Παρασκευή, 30 Οκτωβρίου 2015

Ιερά Μονή Παναγίας Πορταΐτισσας, Κορνοφωλιά Έβρου.


Βρίσκεται σε απόσταση ενός χιλιομέτρου δυτικά του χωριού Κορνοφωλιά Σουφλίου, επάνω στο λόφο "Κουρί". Τιμάται στη μνήμη της Κοιμήσεως της Θεοτόκου και απέχει από το Σουφλί περίπου 5 χιλιόμετρα. 



Πότε ακριβώς κτίστηκε η Μονή, μας είναι άγνωστο και αυτό εξακολουθεί να αποτελεί ένα μυστήριο, περιστοιχισμένο από παραδόσεις και δοξασίες. 

Φαίνεται πως στην αρχή ήταν μικρό ξωκκλήσι που τιμούνταν στο όνομα της Κοίμησης της Θεοτόκου. 

Το ξωκκλήσι αυτό ήτανε δίπλα σε μία πηγή με καθαρό και πόσιμο νερό, η πηγή αργότερα έγινε υπόγεια δεξαμενή και πηγάδι που βρίσκεται σήμερα μέσα στην εκκλησία του μοναστηριού και αποτελεί άγιασμα του.




Η τοπική παράδοση τη θέλει να έχει ιστορία τουλάχιστον τεσσάρων περίπου αιώνων. Το Καθολικό της Μονής είναι τρίκλιτη θολωτή βασιλική με ενιαία στέγη. 

Επάνω από την κεντρική είσοδο του κυρίως ναού, η κτητορική επιγραφή σε μαρμάρινη πλάκα πληροφορεί ότι το υπάρχον Καθολικό κτίσθηκε στη θέση παλαιοτέρου, που ήταν σε κακή κατάσταση και εγκαινιάστηκε στις 15 Αυγούστου του 1857. 

Κτήτορας ήταν ο προηγούμενος Πολύκαρπος, Διδυμοτειχίτης την καταγωγή ενώ μεταγενέστερα προστέθηκαν ο νάρθηκας στη δυτική πλευρά του καθολικού και ένα πρόσκτισμα στη βόρεια.




Το ξυλόγλυπτο, σκαλιστό 
και επίχρυσο τέμπλο του 1865
Σημαντικό είναι και το παλιό ξυλόγλυπτο, σκαλιστό και επίχρυσο τέμπλο του 1865 που φιλοτεχνήθηκε από τον Σταμάτιο Μαδυτιανό και φέρει παραστάσεις από θέματα της Παλαιάς και της Καινής Διαθήκης. Φέρει παλιές εικόνες καθώς και την Δέσποινα των Ιλασμών που κρατεί στο αριστερό χέρι τον θεϊκό της γιό και είναι καλυμμένη από τα αναρίθμητα τάματα των πιστών. 

Αξιόλογες είναι επίσης οι εικόνες του αρχαγγέλου Μιχαήλ, του Προφήτη Ηλία και άλλες ενώ αρκετές εικόνες του τέμπλου είναι αφιερώματα Ελλήνων της νοτίου Βουλγαρίας. Το ξυλόγλυπτο κιβώριο της αγίας τραπέζης είναι έργο παλαιότερο της ανεγέρσεως του καθολικού και η πλάκα της αγίας τραπέζης φέρει πλήθος γραμμάτων, αρχικών πιστών, σύμφωνα με συνήθεια διαδεδομένη στον Έβρο τον 19ο αιώνα. Εξωτερικά το καθολικό κοσμούν λιγοστά λιθανάγλυφα (σταυροί και δράκοντες) ενώ η νότια πτέρυγα των κελλιών κτίστηκε το 1904, κάηκε και ξανακτίστηκε το 1909. Στις παλαιές κατασκευές ανήκει επίσης ο λιθόκτιστος περίβολος της μονής.



Το αντίγραφο της θαυματουργής εικόνας
της Παναγίας της Πορταΐτισσας
Στις αρχές του 18ου αιώνα δόθηκε λόγο χρεών ως μετόχι στην Ιερά Μονή Ιβήρων του Αγίου Όρους. 

Κατά το έτος 1747, με τη συγκατάθεση των κατοίκων της Κορνοφωλιάς και με ενέργειες του Μητροπολίτη Διδυμοτείχου Αυξέντίου (Μάϊος 1744 - Ιούλιος 1757) και του ηγούμενου της Μονής, Ιερομονάχου Αυξεντίου, επισημοποιήθηκε και επικυρώθηκε η κυριότητα της Μονής Ιβήρων, με Πατριαρχικό σιγίλιο (απόφαση) της Ιεράς Συνόδου του Οικουμενικού Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως, επί Πατριαρχίας Παϊσίου Β' το οποίο βρίσκεται στην βιβλιοθήκη της Μονής Ιβήρων.

Μετά την παραχώρησή της στη Μονή Ιβήρων, οι Αγιορείτες Πατέρες έφεραν στο Μετόχι τους αντίγραφο της ιεράς εικόνας της Παναγίας της Πορταΐτισσας που βρίσκεται στη Μονή Ιβήρων του Αγίου Όρους, η οποία αποδείχτηκε εξ ίσου θαυματουργή με την πρωτότυπη, καθώς και το δεξί πόδι του Αγίου Χαραλάμπους. 


Με τα δύο αυτά Ιερά Κειμήλια και κατ' ακολουθία με τη Μονή, συνδέθηκε στενά ο Ελληνισμός του Καζά (Νομαρχίας) της Ανδριανουπόλεως. Οι Έλληνες κάτοικοι της περιοχής περιέβαλαν με μεγάλη αγάπη, ευλάβεια και σεβασμό τη Μονή και τα δύο πολύτιμότερα ιερά κειμήλιά της.



Το δεξί πόδι του Αγίου Χαραλάμπους
Στην Μονή Παναγίας Πορταΐτισσας προσέτρεχαν σε κάθε δύσκολη στιγμή της "σκλαβωμένης" ζωής τους για να ζητήσουν κατά πρώτον τη χάρη και τη βοήθεια της Παναγίας αλλά και του Αγίου Χαραλάμπους και κατά δεύτερον να ζητήσουν τις συμβουλές αλλά και την ενεργό συμπαράσταση των Πνευματικών της Μονής. 

Έτσι, γρήγορα το Μοναστήρι της Παναγίας 
Πορταΐτισσας έγινε ένα μεγάλο θρησκευτικό, πνευματικό αλλά και εθνικό κέντρο του υπόδουλου Ελληνισμού της ευρύτερης αυτής περιοχής. 

Λειτουργούσε σε αυτό κρυφό σχολείο και χρησίμευε ως τόπος συγκεντρώσεως των ανδρών της περιοχής για να εκπαιδευτούν στην αγροτική έκτασή (αυτό ήτανε το πρόσχημα) και να συγκροτήσουν έτσι αντάρτικες ομάδες κατά των Τούρκων κατακτητών. 

Οι εκάστοτε ηγούμενοι του Μοναστηριού ήταν πρόθυμοι να βοηθήσουν σε αυτό και το κάνανε, μερικοί μάλιστα από αυτούς έγιναν παράδειγμα θυσίας στο βωμό της πίστεως αλλά και της πατρίδας.

Αναφέρουμε ενδεικτικά τον ηγούμενο της Μονής Πορφύριο, ο οποίος βρήκε μαρτυρικό θάνατο το 1912 από ένα άτακτο απόσπασμα Τούρκων μισθοφόρων.







Εκτός του Αγίου Λειψάνου του Αγίου Χαραλάμπους διαφυλάσσονται στη Μονή και τα Λείψανα των Αγίων Παντελεήμονος, Τρύφωνος, Στεφάνου, Νεκταρίου, Παρασκευής, Αγ. Ιακώβου, Αδελφοθέου και άλλων Αγίων. Το φημισμένο πανηγύρι της Μονής γίνεται στα Εννιάμερα της Παναγίας δηλαδή στις 22 και 23 Αυγούστου.

Το Μοναστήρι, έπειτα από πολλά χρόνια εγκατάλειψης επανιδρύθηκε το 1980, όταν εγκαταστάθηκε σε αυτό γυναικεία αδελφότητα, η οποία τηρεί το τυπικό της Μονής Ιβήρων. Οι μοναχές σήμερα είναι 13 και ασχολούνται ιδιαιτέρως με την αγιογραφία, το χρυσοκέντημα, την ιερορραπτική, το εργόχειρο, τις αγροτικές καλλιέργειες για τις ανάγκες της αδελφότητος καθώς και λειτουργούν κηροπλαστείο.

Τα εργόχειρα μπορεί ο επισκέπτης να τα θαυμάσει στο εκθετήριο της Μονής, η οποία διατηρεί και ξενώνα για τους επισκέπτες.

Τηλέφωνο: (+30) 25540 51111


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου