαβαν την ανατροφή του μικρού Φωκά με μεγάλη επιμέλεια και όταν συμπλήρωσε τα δέκα χρόνια οι γονείς του τον έστειλαν σε παιδαγωγείο για να μάθει τη ναυπηγική τέχνη όμως ο Φωκάς δεν έδειχνε ενδιαφέρον για τα διδασκόμενα στο παιδαγωγείο και αναχωρούσε για να περάσει την ημέρα του νηστεύοντας και προσευχόμενος στην ακρογιαλιά. 

Αναδείχθηκε Επίσκοπος Σινώπης και ευτύχησε να έχει το χάρισμα της επιτέλεσης θαυμάτων στο όνομα του Τριαδικού Θεού. 

Ανέπτυξε έντονη ιεραποστολική δραστηριότητα στην περιοχή της Επισκοπής του, γεγονός που δεν πέρασε απαρατήρητο σε κάποιους φανατικούς ειδωλολάτρες.

Πράγματι, ο Έπαρχος Αφρικανός, διέταξε την σύλληψή του και τον έριξαν σε καυτό λουτρό, όπου και παρέδωσε το πνεύμα του, επί των χρόνων του αυτοκράτορος Τραϊανού.

ΑΠΟΤΜΗΜΑ ΤΙΜΙΑΣ ΚΑΡΑΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΤΟΥ ΤΡΟΠΑΙΟΦΟΡΟΥ.

 Φυλάσσεται στην Ιερά Μονή Ξενοφώντος στο Άγιο Όρος.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Στην Ορθόδοξη Εκκλησία αποδίδουμε στα Αγία λείψανα τιμή και ευλαβική προσκύνηση, η όποια όμως δεν αποτελεί λατρευτική προσκύνηση η λατρεία. Τούτο γιατί κανείς ποτέ ορθόδοξος χριστιανός δεν ταύτισε στη σκέψη του τα τίμια λείψανα με «θεούς». Μακαριστός π. ΑΝΤΩΝΙΟΣ ΑΛΕΒΙΖΟΠΟΥΛΟΣ (ΕΓΧΕΙΡΙΔΙΟΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΠΑΡΑΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΩΝ ΟΜΑΔΩΝ).

Αμφιπρόσωπη εικόνα με τον άγιο Γεώργιο στην κύρια όψη και τις
αγίες Μαρίνα και Ειρήνη στην πίσω, Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείο.
πηγή

Ο Αγιος Γεώργιος ο Μεγαλομάρτυρας και Τροπαιοφόρος είναι από τους δημοφιλέστερους Αγίους σε όλο τον χριστιανικό κόσμο. 

Ειδικά στη χώρα μας, δεν υπάρχει περιοχή που να μην έχει κάποιο εξωκλήσι ή εκκλησία αφιερωμένη στη μνήμη του, ενώ το όνομα Γεώργιος είναι από τα πλέον διαδεδομένα και συνηθισμένα.

Κατά τους συναξαριστές αλλά και την Ιερή Παράδοση, ο Γεώργιος γεννήθηκε μεταξύ του 275 και του 281 στη Νικομήδεια της Βιθυνίας. 

Ο πατέρας του ονομαζόταν Γερόντιος και καταγόταν από μία πλούσια οικογένεια της Καππαδοκίας ενώ ήτανε επίσης στρατιωτικός αλλά και Συγκλητικός. 

Η μητέρα του ονομαζόταν Πολυχρονία και καταγόταν από τη Λύδδα της Παλαιστίνης ενώ και οι δύο γονείς του Γεωργίου είχανε βαπτιστεί χριστιανοί.

Μετά τον θάνατο του πατέρα του Γερόντιου, η οικογένεια του Αγίου μετακόμισε στη Λύδδα της Παλαιστίνης, την πατρίδα της μητέρας του όπου και σε νεαρή ηλικία, ο Γεώργιος, ακολούθησε μία στρατιωτική καριέρα και εντάχθηκε στο Ρωμαϊκό Στρατό όπου ξεχώρισε για τις ηγετικές του ικανότητες αλλά και την ανδρεία του, ενώ έλαβε και το αξίωμα του Τριβούνου. 

Άγιος Γεώργιος ο Μεγαλομάρτυρας και Τροπαιοφόρος

Βυζαντινή εικόνα τού 13ου αιώνα, στο Εκκλησιαστικό Βυζαντινό 

Μουσείο τής Ιεράς Μητροπόλεως Μυτιλήνης.

Μάλιστα ο ίδιος ο αυτοκράτορας Διοκλητιανός τον τίμησε και τον προήγαγε σε Δούκα (διοικητή) και αργότερα σε Κόμη (συνταγματάρχη) στο σώμα της σπουδαίας αυτοκρατορικής φρουράς.

Το 303 ο αυτοκράτορας Διοκλητιανός άρχισε λυσσαλέους και τρομερούς διωγμούς κατά των Χριστιανών όμως ο Γεώργιος αρνήθηκε να εκτελέσει τις φρικτές διαταγές του και ομολόγησε επί πλέον την πίστη του στον Χριστό. 

Ο αυτοκράτορας Διοκλητιανός, που δεν περίμενε  καθόλου αυτή την συμπεριφορά και ειδικά από ένα δικό του άνθρωπο μάλιστα, διέταξε να υποβάλουν τον Γεώργιο σε φρικτά βασανιστήρια, προκειμένου να απαρνηθεί την πίστη του.

Αφού τον βασάνισαν, τον λόγχισαν, του ξέσχισαν τις σάρκες με ειδικό τροχό γεμάτο από μαχαίρια, έπειτα τον έριξαν εξαντλημένο σε έναν λάκκο με βραστό ασβέστη και κατόπιν τον ανάγκασαν να βαδίσει με πυρωμένα μεταλλικά παπούτσια που του είχανε φορέσει στα πόδια του με την βία. 

Φορητή εικόνα του Αγίου Γεωργίου, έφιππου.

17ος αιώνας, διαστάσεων 59 x 50 εκατοστών σε ξύλο με αυγοτέμπερα 
και φέρει την επιγραφή: ΔΕΗCΙC ΔΟΥΛΟΥ ΘΕΟΥ ΑΝΔΡΕΟΥ ΛΑΔΑ

Μουσείο εκκλησιαστικής τέχνης Μονής Στροφάδων και Αγίου Διονυσίου

πηγή

Ο Γεώργιος υπέμενε όμως καρτερικά το μαρτύριο αυτό και στις 23 Απριλίου του 303 αποκεφαλίστηκε στα τείχη της Νικομήδειας. 

Την ημερομηνία αυτή τιμάται η μνήμη του σε όλο τον χριστιανικό κόσμο, με εξαίρεση τις ορθόδοξες εκκλησίες. 

Όταν η 23η Απριλίου πέφτει πριν από το Πάσχα ή συμπίπτει με το Πάσχα, επειδή η ακολουθία του περιλαμβάνει αναστάσιμους ύμνους.

Στην περίπτωση αυτή, ο εορτασμός της μνήμης του Αγίου Γεωργίου μετατίθεται για τη Δευτέρα της εβδομάδας της Διακαινησίμου.

Το λείψανο του αγίου Γεωργίου, μαζί με αυτό της μητέρας του, η οποία μαρτύρησε επίσης την ίδια ή και την επόμενη ημέρα από αυτόν, μεταφέρθηκε και τάφηκε στη Λύδδα. 

Από εκεί, όπως βεβαιώνουν οι πηγές, οι Σταυροφόροι πήραν τα ιερά λείψανα της Αγίας Πολυχρονίας και τα μετέφεραν στη Δύση ενώ επί του τάφου του Αγίου Γεωργίου, ο Μέγας Κωνσταντίνος έκτισε έναν περικαλλή ναό.

Φορητή εικόνα του Αγίου Γεωργίου.

Βυζαντινό μουσείο. 
πηγή

Η θαυμαστή καρτερία που επέδειξε ο Γεώργιος κατά τη διάρκεια του μαρτυρίου του και τα θαύματα που επιτέλεσε, συνετέλεσαν στη μεταστροφή πολλών παριστάμενων Ρωμαίων στον Χριστιανισμό, με επιφανέστερη περίπτωση της συζύγου του Διοκλητιανού, Αλεξάνδρας, η οποία ασπάστηκε τον Χριστιανισμό μαζί με τους δούλους της Απολλώνιο, Ισαάκιο και Κοδράτο που η μνήμη τους τιμάται στις 21 Απριλίου.

Η φήμη του Γεωργίου διαδόθηκε σε όλη την Ανατολή και ήδη, τον 4ο αιώνα υπήρχαν στη Συρία ναοί με το όνομά του, ενώ στην Αίγυπτο είχαν χτιστεί προς τιμήν του 40 ναοί αλλά και 3 μοναστήρια ενώ στην Κωνσταντινούπολη αναφέρεται ένας ναός του Γεωργίου, ήδη, από την εποχή του Μεγάλου Κωνσταντίνου.

Οι εκκλησιαστικοί ποιητές, όπως ο Ρωμανός ο Μελωδός, του αφιέρωσαν θριαμβευτικούς ύμνους και εγκώμια, ανακηρύσσοντάς τον «Αστέρα πολύφωτον, ώσπερ ήλιον λάμποντα», «Πρωταθλητάρχην και πρωτοστράτηγον και μέγαν ταξιάρχην της πίστεως» και της «πίστεως υπέρμαχον και μάρτυρα αήττητον και νικητήν θεόστεπτον», «περιφρουρούντα το εν θαλάσση πλέοντα, τον εν οδώ βαδίζοντα και τον εν νυκτί κοιμώμενον», μεγαλομάρτυρα τροπαιοφόρον, του οποίου, «το θαυμάσιον αυτού όνομα εν πάση τη γη άδεται».

Ιστορικό της μεταφοράς των λειψάνων Αγίου Γεωργίου.

Φορητή εικόνα του Αγίου Γεωργίου, του 16ου αιώνα,
διαστάσεων 94.5 Χ 60 εκατοστά.
Βυζαντινό Μουσείο Βέροιας.
πηγή

Δέν ειναι γνωστό πότε ανακομίσθηκαν τά Λείψανα του Μεγαλομάρτυρος από τήν Λύδδα της Παλαιστίνης στήν Κωνσταντινούπολη. 

Μέχρι τό 1207 πάντως στήν ομώνυμη Μονή των Μαγγάνων υπήρχε η Τιμία Κάρα του. 

Όταν τό 1207 εγκαταστάθηκαν εκει Λατίνοι Μοναχοί, η Κάρα μεταφέρθηκε από τούς Καταλανούς στό φρούριο της Λειβαδιάς, απ' όπου τό 1393, μέ τήν εκδίωξη των Καταλανών από τό Φραγκικό Δουκάτο των Αθηνών, μεταφέρθηκαν στήν Αιγινα, τότε Καταλανική κτήση.

Στή Λειβαδιά πάντως πρέπει νά έμεινε μέρος Κάρας καί κάποια Λείψανα, διότι σήμερα στή Μητρόπολη Θηβών καί Λεβαδείας φυλάσσονται μέρος Κάρας καί άλλα Λείψανα πού αποδίδονται στόν Αγιο Γεώργιο.

Τό 1462, οταν οι Βενετοί αντικατέστησαν τούς Καταλανούς στήν Αίγινα, πέτυχαν τήν κλοπή της Κάρας του Αγίου καί τήν μεταφορά της στή Βενετία, όπου κατατέθηκε στό Ναό του Αγίου Γεωργίου του Μείζονος, όπου σήμερα φυλάσσεται μέρος Κάρας.

Στή Βενετία επίσης, στό Κοινόβιο των Βενεδικτίνων του Αγ. Νικολάου Lido, φυλάσσεται ένας βραχίονας του Αγίου, τμηματικά αδιάφθορος, πού έφθασε εκει τό 1296 από τήν Μονή Αγίου Γεωργίου da fiore της Καλαβρίας, τό Λείψανο αυτό προσκύνησε τό Σαββάτο της Τυρινής του 1438 ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Ιωσήφ, παρά τίς αμφιβολίες του Χαρτοφύλακος Μιχαήλ Βαλσαμώνος γιά τήν γνησιότητά του.

Τοιχογραφία του Αγίου Γεωργίου με το προσωνύμιο
"Ταχύς" στον νάρθηκα του Καθολικού της ιεράς
Μονής Κοιμήσεως της Θεοτόκου Δαμανδρίου Λέσβου
πηγή

Σύμφωνα μέ μία δεύτερη παράδοση πού επικρατεί στή Δύση (τήν Ρωμαϊκή), τά Λείψανα του Μεγαλομάρτυρος δωρήθηκαν από τήν Αγία Ισαπόστολο Ελένη στήν Εκκλησία της Ρώμης, αμέσως μετά τήν εύρεσή τους.

Τά Λείψανα αυτά κατατέθηκαν στήν Παπική Καθέδρα του Λατερανού, απ' όπου αργότερα μεταφέρθηκαν στό Ναό Αγίου Γεωργίου Velabro. 

Τό 1600 ο Πάπας Κλήμης Η' δώρησε μέρος των Λειψάνων αυτών στόν Καθεδρικό Ναό της Φερράρας.

Εκεί φυλάσσεται καί μέρος ενός βραχίονα πού μετέφερε από τήν Παλαιστίνη κατά τίς Σταυροφορίες ο Κόμης Ροβέρτος της Φλάνδρας, τό Λείψανο αυτό δωρήθηκε στό Ναό τό 1100 από τήν σύζυγό του Ματθίλδη.

Στήν Ελλάδα πρόβλημα υπάρχει μέ τήν ευωδιάζουσα Κάρα πού φυλάσσεται στή Μονή Οσίου Μελετίου Οινόης Βιλλίων Αττικής καί αποδίδεται στόν Όσιο Μελέτιο του Κιθαιρώνος, διότι η επιγραφή της αργυρής θήκης της Κάρας αναφέρει, ότι πρόκειται γιά τήν Κάρα του Αγίου Μεγαλομάρτυρος Γεωργίου του Τροπαιοφόρου.

Σημείωση: Η μνήμη του Αγίου γιορτάζεται στις 23 του Απρίλη αν όμως το Πάσχα πέφτει μετά τις 23 Απρίλη, τότε η μνήμη του Αγίου γιορτάζεται την επόμενη μέρα του Πάσχα (Δευτέρα της Διακαινησίμου).

ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

ΑΠΟΤΜΗΜΑ ΤΗΣ ΤΙΜΙΑΣ ΚΑΡΑΣ ΤΟΥ

ΑΓΙΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΤΟΥ ΤΡΟΠΑΙΟΦΟΡΟΥ (ΚΛΙΚ ΕΔΩ)

ΤΟ ΔΕΞΙ ΧΕΡΙ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΤΟΥ

ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΡΟΣ ΚΑΙ ΤΡΟΠΑΙΟΦΟΡΟΥ (ΚΛΙΚ ΕΔΩ)

Η ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΗ ΕΙΚΟΝΑ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΣΑΡΑΝΤΑΕΚΚΛΗΣΙΩΤΙΣΣΑΣ.

Φυλάσσεται σήμερα, στον Ιερό Ναό Κοιμήσεως της Θεοτόκου, στην περιοχή Σαράντα Εκκλησίες, στις παρυφές του δάσους του Σέιχ Σού, στην Θεσσαλονίκη.

Ο Ιερός Ναός Κοίμησης της Θεοτόκου,
40 Εκκλησιών, στην Θεσσαλονίκη

Ο ναός είναι άμεσα και άρρηκτα συνδεδεμένος με τους πρόσφυγες από τις 40 Εκκλησίες της Ανατολικής Θράκης που βρήκαν καταφύγιο στη Θεσσαλονίκη, όταν εκδιώχθηκαν από την πατρίδα τους κατά την Μικρασιατική Καταστροφή ενώ η εικόνα της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, φιλοτεχνήθηκε μεταξύ 15ου - 16ου αιώνα και έφτασε στη Θεσσαλονίκη μετά από περιπέτειες.

Οι πρόσφυγες κατά την βίαιη έξοδό τους από την αλησμόνητη πατρίδα τους δεν μπόρεσαν να πάρουν μαζί τους το ιερό αυτό κειμήλιο, έτσι μια ολιγομελής ομάδα Σαρανταεκκλησιωτών, με επικεφαλής τον Δ. Καβάφη, επέστρεψε μετά από 4 ή 5 χρόνια, αναζητώντας την εικόνα για να την μεταφέρει στη νέα τους πατρίδα.

Οι 40 Εκκλησιές της Ανατολικής Θράκης
σε κάρτ ποστάλ της εποχής

Μόλις έφτασαν στις 40 Εκκλησίες της Ανατολικής Θράκης διαπίστωσαν με θλίψη ότι ο ναός είχε καταστραφεί και η θαυματουργή εικόνα της Κοίμησης της Παναγίας, χρησιμοποιούνταν ως σκέπαστρο ενός πηγαδιού στο περιβόλι του τοπικού άρχοντα.

Με την καταβολή 100 χρυσών λιρών τους δόθηκε η άδεια να την παραλάβουν και να την μεταφέρουν στην Ελλάδα. 

Με πολλούς κινδύνους, αλλά και θερμή πίστη η εικόνα της Παναγίας έφτασε στη νέα πατρίδα στις Σαράντα Εκκλησιές στη Θεσσαλονίκη, συντηρήθηκε και εγκαταστάθηκε με δοξολογίες, δεήσεις και αγρυπνίες αρχικά στον παλαιό μικρό ναό και αργότερα στον κεντρικό νέο ναό.

Έκτοτε οι ενορίτες και οι προσκυνητές τιμούν και ευλαβούνται την ιερή εικόνα, καταφεύγοντας στην Χάρη Της σε κάθε δύσκολη περίσταση της ζωής.

Ο ναός της Κοιμήσεως της Θεοτόκου πανηγυρίζει στις 15 Αυγούστου.

ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΚΟΙΜΗΣΕΩΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ 40 ΕΚΚΛΗΣΙΩΝ
Πλατεία Σ. Πετρίδου, Σαράντα Εκκλησίες, ΤΚ 54636 Θεσσαλονίκη.
Τηλέφωνο - Fax: 2310 206672.

inkoim40ek@gmail.com

Η ΤΙΜΙΑ ΚΑΡΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΝΕΟΜΑΡΤΥΡΑ ΘΕΟΔΩΡΟΥ ΤΟΥ ΕΚ ΔΑΡΔΑΝΕΛΙΩΝ.

Φυλάσσεται στον Ιερό Ναό της Οσίας Ξένης στην Νίκαια της Αττικής.

 

Ο νεομάρτυρας Θεόδωρος γεννήθηκε σε ένα χωριό της επαρχίας Ελλησπόντου και Τρωάδος, που στα τουρκικά ονομαζόταν Ερένκιοι. 

Ανατράφηκε δε από ευσεβείς γονείς, τον Γεώργιο και την Κυριακή και σε νεαρή ηλικία πήγε στην πόλη Τανάκ Καλέ (Δαρδανέλια), όπου έμαθε και εξασκούσε την τέχνη επεξεργασίας σουσαμιού. 

Αν και ήταν μόλις 20 χρονών, ο Θεός τον είχε προικίσει με πλούσια αρετή, αυτό όμως το πρόσεξε και κάποιος πλούσιος Τούρκος της πόλης, που θέλησε να τον εξισλαμίσει και να τον κάνει γαμπρό του και κληρονόμο του, για αυτό και χρησιμοποίησε πολλά δόλια μέσα.

Ο Θεόδωρος όμως απέρριψε όλες τις προτάσεις του και τότε ο Τούρκος τον συκοφάντησε στον κριτή της πόλης, ότι δήθεν ο Θεόδωρος - μετά από μια αρρώστια του - είπε ότι θα γίνει μωαμεθανός, αν γίνει υγιής. 

Ο Κριτής ρώτησε τον Θεόδωρο αν αληθεύουν όλα αυτά και ο μάρτυρας απάντησε: «Εγώ είμαι χριστιανός απ' τους γονείς μου και χριστιανός θέλω να πεθάνω. Τον Ιησού μου δεν αρνούμαι και τη μιαρή θρησκεία σας απεχθάνομαι». 

Αμέσως τότε τον άρπαξαν και υπέστη πολλά και φρικτά βασανιστήρια και τελικά στις 2 Αυγούστου 1690, στις 15.00 το μεσημέρι τον αποκεφάλισαν.

Το 1922, φεύγοντας από τις πατρικές εστίες ο αείμνηστος ιερέας Πατήρ Κωνσταντίνος Οικονόμου με μερικούς πατριώτες μετέφεραν την Αγία Κάρα του στη Νίκαια και φυλάσσεται σήμερα στον Ιερό Ναό Οσίας Ξένης.

Η μνήμη του τιμάται απο την Εκκλησία μας στις 2 Αυγούστου.